Chapter Text
Naiwan ni Chaeyoung si Mina sa loob ng convenient store habang bumibili ng mga pag-kain at inumin nya para sa byahe. Byahe na hanggang ngayon wala silang alam kung saan nga ba ang pupuntahan, ang mahalaga ay sila ang magkasama.
Nag-sindi sya ng isang sigarilyo at sinandal ang likod sa kanyang sasakyan.
Maraming bagay ang umiikot sa isip ni Chaeyoung. Lalong lalo ng marami syang tanong na gustong masagot ni Mina pero ayaw nyang masira ang gabing ito. Baka kasi hindi na ito masundan at baka ito ang kanilang huling gabi.
Hindi napansin ni Chaeyoung si Mina malapit sa tabi nya. Bigla syang lumayo dahil alam nyang ayaw ni Mina sa amoy ng usok.
“It’s fine, Chaeyoung. Okay lang. Nayeon smoke sometimes lalo na pag-stress sa firm.” Mina inform.
Hearing that name from Mina’s mouth makes a shatter into her heart.
Nayeon. Fucking Nayeon.
Gusto nyang magalit. Gusto nyang umiyak. Pero alam nyang wala syang karapatan at alam nyang wala sya sa lugar.
Nagbuntong hininga na lang si Chaeyoung at bumalik sa kanyang pwesto. This time, mas malapit na kay Mina.
“Kumusta ka naman?” Miks. Miko. Misis ko. Gusto nyang idugtong pero alam nyang hindi pwede.
“Okay naman. Ito naman yung gusto ko eh, makapagtapos ng board tapos makapagtrabaho ng gusto ko.” Mina explains hugging herself due to the coldness of the wind.
Chaeyoung let out a weak and sad smile, “Masaya ka ba?”
“Oo naman. Hindi ba ito naman yung pinangarap natin?” Lumingon si Mina at tiningnan si Chaeyoung sa mata bago ngumiti.
Chaeyoung can’t stand those eyes, her favorite eyes looking at her when she’s in a verge of crying her heart out. She inhale the last smoke from her cigarette before looking up the sky, pretending to blow out the smoke when she’s just preventing herself to cry.
Tumawa si Chaeyoung at nagkunwaring napuwing ito. “Aray. Lakas ng hangin.” Tumatawa ito habang kinukusot ang mata. “Tara na nga.”
Tumakbo sya kabilang gilid at binuksan ang pinto para kay Mina. Mina na balisa sa bawat galaw Chaeyoung, alam nyang nasasaktan ito.
Gusto nyang humingi ng tawad pero bakit sya hihingi ng tawad kung wala namang mali sa mga sinabi nya?
Nakabukas ang bintana, patay ang makina at tahimik sa loob ng sasakyan. Walang kibo at walang tunog ng radyo. Ang maingay lang ay ang pagdaloy ng mga sasakyan at ang mga salitang gumugulo sa kanilang isipan.
“Ikaw?” Biglang tanong ni Mina.
“Huh?” Imik ni Chaeyoung ng walang lingon kay Mina.
Tumingin si Mina kay Chaeyoung, “Masaya ka ba?”
Chaeyoung hardly grip the steering wheel with trembling lips.
Finally, she meet Mina’s eyes.
“Hindi.” She whispers, letting a tear fall.
“Bakit? Natupad mo naman mga pangarap mo. Nagbabanda ka na at sikat pa, may gwapong sasakyan ka pa.” Mina says with a nervous laugh.
“Mina-“
“Yun naman yung mga pangarap mo, hindi ba?”
Naramdaman ni Chaeyoung na para bang may kutsilyong bumaon sa kanyang lalamunan at unti unti itong bumabaon pababa ng kanyang dibdib.
“Hindi ko pinangarap na umalis ka. Hindi ko pinangarap na mawala ka. Hinding-hindi ko pinangarap na gumising ng wala ka sa tabi ko.”
May tunog sa loob ng tenga ni Mina na para ba nakakabingi. Hindi nya masikmurang makitang umiiyak si Chaeyoung. Kinagat nya ang kanyang labi at tumingin sa kadiliman ng gabi.
“May banda ako. Kilala ako ng mga tao. May sasakyan ako… pero wala ka naman sa tabi ko.”
“Chaeyoung..” Hearing those trembling words are making her weak. Those words are like alcohol in her wounds and its making her ache in pain. Mina can’t be weak again.
“Meron ako ng mga yan pero yung taong kasama ko bumuo ng mga pangarap na yan.. wala.” There’s a tight palm on Chaeyoung’s heart with firm fingers that’s squeezing her heart and the knife is digging deeper. It’s hard to breathe but she can’t do anything about it.
Three daggers. Mina feel the three daggers stabbing her heart. She didn’t know there are tears falling from her eyes as she shatter in pain, covering her shaking lips.
“Nawala ka, Mina.” Chaeyoung says barely breathing.
≈
Lumipas ang panahon, natutuyo ang mga dahon, linggo linggo at buwan buwan nilang magkasamang tinatahak ang daan papuntang pangarap. Hindi maiiwasang mapadaan sa lubak at ulan pero ang mahalaga kapit kamay nila itong nalulusutan.
Kung ang oras ay nag-babago pati rin ang tao. Unti-unti, sa iisang bubong parehas nilang nakikilala ang bawat isa. May araw na malungkot, may mga araw na puno ng galit pero mas nananaig ang saya.
“Hindi ganyan, Miks. Hindi yan tutunog eh.” Chaeyoung groaned as she put Mina’s fingers on the right strings on her guitar. “Diinan mo.”
“I can’t, Miks.” Mina lost her patience letting go of the guitar while pouting.
Natawa naman si Chaeyoung at kinuha ito, “Ganito kasi, oh.” Pinatunog nya ang gitara habang nakangiti kay Mina.
“Yabang mo. Kantahan mo na lang ako.”
Hindi na nagdalawang isip si Chaeyoung at muling pinatunog ang gitara.
Lumiwanag ang mundo nang ika'y nasilayan
Ako'y tuluyang napuno ng ligaya
Puso ko'y huminto nang ikaw ay lumapit
Parang pelikulang slow motion
'Di alam ang gagawin
Ikaw lamang ang gusto kong makapiling
Habang panahon ikaw ang may hawak sa akin
Araw at gabi
“Naniniwala talaga ako, Miks. Sisikat ka one day. At ako ang kasama mo pag nangyare yun.” Mina said truthfully while looking at her eyes.
Araw-araw naririnig ang ‘Mahal kita’, araw-araw naririnig ang ‘Namiss kita’ at hindi matatapos ang araw ng walang halik sa isa’t isa.
Ang hindi nila namamalayan na habang dumadaan at lumilipas ang panahon, tumatanda sila at sa bawat leksiyon sa buhay ay may aral na magpapabago sa kanila.
Board exam, trabaho, pamilya at Chaeyoung. Sa mga yan umikot ang mundo ni Mina. Ngunit habang tumutagal ay parang may nagiiba, pero tinanggap nya.
They’re supposed to grow anyway.
Mina is thriving and doing the best that she can to pass that exam, she wanted that CPA on her name as soon as possible.
Matapos ang nakakapagod na araw mula sa review center ay umuwi si Mina sa bahay nilang puno ng ingay at alak ang lamesa.
“Misis ko!” Sigaw ni Chaeyoung ng makitang pumasok sa bahay ang girlfriend nya. Nagkagulo ang mga kaklase ni Chaeyoung at naghiyawan dahil dito.
Hindi naman naitago ni Mina ang hiya at bigla siyang naging hindi komportable sa mga bagong mata na nakikita nya. Mga bagong mukha ang nasa loob ng bahay nila, mga bagong kabanda ni Chaeyoung.
Isang pilit na ngiti ang pinakita ni Mina at dali-dali syang pumasok sa kwarto bitbit ang makakapal na libro.
Hindi naman nagtagal ay sumunod si Chaeyoung, “Miks? Okay ka lang?”
“Ano yan, Chaeyoung?” Iritang tanong ni Mina habang minamasahe ang kumikirot nyang ulo.
