Work Text:
Takbo lang ng takbo papunta sa kwarto ni Chanyeol si Baekhyun. Hindi kasi sya mapakali dahil na injury ito sa ulo, nabagok daw. Paano ba naman kasi, para dawng tanga sabi ng mga kalaro nya sa basketball dahil nagpapractice kahit masakit daw ulo nya. Ang kinalabasan? Natapilok at nauna ang ulo sa pag impact.
Hospital ang bagsak ng loko.
Nang makalapit na sa number 356 na room ay huminto muna sya saglit dahil nakakahingal. Hirap din ma inlove ano? Matataranta ka kahit siguro galos lang naabutan. Hassle pero okay lang, mahal mo eh.
Chos.
Inayos nya muna ang kanyang sarili at pumasok na sa kwarto.
Ang unang tumambad sa kanyang harapan ay ang mama ni Chanyeol, isang doktor, at dalawa nyang kaibigan. Mukhang napasama kutob nya dahil nakatayo sila lahat at pinalibutan nila si Chanyeol. Malala ba talaga? Ano ba talaga ang totoong problema?
Nilapitan niya sila. Ang unang nakafeel sa kanyang presensya ay ang doktor, kaya nilinguan sya nito. Sunod naman ay mama ni Chanyeol, at ang dalawang kaibigan nito. Alam nyang maganda sya pero kailangan ba talagang tingnan ng lahat? Na awkward na tuloy sya. Ningitian nya una mama ni Chanyeol.
Of course, sino pa ba uunahin?
Ginantihan sya ng maliit na ngiti at parang ipinalapit sya. Sinundan nya naman ito. He's very nervous right now dahil pagkalapit nya ay nakita nya si Chanyeol na nakaupo at tinitingnan ang kisame. Parang parewala. Parang tanga.
“Chanyeol anak. Naaalala mo ba kami?” Worried na tanong ng mama nya. Agad syang nagulat at napalingi sa ginang dahil what the heck? Anong naaalala? Bat tinatanong sya ng ganyan? Late na ba sya sa nangyari? Hindi nya inexpect nya ganon talaga kalakas ang pagkabagok sa ulo nya. Shet, parang naiiyak sya dahil baka hindi nasya naaalala nito. Kinakabahan sya baka nagka amnesia ito. Hindi nya yon kakayanin. Hinding hindi.
Ang worst is hindi nagsalita o gumalaw man si Chanyeol.
Nagka amnesia tapos na pipi pa, konektado ba ulo at bibig neto? Grabe naman, huwag namang ganyan. Sa nakita ni Baekhyun ay parang naiiyak na mama ni Chanyeol, kaya agad nya itong mas nilapitan at hinagod ang likod. Nakarinig sya ng buntong hininga mula sa kanyang likuran. Mga kaibigan ni Chanyeol, namomroblema din.
“Hindi naman ka lala pagkabagok ng ulo nya, siguro temporary amnesia lang ito, pero hindi ako sure. Wala namang nakitang fracture sa ulo nya. Tanungin nyo nalang ng kahit ano na makakapag trigger sa mga memories nya.” Biglang salita ng doktor.
Agad namang nagsalita mama nito. “Anak. May naaalala kabang kahit ano? Oh ‘di kaya namumukhaan mo ba kami? Chanyeol, anak magsalita ka please, please anak.” Naghintay naman sila sa gagawin nito. Naiiyak na rin si Baekhyun, nakakatitig parin ito sa kisame. Nakatulala na ikinabahala nilang lahat.
Nagantay sila at napakurap sila nang sa wakas, nagsalita narin ito. “May... may naaalala ako.” Salita nya. Tahimik ang paligid, kaya umalingawngaw boses nya dito sa loob ng kwarto.
Nabuhayan sila ng loob at napangiti ang mama niya. Nataranta at mas lalo silang lumapit kay Chanyeol, hinawakan ng mama nya ang kanyang kamay.
“A-ano yun anak? Sabihin mo sa mama anak. Sabihin mo sa mama.” Marahang salita nya, at mas lalong napangiti ang mama dahil nakatitig na ito sa kanya. Lahat ng tao sa loob ng kwarto ay nakatitig ng matalim, naka abang kung ano ang kanyang sasabihin.
