Work Text:
บ่ายวันหนึ่ง เจ้าชายรัชทายาทอัลเบลกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ในสวน ตรงพื้นด้านข้างที่เป็นลานกว้างรอบๆ น้ำพุ มีชายหนุ่มผมดำ และเด็กๆ กำลังเล่นไล่จับ มุดพุ่มไม้ไปโผล่ตรงนั้นตรงนี้อย่างสนุกสนาน
อัลเบลเหลือบมองเคล เฮนิทุส ที่นั่งอยู่ข้างๆ ตอนนี้วีรบุรุษแห่งอาณาจักรโรอันกำลังเปล่งรัศมี ‘ข้ากำลังพักร้อน’ ออกมาเต็มเปี่ยม ไม่ว่าจะเสื้อผ้าที่ดูสวมใส่เบาสบายกว่าทุกที หรือท่าทางการนั่งที่ดูเหมือนจะไหลลงไปกองกับพื้นอยู่แล้วรอมร่อ
ทั้งหมดทำให้อัลเบลรู้สึกซับซ้อนเล็กน้อย ใจหนึ่งดีใจที่เคลมีเวลาพักผ่อนกับคนอื่นเขาเสียที แต่ขณะเดียวกันก็อยากทุ่มเอกสารที่ตัวเองกำลังปั่นอยู่ใส่เจ้าตัวเข้าสักโครม อิจฉา อิจฉาเหลือเกิน! ข้าเองก็อยากพักบ้าง!
(คิดอีกทีไม่ดีกว่า ความสะใจชั่วคราวไม่คุ้มกับสายตาเย็นชาจากหนึ่งปรมาจารย์ดาบ หนึ่งมังกรและหนึ่งตระกูลนักฆ่าสักเท่าไร)
“หืม ทำไมมีนี่อยู่ตรงนี้ได้”
จู่ๆ เคลก็ก้มตัวลงไป ก่อนจะกลับขึ้นมาพร้อมกับลูกบอลเล็กๆ ขนาดประมาณฝ่ามือ
อัลเบลคิดอยู่ครู่หนึ่งค่อยกล่าว “น่าจะเป็นของเล่นที่คนสวนเอามาให้เจ้าแมวส้มตัวก่อนน่ะ”
เคลฮัมในลำคอ พอได้ยินเสียงกรุ๊งกริ๊งดังออกมาจากลูกบอลตอนที่เขย่ามันขึ้นลงสองสามครั้ง นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงที่เฉื่อยแฉะเสมอก็พลันเป็นประกาย ชายหนุ่มเอี้ยวตัว ป้องปากแล้วตะโกนออกไป
“อน! ฮง! ราอน! ”
“เมี๊ยว? ” แมวทั้งสองบวกมังกรอีกหนึ่งตัวหยุดชะงัก ผงกหัวขึ้นทันทีตามเสียงเรียกของมนุษย์
เคลคลี่ยิ้มเล็กน้อยกับภาพนั้น “เอ้า” แล้วขว้างลูกบอลออกไปหมายให้เด็กๆ ใช้เล่นด้วยกัน
แต่ไม่คาดว่า ทันทีที่ลูกบอลแตะพื้น ก็มีมือหนึ่งฉวยมันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“ท่านเคล” ชเวฮันเดินปรี่ตรงเข้ามา “ลูกบอลของท่านขอรับ”
“หืม??? ”
เคลหยิบลูกบอลที่ชเวฮันยื่นมาให้ ใบหน้าเรียบเฉยแสดงอาการงุนงงออกมาเล็กน้อย
...แล้วโยนออกไปอีกครั้ง
อัลเบลมองชเวฮันพุ่งตัวตามทิศทางของลูกบอลไปราวกับลูกธนูพุ่งจากคันศรด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
ฝ่ายเด็กๆ อายุเฉลี่ยเก้าขวบไม่น้อยหน้า เมื่อเห็นว่าปรมาจารย์ดาบเริ่มลงมือ พวกเขาก็พุ่งเข้าไปตะลุมบอนตามคว้าลูกบอลเช่นเดียวกัน
แน่นอนว่าชัยชนะเป็นของคนที่ขยับตัวก่อน ชเวฮันจึงกลับมาอีกครั้งด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเหมือนเดิม “นี่ขอรับ”
มือผอมบางหยิบลูกบอลขึ้นมาใหม่ “โฮ่”
หลังจากเห็นลูกบอลถูกโยนออกไปแปดครั้งถ้วน และสี่ในแปดครั้ง เป็นชเวฮันที่เก็บบอลกลับมาให้ อัลเบลรู้สึกทนดูไม่ไหวจนตัดสินใจร้องบอก “เคล ให้ชเวฮันมานั่งกับเราเถอะ”
“ชเวฮัน เจ้าเหนื่อยเหรอ” เคลถาม
“ไม่เลยขอรับ”
“ไม่ใช่เรื่องนั้น” ทำไมข้าถึงใช้เซลล์สมองในเรื่องไม่เป็นเรื่องแทนงานตรงหน้าด้วยนะ อัลเบลปวดหัวตุบๆ “ข้าว่าให้ท่านราชครูมาทำแบบนี้...มันดูไม่ค่อยเหมาะ”
เคลกะพริบตา “อ้อ? ”
“แค่เก็บบอล มีอะไรไม่เหมาะตรงไหน” ชเวฮันขมวดคิ้วใส่อัลเบล
“...” มีอะไรไม่เหมาะตรงไหนรึ!? นี่เจ้าเป็นอาจารย์ข้านะ มีศักดิ์ศรีหน่อยเซ่!
“งั้นอีกรอบนะ” เจ้าจะสนุกไปหน่อยมั้ง!
“เคล โยนมาอีกเร็วๆๆ! ” เสียงเด็กๆ ร้องแว่วมา
อัลเบลกำลังจะร้องขัดอีกครั้ง แต่พอเห็นเคลหัวเราะเบาๆ ดูมีความสุขอย่างเหลือเชื่อกับอะไรเรียบง่ายอย่างการโยนบอลให้เด็กๆ ใจก็พลันอ่อนยวบยาบอย่างกับขี้ผึ้งโดนไฟลน
เอาเถอะ...ทุกคนก็ดูสนุกกันดี
เขาใช้นิ้วเลื่อนถาดคุ้กกี้เข้าไปใกล้เคลอีกนิด ก่อนจะกลับไปก้มหน้าจัดการเอกสารต่อ