“Konting celebration lang birthday kasi ni Hyewon.” Paliwanag ni Chaeyoung habang napatigil sa pag-iba ng hangin sa loob ng kwarto. “Okay ka lang, Miks?”
“Exams mo sa monday, Miko.” Bulong ni Mina, na para bang pagod sa mga nangyayare.
“Sabado pa lang ngayon, Miks. Pwede naman bukas yan.” Angal ni Chaeyoung.
“But we’re supposed to review tonight.” Mina said with frustration. The way her head beats in pain is not helping the situation.
Chaeyoung made her way near Mina, niyakap niya ito at naglapat ng halik sa gilid ng kanyang ulo.
“Pagod ka ba? Pahinga ka muna.”
“Miks naman-“
“Ngayon lang naman ‘tong inuman na ‘to. Pahinga ka muna, masakit yata ulo ng misis ko.”
Napangiti naman si Mina at unti unting pinalibot ang braso nito sa bewang ni Chaeyoung at niyakap ito ng mahigpit. Nawala ang irita nya at pagod sa init ng mga bising nya.
Lumipas ang linggo at hindi masyadong nakapag-review si Chaeyoung dahil sa sakit ng ulo pero hindi nya pinahalata kay Mina dahil alam nyang papagalitan sya nito.
Pinilit nyang basahin at sauluhin ang mga nasa libro at notes nya pero sa huli bumagsak lang din sya.
At yun ang dahilan ng isa sa mga malaking away nila ni Mina.
“Bumagsak ka, Chaeyoung?” Tanong ni Mina habang nakaupo sa study area nila at tinitingnan ang papel na pilit tinago ni Chaeyoung sa bag nya pero nakita pa rin ni Mina.
Disappointment. Yan ang naramdaman ni Mina. Yan na nga ba ang sinasabi nya dahil sa mga barkadang lagi syang inaayang maginom.
“Miks, midterms lang yan. Babawi na lang ako next exam.” Depensa ni Chaeyoung na tila ba napatigil sa paglalakad palabas ng kanilang kwarto.
“Anong midterms lang yan?” Mina said with a sarcastic laugh. “My god, Chae.”
“Babawi na lang ako, Mina. May finals pa naman eh.” Sagot ni Chaeyoung na para bang unti-unti ng naaasar sa pagsasalita ni Mina.
Tumayo si Mina at humarap sa kanya, “Graduating ka na, Chaeyoung. Baka lang nakakalimutan mo.”
Chaeyoung sighed, nararamdaman nyang tumataas ang dugo papunta sa kanyang ulo. “Miks, alam ko.”
“Ngayon ka pa magpapabaya? Dalawang buwan na lang Chae.” Sermon pa ni Mina.
Gusto lang naman ni Mina ay maging maayos ang mga grades ni Chaeyoung. Maging maayos ito para kung maghahanap man sya ng trabaho, maganda yung grades na makikita ng mga kumpanyang ito.
“Mahihigit naman ng prelims yung grades ko, balanse lang yan.” Sagot ni Chaeyoung na unti unti ng naiinis sa tono ng boses ni Mina.
“Kahit na!” Pagtataray pa ni Mina bago naglakad palabas ng kwarto at nilampasan si Chaeyoung papuntang kusina. “Ayan ang sinasabi ko sayo, Chae. Napapadalas na naman yang pag-iinom mo.”
Para bang may sumuntok kay Chaeyoung at biglang nag-init ang ulo nya ng hindi nya nalalaman.
“Ano bang problema mo?” Taas ng boses ni Chaeyoung na para bang galit.
“Problema ko? Ang problema ko hindi ka nakikinig sakin.”
“Mahahatak naman yun nung grades ko nung prelims, Mina. Bakit ba ang dami mong sinasabi? Kung may problema ka sabihin mo sakin!” Hindi napansin ni Chaeyoung na tumataas na pala ang boses nya at nasisigawan nya si Mina.
Gulat na nakatayo si Mina habang tinitingnan si Chaeyoung, “Ang problema ko, bumabalik ka na naman sa pagiging ganyan mo. Akala mo ba hindi ko napapansin na pag umuuwi ka, amoy alak ka.”
“Minsan lang yun, Mina.” Sagot ni Chaeyoung.
“Anong minsan? Gabi-gabi tayong magkatabi sa kama, Chaeyoung. Wag kang magsinungaling sakin, alam na alam ko pag may alak sa katawan mo.”
“Bakit ba pinapalaki mo ‘to?” Naiiritang sabi ni Chaeyoung at padabog na naglakad papuntang sala.
Ang mahirap kay Chaeyoung, ayaw nyang nagpapatalo. Gusto nya lagi syang tama kahit wala na sa linya.
“Ang sinasabi ko lang kung sana nakinig ka sakin, hindi ganyan-“
“Edi ikaw na yung tama.” Chaeyoung snapped, she was pissed without realizing it.
“Ayoko lang mawala ka sa direkyon dahil sa mga bagong barkada mo at dahil dyan sa pagbabanda mo.” Mina said tiredly.
Chaeyoung felt a snap from her back and every veins on her head pop, she accidentally kicked the center table making a loud noise around the house and making Mina flinch.
“Wala ka ng tiwala sakin, Mina?” Chaeyoung defeatedly said with tears ready to burst out from her eyes. Hearing those words made her the weakest.
Mina felt a thunder inside her heart, she can see Chaeyoung’s pain right through her eyes.
Tumakbo si Mina para yakapin ng mahigpit si Chaeyoung, “No. Hindi yun yung ibig sabihin ko.”
Mina watched Chaeyoung wiped her shredding tears as she shook her head mumbling, “I’m sorry. May tiwala ako sayo.”
Emotions. There were too many emotions splatter all over the place. It’s too much.
Hinigit ni Chaeyoung ang braso ni Mina at niyakap ito, “No, Mina. I’m sorry.”
Kumalma ang tensyon sa loob ng kanilang bahay kahit may ilang hikbing lumalabas mula sa mga lalamunan.
Nilagay ni Chaeyoung ang kamay nya sa pisngi ni Mina and looked at her with sincerity, “Sorry, Mina. Sorry.”
Nangako syang hindi na nya sasaktan si Mina.
Pero simula pa lang yun.
Naging maayos din ang lahat at nakatapos si Chaeyoung. Nakagraduate sya ng may maayos ng grades katulad ng pinangako nya kay Mina.
Habang iniisip ang plano nya sa buhay ay nakikita nya kung paano magsakripisyo si Mina sa trabaho nya habang pinagsasabay ang review para sa board exam. Pero alam ng lahat ang pangarap nya lang naman ay maging musikero.
“Pwede ba sa inyo muna ako?” Tanong ni Mina kay Momo habang nag-liligpit sila ng gamit. Kakatapos lang ng review nila sa center.
Nagulat si Momo at napalingon pa, “Bakit? Nag-away ba kayo ni Chaeng?”
Bigla namang sumingit si Sana, “Ano na namang nangyare?”
“Hindi ‘no. Mga baliw kayo.” Tumatawang sagot ni Mina.
Naglakad sila palabas ng room at itinuloy ang daldalan sa labas.
“Eh, bakit nga?” Tanong ulit ni Momo.
“Maingay kasi sa bahay. Dun sila nagpa-practice para sa gig nila bukas.” Explain naman ni Mina habang nahihirapan bitbitin ang mga mabibigat na libro. “Review sana ulit tayong tatlo.”
Nakarating sila sa labas at napatigil sandali.
“Sorry, Mina. May lakad kasi kami ni Dahyunnie ngayon. Kayo na lang muna dalawa.” Malungkot na sinabi ni Sana habang palingon-lingon na para bang may hinahanap.
“Okay lang, ano ka ba!” Sagot naman ni Mina.
“Ayan na pala sya.” Sana said when she saw an orange Wigo car and stopped in front of them.
Dahyun rolled down the windows, “Hi, hon. Kanina ka pa? Hi, Momo. Hello, Mina.”
