Chapter Text
ชิโนบุกัดฟัน ส่วนล่างขยับเป็นจังหวะบ้าคลั่งแม้คนใต้ร่างจะปฏิเสธสัมผัสนั้นอย่างสิ้นหวัง
กิยูหอบเจือสะอื้น เรียวขางามที่มุ่งร้ายเตะปาดป่ายเพียงอากาศ มือเรียวจิกฟูกที่นอนแน่น
"หยุด"
เด็กหนุ่มเพิกเฉยต่อเสียงที่ยังคงเรียบนิ่งน่าหงุดหงิดของอีกฝ่าย ดันเรียวขาของหญิงสาวขึ้นจนชนกับทรวงอกงามที่กระเพื่อมตามจังหวะดิบเถื่อน
"อึก..อ๊ะ! "
"ชอบตรงนี้เหรอครับคุณโทมิโอกะ" ชิโนบุถามเสียงยียวนที่แหบห้าวด้วยแรงอารมณ์ คนโตกว่าหลับตาลงแน่น สะบัดหน้าหนีด้วยความอับอาย มิวายที่อีกฝ่ายจะตามมากระซิบข้างหู
"ตรงนั้นของคุณน่ะ รู้สึกดีมากๆ เลยนะ" จงใจหอบหายใจอยู่ตรงนั้นให้ลมร้อนพัดป่ายใบหู กิยูหน้าแดงจัดจากเดิมที่แดงอยู่แล้วก็ลามถึงปลายหู
คนขี้แกล้งเห็นก็อดไม่ได้ที่จะขบเม้ม ยิ่งได้ยินเสียงลมหายใจกระตุกเฮือกเมื่อขบเม้มรุนแรงจากอีกฝ่ายก็ยิ่งได้ใจ
"นี่ๆ จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอครับ"
พรมจูบสร้างรอยทั่วลำคอระหงลามไปถึงทรวงอกอิ่มที่ถูกมือหนึ่งตระกองไว้ เค้นคลึงเล่นเหมือนเท่าไหร่ก็ไม่สาใจ มืออีกข้างลูบไล้เปะป่ายไปทั่ว คล้ายจะมิยอมให้สักเสี้ยวหนึ่งของกิยูหลุดรอดไปได้
กิยูครางอื้ออึงในลำคอ เม้มปากปิดกลั้นเสียง ร่างกายสั่นสะท้านตามบทรักอันดุดันของอีกฝ่าย ร้อนรุ่มราวกับจะหลอมละลายร่างของเสาหลักวารีให้ระเหยเป็นไอไปเสียตรงนั้น
แม้จะไม่เต็มใจแต่ความรู้สึกวาบหวามทำให้นางสับสน กลิ่นสาบบุรุษของอีกฝ่ายก็ซ้ำเติมให้สติพร่าเลือนคล้ายมัวเมาในห้วงเสน่หา ไม่อาจนึกถึงสิ่งอื่นใดนอกจากเด็กหนุ่มตรงหน้า
มือแข็งของชิโนบุบีบเข้าที่คางมนจนต้องเผยอปากด้วยความเจ็บ ริมฝีปากอุ่นร้อนจาบจ้วงชิงลมหายใจ ตะกรุมตะกรามราวหมายจะกลืนกินอีกฝ่ายแม้กระทั่งวิญญาณ
เมื่ออารมณ์พุ่งขึ้นสูงสุด กิยูเกร็งสั่นทั้งตัว เสียงครวญครางถูกอีกฝ่ายกลืนหาย
แว่วเสียงผืนผ้าฉีกขาดแต่ไม่อาจสนใจ ด้วยโลกรอบตัวหมุนคว้าง ยามที่เสาหลักแมลงถอนจุมพิต สติของกิยูก็รางเลือน
รับรู้ถึงความร้อนที่หลั่งไหลเข้ามาในกายก่อนโลกจะมืดดับไป
ชิโนบุเลียริมฝีปาก ดวงตาคมสำรวจร่างงามซึ่งถูกกำราบอยู่เบื้องล่าง ทั้งริมฝีปากบางที่บวมเจ่อจากจุมพิต รอยรักประปรายที่พรุ่งนี้คงมิพ้นช้ำม่วง
ยังมิยอมถอนกายออกแม้จะถึงจุดหมายไปแล้ว หวังจะตีตราประทับ
นางเป็นของเขา..ของเขาคนเดียวชั่วชีวิต
.
.
.
.
.
.
