Work Text:
"ฉันเกลียดฤดูหนาว"
เคทว่า พลางขดตัวกับผ้าห่มผืนหนาบนโซฟาข้างเตาผิง
"ปีที่แล้วคุณก็พูดแบบนี้" ชายวัยกลางคนเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะนั่งลง พร้อมกับยื่นแก้วช็อกโกแลตร้อนให้หญิงสาว
"ใช่สิ คุณไม่ได้เป็นคนหนาวง่ายแบบฉันนี่"
ปลายประโยคขึ้นเสียงสูง นัยน์ตาสีเฮเซลมองค้อนใส่เขาจนเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกัน นั่นทำให้กิบส์อดเอ็นดูกับท่าทีของผู้เยาว์วัยกว่าไม่ได้
"ไม่เอาน่า อย่ามองผมแบบนั้นสิ"
เคทลินไม่ตอบอะไร นอกจากวางแก้วในมือให้ห่างออกไป ก่อนจะขยับตัวเข้ามาบดเบียดกับเขามากขึ้น อย่างหาไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย สัมผัสได้ถึงกลิ่นของกลิ่นไม้ และโคโลญจน์อ่อนๆ รวมไปถึงสัมผัสของบางสิ่งที่ทำให้เธอหวนคิดถึงบ้าน
เธอเคยแปลกใจว่าทำไมตัวเขาถึงอุ่นนัก ไม่นานเธอก็เลิกหาคำตอบ เคทลินคิดว่าบางทีอาจเพราะเขาเป็นเขา เป็นลีรอย เจทโทร กิบส์ที่เธอรัก เขาจึงพิเศษไปกว่าคนอื่นๆ
"จริงๆเราติดฮีตเตอร์ก็ได้นะ ถ้าคุณต้องการ"
เขาเอ่ย นิ้วเรียวไล่ไปตามเส้นผมที่ระอยู่ตามไหล่ของอีกฝ่าย ก่อนจะเลื่อนฝ่ามือลงไปที่เอวแล้วโอบรั้งร่างเล็กเข้าหาตน
"คุณคิดว่าไง" เขาถามย้ำอีก ปลายนิ้วมือวนเป็นวงอยู่กับแผ่นหลังเล็กที่โผล่พ้นผ้าออกมา รอยแผลเป็นบางส่วนจากการออกภาคสนามปะทะกับอาริครั้งก่อนยังปรากฏให้เขาเห็น
มีเสียงครางในลำคอขึ้นมาแทนคำตอบ เจ้าตัวพยายามมุดลงไปใต้ผ้าห่มมากยิ่งขึ้น
"เดี๋ยวสิ ตอบผมก่อน"
มีเสียงอู้อี้ตอบกลับมา ที่กิบส์ได้ยินไม่ถนัดนัก จับใจความได้เพียงแต่ว่า ไม่เอา และเลิกถามเธอได้แล้ว
เคทลินเงียบไปนาน พาลให้เขาคิดว่าเธอหลับ จนกระทั่ง
"นี่กิบส์"
"หืม ว่าไง"
"ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมานะ"
ที่ริมฝีปากของกิบส์เกิดรอยยิ้ม ก่อนเขาจะสั่นศีรษะ
ควรเป็นเขามากกว่าที่ต้องขอบคุณ
ถ้าไม่มีเธอวันนั้น คงไม่มีเราในวันนี้
"ผมต้องขอบคุณคุณมากกว่า เคท"
กิบส์นิ่งไป ก่อนจะเอ่ยต่อ
"ขอบคุณที่เกิดขึ้นมา และขอบคุณที่มีชีวิตอยู่"