Hindi pa rin nagbabago si Dahyun. Masiyahin at nakangiti silang binati. Sumagot naman silang dalawa at kumaway na rin.
“Hindi naman.” Sagot ni Sana bago sumakay sa passenger seat.
“Hahatid ko sana kayo kaya lang sa ibang direction kami papunta eh.” Dahyun said.
“Okay lang, Dahyun. Ingat kayo.”
“Ingat din kayo.” Sabi ng dalawang maggirlfriend at umalis.
Natahimik naman ang dalawang magbest friend at naglakad papuntang sakayan. Maaga pa naman kay nagdecide syang tumambay muna kina Momo.
“Ilang araw na sila nagpa-practice sa inyo?” Tanong ni Momo pagkaupo nila sa jeep.
“Pangalawa pa lang ngayon pero sa bahay kasi sila nagme-meet lagi.”
“Nakakapagreview ka pa ba?” Momo asked with curiosity.
Base sa mga napagkwentuhan nila, palaging magulo at maingay sa bahay nila. Laging umuuwi si Mina na makalat at madumi ang bahay habang si Chaeyoung ay nangangalikot ng kanyang gitara at mga kanta. Hindi naman maiwasan ng kaibigan na mag-alala dahil parang walang pagbabago sa routine na yun.
“Oo naman, Momo.”
“Sigurado ka dyan ha?”
“Oo nga. Kumusta pala kayo ni Heechul?”
Kahit nagdadalawang isip si Momo sa sagot ni Mina ay sinagot na lang nya ang tanong at iniba ang usapan.
Pagkauwi na pagkauwi ni Mina ng bahay ay saktong pag-alis ng mga kabanda ni Chaeyoung. As usual, makalat at madumi. Nakakalat ang mga pinaginuman at pinagkainan. Madumi ang sahig na para bang may natapon pang tubig. Alam nyang ang tangging malinis lang sa bahay nila non ay ang kwarto.
Habang nakikinig sa kantang tumutunog sa speakers nya ay nakita nya si Chaeyoung na nakaupo sa sofa na para bang namomroblema.
“Miks.” Tawag ni Mina.
Lumingon si Chaeyoung at ngumiti, “Hi, misis ko.”
Hindi pa rin nagbabago ang paruparo sa tiyan nya sa twing naririnig ang mga salitang yon.
“Kumusta?” Pagod na tanong ni Mina habang pumunta sa kusina at nagsimula ng magligpit ng mga kalat. Mula sa mga balat ng mga chichirya at mga basong hindi nahugasan.
Narinig nya ang malakas ng daing ni Chaeyoung sa sala.
“Sumasakit ulo ko sa kanila. Hindi nila ma-tyempohan yung kanta ko!”
Magaling si Chaeyoung pag dating sa music. Alam yun ng kahit sinong nakakakilala sa kanya. At pag sinabi nyang may mali, hindi sya titigil hangga’t hindi yun tumatama.
“Baka naman mali lang yung dinig mo?” Sagot ni Mina.
Chaeyoung hissed, “Anong mali? Sila yung mali!”
Nararamdaman ni Mina yung frustrations mula kay Chaeyoung.
“Hindi kasi nila maintindihan yung tinuturo ko! Paulit-ulit na nga ako. Hindi ko alam kung mga tanga ba sila o ano?” Dagdag pa ni Chaeyoung na umuusok ang tenga sa inis.
“Tuloy pa gig nyo bukas?”
“Oo naman! Bakit naman hindi?” Chaeyoung snapped.
Napatigil si Mina at nabitawan ang baso mula sa lamesa. Natigilan din si Chaeyoung sa sinabi nya at dali-dali syang pumunta sa tabi ni Mina.
“Aray.” Mina groaned in pain, nahiwa sya ng pulutin ang mga bubog.
“Miks, ako na. Wag mo na hawakan yan.” Chaeyoung gripped Mina’s wrist and pulled her up.
Chaeyoung grabbed her both of hands, she kissed her knuckles softly and looked up on her eyes. “Sorry, Miks. Stress na stress lang kasi ako.”
Mina gave an appreciative smile and said, “Ayos lang.”
“Mahal kita, Mina. Lagi mong tatandaan yan.”
At hindi naman yun nakalimutan ni Mina. Lagi nya yung dala-dala kahit saan sya pumunta. Pero hindi naman nakakain ang pagmamahal.
Lumipas ang mga araw at hindi na sila pinapadalhan ng mga magulang nila ng pera. Tapos na sila ng kolehiyo, dapat lang makapagtrabaho na sila ng may sapat na kita.
Nakahanap ng dagdag na trabaho si Mina bukod sa pagiging sales agent. Tutor. Dahil magaling sya sa mga numbers at Math ay ito ang naisip nyang pagkakitaan. Habang si Chaeyoung naman ay patuloy na tumutugtog sa mga bar.
Naniniwala si Mina. Patuloy syang naniniwala kay Chaeyoung kahit maraming mga sinasabi ang mga kaibigan nya sa kanya.
“Mina, asan ka?” Tanong ni Sana mula sa tawag sa kanyang cell phone.
“May turo ako ngayon, Sana.” Sagot ni Mina at sumakay ng tricycle papunta sa bahay ng batang tuturuan nya.
“Ilang araw ka ng hindi pumunta rito. Okay ka lang ba?”
“Oo nga.” Rinig nyang dagdag ni Momo.
“Okay lang ako. Kailangan ko lang ng pera para may pang-grocery kami ngayong week.” Paliwanag ni Mina.
“Anong ginagawa ni Chaeyoung?” Tanong ni Sana pero bago pa man sya makasagot ay nagsalita ulit sya, “Si Dahyun, nagtatrabaho na sa architectural firm. Si Chaeyoung tambay pa rin?”
“Hindi naman. May gigs pa rin naman sya.”
“Hindi rin naman stable yang gigs ni Chaeng. Mina, hindi pwedeng ikaw yung puro trabaho. Lalo na malapit na ang board. Nakakapag-review ka ba dyan ng maayos? Lagi mong sinasabi maingay dyan.”
Napaisip naman si Mina. Pero naniniwala sya na kaya ni Chaeyoung maging matagumpay sa pangarap nya. Hindi pa lang ngayon.
“Sinasabi ko lang, Mina. Paghanapin mo muna si Chaeyoung ng stable job hangga’t nagrereview ka. Pwede naman sigurong pagpaliban muna yang banda kahit ilang buwan lang.”
≠
Nakatulog si Mina sa byahe matapos ang madamdaming usapan. Hindi na sila muling nag-imikan pa at nagmaneho na lang ni Chaeyoung papunta sa kawalan.
Madilim pa rin sa labas pero malapit na ring sumikat ang araw.
Napaisip si Chaeyoung. Tama naman siguro na sinabi nya ang nararamdaman nya. Wala namang masama kung sinabi nya yung totoo.
Yung totoong hindi nya gustong nawala si Mina. Na hanggang ngayon sya pa rin talaga ang mahal at nagmamay-ari ng puso nya. Hindi naman nagbago kahit tatlong taon na.
“I’m sorry, Miks.” Bulong ni Chaeyoung habang pinagmamasdan ang mapayapang mukha ni Mina.
≈
Ilang linggo na lang, board exam na. Habang abala si Mina pagrereview ay abala rin naman si Chaeyoung para makahanap ng regular gigs. Umalis na sya sa banda at naisipang magsolo na lang muna.
As usual, dumating si Mina na pagod galing review center ng madumi at makalat ang bahay. Hindi nya maintindihan kung bakit kahit mag-isa lang sya sa bahay ay nagiging magulo pa rin.
“Misis ko.” Bati ni Chaeyoung ng marinig ang yapak ni Mina sa loob ng bahay. Abala ito sa pagsusulat habang nakikinig ng kanta.
Walang imik na pumasok ng bahay si Mina na sumasakit ang ulo dahil sa pagod at gutom.
Matapos ilagay ang gamit sa kwarto ay dumeretso ito sa kusina para maghanap ng makakain. Isa isang binuklat ang kaldero pero lahat marumi kahit kanin, wala. Hindi naman napigilan ni Mina ang magdabog sa inis habang nililigpit ang mga kalat sa lamesa.
