Chapter Text
“พี่ไม่คิดบ้างหรือว่าบางทีตอนตั้งชื่อ พ่ออาจชี้ตัวพวกเราสองคนสลับกัน”
“นายว่าไงนะ” วิลเฟรดเอี้ยวกลับมาถาม เนคไทเขียวเข้มพาดกับปกเสื้อเครื่องแบบสีกากี คนอายุน้อยกว่าเป็นเศษนาทีขยับเปลี่ยนท่า ไขว้ขาแล้วพาดหนังสือกับตัก
“ผมหมายถึง บางทีพ่ออาจจะชี้เราผิด อย่างนั่นอาเธอร์ นี่วิลเฟรด ไม่ใช่ นั่นวิลเฟรด นี่อาเธอร์” เจ้าตัวทำท่าชี้ฝาแฝดผู้พี่กับตนเองสลับกันประกอบ ฝ่ายที่กำลังแต่งตัวอยู่ยิ้มขัน
“อะไรทำให้จู่ ๆ นายก็คิดขึ้นมาแบบนั้น” อาเธอร์ยักไหล่
“คงเพราะชื่อกับนิสัยพวกเรากระมัง” เขาพลิกหน้าหนังสือ ละความสนใจจากคนถามไปเสียดื้อ ๆ แต่เมื่ออีกฝ่ายทำเสียงฮืมในลำคออย่างเร่งให้พูดต่อ ตนเองก็อธิบายเหมือนเสียไม่ได้ “วิลเฟรดใฝ่สันติ กับอาเธอร์ผู้กล้าหาญ -- แค่นี้ก็ไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มแล้ว”
เสียงเนิบนาบแบบจงใจกวนประสาทพาให้คนใฝ่สงบหัวเราะลั่นจนมือสั่น เขาใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าจะผูกเนคไทและพาตัวเองไปนั่งปลายเตียงฝาแฝดได้ เจ้าของเตียงหดขาที่เหยียดยาวเข้ามา เพื่อให้อีกคนสามารถกระถดตัวขึ้นนั่งชิดกัน แขนเสื้อเครื่องแบบลงแป้งแข็งเสียดสีกับแขนเชิ้ตใส่อยู่บ้านเนื้อนุ่ม
“ฉันว่าพ่อตั้งชื่อถูกแล้ว” วิลเฟรดว่าง่าย ๆ “นายกล้าหาญ ฉันหาสันติ แต่สันติของฉันหมายถึงการออกไปทำให้มันสันติด้วยตนเองไม่ใช่อยู่อย่างสงบแล้วรอเฉย ๆ” อาเธอร์เหลือบจากหนังสือขึ้นมองลอดแว่น
“แต่ผมก็ยังไม่ใช่ผู้กล้าหาญอยู่ดี”
ชายหนุ่มพ่นลมหายใจ เขากระทบไหล่เบา ๆ กับอีกฝ่าย “แล้วที่ไปรวมกลุ่มกับวอทเชอร์คืออะไรถ้าไม่ใช่ความกล้า นายทะเลาะกับพ่อเพื่อสิ่งที่ตัวเองเชื่อว่าถูกต้องและดีงาม -- ซึ่งมันก็ถูกต้องและดีงามตามนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย”
“แต่มันก็เทียบกับที่พี่ไปร่วมสงครามไม่ได้” แฝดผู้น้องค้าน นายทหารหนุ่มกลอกตา
“เออสิวะ ก็มันเรื่องต่างเหตุผล ต่างวาระ จะเอาไปเทียบกันได้ยังไงเล่า” เขาว่า ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเพดาน “ฉันออกแนวหน้า สู้กับพวกอักษะที่เป็นมนุษย์ แต่นายรักษาแผ่นดินจากพวกต่างโลกที่พยายามรุกไล่ สู้กับสิ่งที่มีอำนาจเหนือกว่า นายกล้าหาญ อาเธอร์ อย่าให้ใครพูดว่ามันเป็นอย่างอื่นเด็ดขาด”
เจ้าของชื่อก้มหน้า “พี่คิดอย่างนั้น ?”
“ใช่” เขาตอบอย่างไม่ลังเล “และฉันก็เชื่อว่าทุกคนที่เดอะคอร์ท รวมทั้งเซอร์โรเบิร์ตที่รับรองนายก็คิดไม่ต่างกันด้วย อย่าให้ความคาดหวังอะไรของพ่อมาทำให้นายไขว้เขวเชียว” อาเธอร์นิ่งอยู่นาน กว่าจะยอมพยักหน้า
“โอเค...”
วิลเฟรดฉีกยิ้ม เขาไถลตัวลงจากฟูก จัดเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อยแล้วคว้าเสื้อนอกที่ปลายเตียงตนเองมาพาดบ่า
"อยู่ทางนี้ก็พยายามอย่าตาย อย่าหายไปก่อนเวลาอันควรล่ะ"
"นั่นควรเป็นคำพูดของผมหรือเปล่า วิล"
นายทหารหนุ่มหัวเราะ
"คำพูดของฉันสิ ฉันไร้เทียมทานเสมอเมื่อมีนายอยู่ จำไม่ได้หรือน้องชาย"