Work Text:
พวกเขาเป็นดั่งเส้นขนาน
ขณะเดียวกันพวกเขาก็เป็นกระจกเงา
แม้จะแนบชิดเพียงใด
...แต่ก็ไม่อาจเอื้อมถึง
“คุณนี่เป็นคนไม่ระวังตัวเอาเสียเลยนะ”
นัยน์ตาเรียวคมของหญิงวัยกลางคนเจ้าของเรือนผมสีเงินตวัดมองร่างโปร่งในเสื้อโค้ทสีดำที่พาดทับด้วยผ้าสีแดงเข้มซึ่งนั่งลงยังที่ว่างบนม้านั่งข้างๆเธอ จากนั้นก็เลิกคิ้วน้อยๆเมื่อเจ้าของน้ำหนักที่ทิ้งตัวอยู่บนตักได้เผ่นแผล็วหายไปในเงายามสนธยาเสียแล้ว
โมริผุดรอยยิ้มจางในยามมองเสี้ยวหน้าที่เผยความเสียดายออกมาจางๆ ก่อนที่เขาจะหันไปยังเจ้าแมวที่นั่งเลียอุ้งเท้าอยู่ไม่ห่างไปนักแล้วส่งเสียงขาน ‘เมี้ยว’ เบาๆ
เจ้าแมวสามสีหยุดเลีย จ้องผู้มาใหม่ด้วยดวงตาสีอำพันพร้อมเอียงคอน้อยๆ ก่อนจะเชิดจมูกขึ้นเมื่อได้กลิ่นอาหารจากสิ่งเล็กๆที่มนุษย์ชุดดำหยิบออกมาจากถุง เมื่อถูกกลิ่นหอมนั้นยั่วยวนจนทนไม่ไหว เจ้าแมวก็วิ่งเหยาะๆขึ้นมาบนตัก งับเอาเนื้อแห้งชิ้นเล็กไปกินอย่างเอร็ดอร่อย
“ฉันไม่ใช่คนใจดีหรอกนะ” บอสคนปัจจุบันขององค์กรอาชญากรรมกล่าวเบาๆ จากนั้นก็ช้อนตัวเจ้าแมวที่ติดกับไปให้กับหญิงผู้มากวัยกว่าข้างๆ “ผมรู้ว่าคุณอยากอุ้มมัน”
ใบหูของฟุคุซาวะขึ้นสีแดงเรื่อเมื่อถูกรู้ทัน อย่างไรก็ตามพวกเขาเองก็เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานานแล้ว เรื่องรสนิยมความชอบส่วนตัวที่เจอกันเมื่อไรเป็นต้องหยิบยกขึ้นมาจิกกัดย่อมรู้เป็นอย่างดี
หรือบางทีอาจจะรู้จักอีกฝ่ายดีกว่าตัวเองด้วยซ้ำไป
เธออุ้มแมวขึ้นมานั่งบนตัก มันจิกเล็บลงกับกิโมโนของเธอเล็กน้อยเมื่อถูกสัมผัสโดยมือที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นครางเครือเบาๆเมื่อถูกปลายนิ้วเรียวที่ไม่ได้นิ่มนวลเฉกเช่นสตรีอื่นเกาและนวดเบาๆที่หลังใบหู ไม่นานมันก็เคลิ้มกระทั่งหลับไปบนตักทั้งๆอย่างนั้น
เขาอยากเก็บภาพนี้เอาไว้ในความทรงจำ...ในส่วนที่มีเพียงเขาคนเดียวได้เห็น
ใบหน้าของเธอที่มีรอยยิ้มบางๆท่ามกลางแสงสีส้มแดงยามพลบค่ำนั้นช่างงดงาม
ถ้าเขาเกิดมาเร็วกว่านี้
ถ้าเขาไม่ได้สังหารอดีตบอส
ถ้าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเป็น
...จะได้มีโอกาสสานสัมพันธ์กับเธอในรูปแบบอื่นไหมนะ?
“ฟุคุซาวะ ถ้า...”
“หยุดแค่นั้นเถอะ โมริโดโนะ” เธอปรามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
เธอบอกให้เขาหยุดเอื้อมมาหา
บอกให้เขาหยุดความสัมพันธ์ลงที่ม้านั่งตัวนี้
หยุดทุกอย่างเอาไว้ที่เวลานี้
เตือนให้เขารู้ว่าตอนนี้เขาคือ ‘ใคร’
และทางที่เขาเลือกเดินเป็นอย่างไร
ชายวัยกลางคนแย้มยิ้มเศร้า
“อา...นั่นสินะ”
สักวัน...ถ้าเส้นขนานนี้ถูกทำลายลง.......
เขาจะไม่มีวันปล่อยให้มันเป็นแค่เส้นขนานอีกแล้ว