“Ang wifi password nila aling Melba, yan ang naalala ko.”
Halos mahampas sa mama nya ang kamay na kanyang hinawakan patungo sa mukha. Gago! Akala nila kung ano na! “Sus maryosep! Anak naman! Akala namin na amnesia kanang hinayupak ka! Nagbibiro ka pa!?” Singhal ng mama nya habang inalog alog nya ito. Napatawa ng malakas si Chnayeol dahil don. Gago talaga. Napasalpak sa kamay ng noo ang kaibigan nyang isa habang yung isa naman ay parang gusto suntukin si Chanyeol. Bolero pa dramatista pa, hindi nakakatuwa.
Si Baekhyun naman ay napacover sa kanyang kamay, gulat na gulat na nakatitig sa kanya. Worried na worried sya tapos joke lang pala? Parang feeling nya kumukulo dugo nya patungo sa kaibuturan ng ulo nya, grabe yung takbo nya dito tapos ito sasabihin nya? A useless wifi password? Nakakaputa!
“Nakakairita ka Chanyeol! Don't joke to us like that! Hindi nakakatuwa!” Sigaw nya nang may lumabas na luha sa kanyang mata. He's scared parin dahil paano kung magkatotoo yun? Paano kung nagka amnesia nga sya? Hindi nya alam ang gagawin kung magkatotoo yun.
Nakita naman ito ni Chanyeol at tumigil sya pagtawa. Okay, nasisihan nya slight dahil sa pinanggagawa nya ngayon.
Hindi naman nya talagang intensyon na mag ganito. Wala lang, pang suprays ekanga.
Napalambot ng pagtingin si Chanyeol at ipinatigil ang kanyang mama sa pag alog. “Ma—okay na—mama naman—joke lang yun ma, ano ba.”
“Yang joke, joke mo ha! Hindi nakakatuwa!”
“Kaya sorry na nga mama okay? Saka bat ko naman kayo kakalimutan? Mga importante kayo sa buhay ko, hindi ko yun basta bastang makakalimutan. May utang pang sengkwenta si Mari, kaya di pwede.”
“Tapos kung aatakihin ako sa puso dahil sayo? Ano? Loko tong batang to. Seryoso kami dito Chanyeol ha. Kung ikaw!—nako talagang bata ka.” Panggigigil ng mama nya.
“Pasensya na talaga ma. Promise di na mauulit.” Sabi ni Chanyeol. Yung sincere. May pa taas pa ng kamay sabay sabing. “Anisto! Pramis!”
- - -
“Baekhyun.”
Umirap lang si Baekhyun.
“B naman. Sorry na please?”
“Wag mo kong ma B, B dyan. I hate you.” Sabi nya habang sinasclice ang isang apple. May orange at isang slice ng watermelon na ang nakalagay na sa plato. Ibibigay nya ito kay Chanyeol kahit galit na galit pa rin sya dahil kanina. Feeling nya para syang tanga na nakanganga at parang pinagsakluban ng langit at lupa kanina. Problemadong problemado talaga. Puta.
“Oh, eat.” tipid nyang sabi habang ibinigay ang isang plato ng prutas. Napangiti si Chanyeol. Ito talaga yung gusto nya kay Baekhyun, kahit naiirita na talaga sya ay napaka caring parin nya. Yung pride nya mas mataas pa sa kanya pero binababa nya iyon para sa lokong to. Maalahanin. Kinikilig tuloy sya.
Hay, sana all. maswerte sa jowa.
“May lason yan.”
“Okay lang.”
“So okay lang sa yo na malason ka? Sige, go. Lakompake.”
“Okay kase di naman ako maniniwala na may lason to. And also, na lason na kasi ako.”
Napa taas ng kilay si Baekhyun at hindi nagsalita. Tinititigan lang nya ito ng maigi habang naka cross arms.
“Nalason sa kagandahan mo.” Sabay kindat ni Chanyeol sa kanya.
Napa roll eyes si Baekhyun. Although may kunting kiliti syang naramdaman pero hindi nya ipinahalata. Napakabolero talaga. “Corny mo.”
