Work Text:
Sometimes we don't know when we will fall in love, it doesn't matter who it is but what is important is that person is willing to love us until our feet cross with each other.
October 04, 2021
The day everyone is waiting for finally came! It has been a week ever since their Sowol trip kung tutuusin para ngang nauna yung honeymoon kaysa sa kasal nilang dalawa but what makes him happy right now is knowing that everything is set. It was something they worry for back then dahil iba nga naman ang panahon ngayon. Jeonghan woke up without the two beside him but there is a letter.
A birthday letter and what seems to be a gift inside a luxurious box.
"Happy Birthday Dear! Use this later - Cheol & Chooey"
"Nag-abala pa pwede namang sa reception na lang ibigay ito eh" Jeonghan said and smiled but he opened the box. It's a silver watch and he thinks na it is a couple watch from a brand, he knows Cheol's luxury and he knows that Wendy helped him choose a gift.
There was a letter inside, he carefully unwrapped it and started reading it.
Dear Jeonghan,
You probably don't know that I wrote this while you were asleep well! Surprise! Happy Birthday, Dear! Today is finally
the day that we've been waiting for hindi na tayo basta basta lang pagkatapos nito. Hindi na tayo strangers sa isa't isa,
you know what this is probably the best gift I could ever ask for.
You experienced a lot, my dear... sa dami ng napag-daanan mo ako pa rin yung pinili mo haha, kung tutuusin pwede mo
naman ako ipagpalit kay Hyungwon eh pero hindi mo ginawa kasi alam mo naghihintay pa rin ako.
The first time I met you when you fetch Chooey sa bahay that's when I fell in love with you and also because yung anak
natin agad na napamahal sa iyo. Ano pa ba? I am saving the tears for my vow later mahirap na maubusan nandiyan mga
kasama ko sa university.
To my one and only and my cheerleader, waiting for you to change your last name into mine!
Love,
Seungcheol, yung asawa mo na mamaya.
Jeonghan tried to stop his laughter from coming out but he's happy because of the letter as well as the gift, they must have gone to the tent already almost 9 am na rin kasi at ang kasal ay 10:30 am. Good thing shuttle service lang na kaunti yung place na ng kasal.
"Baklaaaaaa! Hanggang anong oras ka magtatago diyan uy! Di porke naka-tuxedo ka lang papahirapan mo na ako ah, balita ko nagpuyat ka raw kagabi?!" Joshua on the other hand shouted outside Jeonghan's door.
Jeonghan immediately opened the door and let Joshua in, he's the one who won as Maid of Honor though hindi naman talaga ganun ang tawag pero who cares?! He won, so he is living up to it.
Their motif is just ordinary, plain black lang naman and Chooey is the only one wearing moss green due to the fact na wala siyang kasyang itim.
"Huy, ano na? Girl?!" Joshua said upon entering wearing his tuxedo neatly.
"Hayaan mo na ako wait lang saglit lang naman magbihis eh" Jeonghan replied.
"Alam ko saglit lang pero excited na yung iba, sina Soons kilig na kilig kala mo ikakasal uli eh" Joshua laughed upon remembering what is Soonyooung wearing kanina kasi ay naka white ito parang siya yung ikakasal instead of Jeonghan and Cheol.
"Alam mo ikaw di porke happy ka na ha? But Han, I am proud of you ayoko lang umiyak kasi sayang yung porma ko ang gwapo ko, kisig, tapos iiyak isa pa nandiyan si Ara baka sabihin pinaiyak na naman ako ni Daddy Minnie niya" Joshua said but he teared up despite saying he won't.
"Bakit ka muna proud?" Jeonghan teased.
"Aba tangina ka ha, sinasamantala mo ha pero this is the life I want for you.. yung masaya, yung hindi na iiyak pa, deserve mo kasi happiness mahal ko! Deserve na deserve punyeta naiiyak ako please lang Jeonghan magbihis ka na!" Joshua said wiping his tears away.
Jeonghan laughed and decided to get dressed, it is time na rin naman kasi.
"Labas ka na ha, everyone is waiting sa tent" Joshua said.
"Teka natetense ako!" Seungcheol kept saying over and over again sobrang pagod na ng mga kaibigan niya kaka-pirmi sa kanya pero talagang ang gulo gulo niya.
"Kung umayos ka diyan, magbulay bulay ka para alam mo gagawin mamaya" Joshua said, kahit naman siya kinakabahan so what if di pala darating si Jeonghan or umalis siya ganun the least they can do is actually pray.
Chooey was running around just so he can talk to Seungcheol.
"Daddy, pray us! Ako lead don't worry I saw Mommy Han! So pretty nga po niya" Chooey said.