“Miks?” Rinig nyang sabi ni Chaeyoung mula sa likod nya. “Okay ka lang?”
Wala pa ring imik na nagliligpit si Mina at nilagpasan si Chaeyoung.
“Gutom ka ba?”
Silence.
“Kausapin mo naman ako.”
Ingay ng pagdadabog ni Mina ng hugasin ang naririnig ni Chaeyoung. Hindi nila alam kung ano bang nararamdaman ng bawat isa ang alam lang nila sobrang bigat ng tensyon sa loob.
“Ibibili kitang pagkain sa kanto kung gutom ka. Kausapin mo muna ako.”
Ang alam lang ni Mina masakit ang ulo nya at gutom sya. Wala syang oras para magsalita dahil oras pa lang sa pagliligpit, ubos na.
Lumapit si Chaeyoung at niyakap mula sa likod si Mina.
Pumiglas naman si Mina at umiwas sa mga tingin at hawak ni Chaeyoung.
“Anong problema, Miks?” Nanghihinang sabi ni Chaeyoung.
“Masakit ulo ko.” Bulong lang ni Mina at lumakad ulit palayo para kunin naman yung walis.
Lahat ng rason para lumayo kay Chaeyoung ay ginawa nya. Wag lang dumikit ang balat at magkasalubong ang mata nila.
Galit? Pagod? Hindi rin alam ni Mina. Maraming bagay ang tumatakbo sa isip nya.
“Please, kung may problema sabihin mo.” Chaeyoung whimpered.
Mina sighed, naitulak pa ang bangko ng pagalit. “Pagod ako, Chaeyoung.”
“Sa akin?” Bigla na lang may luhang pumatak sa mata ni Chaeyoung. Ramdam nyang unti-unti ng nauubos si Mina.
“Naiisip mo ba ako, Chae?” Mina asked.
Chaeyoung smiled weakly, “Oo naman.” Trying to get near her but Mina backed away.
“Sa tuwing uuwi ako tinatanong mo ba ako kung kumain na ako? Kung pagod ba ako? Kung okay ba araw ko?” Bigla na lang may mainit na patak ng luha sa mukha ni Mina. “Sa tuwing uuwi ako, anong una kong ginagawa?”
Chaeyoung stayed silent, gripping her aching palm.
“Linisin yang kalat mo. I-comfort ka sa nararamdaman mo. Palakasin yang loob mo.”
Ilang buwan na ring paulit ulit yung routine na yun. Hindi rin alam ni Chaeyoung, bakit at paano nagsimula?
“Pagod ako sa trabaho, nagrereview pa ako tapos minsan nagtuturo ako para meron tayong extra pambili manlang ng grocery.” Mina mumbled under her breath, rubbing the side of head.
“Hindi ko maintindihan kung bakit nakakapag-inom ka pa sa labas kasama yang mga ka-gig mo.”
May mga araw na pagkauwi ni Chaeyoung sa gig ay nakainom ito. Hindi rin naman makatanggi si Chaeyoung sa mga kasama nya sa trabaho dahil ayaw nyang isipin nilang kj syang kasama. She’s just trying to have connections in the music industry.
“Pinaghahanap kitang trabaho pero sabi mo kaya mo. Magagawan ng paraan.”
It wasn’t Mina who’s talking, it was her the tiredness and stress. It wasn’t really her.
“You’re old enough, Chaeyoung. Hindi ka na dapat inaalagaan ng ganyan. Marunong ka na dapat magligpit ng kalat mo, kasi ako? Pagod na akong maging katulong sa bahay na ‘to!” Mina was drained, she’s exhausted of what she’s doing pero hindi kay Chaeyoung.
Last few days was draining for Mina. She’s been stressing about the board and also stressing for food to eat everyday. Bills are waiting to be paid. She needed a rest, fatigue always seen on her face but how Chaeyoung can’t see that?
That night. They slept separately. Mina cried herself to sleep. Chaeyoung slept at the living room, actually she didn’t even get that much sleep. She was eyes wide open, worried for Mina. Chaeyoung didn’t bother to go to their room because she knows Mina needed a rest. A rest for the rest of the world including her.
They made up eventually. But those words stayed on Chaeyoung’s mind it made her push harder to pursue her dreams. Her passion.
≠
Naalipungat si Mina at pagkagising nya nakatigil ang sasakyan at nakitang nasa labas si Chaeyoung, nakatuon sa railings ng bangin at naninigarilyo.
“Nasan tayo?” Tanong nya at lumabas ng sasakyan. Mas lalong malamig ang dampi ng hangin sa balat nya, buti na lang pinahiram ni Chaeyoung jacket nya.
They’re inside a village, there’s a house a few feet from them, a picnic table at the corner, her car is parked at a cliff with the overlooking of the city under them.
“Tagaytay. Dito tayo dinala ng sasakyan.” Lingon ni Chaeyoung kay Mina na niyayakap ang sarili sa lamig.
Lumaki ang mata ni Mina at lumapit sa kanya, “Kaya pala iba yung hangin. Hindi ka ba nilalamig?”
“Okay lang ako.” Bulong ni Chaeyoung.
Katahimikan at tanging kuliglig lang ang kanilang naririnig. Unti-unti ng lumiliwanag ang langit dahil pasikat na ang araw.
“Mina.” Tawag ni Chaeyoung habang nakatitig sa kanya at may naka-abang na tanong.
Mina matured well. Sobrang ganda pa rin nya.
“Ang ganda rito, nakakarelax. Ang sarap pa ng hangin.” Tugon ni Mina habang nakatingin sa kanilang tanawin. Sa view nila makikita ang maliliit na bahay at mga iba’t ibang ilaw mula sa baba. “Bahay mo?”
Bahay sana natin. “Oo. Pinagipunan ko.”
“Dito mo siguro dinadala girlfriend mo.” Pabirong sabi ni Mina.
Maraming naging babae si Chaeyoung. Ilang beses nya sinubukan sa iba’t ibang babae at hindi nya yun tinatanggi pero iisa lang talaga yung taong nagmamay-ari sa kanya. Si Mina yun at si Mina lang ang pwedeng magmay-ari sa kanya.
“Wala akong girlfriend.” Chaeyoung chuckles, with a sharp pain in her chest.
“Weh? Sa cute mong yan? Sa galing mong yan?” Tanong ni Mina, unbothered na meron na pala syang nasasaktan sa mga salita nya.
“Wala nga. Ever since we broke up.” Tumawa si Chaeyoung na para bang walang mahapdi sa dibdib nyang kumikirot.
Silence.
It’s been three years since they broke up. Three years since Mina left.
“Mina?”
“Hm?” Mina hums avoiding to look at her.
“Saan ba nagsimula?”
Then she meet Chaeyoung’s tired eyes that full of unanswered questions.
≈
Mina’s mind was all over the place, her mom misses her and telling her to come home but she can’t because she’s worried for Chaeyoung. Chaeyoung’s been needing of support system for herself, her gigs and musics and she never leave, she’s always there.
Pero bumagsak si Mina sa CPA board exam and it teared her down. It was painful for her, knowing her two best friends Sana and Momo passed the exams. Sa kanilang tatlo, alam nila sa isa’t isa na ang pinakamatalino ay si Mina at alam nilang pangalan ni Mina ang unang una dapat makita sa listahan.
“Okay lang. Pwede naman magtake ulit.” Mina said.
Seven of them planned to eat and get together. Para na ring reunion dahil ilang taon na rin silang hindi nagkita-kita. Chaeyoung, Mina, Dahyun, Sana, Momo, Tzuyu at Jeongyeon. Kumpleto silang nagsasaya at kwe-kwentuhan ng kanilang mga narating sa buhay sa isang sikat na bagong restobar kung saan meron ng regular gig si Chaeyoung.
“Kay Mina na pangalan ang unang-una naming hinanap, akala namin baka system failure lang.” Dahyun shared her thoughts.