“Nahihilo nga ako ngayon oh—waw, grabe ang silaw—”
“Okay, aalis nalang ako.”
“Huy, teka sandali. Joke lang naman yun, ano ba B.”
- - -
“Kamusta katangahan natin? Ayos ba?”
Napatawa nalang si Chanyeol sabay kamot sa braso nya. Nandito pa rin sya sa hospital pero malapit na daw syang makalabas. Minor lang naman inabot nya, kaya pinaparecover nila muna sya. Though masakit paminsan minsan ulo nya, pero kinakaya nya. Gusto na nga nyang umalis, dagdag gastos lang inabot nya dito.
“Gaga. Bat’ ka ba nandito?” Tanong nya sa bagong dating, si Suelgi. May dala pa itong isang basket ng prutas. Halatang nabibigatan sya kaya inilagay nya ito sa side table malapit kay Chanyeol.
“Pinapabigay ni mama sayo’ ‘tong prutas. Bibisitahin raw kita dahil baka naghihingalo ka na dito.”
Alam nyang hindi ganyan ang sinabi sa mama ni Suelgi sa kanya. Baliw lang talaga kaibigan nya.
“Grabe to, nagsisinungaling ka pa. Pasalamat ka nga binigyan pa ko ng second chance para mabuhay tas’ ikaw ginaganyan mo ko? Loko ka a.” Usal nya sabay kuha ng isang saging sa basket.
Parang nandidiring tumingin si Seulgi sa kanya. “Ano bang sinasabi mo? Kumain ka na nga lang dyan. Una pang kinain ang saging oh, unggoy ka talaga.” Sabi nya sabay padabog na umupo sa sofa.
Hindi na sinambatan ni Chanyeol dahil hahantong rin sila sa walang katapusang bangayan. He was used to that already. Parang daw silang mga bata dahil sa inaasta nila pero wala naman silang pake sa mga sinasabi ng iba.
Inexpect nga ng mga tao na sila ang magkatuluyan dahil sabi nga nila, sa pagbabangayan, hahantong rin sa pag-iibigan.
At tama ba sila? Puta syempre hindi.
Kaya kahit magkamatayan sila, hindi mag lelevel-up ang relationship nila.
Sa ilang minutong katahimikan ay biglang nagsalita si Seulgi. “Hoy teka nga, paki sabi kay Baekhyun na salamat sa pakain nya kanina. Grabe shota mo tol, yayamanin.”
Napatigil sa pagnguya ng saging si Chanyeol. Ano bang sinasabi ng babaeng ‘to? Si Baekhyun? Nagpakain?
Bigla syang nagalit at nakonsensya. Ayan na naman ‘yang sobrang kabaitan ni Baekhyun. Kahit wala ng pera ay gagastos pa rin ito. Pero ano pa bang bago? Ganyan naman talaga sya.
Nagtanong sya. “Ano bang pinakain nya sa inyo? At tsaka bat’ di’ ko alam?”
Habang naka selpon ay nagsalita si Seulgi. “Kanina lang, umorder sya ng sampung pizza at coke. Hindi nya pinaalam sa‘yo dahil baka magalit ka raw sa kanya.”
Napabuntong hininga si Chanyeol. Sya sana ang gagawa ng mga ganyan pero laging si Baekhyun nalang. Napaisip nga siya minsan kung deserve pa ba nya si Baekhyun. Sa kanilang relasyon, ang isa ang mas may kaya sa buhay. Siya yung taong sasalo sya kung wala siyang pera sa date nila, yung taong mismo pangbayad para maintenance sa mama nya ay sasaluin nya. At yung taong bibigyan siya ng bonggang regalo. Tapos si Chanyeol? Tatlong rosas at pagharana lang ang kaya niya.
Nakakahiya minsan, pero inaassure siya palagi ni Baekhyun na okay lang.
Para syang bobo na nakahiga sa hospital bed, gastos lang talaga abot nya dito. Kaya kahit parang masakit igalaw ang ulo niya, pinilit nyang tumayo.
