Chapter Text
เพลงออเคสตร้าจากลำโพงคร่ำคร่าในร้านอาหารบรรเลงถึงเครสเซนโด้...
...พร้อมกับความรู้สึกหงุดหงิด งุ่นง่านใจของแมคครี
ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเครื่องแบบมาตรฐานของพนักงานเสิร์ฟธรรมดาๆคนหนึ่งขยับหูกระต่ายบนคอเขารอบที่ร้อยกว่าๆ แผ่นหลังของเขาตรงแน่ว ผมบนหัวหลุบลงเล็กน้อยอย่างคนที่ติดการใส่หมวก ผ้ากันเปื้อนสีดำรอบเอวถูกผูกไว้อย่างลวกๆ บนอกของเขากลัดป้ายชื่อพนักงานสีขาวที่มีตัวหนังสือตวัดไว้ว่า 'Jesse'
ในหัวของเขากำลังก่นด่าสาปแช่งทุกสิ่งที่นำมาสู่สภาพของตนในยามนี้
แต่งานก็คืองาน แล้วเขาก็จะทำมันให้สำเร็จ เขาเฝ้ารอวินาทีที่จะได้ฟาดนักธุรกิจใจทรามนั่นให้สลบเหมือดแล้วลากมันกลับไปฐาน
ประตูหน้าร้านเปิดออก ชายหนุ่มที่กำลังปลอมตัวเป็นเด็กเสิร์ฟหันขวับไปเพื่อจะทำงานปลอมๆของตน
คู่รักคู่หนึ่งควงแขนกันเดินเข้ามา แต่สิ่งที่ดึงความสนใจเขา คือเงามืดที่แว่บผ่านด้านหลังไปชั่วขณะ
เรเยส
สองขารีบก้าวออกไปข้างนอก เขาเมินเฉยต่อเสียงแหวไม่สบอารมณ์ของเจ้าของร้าน
ที่หัวมุมซอกตึกนั่น เรเยสรอเขาอยู่
ชายสูงวัยกว่ากอดอกพิงกำแพงสบายๆ สายตาเคร่งขรึมมองคนที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา...
แล้วความขบขันก็ผุดขึ้นในลูกแก้วสีดำนั้น พร้อมด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ
"เงียบน่า" แมคครีหน้าร้อน
"ลุคนี้เหมาะกับนายดีนะ..." ปลายนิ้วในถุงมือสีดำของอีกฝ่ายเขี่ยป้ายชื่อเบาๆ "เจสซี"
ชายหนุ่มเลือดคาวบอยปัดมือนั้นทิ้ง "อย่าหวังจะได้เห็นฉันใส่ชุดบ้าๆนี่อีกเป็นครั้งที่สอง"
"ไม่ได้เห็นหรอก... หึ" แววตาของผู้การแห่งBlackwatchกลายเป็นเหี้ยมเกรียม "ใกล้เวลาแล้ว"
แมคครีพยักหน้า "รับทราบ บอส"
"นายก็แฝงตัวอยู่แถวนี้จนกว่าจะถึงเวลานั้น" เรเยสเอ่ยเสียงเรียบ "แยกกันแค่นี้ก่อน"
แมคครีหันหลังตั้งท่าจะเดินจากไป ทว่า...
"เดี๋ยว" ฝ่ามือหนึ่งยื่นมายึดไหล่ของเขาไว้ และด้วยแรงที่เหนือกว่าก็หมุนตัวเขาให้หันกลับไปเผชิญหน้าเจ้าของเสียง
นิ้วหนึ่งดันคางของเขาให้เชิดหน้าขึ้น หูกระต่ายที่คอถูกแกะออก
น้ำเสียงทุ้มลึกเอ่ยแผ่วเบาจากใกล้ๆ "นี่ผูกอะไรของนายเนี่ย"
แมคครีพยายามขืนตัว "ช่างมันเถอะน่า!"
"อย่ายุกยิกสิ อยากให้ทุกคนรู้ว่านายผูกหูกระต่ายไม่เป็นรึไง เจสซี"
น้ำเสียงนั้นฟังดูล้อๆ... เขานึกอยากฟาดคนสูงวัยกว่าตรงหน้าซักทีสองที
...หรือไม่ก็ซัก 5-6 ที
โบว์หูกระต่ายสวยงาม ดึงเรียบปรากฏขึ้นแทนโบว์ยับยู่อันเดิม เรเยสตบเสื้ออีกฝ่ายเบาๆ "เรียบร้อยแล้ว เจ้าหนู"
สิ้นคำพูดนั้น คนเด็กกว่าก็ผลักเขาออก
"ไม่ต้องมายุ่ง ตาแก่"
เรเยสหัวเราะในลำคอส่งท้าย... แล้วพริบตาเดียวร่างของเขาก็สลายกลายเป็นควันสีม่วง
"นี่!" เสียงเฉียบขาดดังลั่นจนแมคครีสะดุ้งโหยง ข้างหลังเขาเป็นเจ้าของร้านกำลังทำหน้าเหมิอนจะกินเลือดกินเนื้อเขา
"อู้งานอย่างนั้นเหรอยะ!? แล้วคนเมื่อกี้เป็นใครกัน"
"แค่คนรู้จัก..." แมคครีตอบอ้อมแอ้ม
"เหอะ คิดว่าจะเชื่อเหรอ" หญิงสาวเจ้าของร้านย่นจมูก "เห็นแวบๆเมื่อกี้ ดูไม่น่าไว้ใจไงไม่รู้ คงเป็นพวกสกปรกโสโครกเศษสวะสังคมมาขออาหารเหลือล่ะสิ นี่ ถ้าเจอก็รีบๆไล่มันไปซะ เข้าใจมั้ย"
มือแมคครีกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ "ครับ"
"ไม่รู้ว่าเป็นพวกอาชญากรด้วยมั้ย นายเองก็ระวังตัวเถอะ พวกชั่วแบบนั้นยังไงก็ไม่มีทางกลับตัวได้หรอก ได้แต่เน่าเหม็นเป็นขยะสังคมแบบนี้ไปจนวันตายนั่นละ--- กรี๊ดดด"
มือของชายหนุ่มขยับไปโดยอัตโนมัติ
และรู้ตัวอีกครั้ง เจ้าของร้านก็ร่วงลงไปที่พื้น ทับลงไปที่กองขยะเปียก...
น้ำขยะกลิ่นเตะจมูกเปรอะเปื้อนเต็มกระโปรงและเส้นผมของเธอ
แย่ละ...
"กรี๊ดดด นาย นาย ฮึ่ยยย" เธอสูดลมหายใจฟืดฟาดเหมือนกระทิงที่กำลังโกรธ "นายโดนไล่ออก!!!"
-------------------------------------
Retribution
ท่ามกลางห่ากระสุน เขาได้ยินเรเยสเอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อๆ "นายโดนไล่ออกจากงานปลอมของนายนะ เจสซี"
ชายหนุ่มกลิ้งหลบกระสุนแล้วตอบเสียงนิ่ง "ผู้หญิงนั่นหยาบคาย เธอควรโดนซะบ้าง"