It made Mina feel small. She felt like she lose her determination, she disappoint everyone including herself.
Natahimik si Mina at naramdaman nya ang mga kamay ni Chaeyoung sa balikat nya, pinapakalma sya at bumulong, “Okay ka lang, misis ko?”
Mina looked up at her with brokenness, “Oo naman.”
But Chaeyoung can’t see that.
“Tin-ry lang ni Mina sumagot ng nakapikit.” Biro ni Chaeyoung na nagpatawa naman sa mga kaibigan nila.
“Oo nga. Baka sinubukan nyang magsagot ng tulog.” Dagdag pa ni Jeongyeon.
“Tang ina nyo.” Sabi naman ni Mina habang tumatawa na nakikisakay sa biro nila.
Puno ng tawanan ang lamesa nila habang lumalalim ang gabi. Maraming mga bagong balita at mga kwento na matagal na nilang gustong marinig.
Si Jeongyeon, dahil nakapasa ng ALE ay pupunta na ng UK dahil may nagoffer sa kanya ng maganda trabaho dun, 2 years bago sya makauwi. Si Tzuyu, susunod na sa mga magulang nya sa Amerika. Si Dahyun, kakapromote lang sa trabaho at baka lumipat na ng mas malaking firm sa Makati. Si Sana naman dahil nakapasa ng CPA ay mukhang may balak sumama kay Dahyun para dun maghanap ng mas maayos na trabaho. Si Momo pupunta na rin ng Dubai.
Silang dalawa na lang ang naiwan. Naiwan na talunan pero wala yun, basta magkasama sila. Kakayanin nila yan.
Habang pinapanuod ni Mina si Chaeyoung sa kanyang pagkanta ay hindi nya maiwasang mag-isip.
Bakit si Dahyun, ang layo na ng nararating? Bakit si Jeongyeon pupunta ng UK? Bakit si Tzuyu aalis na rin? Bakit si Chaeyoung ganito lang? Bakit si Chaeyoung parang ang bagal ng usad? Bakit parang ang tagal na, nakakawala na ng pasensya at tiwala?
Bakit si Momo papunta na ng Dubai? Bakit si Sana handang mag-risk ng future para kay Dahyun? Bakit sya bumagsak sa board? Bakit sya hanggang ngayon sales agent pa rin?
Hindi nya mapigilan at hindi nya maiwasang magkumpara at magtanong ng ilang mga ‘bakit’.
Matapos tumugtog ni Chaeyoung ng ilang mga kanta ay bumalik ito sa lamesa nila na may kasamang dalawang unfamiliar na babae.
“Guys! Mga bossing ko nga pala.” Sabi ni Chaeyoung at tinuro ang dalawang tao sa likod nya.
“Si Jihyo at Nayeon. Sila may-ari nitong bar.” Dagdag ni Chaeyoung.
“Kumusta? Masarap ba pagkain namin?” Tanong ni Jihyo na may masasayang ngiti. Interesadong makipag-usap sa bawat isa.
Sabay-sabay namang sumagot ang magkakaibigan.
“Oo naman, bossing Jihyo. Libre naman isang sisig dyan!” Sigaw ni Momo na para bang gutom pa sa dami na ng nakain.
“Gago!” Sagot naman ni Chaeyoung habang tinatawanan si Momo at pumunta sa tabi ni Mina. “Jih? Nayeon? Si Mina nga pala. Misis ko.”
Malakas na kantyawan ang nabalot sa table nila. Hindi naman napigilan ni Mina ang mahiya habang tinitingnan ang mga boss ni Chaeyoung.
Nakitawa na lang si Mina sa kanila at hinampas si Chaeyoung ng hindi sumasagot.
“Magiging misis pa lang pala.” Dagdag ni Chaeyoung.
Jihyo is a rich business owner. That was the first bar she build with the help of her best friend. Nayeon, a smart and clever daughter of a business man, have a doctoral degree on business and have a lot of connections even on music industry.
It was comfortable. Comfortable laughter and comfortable companion. They made new friendships, they made new memories and new regrets.
And that was the first time Nayeon and Mina saw each other.
≠
“Hinding hindi ko makakalimutan non. Nahuli natin si Momo at Tzu naghahalikan sa sasakyan nya.” Mina says full of giggles.
They share laughter as they recall the memories of their past. There’s pain but Chaeyoung learn how to hide it.
“May boyfriend si Momo that time, hindi ba?” Tanong ni Chaeyoung.
Pangatlong sindi na nya ng sigarilyo sa lugar na yun para labanan ang lamig. Lalong lalo na yung sakit.
“Yes.” Natatawang sabi ni Mina. “Lasing lang naman sila nun. Tayo lang naman dalawa nakakita eh.”
“Ang tagal na rin pala ano?” Chaeyoung asks.
Mina sighs, “Five or four years ago na rin yata yung reunion na yun.”
≈
As months passed, life’s been treating them hard. But there’s still trust.
Mina decided na magresign sa trabaho nyang sales agent at for the mean time ay magtrabaho sa isang BPO company. Hindi sikat na kumpanya pero sapat na ang sweldo para sa kanila, pansamantala lang naman.
It was not that late when Mina came home from work. 10:05 PM in the evening and she received a call from Hyewon telling her that Chaeyoung was in a fight. Mabilis naman syang nakarating sa bar at pinapasok agad ng mga staff.
“Sila naman nagsimula ng gulo!” Narinig nyang sigaw ni Chaeyoung sa opisina.
Pagkapasok nya ay nakita agad si Jihyo na pinagsasabihan ng kalmado si Chaeyoung, “Kahit na. This is my place, you’re my employee.”
Nayeon was silent at the corner of the room.
Chaeyoung hissed, “Binabastos nila yung kanta ko, Jih!”
Mina made her way beside Chaeyoung and rubbed her back, para at least kumalma sya kahit kaunti.
“I know but we don’t tolerate that kind of attitude. Pwede naman idaan sa usapan, bakit kailangan mong manuntok? Take note this is not the first time na nakipag-away ka.” Jihyo explained, professionally. Trying to keep a calm talk with Chaeyoung.
“Gago sya eh! Tang ina.”
Uminit ang ulo ni Chaeyoung ng marinig nyang may bumastos sa kanta nya. Rinig na rinig nya at para ba itong nakakainsulto sa kanya at sa trabaho nya.
Mina chose not to butt in the flaming conversation. Masyadong mainit ang ulo ni Chaeyoung at sobrang galit, lalo na pag involve dito yung kanta nya, yung trabaho nya.
“We get your point, Chaeyoung. But don’t talk to us like that.” That’s the first time Nayeon spoke up. No emotions, just plain and simple statement. “Ban the guy, Jihyo. Problem solved. Pero ipangako mo samin hinding hindi ka na magdadala ng gulo dito.” She’s calm, no sign of irritation.
The office is silent after Nayeon spoke up and then she left making a glance at the couple giving them a comforting smile.
Jihyo sighed, “You heard the other owner.”
Chaeyoung lost her temper, she threw her fist when the first word fall off their mouth about her song being horrible. She can’t take those words, it hurt her feelings. Jihyo acknowledged it, naintindihan nya.
Lumabas si Mina at iniwan ang dalawa habang malalim na nag-uusap. Wala rin naman syang sasabihin sa loob dahil hindi nya alam ang nangyare at alam nyang may mali si Chaeyoung. Chaeyoung doesn’t like it when she’s wrong.
Mina saw Nayeon. At the counter, talking at the waiter. Her feet dragged her there.
“Nayeon.”
Nayeon looked back as she gulped a huge amount of beer, she smiled at Mina softly.
“Mina, anong problema?”
Biglang may hiyang naramdaman si Mina, her heart beats faster as met her eyes for the first time.
“Ehm-ahh, gusto ko lang magsorry.”
Nayeon furrowed her eyebrows, “For what?”
“Kay Chaeyoung. Matigas kasi ulo nya.”
Mina knows when Chaeyoung know she’s right, she won’t apologize. She’s that stubborn.