The others knew the signal when Chooey said he'll lead which means no people allowed inside the tent kasi it is an exclusive prayer only for his Daddy Cheol.
"Kneel tayo Daddy Cheol, dun sa di dirty para naman clean pa rin clothes mo later" Chooey said.
Seungcheol is definitely going with his son's decision so he did kneel and closed his eyes.
"Hello po, ako po ito si Chooey! Ako na naman po nag-ppray sa inyo now kasi sabi ni Daddy kabado siya pero I know naman di dapat siya kabahan kasi love naman siya ni Mommy Han ko kaya po please ease his worries and let him be calm" Chooey said and smiled at his father but this time Seungcheol asked his son to not stand up because there is one more thing they needed to ask for and thank for.
Ama, ito na po ang araw na pinakahihintay ko, pinakahihintay ni Jisoo gabayan mo po kami kung nasumpungan mo man kami sa pagkakamali ay kayo na po ang bahalang magpatawad sa amin. Sa aking pagharap at pagsumpa sa iyo, nawa ikaw ang aming makasama sa buong pagkakataon. Handa na po ako sa bagong yugto ng buhay naming pamilya.
Chooey stood up confused with the words of his father but definitely, it speaks up to him because he started uttering words too.
Bata pa lamang po ako pero alam ko na po ang hirap na dinanas ng mga magulang ko kayo na po ang bahala sakanila, sa Daddy Cheol ko at sa aking Mommy Han handa na rin po ako maging parte ng masayang pamilya.
"Seungcheol, magsisimula na" Mama Myn said and Chooey ran to his Lola, that's a signal that finally he will start his life from then on.
Seungcheol started to walk in front may mga tao na halos at ready na rin ang mga cameras na inarkila nila sa isang organizer, tanaw na tanaw nito ang mga tao na nag-aabang at si Mama Myn na nasa likuran niya lang. Ang dami niyang dapat ipagpasalamat pero para siyang nabblangko dahil sa mga nangyayari, sa nagaganap never he expected that his son's preschool teacher will be the one that he will be with hanggang sa papagpantayin na ang kanilang mga paa. Di niya rin inakala na sa pagkakataong ito matutupad na ang pangarap ng anak niya na magkaroon ng buong pamilya.
They also sacrificed a lot. But here he is standing in front of the guests and witnesses waiting for his beloved to come.
(Please play: On This Day while reading this part).
"Tumayo na po ang mga nasa kapulungan, ating tunghayan ang pagpasok ng ikakasal" the minister said.
Everyone stood up and all eyes are in the middle. The first one to walk is Soonyoung because he is Seungcheol's best man, Mingyu and Wonwoo followed by Vernon and Seungkwan, Jihoon, Seokmin, Minghao and Junhui, Dino followed Arabella, Popeye and Chooey.
Seungcheol won't stop his tears even though Soonyoung said he's not able to speak later if he's crying but who cares? It is his wedding day bakit hindi siya iiyak?
Then, Joshua showed up smiling happily and also wiping his tears as of course he saw Jeonghan earlier.
Ang iyak ni Seungcheol ay nagsimulang lumakas pinipilit siyang pakalmahin ni Seungcheol pero hindi kaya talaga.
Jeonghan started to walk slowly escorted by Tatay Ame and all eyes are on him. His red hair shines through the sunlight outside, his tears clear as the sky above them shows as he step little by little. Seungcheol's tears are not stopping, his handkerchief is all wet and all he can do is try to hold it in.
Jeonghan finally reached the front when Tatay Ame hands Jeonghan too Seungcheol, the emotion Jeonghan keeps earlier started to pour as his Tatay Ame is finally handing him out to the one he loves.
"Masisira yang ngiti mo kapag umiyak ka pa" Tatay Ame whispered.
"Tay...thank you po..." Jeonghan whispered and wipes his tears.
"Pinapangako ko po, Tay... magiging mabuti akong ama...at ina...sa apo ninyo at magiging mabuti akong asawa" Jeonghan said.
Tatay Ame turned to Seungcheol.
"Oh, paano ikaw na bahala sa anak ko..." Tatay Ame whispered and Seungcheol nodded.
As they stood up in front, the minister asked the guests to pay attention.
“Ang pagkakasal ay isang banal na gawain at ito ang saligan ng ating lipunan ito ay nararapat nating pag-ukulan ng mataas na karangalan at pagpipitagan kaya tayo ngayon ay naririto upang saksihan ang pagkakasal na ito, mangyaring maghintay sa pag-awit" ika ng ministro.
Pagkatapos ng pag-awit ay isang panalangin para sa kanilang dalawa at ang pagbabasa ng mga alituntunin sa loob ng pag-aasawa at pagiging may-asawa, binanggit din rito ang mga aral na dapat nilang mapakinggan. Pagkatapos nito ay nanalangin muli sila ng taimtim at tumugtog na ang organista sakanilang likuran hudyat sa pagsisimula ng pagbibigay ng kanilangn nakahandang mga salitain para sa isa't-isa.
