Chapter Text
"Kuya Cheol in 40 minutes may meeting ka with one of the professors from abroad kaya pa ba?" Wonwoo asked, seeing the low energy Seungcheol parang isang tulak na lang eh diretso na ito sa tulog. It has been like this for years parang di na nga siya umuuwi sa bahay dahil sa dami ng ginagawa at ang anak nito ay palaging na kina Vernon okaya naman kina Seungkwan.
"Kaya pa Wons! Saglit lang naman iyon di ba?" Seungcheol asked.
"Likely, not sure Kuya pero according sa minutes ng pag-uusap from before maximum na yung 1 hour diyan. I do not get it bakit ikaw ang gustong umattend ni Sir Gilbert" Wonwoo said.
Truth to be told lahat naman sila qualified but since Seungcheol already took graduate studies siya ang may say sa lahat no wonder he became the ace of St. Martine which is also his Alma Mater. Hindi naman kasi maipagkakaila na mas matagal na siya sa St. Martine compare sa ibang older faculty members so kahit bata pa ay isinasabak na sa mga mabibigat na responsibilidad, Why? Because he is Sir Gilbert's ex-son-in-law kung tatanungin niyo ang nangyari si Seungcheol lang ang makakasagot niyan.
"1 hour? Tagal pa, Wons. Pwede bang paki-check muna si Chooey kina Vernon? Kung pwede pahatid mo na rin dito kahit sa opisina na lang siya matulog" Seungcheol said bakas sa mukha nito ang pagod sa halos isang linggong walang uwian ng bahay.
"Copy, Kuya!" Wonwoo left the office and called Vernon.
Naiwan si Seungcheol sa loob and he is reminded how he is as a father while looking at their photograph sa kanyang desk.
"One day we will celebrate like a normal family, anak pangako yan" he whispered.
"What?! Ano kamo?! Sinabak si Cheol sa conference meeting? akala ko ba trabaho ni Sir Son yun? Bakit si Cheol ang gumagawa?!" Joshua said fuming in anger.
"Di ko rin alam Kuya Shua, yun lang ang sabi ni Sir Son" Wonwoo replied.
"Ay aba gago din iyang Sir Son na iyan ah, wala bang pamilya yan? Father's Day ngayon eh! Bakit hindi hayaan si Cheol na mag-celebrate man lang?!" Joshua asked.
"Pagod na pagod na yung tao Kuya Shua, parang babagsak na si Kuya Cheol any minute, bahay na ata niya yung opisina dito ni hindi man lang makita si Chooey nakakainis na!" Minghao added.
It's true parang naaalila na si Seungcheol sa mga inuutos ni Sir Son pero sige lang ng sige ni hindi makatanggi.
"Parating na ba si Vernon?" tanong ni Joshua.
They were about to call Vernon when they saw Jun running towards them.
"Guys, nasaan si Kuya Cheol?" tanong nito na nagpapanic na.
"Teka tangina, napapano ka?" Joshua asked.
"Si Chooey inaapoy ng lagnat ilang araw na! Sabi ni Vernon di naman daw niya napansin kahapon pero parang kahapon pa lagnat sinugod na si Chooey sa ospital tummas ng 39 kinabahan si Vernon baka daw kasi mag-kombulsyon na si Chooey kung di pa niya dadalhin!" Jun shouted.
"Ay aba sino kayang tumakbo sa conference room paki-excuse na lang si Cheol!" sigaw ni Joshua and Minghao ran as fast as he can para makaabot ng mabilis sa conference room.
"Maawain! Jusko ako ang nahihirapan sa nangyayari na ito" Joshua said.
Minutes later ay tumatawag na si Vernon bigla daw tumaas ang lagnat ni Chooey at nag-kombulsyon na ito pero wala pa rin si Seungcheol gusto na rin basagin ni Minghao ang pintuan sa conference dahil ayaw siyang papasukin. Until he saw the control area na bukas alam nitong naka-connect ito sa conference room and immediately said what he needs.
Wala pang sampung segundo nakalabas na agad si Seungcheol sa room kahit naririnig niyang tinatawag siya ni Sir Gilbert wala na itong pakielam, anak ang usapan dito hindi niya pwedeng pabayaan si Chooey.
Cheol told Hao to follow na lang para hindi sila mahirapan if kailangan ng bantay ni Chooey at nagmadali na itong pumunta ng ospital. Umiiyak nitong sinuntok ang manibela habang nakikipag-patintero sa mga sasakyan and goes over his driving limit. "PUTANGINA! PUTANGINA! SEUNGCHEOL ANO BA?!" he said loudly. Ramdam mo ang hirap na dinadanas nito and as a single father mahirap ang mag-isa.
Mahirap na sa bawat paggising mo sa umaga wala kang kasamang mag-alaga sa anak mo, wala kang kasama na itaguyod ang pamilya mo, pag pagod ka ang makakaalam lang ay ang sarili mo walang ibang tutulong kung hindi sarili mo.
When he reached the hospital nakita niyang nag-aabang si Vernon sa harap at agad itong sinamahan sa room ni Chooey okay na ang bata, kalmado na tulog at nagpapahinga.
"Kuya Cheol sorry kung pinatawag kita sa conference ha, di ko na kasi alam gagawin ko eh" Vernon said.
"Ayos lang Vernon ang mahalaga nadala mo si Chooey sa ospital" Seungcheol said.
Vernon took the opportunity to leave the two together after all Seungcheol needs time with Chooey.
Hinawakan ni Seungcheol ang kamay ng kanyang anak at unti-unti ng tumutulo ang luha nito.
"Anak..Daddy ito...sorry...sorry kung palaging busy si Daddy.."
"Alam mo naman na ginagawa ko ito para sa iyo at para sa kinabukasan mo..."
"Hindi naman ginagawa ni Daddy ito para sa sarili niya..."
Chooey woke up and saw his father beside him.
"Daddy...totoo sabi Tito Nonie..pag ako naging mabait and di kulit I will see you.." Chooey whispered.
"Sorry Daddy...if Chooey is sick...alam ko work ka for me..di dapat gulo ni Chooey yung work mo.." Chooey added.
That's when Seungcheol broke down. His son doesn't need to apologize being sick, no and it should never happen again.
"Anak..no...ayos lang si Daddy.. check lang kita if okay ka sabi kasi ni Tito Hao sick ka.. worry lang si Daddy"
"Here daddy oh...para may lakas ka.." Chooey handed a folded paper to his father.
"Thank you anak...the next time we will celebrate father's day we are complete na and happy" he replied.
Seungcheol promised and Chooey held onto that promised that the next time they will celebrate it they will have a complete and happy and it did.