Napansin naman ito ni Seulgi kaya agad nya itong nilapitan. “Hoy! Wag ka ngang tumayo! Hindi pa ayos ang sugat mo, baka mapano ka. Ano ba, Chanyeol!”
Sa katigasan ng ulo, binalewala nya si Seulgi at hinawakan ang standee ng dextrose. “Hindi, okay na ako. Gastos lang abot ko rito. Pakisabi ka mama na umuwi na tayo. Wala naman tayong mapapala kung hihiga lang ako dyan. Hindi kaya yan libre.”
“Sige ka. Isusumbong kita ni Baek—”
“C-chanyeol?” Puno ng pag-aalala ang boses mula sa pintuan. Si Baekhyun pala na may dalang isang tray ng pagkain mula sa ospital. Halatang gulat ito sa nakita nya.
Kaya napatigil sa pag galaw ang dalawa. Gago, alam naman ni Baekhyun diba na wala itong malisya? Na si Seulgi ay nakahawak sa balikat ni Chanyeol, habang sya ay nakahawak sa waist nito.
Taranta silang lumayo sa habang nakatingin sa isa't isa na parang nandiri sa ginawa nila.
Agad namang nagsalita si Seulgi. “Si Chanyeol kasi, napaka tigas ng ulo. Gusto na raw nyang umuwi kaya inawat ko.” Pag eexplain nya.
Hindi nya afford na magalit sa kanya si Baekhyun.
Pero imbes na manghusga si Baekhyun sa sinabi niya ay taranta itong pumunta kay Chanyeol sabay lagay ng tray sa higaan. Niyakap nya ito ng napakahigpit na animoy parang hindi sila nagkita kanina.
“I miss you.” Sa pagkasabi ni Baekhyun, ramdam na ramdam mo yung longing nya kay Chanyeol. Pumikit sya at dinaramdam ang init na nagmula sa taong bumibigay ligaya sa buhay nya.
Hinagod nito ang kanyang likod. “Paggaling ka muna ha? I’ll take care of you para hindi ka mabagot dito.” Parang nakipag usap ng bata si Baekhyun dahil sa tono ng boses nito.
Aangal sana sya pero tinigilan sya nito sa pamamagitan ng paghalik sa labi.
Puta. Grabe. Wow.
Hindi nya yon inexpect ha. Mostly kasi, siya yung unang mag attempt. Pero ngayon, sa ospital pa talaga.
Ito naba yung sign na dapat magpapasakit sya sa sarili nya para halikan sya ni Baekhyun ng ganyan ulit?
Isang halik lang naman iyon pero ang laking impact na sa pagkatao ni Chanyeol nun.
Kaya ngayon, parang tuta na ewan si Chanyeol. Sa pagkaka alam nya, gusto na nyang tumayo para makalabas na dito. Pero ngayon, gusto na nyang humiga para makapagrecover sya.
Grabe, ang whipped.
“Oh siya sige na. Mauuna muna ako kase nag papasundo sa’kin si Irine. Baek, pakibantay sa asong yan ha? Ingat ka dyan.” Kaya pala nagseselpon lang ito simula nung nagsalita sya kanina nang namataan nila si Baekhyun sa pintuan.
May shota pala ito.
Tumawa naman ng mahina si Baekhyun, may pa cover pa sa bibig. “Oo sige, Gian. Pakikamusta ako ni Irine ha? Ingat!”
Ngumiti lang si Seulgi at nagpaalam rin kay Chanyeol. Nung nakita nila na nakasira na ang pintuan ay malambing na tiningnan ni Baekhyun si Chanyeol. Nag alala pa rin sya sa kalagayan nito kahit sinabihan sila na minor lang inabot nya. “Pangga naman, huwag ngang hardheaded! Nag aalala ako sayo.” Hindi gaanong galit na sabi ni Baekhyun.
Napakamot ng batok si Chanyeol. Sasalita sana sya na okay lang sya pero may naalala sya. “Nagpakain ka raw kanina kela mama? Totoo ba yun?”
Dahil sa tanong na iyan, biglang nag iba ang ihip ng hangin dito sa kwarto. Ayan na naman, isa ito sa pinag aawayan nila.