“Seungcheol Choi at Jeonghan Yoon, tinatanggap ba ninyo ang mga kautusan ng ating Panginoong Diyos na maging tali at buklod ng inyong pagsasama bilang mag-asawa ano ang sagot ninyo?”
“Opo” ika ni Seungcheol at Jeonghan.
“Nakatalaga ba kayo na ito ay sumpaan ngayon sa harapan ng Panginoong Diyos na maririnig ng inyong piling mga saksi at ng kapulungang ito, Ano ang sagot ninyo?”
“Opo” masiglang sagot nilang dalawa.
“Mangyaring tumayo kayo, Seungcheol alalayan mo si Jeonghan at tumayo ang piling mga saksi at abay sa kasal” ika ng ministro.
"Seungcheol, mangyaring paki-taas ang iyong kanang kamay" ika ng ministro.
“Seungcheol, taimtim ka bang sumasang-ayon na kunin si Jeonghan Yoon na maging iyong tunay na asawa na siyang iyong iibigin at pagpipitaganan iyong pakamamahalin maging sa kalusugan at sa karamdaman sa kasaganaan at sa kahirapan, at iwan mo man ang iba ay mananatili ka sa kanya habang kayong dalawa ay nabubuhay, ano ang iyong sagot?”
“Opo” sagot ni Seungcheol.
“Jeonghan itaas mo ang iyong kanang kamay, mataimtim mo din bang sinasang ayunan si Seungcheol Choi na maging iyong tunay na asawa na siya ay iyong iibigin at igagalang at mabubuhay kang kasama niya sa buong pagtitiwala at paggiliw sa kalusugan at karamdaman sa kaginhawaan at sa kahirapan at iwan mo man ang iba ay mananatili ka sa kanya habang kayong dalawa ay nabubuhay, ano ang iyong sagot?”
“Opo” sagot ni Jeonghan.
“Ibaba mo ang iyong kanang kamay at magharap kayong dalawa at hawakan ninyo ang kamay ng bawat isa at Seungcheol iyong tignan ang nakasulat rito"
Seungcheol peeked at the little booked and memorized each word.
"Akong si Seungcheol Choi ay kinukuha kita Jeonghan Yoon na maging aking tunay na asawa at ako ay nangangako at nakikipagtipan sa iyo, sa harap ng nasa itaas at ng ating mga saksi na sa iyo ako’y magiging mapagmahal at matapat na asawa sa kasaganaan at sa kahirapan at sa katuwaan at sa kalungkutan at sa kalusugan at sa karamdaman hanggang sa papaghiwalayin tayo….n-ng kamatayan” Seungcheol is tearing up upon saying the words.
And now it is Jeonghan's turn to speak.
"Akong si Jeonghan Yoon ay tinatanggap kita Seungcheol Choi na maging aking tunay na asawa at ako ay nangangako at nakikipagtipan sa iyo, sa harap ng nasa itaas at ng ating mga saksi na sa iyo ako’y magiging mapagmahal at matapat na asawa sa kasaganaan at sa kahirapan at sa katuwaan at sa kalungkutan at sa kalusugan at sa karamdaman hanggang sa papaghiwalayin tayo ng kamatayan" Jeonghan said and squeezes Seungcheol and tries to calm him down dahil pulang pula na siya.
"Best Man, Man of Honor mangyaring pakikuha ang mga singsing" ika ng ministro.
Joshua and Soonyoung asked for the tiny pillow on Chooey's lap and gets the ring for the two and gave it to the minister to bless them.
“Nawa’y ang singsing na ito ay isang makabuluhang palatandaan ng isang pangako na maging sagisag ng kadalisayan at kawalang katapusang pag-ibig, hawakan mo ang kaliwang kamay ni Jeonghan tignan mo siya sabihin mo sakanya ito ” ika ng ministro.
Seungcheol gets the ring and before placing it to Jeonghan's finger he said his words.
“Ang singsing na ito ay ibinibigay ko sa iyo bilang sagisag at pangako ng ating patuloy at nananatiling pag-ibig" Seungcheol then slipped the ring into Jeonghan's finger and the other one did the same too and at last! It is the time for their vows.
"May gusto kayong sabihin sa isa't-isa?" the minister asked.
The first one to get his paper is Jeonghan and he started.
The first time I met you akala ko kagaya ka lang ng iba na gusto lang makaligtas sa responsibilidad bilang ama but I was wrong
and Chooey showed how great you are as a father. Seungcheol alam mo ba may mga pagkakataon na baka ako lang nag-iisip na mahal na
kita pero alam ko nung umpisa pa lang alam ko sa sarili ko na susubukan ko na makita ang sarili ko kasama ka.