Nayeon chuckled before drinking from her beer, “Okay lang. I understand, we do things sometimes for a reason. Gusto mo ba?” Inalok nya si Mina ng iniinom nya.
Umiling naman si Mina at ngumiti, “Hindi, wag na. Iniintay ko lang si Chae.”
“Magaling si Chaeng. Sobra.” Nagsimula magkwento si Nayeon. “Pinakilala ko sya sa mga kilala kong producer because I see a lot of potential.”
“Magaling talaga yan, naniniwala ako sa kanya.” Sagot ni Mina.
Natuwa naman si Nayeon at tumango, “Someday, she’ll be known for something.”
May mga tao pa rin sa bar pero kakaunti na, dahil siguro sa gulo na nangyare kanina.
“Miks! Nandyan ka lang pala!” Tawag ni Chaeyoung pagkakita nya agad kay Mina. Tumakbo agad ito papunta sa kanya habang bit-bit ang gitara nya. “Nayeon! Promise, hindi ko na uulitin yung kanina.”
“Sige, Chaeng. Ako na susuntok sayo next time.” Biro naman ni Nayeon.
They were comfortable while sharing short conversations. Chaeyoung and Nayeon were friends, really close friends. They tell jokes on each other like they’re not boss and employee talking. Also, Mina made a small friendship with Nayeon.
It was midnight nung nakauwi sila. The atmosphere was different when they arrived. There’s unspoken words around the walls.
Mina breathed heavily as sat down at the bed after changing her clothes.
“Okay ka lang, Miks?”
Hindi na lang nagsalita si Mina. Sumasakit lang lalo ang ulo ni Mina sa tuwing dadaan sa isip nya yung gulo na ginawa ni Chaeyoung. Ilan lang yan sa mga gulo na pinasukan ni Chaeyoung, hindi nya mabilang sa kamay kung pang-ilan na ba. May mga araw na umuuwi tong lasing at may mga araw na sinusundo nya itong lasing.
“May problema ba tayo?” Chaeyoung spoke up again.
Mina can’t even look at her in her eyes. “Ano na naman ba ginawa mo, Chae?”
“Miks, really?” Chaeyoung laughed sarcastically, “Akala ko naniniwala ka sakin?”
“Chaeyoung naman..” Mina stood up crossing her arms on her chest. “Nung nakaraan may nakasagutan ka din. Mahiya ka naman sa mga boss mo.”
Hindi maintindihan ni Chaeyoung. Akala nya Mina is on her side, but I guess she’s not. Si Mina na nga lang ang nag-iisang kakampi nya.
“I don’t understand, Miks.” Tanong ni Chaeyoung na naguguluhan.
“Learn to know your mistakes, sometimes. Ako pa nag-sorry kay Nayeon para sayo.”
“Mina, sinira nila yung kanta ko. Binaboy nila yung kanta ko para sayo! Alam mo namang pinaghirapan ko yon!” Chaeyoung raised her voice.
“Pero mali ka.” Mina said lowly trying not to create another argument.
“Alam mo naman kung gaano kahalaga sakin ‘to, Miks.”
“Pero hindi palagi tama ka.”
“Mina naman. Sasabay ka talaga?” Tumawa si Chaeyoung na para bang nauubusan na ng pasensya.
There was silence for a couple of minutes before Mina started to speak again. “Chaeyoung, napapagod na ako.” Mina whispered weakly.
“Pagod din ako, Mina.” Chaeyoung said firmly.
They both slept on their side without speaking on each other again that night.
≠
Pagmulat ng mata ni Chaeyoung ay may luhang tumulo sa mata nya. Here it goes again, the sharp pain on her chest as she breathe.
Medyo maliwanag na ang paligid at malapit na rin sumikat ang araw. Nagsisimula na ring bumigat ang pakiramdam nila dalawa.
“Mina, I’m sorry.” Bulong ni Chaeyoung.
Mina steps forward para punasan ang mga luha ni Chaeyoung, “Para saan?”
Chaeyoung lean in on Mina’s hand sobbing out her pain, “Kasi pinabayaan kita.”
“Shh, okay lang.” Mina pulls her in a hug. She’s rubbing her back as Chaeyoung cries on her shoulder mumbling ‘sorry’.
≈
Habang tumatagal nararamdaman ni Mina na hindi na sya masaya. Sa trabaho nya, sa bahay nila, sa araw-araw na buhay nya. It was draining, that is not the life she wanted and most of all that is not the life she deserves.
Paguwi ni Mina sa bahay nila, alam nya hindi na ito katulad ng dati. Katulad nung una na masaya at puno ng kantahan, paunahan kung sino magluluto pananghalian, bahay na hindi pwedeng iisa lang laman at bahay na puno ng lambingan at pagmamahalan.
Isang tawag na naman mula kay Hyewon ang natanggap nya. “Mina, pumunta ka rito. Yung girlfriend mo.”
“Na naman?” Pagod na sagot ni Mina. “Sige.”
Hindi naman nagtagal at nakarating din sya sa bar nila Jihyo. Walang katao-tao sa labas pero yung ingay sa loob rinig mo hanggang labas.
Nagmadali naman syang pumasok at nakitang nagwawala si Chaeyoung.
“Nayeon! Jih, hindi nyo pwedeng gawin sakin ‘to!” Sigaw ni Chaeyoung.
“Chaeyoung, sorry. Binigyan ka naman namin ng warning.” Depensa ni Jihyo.
Lumapit sya kay Chaeyoung at hinawakan ang balikat nito para pakalmahin.
“Nayeon? Naniniwala ka naman sakin, ‘di ba?” Chaeyoung glanced at Nayeon who’s looking at her downhearted.
“Naniniwala ako sayo, Chaeng. Magaling ka sabi ng mga producers na pinakilala ko sayo.” Nayeon started rubbing her aching head as she spoke to Chaeyoung, “Pero yung gulo na dinadala mo sa bar hindi na maganda.”
Chaeyoung broke down in disapproval. She kicked the table hard and glared at Jihyo and Nayeon. Even Mina is shocked at her sudden backlash. She move out of Mina’s touch and left.
Hiyang hiya si Mina na nakatayo sa harap ni Jihyo at Nayeon. Nanginginig, nakatakip ang kamay sa bibig at tila ba may luhang papatak na sa mata.
Hindi na yun si Chaeyoung. Hindi yun yung Chaeyoung na mahal nya.
“Sorry.” Mina gasped, “Sorry Jihyo. Sorry Nayeon. Pasensya na.” She ran off, finding Chaeyoung.
Gabi na pero kahit saan malapit sa bar hindi nya nakita si Chaeyoung. Nagpasya syang umuwi na lang.
Sinubukan naman nya, lumaban sya. Sadyang nakakapagod lang makipaglaban pag ikaw lang yung nakikipagsapalaran.
Sumikat ang araw at tahimik ang bahay. Walang gitarang tumutugtog para gisingin sya at kumain ng agahan. Walang labi ang dumampi sa mukha nya. Walang matatamis na salita ang dumating sa nag-aabang nyang tenga. Walang sumisigaw ng ‘misis ko’, wala si Chaeyoung.
Nakaimpake na ang gamit ni Mina habang inaantay si Chaeyoung makauwi.
Limang taon.
Siguro naman sapat na yun. Sapat na muna yun sa ngayon.
Habang pinagmamasdan ang mga litratong nakadikit sa ding-ding, hindi nya mapigilang maluha sa mga ala-alang bumabalik. First date. First gig. First Anniversary. Graduation. Birthday kasama ang pamilya. Unang araw nila sa bahay. Unang trabaho. Kasama ang bardaka. Maraming ngiti sa litrato at ramdam nya kung gaano sila naging masaya.
“Mina?” Nagulat sya ng marinig si Chaeyoung mula sa pinto. Tinitingnan sya at ang mga gamit nya.
“Chaeyoung…” Bulong ni Mina.
Chaeyoung felt her world turn upside down, she dropped her all things on the floor and went near Mina.
“I’m sorry.” Nanginginig na bigkas ni Mina. “Sinubukan ko naman.”