Bumuntong hininga si Baekhyun. Hindi nya gustong i-stress ang mga sarili nila ngayon, nasa ospital sila at nagka injury si Chanyeol. Baka mapano pa ito. At tsaka maliit na bagay lang naman ang problema nila.
Pero ito yung away nila na hindi pa rin naaayos kahit kailan. Sa lahat ng pagaaway nila, ito yung tinatapos nila na walang klarong pagbabati sa isa’t isa. Parang andyan lang lagi.
“Okay lang naman yun, Yeol. Maliit—”
“Sana hinayaan mo nalang si mama na sya ang gagastos.”
“Pero—”
“Basta. Tapos ang usapan.”
Nakaramdam ng galit at pagkadismaya si Baekhyun. Ito yung hindi niya gusto kay Chanyeol. Iyong palaging siya ang nasusunod, masyadong dominant. Lagi nalang siya matatahimik dahil hindi niya kaya na magalit sa kanya si Chanyeol. Baekhyun was known to be sassy, witty at hindi magpapatalo sa anumang sagutan. Pero pagdating sa kanya? Awtimatiko syang matitiklop.
Pero ngayon, biglang napabuga siya ng sama ng loob. Sama ng loob na palagi nalang siya ang may mali. Kaya pagalit niyang tiningnan si Chanyeol at nagsalita. “Tapos ang usapan? Nanaman? Chanyeol naman, maliit lang naman yun na bagay! At okay lang naman sa akin yun! Why are you always like that? Hindi mo ba gustong pakainin ang pamilya mo na nagugutom na kakahintay sa labas? You’re getting into my nerves, Chanyeol. I’am just trying to help! Bawal ba ‘yon?!” Pasigaw nyang pagtapos sa kanyang sasabihin habang humihinga siya ng malamin, pinapakalma ang sarili.
Tumingin saglit sa kanya si Chanyeol at tsaka hinawakan ang ulo na may bondage, hinihilot niya ito ng mahina habang nakapikit. It’s his first time na marinig niya si Baekhyun ng ganito. Kaya bigla siyang nagalit sa sarili.
Dahil kasi sa pride niya na parang kinokontrol siya. Nagiging close minded siya kapag napapairal niya ito.
Bumuntong hininga siya. Sumasakit ang ulo niya.
Tiningnan niya si Baekhyun. Nakatayo pa rin ito ngunit naka yuko ito, may pinupunas sa kanyang mga mata.
Bigla siyang na konsensya. “Bubu, u-umiiyak ka ba?” Medyo kabadong tanong niya nito. Anak ng itlog itong si Chanyeol, napaiyak niya si Baekhyun.
Nang narinig ng isa ay napasinghot siya agad, may namumuo na naman ng mga luha sa mata niya. Na soft kasi siya sa sinabi ni Chanyeol.
“Hala, gago.” Salita niya sa sarili niya. “Uy mahal huwag kanang umiyak, please? Kasalanan ko ang lahat B. Sorry na. ‘Wag kanang umiyak...” Paglalambing niya habang pinapalapit niya ito sa kanya. Na konsensya siya dahil sa ginagawa niya. Ang gago niya kasi.
Lumapit naman si Baekhyun sa kanya, mabagal nga lang. Pero okay lang. Kahit kasi napaka taray nito, sa kanya lang ito magiging tuta.
Buti pa si Baekhyun, gagawin ang lahat at bibitawan ang lahat ng mga bagay at ugali na makakapag komplikado sa kanilang relasyon. Pero siya? Kinikimkim pa rin niya ang pride na nasa puso niya. Hirap i let go. He was used of being ma pride, tinotolerate kasi siya ng mama nung bata pa siya kaya ayun. But now na malaki na siya at may tamang kokote, na realize niya na mali pala ang ganito.
It will not only ruin yourself, pati na rin ang mga taong nakapalibot sa’yo ay madadamay rin.
Kaya now, he needed to end his gagong pride. Pahamak lang abot niya kapag ganito siya.
Nang nakalapit na ito sa kanya ay agad niya itong hinagkan at hinalikan ang noo. Suminghot ulit si Baekhyun, tahimik lang na makikinig sa sasabihin niya.
