Chapter Text
Media nocte Cornelia clamorem audiebat.
“Gaius!”, cogitabat. “Clemens, Gaius lacrimat!” Clementem e somno suo suscitare volebat, sed maritus non in cubiculo erat.
Constituebat primum infantem placare. Postea Clementem quaerere volebat.
Surgebat et in cubiculum Gaii contendebat.
“O care fili ... cur lacrimas?” maritum quaerens infantem placebat et portebat.
Eum ad lararium inveniebat. Clemens quiete ad lares dicebat: “Cur ... cur omnes interfecunt? Nunc ego in culpa vivere debeo, quod meo domino non bene servivi! Eum servare non potfui, sed vos potfuistis ... cur id non fecistis? O lares, cur eum non servavistis?”
Clemens etiam lacrimabat.
“Quid hic facias, Clemens?”, Cornelia rogabat.
Clemens se ad Cornelia convertebat: “Eheu! Quid TU hic facias?”
“Gaius lacrimabat, postea te quaerebam, qoud non in cubiculo eras. Cur lacrimas? Quid est, Clemens?”
“Somnium malum habui. Somnium me de mea vita prior monebat.”
“Tua vita in Pompeii?”
Clemens ei assentiebat et ingemisciebat: “Omnia quae ibi accidunt oblivisci non possum. Hanc iniuriam oblivisci non possum.”
“De qua iniuria dicis?”
“De Vesuvii eruptione.”
“Heu ... sed narravisti te ex illo die hominem liberum esse. Est iustum.”
“Recte dicis.”, Clemens iterum ingemisciebat: “Sed dominus meus et uxor sua et filius suus illo die mortui erat! Omnes mortui sunt!”
“Ita vero, multi homines ob eruptionem mortui erat-”
“Rem non intellegis!”, verba sua interrumpebat: “Dominus meus, Caecilius nomen eius erat, coram me mortuus erat. Cum de vita decessit adfui. Usque ad extremum spiritum suum adfui. Bonus dominus erat ... eum servare non potfui ... ego mori debuissem ...”
“Noli id dicere, Clemens! Noli spectare tempus praeteritum; specta novam vitam, bonam vitam! Me, filium tuum, novam familiam tuam. Laetus sum, quod vivus es.”
“Te amo, Cornelia.” Clemens subridebat et ei basia dabat.
“Te amo.”
Gaius iam dormiebat et Clemens Corneliaque cubitum ibant.