Bawat paggising ko gusto ko nakikita ko kayo at hindi nawala yun kasi sinusubukan ko kaya nung hindi pumasok si Chooey pakiramdam ko
may nagawa akong mali. My time with you are all pure firsts, pure happiness too kasi kung titignan kulang talaga ako eh.. but when you came
everything changed.
D-di ko alam..akala ko nasasakal ka.. sinasakal kita kasi nung nalaman ko yung kay Chooey.. i doubted my love for you, Cheol ginusto kong
iwan ka noon kaya ako tumakbo palayo pero isang araw lang hindi ko kinaya kasi sabi mo kakayanin nating dalawa, it was just a week of knowing each other
yet i was attached. But you proved to me na hindi lang dahil mahal ako ni Chooey kasi minahal mo rin ako despite being like this.
I am happy... i am happy... sobra.. minsan gigising ako sa umaga titignan ko lang yung mukha mo iisipin ko paano kung mawala ka? paano kung
kuhain yung happiness ko, kayo ni Chooey..
Thank you kasi minahal mo ako... and alam kong mamahalin mo pa ako... Seungcheol..we've been through a lot dear.. ito na yun...
Seungcheol wipes his tears while listening to Jeonghan, it is as if all of his memories before Jeonghan flashed. Him carrying Chooey through every interview and every defense he has inside the university. One point gusto na niyang sukuan lahat pero hindi niya alam na may darating pa palang regalo.
Seungcheol held Jeonghan's hands and squeezes them.
I have my own demons I battle before I met you, yung paghihirap kong bitbitin si Chooey sa daan kasi di pa namin kaya yung sasakyan noon, kandong kandong sa jeep. Nagpapalit ng diapers sa mall makaabot lang sa defense, ramdam ko yung hirap. Ramdam ko yung takot, sabi ko kung ipamigay ko nalang kaya si Chooey sa iba kasi hindi ko kaya kung mag-isa lang ako.
That prayer was answered when you came, when Joshua told me about you... nabunutan ako ng tinik nun Jeonghan.. I never though my life will be better with you. Gusto ko na sumuko kasi akala ko wala na darating, buti nakahintay ako para sa iyo. Thank you for loving me and Chooey.. kung hindi dahil sa iyo baka nasa ibang magulang na si Chooey ngayon.
Ang tagal kong n-naghintay... Thank you for choosing me, Jeonghan... thank you my saving grace..."
Jeonghan wipes Seungcheol's tears with his handkerchief and the minister smiled to them.
"You may kiss your one and only" the minister smiled.
Seungcheol looked at Jeonghan and a sudden memory flashed to Jeonghan.
Seungcheol kissed Jeonghan's forehead as a sign of respect and everyone is cheering for them. Their friends however are losing it on the other side and wiping their tears away.
"May naalala lang ako" Jeonghan whispered.
"Hmm?" Seungcheol asked.
"Are you the one who kissed me on the forehead back in Highschool? sa Era, sa likod?" he asked.
"Ikaw yon?!" Seungcheol smiled.
Jeonghan nodded.
It was October 4th, 200x Jeonghan's birthday he was dumped by his long-time crush and he started acting out some lines from a drama when someone said.
"Pag tumanda na tayo, makikita mo sarili natin sa harap ng nakakarami...may anak.. at ikakasal na" the man whispered when Jeonghan's eyes were closed and kissed his forehead.
Since then Jeonghan never forgot the man. It turns out it is Seungcheol all along.
"Yes naman! Congratulations, wala naman sanang tatakas sa reception please" Joshua said and laughed.
"Of course, baka kayo! Ganda pa naman ng pinag-stay niyong hotel" Jeonghan commented and as the 13 of them walked away the venue, their friendship retained and grew even stronger and now Cheol having his own Jeonghan and others respectively with their partners. What awaits them now is the future full of happiness.
"We adopted a baby boy! Kulot kulot kagaya ni Hao!" Junhui announced while they were walking.
"Baobei naman" Minghao said.
"Daddy Cheol!" Chooey ran towards his parents.
"Yes anak?" Jeonghan answered.
Chooey asked Jeonghan to come closer and also Cheol and whispered something then giggled afterward.
"Enjoy po kayo! Kay Wowo Ame po muna ako!" Chooey said.
If you are curious what Chooey said to them it's just this.
"You both made me feel full because I am no longer lonely, I became your light because I doubted Mommy Han but loved him after and of course you both are my life"
FULL, LIGHT AND LIFE. Three representations of what they had gone through.
I hope you find yours too.
