Chapter Text
Adrien,dönüştükten sonra Ladybug ile olan akşam devriyesine gitmek için odasının camından atladı.
Bugün kaybolan annesinin doğum günüydü.Tüm gün odasında öylece oturmuş ailesinin bir arada ve mutlu olduğu zamandan kalma resimlere bakmıştı.Ladybug'ı göreceği için sevinmeye çalışıyordu.
Buluşma yerine geldiğinde gözleri benekli partnerini aradı.Yaklaşık bir dakika sonra Ladybug göründü.Çatıdan çatıya atlarken o kadar güzel görünüyordu ki Chat gülümsemesine engel olamadı.
"Selam,Chat!" dedi ona doğru gelirken.
Chat "Merhaba Leydim."diyerek karşılık verdi.
"Hey,her şey yolunda mı?"Normalin aksine sesindeki düzlüğü fark eden Ladybug bir adım yaklaştı. Chat hızla gözlerini kaçırdı.Yalan söylediğini anlamaması için oturup ayaklarını çatıdan sarkıttı.
"A-ah,tabi ki her şey mükemmel! Ne-neden olmasın ki?Artık başlasak mı?Heheh..." Birkaç saniye sonra onun da oturduğunu gördü.Ladybug elini yavaşça omzuna yerleştirdi.
"Chat,belli ki canını sıkan bir durum var ve ben sen böyleyken mutlu olamam.Eğer...Eğer istersen,anlatabilirsin."
Genç çocuk derin bir nefes alıp başını salladı.
Leydisi dinlediğini belli edercesine gözlerine bakıyordu.
"B-ben..ben birkaç yıl önce annemi kaybettim.Arkasında hiç iz bırakmadan bir gün evden çıktı ve geri dönmedi.O günden sonra hiçbir şey iyi gitmedi.Babam içine kapanıp kendini işine verdi ve görüşmez olduk.Ne zaman onun hakkında bir konu açılsa sinirleniyor ve kavga ediyoruz."Akmayı bekleyen yaşları engellemek için gözlerini sıkıp başını eğdi.
"Bugün de...Annemin d-doğum g-günü." Chat sesi çatlayınca konuşmasını kesti.
Yeterli cesareti bulunca Ladybug'ın gözlerine baktı.Leydisinin o güzel mavi gözleri yaşlarla parıldıyordu.Bir damla göz yaşı çoktan kaçmıştı gözlerinden.
Chat panikle uzanıp kızın göz yaşını sildi.
"Ah,hayır,hayır,hayır Leydim!Lütfen ağlama.."
Ladybug ani bir hareketle kollarını Chat'in boynuna doladı ve yüzünü boynuna gömdü.Şokun ardından Chat kollarını onun beline dolayıp vanilya kokan saçlarına bir öpücük kondurdu.Bir süre öylece durdular.Ayrıldıklarında sessizlik devam ediyordu.
Genç kız siyahlar içindeki çocuğun yalnızlığını görebiliyordu.Elini onunkinin üstüne koyup güven verircesine sıktı.
"Eminim ki şu an seni görse gurur duyardı.Sen bir kahramansın Chat.İnsanlara yardım ediyorsun.Ve ne olursa olsun yalnız olduğunu düşünme.Ben hep yanında olacağım."
"Şimdi kalk bakalım kedicik.Yapmamız gereken şeyler var."
Chat'in gülümsediğini gören Ladybug ayağa kalktı.Ardından elini uzatıp Chat'i kaldırdı.Son bir bakış attı ve yo-yosu ile gecenin karanlığına doğru atladı.
Chat partnerini takip ederken annesinin onun mutlu olmasını istediğini hatırladı.Bu kız onu mutlu ediyordu.
"Doğum günün kutlu olsun anne"
Paris'in üzerinde gezerken kedicik böceğine bir kez daha aşık oldu.