Work Text:
SPOIL ALERT!!! BSD Manga 50
If everything can begin again
...แต่ถ้าผมตาย มาเฟียจะต้องทำลายองค์กรของคุณและลูกน้องของคุณจะต้องนองเลือดในศึกนี้อย่างแน่นอน
เสี้ยววินาทีก่อนที่ปลายมีดจะปักลงบนตำแหน่งของลำคอ ชายวัยกลางคนเหลือบมองไปยังทิศทางนั้นได้ทันเวลา
อันที่จริง...มีดที่พุ่งมาด้วยความเร็วระดับของคนบาดเจ็บเขาสามารถปัดป้องมันลงไปได้ง่ายๆ
แต่ว่า...ทำไมกันนะ?
ฉึก!
ของเหลวอุ่นๆไหลทะลักออกมาจากเส้นเลือดใหญ่ที่ถูกตัดขาดด้วยคมมีดคมกริบ ฟุคุซาวะยืนนิ่ง ปล่อยดาบร่วงหล่นจากมือ แล้วตามด้วยร่างที่โถมลงสู่พื้นราวกับหุ่นเชิดที่ถูกตัดเชือกทิ้ง เจ้าของเสื้อโค้ทสีดำนั่งลงข้างๆกับเขา ถอนมีดที่ปักอยู่บนลำคอออกโยนทิ้งไปข้างหลังอย่างไม่ไยดี แม้ว่าการทำอย่างนั้นจะทำให้เลือดไหลออกมาเร็วกว่าเดิม แต่มันก็ทำให้เขาทรมานน้อยลงเช่นกัน
ชายที่สูงวัยกว่ากระตุกยิ้มบางที่มุมปาก
“...หึ...ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ โอไกโดโนะ”
ชื่อตัวที่แทบจะไม่เคยถูกใครเรียกนอกจากหนึ่งในห้าผู้บริหารสาวคนนั้น
ขณะที่นอนเอียงหน้าแนบพื้นปูนซึ่งเจิ่งนองไปด้วยเลือดสีเข้มของเขา ฟุคุซาวะมองไม่เห็นสีหน้าของคนที่โน้มกายอยู่ข้างบน
และหากเขาสามารถมองเห็นได้จริงๆ ภาพนั้นคงเป็นภาพของชายผู้กุมอำนาจโลกมืดที่กำลังหลั่งน้ำตาอย่างเงียบงัน
มีเพียงไหล่ที่สั่นเทิ้มเบาๆต่อน้ำหนักของชีวิตหนึ่งที่ถูกพรากไปด้วยมือคู่นี้...อีกครา
หากแต่เป็นชีวิตที่หนักหนายิ่งกว่าใคร
เพราะเขากำลังมองดูบุคคลที่เรียกได้ว่าเป็นสหายค่อยๆดับลมหายใจลง
“เสียใจอย่างนั้นรึ...?”
“อา...คงจะอย่างนั้นล่ะ” บอสพอร์ทมาเฟียเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ไม่สนใจที่จะปาดน้ำตาที่หลั่งรินไม่หยุดออกไปจากแก้มสักนิด
เพราะเขาตัดสินใจที่จะปกป้องเมืองๆนี้ เขาจึงต้องเสียสละอะไรหลายๆอย่างไป
ไม่เว้นแม้แต่...ลมหายใจของคนคนนั้น
“...ที่ตัวคุณ...มี...เครื่องบันทึก...เสียงอยู่...ใช่ไหม”
ลมหายใจของชายผมสีเงินเริ่มขาดห้วงขึ้นทุกที...ทุกที
เม็ดทรายร่วงริน...ไม่ย้อนคืน
ฟุคุซาวะรับเครื่องบันทึกจากมือของชายที่อ่อนวัยกว่า เอ่ยถ้อยคำสุดท้ายฝากฝังให้กับลูกน้องในสำนักงานนักสืบด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น และส่งคืนให้กับเขาซึ่งไม่ได้เอ่ยถ้อยคำใด เพราะเขารู้ดีว่าต้องทำอย่างไรต่อไป
เขารู้ดีว่าต่อจากนี้ลมที่พัดวนในโยโกฮาม่าคงไม่เหมือนเดิมเพราะหนึ่งในสามขั้วอำนาจได้จากไป ต่อให้จะมีคนใหม่ไฟแรงเข้ามาแทนที่ แต่บางครั้งคนที่เหมาะสมก็มีเวลาน้อยเกินไป
โมริดึงร่างของชายผมสีเงินขึ้นมา ประคองให้ใบหน้าของคนคนนั้นวางอยู่บนบ่า ให้ร่างของพวกเขาแนบชิดซึ่งกันและกันที่สุด...ก่อนที่ความอบอุ่นสุดท้ายจะมลายหายไป
“ขอบคุณ...”
มือกร้านจากการจับดาบร่วงหล่นจากปลายผมดำขลับที่ทิ้งความอบอุ่นของสัมผัสสุดท้ายเอาไว้ลงตามแรงโน้มถ่วง
ต่อให้ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง แต่น้ำตาและบางสิ่งที่พังทลายอยู่ในอกก็มากพอแล้วสำหรับในเวลานี้
นัยน์ตาสีม่วงไวน์เลื่อนไปยังดาบเย็นเฉียบ กุมด้ามที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของผู้เป็นเจ้าของแล้วจับขึ้นมา
“...รอผมก่อนนะ...ยูคิจิ”
สักวัน...หากทุกอย่างเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง...
-------------------------------------------------