ก่อนหน้า
การประชุมเสาหลักเสร็จสิ้นไปเมื่อวาน เจ้าหนุ่มคามาโดะ ทันจิโร่ที่ได้รับการอภัยโทษจากท่านเจ้าคฤหาสน์ก็ถูกส่งมารักษาบาดแผลที่คฤหาสน์ผีเสื้อในการดูแลของโคโจ ชิโนบุ
เรื่องของพ่อหนูนั้นเสาหลักแมลงเองก็ไม่ได้ติดใจเอาความอะไร แต่สิ่งที่ทำให้หงุดหงิดคือเสาหลักวารีคนนั้น
นอกจากวิสัยชอบปลีกตัวของนางที่ทำให้เสาหลักส่วนใหญ่ไม่ชื่นชอบนัก คราวนี้ยังไม่เคยจะปริปากบอกเลยสักครั้งทั้งที่ออกไปปฎิบัติภารกิจด้วยกันก็หลายครั้ง
อิงุโระได้ถามคำถามแทนตัวเขาไปในยามที่มือน้อยของเสาหลักวารีดึงมือของเสาหลักอสรพิษออกจากศิษย์น้อง
"คิดจะทำอะไรกันแน่โทมิโอกะ"
แน่นอนว่าหญิงสาวเมินเฉยต่อคำถามของเสาหลักหนุ่มเช่นเดิม
โทมิโอกะ กิยู เสาหลักวารีผู้เงียบขรึมเย็นชากลับมายืนรอส่งพวกเด็กๆ ไปทำภารกิจ จริงอยู่ว่าภารกิจนี้ไม่ใช่ความลับ หากเสาหลักคนอื่นจะล่วงรู้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ที่น่าตกใจกว่าคือเสาหลักสาวกลับใส่ใจต่อความเป็นไปของศิษย์น้องผู้นี้
ควรจะยินดีที่นางมิได้ไร้เพื่อนฝูงคบหาดังที่เคยหยอกล้อ แต่กลับมิอาจข่มความรู้สึกร้อนรุมในอก
วันเวลาผันผ่านไป ความร้อนในอกของเสาหลักแมลงยิ่งสุมจนพร้อมผลาญทุกสิ่งให้วอดวาย
การฝึกของเสาหลัก ยามแรกโทมิโอกะปลีกตนไม่เข้าร่วม ทั้งคันโรจิ ทั้งท่านฮิเมจิมะที่เคยไปเกลี้ยกล่อมก็คว้าน้ำเหลว ไยเมื่อเจ้าหนุ่มน้อยทันจิโร่ไปตามวอแวเข้าจึงยอมมาเข้าร่วมโดยง่าย
ชิโนบุรู้ดีว่ากำลังทำตัวเหมือนเด็กขี้อิจฉา แต่จะโทษก็ไม่ได้เพราะเขาเองก็เพิ่งอายุเพียงสิบแปดเท่านั้น
จากที่คิดจะแวะไปเยี่ยมเยือนเฉยๆ ความเย็นชาที่เคยได้รับประจำจนชินกลับทำให้เดือดดาลเมื่อคิดว่าทันจิโร่ได้เห็นด้านอื่นของหญิงสาวตรงหน้านี้
หลังพยายามจะชวนคุยดีๆ โดยไม่ชวนทะเลาะสักพักก็คล้ายได้ยินเสียงอะไรสักอย่างขาดผึง
รู้ตัวอีกทีก็อีกฝ่ายก็จมอยู่กับฟูก เครื่องแบบเริ่มหลุดลุ่ย ฮาโอริประหลาดของเจ้าตัวถูกเขาเหวี่ยงทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้
แม้จะเป็นเสาหลักทั้งคู่ โทมิโอกะก็ยังเป็นสตรี ย่อมเสียเปรียบด้านพละกำลัง ชิโนบุรู้ดีว่าการกระทำของตนนั้นต่ำช้า แต่ก็ปล่อยให้สัตว์ร้ายในตนออกมาอาละวาด ย่ำยีเรือนร่างบริสุทธิ์ของหญิงสาวผู้อาวุโสกว่า
เมินเฉยต่อเสียงหวีดร้องห้าม ยิ่งอีกฝ่ายอ่อนแรงเสียงก็ยิ่งแผ่วหาย
เหลือเพียงน้ำตาใสที่หยาดหยดจากดวงตากลมเป็นสัญญาณแห่งการต่อต้าน แม้ร่างกายจะตอบรับก็ตามที
ยามรุ่งสางมาเยือน กิยูพบว่าเสาหลักหนุ่มข้างกายตื่นก่อนนานแล้ว นั่งก้มหน้านิ่งทำท่าคล้ายจะพูดสิ่งใด
มิอาจสนใจในเรื่องนั้นได้เมื่อเหตุการณ์เมื่อคืนยังฉายชัดในความทรงจำ อับอายที่พ่ายแพ้ต่อกามารมณ์ ทั้งโกรธเคืองที่ถูกย่ำยีจนไม่อยากเห็นแม้แต่หน้า
"ไม่มีธุระอะไรแล้วก็ไปซะ"
พยายามคุมเสียงให้เรียบนิ่ง อดใจหายไม่ได้ที่รู้สึกถึงความแหบแห้งไร้กำลังของน้ำเสียง เห็นด้วยหางตาว่าเด็กหนุ่มยังนั่งอยู่ อ้ำอึ้ง ยิ่งทำให้ความเกรี้ยวกราดของหญิงสาวพุ่งพล่าน หนังสือบนหัวนอนถูกขว้างเข้าใส่แต่เสาหลักรุ่นน้องก็ยังไม่สะท้าน
"ข้าบอกให้ออกไปไม่ได้ยินเหรอ! ไปซะ! ออกไปจากเรือนข้า! ไปให้พ้นหน้าข้า! " ไม่ว่าเปล่าชักดาบคู่กายออกมาชี้หน้า ไม่อยากให้ต้องมีเรื่องเสียเลือดเสียเนื้อเสาหลักหนุ่มจึงจำต้องถอนตัวออกมา
แต่ก็ยังแว่วยินเสียงสะอื้นไห้ของโทมิโอกะมาตามสายลม