Bumuga muna siya ng hinga. “I'm verry sorry, love. Pasensya na kung ganito ako, hindi ko kasi nakokontrol minsan.” Panimula niya. Humangad naman sa kanya si Baekhyun. May mga butil ng luha pa sa mukha nito kaya pinunasan niya.
“But I promise you na from now on, ibaba ko na ang pride ko at mag-isip ng maayos sa kung ano mang bagay. Nahiya lang kasi ako mahal. Kasi... ikaw nalang palagi ang gagastos tapos ako walang magawa. Walang ambag. I hope that somehow naintindihan mo rin.” Tumango si Baekhyun at ngumiti ng maliit.
Alam niya na ‘yan. He knows what Chanyeol feels everytime. Hindi lang niya pinapahalata. And he understands it, really much.
“Lagi mong tatandaan na mahal kita at handa akong bitawan lahat ng mga panget na mga ugali at mga bagay na makakasira sa atin. Importante ka sakin Baekhyun, sobra. Kaya hindi ko hahayaang mag aaway at masisira ang relasyon natin. I love you so much—” Sabi niya at hinalikan ulit ang ulo ni Baekhyun na may pa sounds pa “—mwuah.” Ngumiti ng malaki si Chanyeol, ganoon na din si Baekhyun.
Happy kasi siya dahil sa wakas, naayos na din nila ang problemang ito. And he sudden realized how lucky he is sa kay Chanyeol. Kinilig siya. Chanyeol dearly loves him. Pati rin siya.
He cannot afford to lose him.
Suminghot na naman siya. Siponin ata ‘tong taong ‘to. “I love you too so much, Chanyeol. Always remember that.”
“So... pinapatawad mo na ako?”
Ngumiti siya sabay halik sa mapupulang labi nito. “Of course. Kahit nakapatay ka pa ng tao.”
He furrowed his eyebrows. “Grabe, na insert mo pa talaga ‘yan?”
Tumawa si Baekhyun at hinalikan ulit ito.
He dearly loves Chanyeol. Always and forever.
“𝑯𝒖𝒚 𝒈𝒖𝒏𝒈𝒈𝒐𝒏𝒈, 𝒏𝒂𝒓𝒊𝒏𝒊𝒈 𝒎𝒐 𝒃𝒂 𝒚𝒐𝒏?”
𝑩𝒊𝒈𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒔𝒂𝒍𝒊𝒕𝒂 𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒔𝒂𝒎𝒂 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒌𝒊𝒌𝒊𝒏𝒊𝒈 𝒅𝒊𝒏 𝒔𝒂 𝒖𝒔𝒂𝒑𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒍𝒂 𝑩𝒂𝒆𝒌𝒉𝒚𝒖𝒏 𝒂𝒕 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍. 𝑵𝒂𝒔𝒂 𝒍𝒂𝒃𝒂𝒔 𝒔𝒊𝒍𝒂 𝒏𝒈 𝒌𝒘𝒂𝒓𝒕𝒐 𝒏𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍 𝒂𝒕 𝒃𝒂𝒍𝒂𝒌 𝒔𝒂𝒏𝒂 𝒏𝒊𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒃𝒊𝒔𝒊𝒕𝒂𝒉𝒊𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒊𝒃𝒊𝒈𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒍𝒂. 𝑵𝒈𝒖𝒏𝒊𝒕, 𝒏𝒖𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒓𝒊𝒏𝒊𝒈 𝒏𝒊𝒍𝒂 𝒏𝒂 𝒎𝒂𝒚 𝒔𝒖𝒎𝒊𝒈𝒂𝒘, 𝒏𝒂𝒑𝒂𝒈 𝒊𝒔𝒊𝒑𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒍𝒂 𝒏𝒂 𝒉𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒎𝒖𝒏𝒂 𝒑𝒖𝒎𝒂𝒔𝒐𝒌. 𝑴𝒂𝒌𝒊𝒏𝒊𝒈 𝒏𝒂𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒂𝒕 𝒎𝒂𝒌𝒊 𝒄𝒉𝒊𝒔𝒎𝒊𝒔 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒊𝒍𝒂.