Chaeyoung gasped reaching out to hold Mina’s both hands, putting her knuckles on her lips. Just hearing those words made her mind blank and heart crack.
“Parang ako na lang yung lumalaban. Hindi na kita maramdaman.” There’s a convulsed sob came out of Mina’s lips. She hated to admit it, but she’s worn out. “Hindi na kita kilala.”
“Mina..” Chaeyoung can’t find any right words to say. She was quiet, she felt this coming and she didn’t do anything about it.
Mina sobbed and put her comforting hand on her cheeks, looking right through her eyes, “Mahal kita pero nakakapagod na.”
Chaeyoung pulled her into her arms, clinging to her for the last time. “Ayaw mo na?”
Hindi na lang sumagot si Mina at pumikit sa yakap ni nya. Habang inaalala ang mga maraming pinagdaanan.
≠
Chaeyoung fight back a sob, “Bakit hindi ka na bumalik?”
“Hindi na kasi ikaw yung Chaeyoung na minahal ko.” Mina says, biting her inner cheek to prevent from crying hard.
Maliwanag na at kitang kita na rin ang mga luha sa parehas nilang mukha.
“Unti-unti akong naubos. Araw-araw gumigising ako ng walang maramdaman, Chae. Hindi ko alam kung masaya pa ba ako, kung okay pa ba ako at kung nasa buhay mo pa ba ako.”
It’s slowly sinking in. How Chaeyoung lost Mina. Her Mina.
This time Mina can’t stop her sobs as she let her heart speaks the truth, “Hindi mo nakita kung gaano ako nasaktan nung bumagsak ako sa board exam. Hindi mo nakita kung paano ako umiyak habang tulog ka sa kama kasi excited ka sa bagong gig mo. Hindi mo nakita kung paano ako nainggit kila Sana kasi CPA na sila at may naka-abang na magandang trabaho para sa kanila. Sobra akong nainggit kasi sila nagiging stable na, pero tayo ni hindi natin mabayaran yung kuryente ng maayos.”
The wind is coldly touching their skin, the sun is slowly reflecting on their tears and Chaeyoung never felt this heavy before.
“Hindi mo rin nakita na hindi ako masaya sa trabaho ko. Hindi mo naramdaman na matamlay ako every time na papasok ako sa trabaho.”
Lumapit si Chaeyoung at kinuha ang nanlalamig na kamay ni Mina, “I’m sorry.”
Mina smiles in fondness on her eyes, “Hindi ko na kinaya kasi nararadaman kong hindi lang pangarap ko kung nawawala kung hindi pati ikaw. Nakita ko kung paano ka nag-bago.”
Mina’s words feels like bullets shooting right in her chest and there’s a searing pain that she can’t handle. Chaeyoung listens, how Mina slowly lost her love, care and trust for her. How Chaeyoung drained her while all she’s thinking of is making her dreams come true that she forgot that the reason for her dreams is slowly slipping away from her. She sobs uncontrollably avoiding Mina’s eyes to compose herself.
“Hinanap kita.” Walang ibang lumalabas sa isip nya. Ang alam nya lang may masakit at mahapdi sa dibdib. “Hinanap ko kung saan na kayo nakatira.”
Mina shows her a watery smile, “Ikaw yung mundo ko. At narealize kong ikaw din pala yung humihila sakin palayo sa pangarap ko at sa sarili ko. I lost myself while loving you, Chae.”
Chaeyoung slowly embrace her small body tightly right on heart, Mina’s arms hold her firmly. She presses a long passionate kiss on her forehead as they dances to the sweet humming of trees and birds in the morning.
“Mahal kita, Mina. Mahal pa rin kita.” Chaeyoung finally says what her bruised heart’s been shouting. She look up to her swollen eyes, “Hindi nagbago.”
Mina smiles as she stares back, “I found myself again, Chaeyoung.”
Chaeyoung silently prays to all of the God in the world to let Mina be hers again.
“I found myself in Nayeon’s arms.”
All the walls shatters, blood stops pumping, air run out of her lungs, a shoot is fired on her throat and she can’t breathe. There’s this familiar ache on her heart. Yung parang may mga kutsilyong patuloy na sumasaksak sa kanya ng malalim at tumigil ang pag function ng utak nya. Nakatingin lang sya kay Mina at nanghihina sa narinig nya. Lips quivering in pain as she drop both of her hands on her side. “Mina..”
“I met her almost a year after we broke up. Sa Cavite.” Mina explains.
“Sa Cavite na pala kayo nakatira?” Chaeyoung tries to change the topic to stop the pain.
Mina tries to laugh the discomfort and she continues, “Yes. She was assigned there to work at SGV Accounting Firm.”
She completely lost Mina. Her Mina.
Chaeyoung sighs defeatedly, crying her eyes out. She looks over the skies, the realization is slowly breaking her into ashes.
“I’m sorry, Chaeyoung.” Mina whispers, showing affection through her eyes. She looks at Chaeyoung trying to calm herself for crying.
But Chaeyoung risks it all, she leans in and kisses Mina. Showing her that this is still the Chaeyoung she used to love, she came back for Mina, she came back for her. The Chaeyoung who still love her, na ngayon kaya na nyang ihatid at sunduin kahit saan sa mundo, kahit saan handa syang samahan, kahit ano kaya nyang gawin at kahit pikit patuloy syang mamahalin.
Then she feels it.
How Mina’s lips is not kissing her back.
She tastes her tears with sorrow. She takes a deep breathe and looks at her, waiting for an answer.
“You always have a place in my heart, Chae. You’re my great love.” Mina giggles with her eyes begin to glisten in tears again, “But-but I love Nayeon. I love her so much.”
“At hindi ko na yun mababago?” Chaeyoung whispers right at her lips.
Mina shakes her head as a ‘no’, and pull out of her, “She made me feel whole when I’m broken about you. She made me feel happy every time I’m lonely without you. Higit sa lahat, minahal nya ako kahit hindi ko mahanap yung sarili ko. Yung sarili kong nawala dahil sayo.”
“Hindi mo na ako mahal?” Chaeyoung is trying. Trying to fight for everything. Fight for her love.
“Mahal din kita, Chaeyoung. Pero hindi na katulad ng dati at hanggang dun na lang yun.” Pinaliwanag ni Mina.
“Limang taon, Mina.”
“And I think, that’s enough. We grew together-“
“But-but I wanna grow old with you!” Chaeyoung says angrily.
Mina flinches trying to understand where the angriness is coming from. “I’m sorry. I can’t.”
That’s it.
Chaeyoung let her go.
It’s clear. What’s the sense of fighting her love if she’s not the person Mina’s in love with anymore. There’s no reason to fight for because all of it. All of their relationship, their past, her trust, her care and her love is over. Right when she begins to fall in love with Nayeon.
Kalma ang kapaligiran. Wala ng tanong sa isipan. Kalma na rin ang isa’t isa habang pinagmamasdan ang pagliwanag ng araw habang tinatahak ang daan pauwi. Pauwi sa katahimikan habang baon ang sandaling pinagsamahan. Hindi maalis ang sakit sa bawat oras na dumadaan. Habang lumilipas ay lalong bumibilis ang takbo ng oras sa bawat pagsulyap nya sa babaeng ayaw nyang bitiwan. Konti na lang at hindi na nya ulit makakasama pa si Mina.
Nakatitig si Chaeyoung sa isang maganda at magarang bahay. Two story house sa loob ng isang pangmayamang village na sa tingin nya ay pagmamay-ari ni Nayeon. Malaking gate na may dalawang sasakyan sa loob at may garden pa sa tabi.
Kitang kita nyang nagiintay si Nayeon sa loob.
Isang buntong hininga ang pumutol sa kanyang pag-iisip. Tumingin sya kay Mina na iniintay syang magsalita.
“Uhmmm-“
Chaeyoung cut the tension, “Mina, salamat.”
“Para saan?”
“Sa lahat.” Chaeyoung smiles at her and reach out to touch her cheeks. “Handa na akong pakawalan ka.”
