Work Text:
พื้นที่ว่างกำลังลดลงทีละเล็กละน้อย วันหนึ่งข้างหน้าก็คงแทบไม่มีตรงไหนไม่มีรอยน้ำหมึกอีก แทยังคิดขณะกวาดตามองภาพวาดที่ยังไม่เรียบร้อยนักทว่าก็สามารถดึงความสนใจผู้มองไว้ได้บนแผ่นหลังชายเบื้องหน้า "ยังเหลืออีกเยอะเลย" ฮวียองตอบตอนเขาถามถึงความคืบหน้าก่อนถอดเสื้อออก นอนคว่ำ แขนคว้าหมอนกอดแล้วหลับตาเช่นทุกครั้งที่มาขอให้ช่วยทาครีมที่หลังเพราะทำเองไม่ได้ เขาสั่นศีรษะด้วยความอ่อนใจปนเอ็นดู ไม่ว่ากี่ปีผ่านไป โตขึ้นขนาดไหน เจ้านี่ก็ยังเป็นเด็กจอมเอาแต่ใจเก่งที่หนึ่งอยู่ดี
ลวดลายส่วนที่เพิ่งสักเพิ่มใหม่มีสีเข้มกว่าบริเวณอื่น แทยังลากนิ้วชุ่มครีมเนื้อข้นสำหรับการบำรุงผิวตามรอยเส้นที่นูนขึ้นมาอย่างเบามือ ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นแผลประเภทหนึ่ง เขาบรรจงนวดให้ครีมซึมเข้าผิวอย่างใจเย็น มุมปากยกน้อย ๆ เมื่อความทรงจำพานึกย้อนถึงบทสนทนาเก่าก่อน ทั้งที่บ่นว่าเจ็บ ทั้งที่บ่นว่ามันคันไปหมดจนน่ารำคาญระหว่างรอแผลตกสะเก็ด อาบน้ำก็ยุ่งยากเพราะแผลสักถูกสบู่ไม่ได้ แต่ก็อุตส่าห์เจียดเวลาว่างจากตารางงานแน่นเอี๊ยดไปทำต่อ มุ่งมั่นตั้งใจเสียจนจากที่ทีแรกไม่ได้สนใจเท่าไรก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นกับความคืบหน้าและตั้งตารอวันที่มันจะสมบูรณ์
คงจะยิ่งละสายตาไม่ได้ – จะละสายตาไม่ได้อย่างแน่นอน
ใช้เวลาไม่นานนักเขาก็จัดการสิ่งที่ได้รับไหว้วานมาเรียบร้อย "เสร็จแล้ว" แทยังบอกสั้น ๆ วางมือบนเอวคนเด็กกว่า บีบเบา ๆ แล้วก้มศีรษะลงกดจูบไหล่เปลือย เม้มให้เกิดรอย ฮวียองส่งเสียงคล้ายจะโวยวายเมื่อเขาทำอย่างนั้นแต่ไม่ได้ขยับตัวห่าง ใบหูแดงขึ้นจากเฉดปกติ แทยังหัวเราะ ทำแบบเดิมซ้ำอีกครั้ง จะว่ายังไงดีนะ? ภาพที่ฮวียองเลือกสักมันเท่ชะมัด แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ชอบแผ่นหลังของฮวียองตอนมีรอยจูบจากเขาเต็มไปหมดมากกว่า
—