𝑵𝒂𝒊𝒊𝒓𝒊𝒕𝒂𝒏𝒈 𝒕𝒖𝒎𝒖𝒏𝒈𝒊𝒏 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒔𝒂𝒎𝒂 𝒏𝒊𝒚𝒂. “𝑯𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒂𝒌𝒐 𝒃𝒊𝒏𝒈𝒊 𝑺𝒆𝒉𝒖𝒏. 𝑷𝒖𝒕𝒂 𝒌𝒂. 𝑻𝒔𝒂𝒌𝒂 𝒘𝒂𝒈 𝒎𝒐 𝒌𝒐𝒏𝒈 𝒕𝒂𝒘𝒂𝒈𝒊𝒏𝒈 𝒈𝒖𝒏𝒈𝒈𝒐𝒏𝒈. 𝑲𝒂𝒑𝒂𝒍 𝒏𝒈 𝒌𝒖𝒃𝒂𝒍 𝒎𝒐.”
𝑻𝒊𝒏𝒊𝒏𝒈𝒏𝒂𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒓𝒊𝒏 𝒊𝒕𝒐. “𝑫𝒊𝒏𝒊𝒃𝒅𝒊𝒃 𝒂𝒈𝒂𝒅? 𝑶𝑨 𝒎𝒐 𝒂. 𝑷𝒆𝒓𝒐 𝒂𝒍𝒂𝒎 𝒎𝒐, 𝒔𝒘𝒆𝒓𝒕𝒆 𝒂𝒌𝒐 𝒌𝒂𝒔𝒊 𝒔𝒂𝒎𝒆 𝒔𝒊𝒍𝒂 𝒏𝒈 𝒖𝒈𝒂𝒍𝒊 𝒏𝒊 𝑳𝒖𝒉𝒂𝒏. 𝑲𝒂𝒚𝒂 𝒏𝒈𝒂 𝒎𝒂𝒈𝒑𝒊𝒏𝒔𝒂𝒏 𝒆. 𝑵𝒂𝒎𝒊𝒔𝒔 𝒌𝒐 𝒕𝒖𝒍𝒐𝒚 𝒃𝒂𝒃𝒚 𝒌𝒐.”
“𝑯𝒂𝒕𝒅𝒐𝒈.” 𝑺𝒖𝒘𝒆𝒔𝒕𝒊𝒚𝒐𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂. “𝑯𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒎𝒂𝒈𝒑𝒂𝒑𝒂𝒕𝒂𝒍𝒐 𝒑𝒂𝒎𝒃𝒂𝒕𝒐 𝒌𝒐 𝒏𝒐. 𝑯𝒆𝒍𝒍𝒐? 𝑴𝒂𝒈 𝒌𝒂 𝒔𝒂𝒎𝒆 𝒔𝒊𝒍𝒂 𝒏𝒈 𝒂𝒕𝒕𝒊𝒕𝒖𝒅𝒆 𝒕𝒔𝒂𝒌𝒂 𝒎𝒂𝒈𝒂𝒍𝒊𝒏𝒈 𝒑𝒂 𝒚𝒖𝒏 𝒎𝒂𝒈𝒍𝒖𝒕𝒐. 𝑵𝒂𝒑𝒂𝒌𝒂 𝒉𝒖𝒔𝒃𝒂𝒏𝒅 𝒎𝒂𝒕𝒆𝒓𝒊𝒂𝒍. 𝑨𝒏𝒈 𝒔𝒘𝒆𝒓𝒕𝒆 𝒌𝒐 𝒏𝒖𝒏.”