Ngumiti si Mina, pumikit sa kanyang hawak. “Salamat din, Chaeyoung.”
Chaeyoung lean in and kisses her forehead. For a short moment, they hug each other peacefully in silence. Some wounds are healed but most of the wound is still aching but soon it will get better.
Chaeyoung gets out of the car and opens the door for Mina. Hearing a small ‘thanks’ from Mina as she walks away from her.
When Mina open the gate, Nayeon is waiting for her holding a piece of cigarette.
Love. Happiness. Contentment.
That’s what Mina feels when she see her eyes. It’s peaceful. She feels the butterflies on her stomach as she sees her favorite gummy smile, the smile she now wants to see every day.
“Hi, my love.” Nayeon greet her waiting for her hug.
“Good morning, baby.” Mina almost run, wanting to hug her girlfriend quick as possible. “Pang-ilan mo na yan, ha?” Point at her cigarette.
Nayeon giggles and throw it away, “Tatlo.”
“Tama na yan. Nandito na ako.” Mina mumbles from her neck as she hug the older woman tighter. Alam nyang every time na naninigarilyo si Nayeon, stress sya.
Nayeon presses a small kiss on her forehead, “Opo, boss.”
“Nagbreakfast ka na ba?” Mina pull out from the hug and look at her girlfriend.
“Hindi pa eh.”
“Pagluto kita. Ligo lang ako, okay?” Mina lean in to kiss the corner of her lips before walking inside their home.
“Okay, parang medyo maasim ka na nga, love.” Pang-asar ni Nayeon habang tumatawa.
“Nayeonnie!” Mina whines as she disappears from her sight.
Chaeyoung watch their interactions with happiness, regret and hurt. Of course, masaya sya kasi masaya si Mina. Regret, kasi masyado syang naging makasarili. Hurt, kasi bakit hindi sya yung taong inuuwian ni Mina. She doesn’t have any right to be mad because she knows every reason why she’s in that situation and why it happened.
“Chaeng? Pasok ka.” Nayeon says nung nakita syang nakatayo sa labas at pinagmamasdaan ang bahay nila. Agad namang humakbang ang mga paa nya papasok ng bakuran nila. “Yosi?” Alok nya habang hawak ang kaha ng sigarilyo.
Kumuha si Chaeyoung ng isa at agad itong sinindihan, “Kumusta, Nayeon?”
“Okay naman.” Nayeon smiles at the formality, “Ikaw nga, sikat ka na eh. Dati nakikipagsuntukan ka lang sa bar.”
Chaeyoung can’t hide her giggles, “Kumusta na pala yung bar mo?”
Nayeon stand there near her, starting to create a warm conversation, “Hindi ko na alam kay Jih. I left since I have to work at SGV.” She laughs, “At isa pa, hindi ko yun bar. Kay Jihyo yun.”
Chaeyoung laughs with her as she recall her memories at that place, “Bar nyo yun.”
“Sinuportahan ko lang si Jih.”
Tumungo lang si Chaeyoung at naglakad lakad sa maliit nilang garder, may mga iba’t ibang halaman dito at mga bulaklak. May lamesa at bangko sa gitna.
As she walks, her mind is never peaceful. She hate how she have too many questions.
“Bakit mo hinayaang mangyare yun?” Chaeyoung doesn’t mean to say it out loud.
But Nayeon hear it, “Alin?”
“Bakit ka pumayag na magkita kami ni Mina?” Tinuloy na lang ni Chaeyoung ang tanong para rin wala ng bumabagabag sa kanya.
Malakas na paghinga ang narinig ni Chaeyoung mula kay Nayeon. Napatingin sya at nakitang nakatingin din ito sa kanya at ngumiti.
“Chaeng, I love Mina. Mahal na mahal ko si Mina pero hindi ibig sabihin non, pag-aari ko sya.” Nayeon expresses her feelings, she let it all out softly. “I don’t own her. She have her own feelings. She have her own decisions and I can’t do anything with that. There’s no one in this world that knows Mina than herself and I trust her.”
Chaeyoung nods her head.
“I know something’s bothering her every time she heard your songs on the radio or saw you on TV.” Nayeon explains making Chaeyoung’s heart uncontrollably beating. “Wala naman akong kinalaman dun kasi ikaw yun eh.”
“Hindi ko maintindihan.”
Nayeon laughs as she continues, “I’m almost at my thirties, Chaeyoung. If I’m gonna be with someone, that someone should be 100% sure of me. Gusto ko yung sigurado na ako yung gusto nyang makasama hanggang maubos yung araw. Gusto ko yung alam na ako ang mahal nya kahit hindi ako yung kasama nya.”
Chaeyoung looks at her with admiration. Ever since the first day nung nagmeet sila ni Nayeon, lagi syang namamangha sa desisyon nya sa trabaho pati na rin sa buhay. Kahit nung boss pa nya ito.
But then, every time Nayeon’s words come out of her out it’s like blades cutting down her throat.
“Malaki ang tiwala ko kay Mina. I made her do it, actually.”
“But, why?” Chaeyoung asks without hesitating.
“Because I don’t want her to regret anything. Magkaibigan din naman tayo dati, Chaeng. Nakita ko rin kung gaano nyo kamahal ang isa’t isa.”
“Hindi ka ba natakot?”
“Why would I be? When you’re in love, there should be no fear. I respect and trust her. Ang gusto ko lang maging masaya si Mina. If it’s with you, it’s okay.” Nayeon explains pleasingly.
“Pero hindi ako.” She responds. “ Hindi na ako.”
Chaeyoung wants to cry, she’s feeling weak and it’s making her chest clutch. As much as she don’t want to admit it, she knows it true. How Mina’s eyes sparks when she saw Nayeon, how her smile goes brighter for Nayeon and how her touch is tender when she’s with Nayeon.
She hate it, she hate how it breaks her.
“I’m sorry for that.” Nayeon tells and goes near her. Giving her a tap on her shoulder.
Chaeyoung tries to fight back the tears, she can’t show weakness right in front of Nayeon.
“Gusto ko lang din sabihin sayo na wag kang magalit sakin kasi pinili ako ni Mina. It’s her decision, I dont have anything to do with that.”
Chaeyoung is not mad, she doesn’t hate Nayeon either. She fully understands why it happened, she understands why Mina and her have to meet again. For closure.
Gustong magpasalamat ni Nayeon pero ayaw nyang lalong masaktang sya. Gusto nyang magpasalamat kasi ngayon, mas malinaw na yung isip ni Mina. Wala ng mga tanong at mga sagot na dapat pang balikan kasi okay na, naging okay na. Wala ng babagabag pa sa twing maririnig ni Mina ang boses ni Chaeyoung sa radyo, wala ng kaba sa twing makikita nya ang mukha sa TV at wala ng dapat hingan ng tawad kasi tapos na.
Higit sa lahat gusto nyang magpasalamat kasi lalong luminaw ang puso ni Mina na si Nayeon ang mahal nya. Si Nayeon ang mas mahal nya.
Habang nagmamaneho si Chaeyoung palayo. Nanatili yung sakit at kirot, hindi naalis yung bigat na nararamdaman nya. Pero ngayon, lahat may sagot na. Ang kailangan na lang humilom ang malalim sugat nya.
Anino ng pagtawa ni Mina ang nakikita nya sa kabilang upuan ng sasakyan, ang mga nakaw tingin ni Mina na kunwari hindi nya pansin, ang amoy na hanggang ngayon andun pa rin at ang malambing boses na habambuhay nyang babaunin.
Kaya siguro ang haba nung gabi. Yun na yung huli. Sana hindi na lang sila umalis kung yun na yung huli nilang sandali.
Isa na lang ang dapat nyang gawin.
Tanggapin.
Tanggapin na simula ngayon, si Mina ay parte na lang ng nakaraan at hindi muli pang magiging parte ng kasalukuyan.
Ito ay itinakda. Langit ang may akda.
Huling sulyap.
Huling hawak.
Huling yakap.
Huling halik.
Huling gabi na muli silang naging isa para magpaalam at mabuhay kasama ang iba.