𝑼𝒎𝒊𝒍𝒊𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒎𝒂𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒊𝒔𝒂 𝒂𝒕 𝒏𝒂𝒑𝒂𝒊𝒔𝒊𝒑 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒏𝒂 𝒂𝒏𝒈 𝒔𝒂𝒓𝒂𝒑 𝒃𝒂𝒕𝒖𝒌𝒂𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒐𝒌𝒐𝒏𝒈 𝒏𝒂 𝒕𝒐. “𝑲𝒂𝒅𝒊𝒓𝒊 𝒌𝒂.” 𝑺𝒂𝒍𝒊𝒕𝒂 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒔𝒂𝒃𝒂𝒚 𝒕𝒊𝒏𝒈𝒊𝒏 𝒖𝒍𝒊𝒕 𝒔𝒂 𝒅𝒂𝒍𝒂𝒘𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒈𝒚𝒂𝒚𝒂𝒌𝒂𝒑𝒂𝒏 𝒔𝒂 𝒍𝒐𝒐𝒃. “𝑷𝒆𝒓𝒐 𝒎𝒂𝒔𝒂𝒚𝒂 𝒂𝒌𝒐 𝒅𝒂𝒉𝒊𝒍 𝒏𝒂𝒂𝒚𝒐𝒔 𝒏𝒂 𝒏𝒊𝒍𝒂 𝒚𝒂𝒏. 𝑨𝒏𝒈 𝒉𝒊𝒓𝒂𝒑 𝒌𝒂𝒔𝒊 𝒎𝒊𝒏𝒔𝒂𝒏 𝒑𝒂𝒌𝒊𝒔𝒂𝒎𝒂𝒉𝒂𝒏 𝒔𝒊 𝑪𝒉𝒂𝒏𝒚𝒆𝒐𝒍. 𝑷𝒂𝒓𝒂𝒏𝒈 𝒃𝒂𝒍𝒊𝒘 𝒌𝒂𝒔𝒊 𝒎𝒊𝒏𝒔𝒂𝒏.”
“𝑫𝒐𝒏’𝒕 𝒃𝒆 𝒍𝒊𝒌𝒆 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒏𝒈𝒂. 𝑰 𝒖𝒏𝒅𝒆𝒓𝒔𝒕𝒂𝒏𝒅 𝒉𝒊𝒎. 𝑻𝒔𝒂𝒌𝒂 𝒐𝒌𝒂𝒚 𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒎𝒂𝒏 𝒏𝒂 𝒈𝒂𝒏𝒚𝒂𝒏 𝒌𝒂, 𝒃𝒖𝒕 𝒚𝒐𝒖 𝒏𝒆𝒆𝒅 𝒕𝒐 𝒆𝒏𝒅 𝒊𝒕. 𝑰𝒕 𝒘𝒊𝒍𝒍 𝒓𝒖𝒊𝒏 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒓𝒆𝒍𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏𝒔𝒉𝒊𝒑 𝒕𝒉𝒐𝒖𝒈𝒉.”
“𝑻𝒖𝒎𝒑𝒂𝒌. 𝑲𝒂𝒚𝒂 𝒎𝒂𝒏𝒂𝒉𝒊𝒎𝒊𝒌 𝒌𝒂 𝒏𝒂 𝒂𝒕 𝒖𝒎𝒂𝒍𝒊𝒔 𝒏𝒂 𝒕𝒂𝒚𝒐. 𝑵𝒂𝒈𝒖𝒈𝒖𝒕𝒐𝒎 𝒏𝒂 𝒂𝒌𝒐. 𝑩𝒖𝒓𝒈𝒆𝒓 𝒌𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒂𝒚𝒐 𝒕𝒂𝒑𝒐𝒔 𝒍𝒊𝒃𝒓𝒆 𝒎𝒐.”
𝑯𝒊𝒏𝒅𝒊 𝒎𝒂𝒌𝒂𝒑𝒂𝒏𝒊𝒘𝒂𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒕𝒖𝒎𝒊𝒏𝒈𝒊𝒏 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒖𝒍𝒊𝒕 𝒔𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒚𝒂. 𝑷𝒂𝒍𝒂𝒎𝒖𝒏𝒊𝒏 𝒕𝒂𝒍𝒂𝒈𝒂 ‘𝒕𝒐𝒏𝒈 𝒕𝒂𝒐 𝒏𝒂 ‘𝒕𝒐.
“𝑯𝒐𝒚! 𝑲𝒂𝒑𝒂𝒍 𝒕𝒂𝒍𝒂𝒈𝒂 𝒏𝒈 𝒌𝒊𝒍𝒂𝒚 𝒎𝒐!”