Work Text:
สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์แรกสำหรับกิจกรรมแจกขนมที่มาจากความร่วมมือระหว่างคาเฟ่บับเบิ้ลบัมที่ฉันทำงานอยู่ และสถานีคิงครอสของเมืองลอนดอน โดยปกติแล้วงานนี้จะต้องเป็นงานของอเล็กซิสที่เป็นพนักงานรุ่นพี่ของฉันอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ว่าปู่ของอเล็กซิสเสียก่อนที่แคมเปญจะเริ่มต้นขึ้นเพียงแค่วันเดียวดังนั้นจึงเป็นเหตุที่ทำให้อเล็กซิสต้องกลับไปบ้านเกิดเพื่อไปร่วมงานศพ หน้าที่นี้จึงตกมาเป็นรุ่นน้องอย่างฉันเสียได้
ฉันใส่เครื่องแบบของคาเฟ่บับเบิ้ลกัม ห้อยบ้านที่เขียนไว้อย่างสดใสร่าเริงว่า 'แจกฟรีคนละชิ้น แคนดี้สูตรเฉพาะของคาเฟ่บับเบิ้ลบัม!' ตรงมุมขวาของป้ายมีเจ้ามาสคอตของคาเฟ่บับเบิ้ลบัมอยู่ จากนั้นฉันก็ถือกล่องที่เปิดอ้าเอาไว้ในอ้อมแขน ข้างในนั้นมีขนมแคนดี้จำนวนมากพร้อมแจกให้คนละอัน---แน่นอนว่าเพื่อไม่ให้หมดเร็วฉันเองก็มีถุงแคนดี้บับเบิ้ลบัมสำรองมาไว้ด้วยเผื่อว่าจะมีคนอยากได้แคนดี้มากกว่าที่คาดการณ์เอาไว้ แล้วก็ยังมีโทรโข่งไว้ใช้โฆษณาด้วย
'สมบูรณ์แบบ' ฉันรู้สึกอย่างงั้นตอนที่มาถึงสถานีคิงครอสตอนเช้าตรู่ ฉันแวะทักทายเจ้าหน้าที่สถานีคิงครอสก่อนที่จะเตรียมประจำจุดของตัวเอง เจ้ากล่องลูกกวาดสูตรเฉพาะตัวของบับเบิ้ลบัมอยู่ในอ้อมแขนของฉัน ขณะที่ในมือที่ยังว่างอยู่คอยถือลำโพงเอาไว้
ในเวลาไม่กี่ชั่วโมงเมื่อผู้โดยสารของสถานีเดินเข้ามากันเสียจนพลุ่กพล่านฉันก็หยิบโทรโข่งขึ้นมาโฆษณาและเชิญชวนให้ผู้คนเข้ามาหยิบลูกกวาดไปจากกล่อง มันได้ผลดีสุดๆเมื่อฉันพบว่ามีเด็กๆและวัยรุ่นหลายคนให้ความสนใจกับลูกกวาดของคาเฟ่บับเบิ้ลบัม พวกเขาหยิบไปคนละชิ้นตามที่ฉันขอร้องพวกเขา ผู้คนจำนวนมากเดินมาหยิบลูกกวาดแล้วก็ผ่านไป---มากหน้าหลายตาจนฉันจำพวกเขาไม่ได้ แต่ที่สะดุดตาจริงๆก็มีอยู่ไม่กี่คนอยู่นะ เช่นครอบครัวที่มีเรือนผมสีแดงเหมือนขิงแทบยกครอบครัวที่อยู่ตรงชานชาลาเก้ากับสิบตรงนั้นน่ะ
ฉันยังคงแจกลูกกวาดต่อไป มันพร่องลงไปมากมายจากการที่ฉันแจกตามจุดประจำบ้าง บ้างก็เดินแจกเลยเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลากับผู้คนที่ยิ้มและทักทายฉันด้วยรอยยิ้มสดใส ฉันเองก็รู้สึกสดใสเหมือนกันที่ได้มาแจกขนมในวันที่หนึ่งกันยายนแบบนี้ ผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาต่างมารอขึ้นรถไฟเพื่อมุ่งไปยังจุดหมายของตัวเอง ส่วนฉันก็เดินไปเดินมาเพื่อคอยแจกขนมให้พวกเขา โอ้! จะว่าไปเด็กน้อยผมยุ่งคนนั้นได้ลูกกวาดของบับเบิ้ลบัมรึยังนะ?
ฉันมุ่งฝ่าฝูงชนเข้าไปหาเด็กชายคนนั้นที่อยู่ท่ามกลางเหล่าผู้คน เขามีเส้นผมยุ่งสีดำ สวมใส่เสื้อผ้าหลวมโพรกเสียจนฉันรู้สึกแปลกใจ---นัยตาสีเขียวกลมโตใต้กรอบแว่นหักๆของเขาสะดุดตาอย่างบอกไม่ถูก มือของเขามีกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่และกรงนกที่ข้างในมีนกฮูกหิมะอยู่ข้างในนั้น มือของเขาเล็กจนตอนแรกฉันนึกว่าเขาอายุเก้าขวบ แต่เหมือนเขาจะโตกว่านั้นเพราะลำแขนของเขาซูบในระดับที่แปลกประหลาด
"เจ้าหนู สนใจแคนดี้จากบับเบิ้ลบัมไหม" ฉันถามเขา เด็กผู้ชายคนนั้นสะดุ้ง แต่แล้วเขาก็พยักหน้าให้กับฉันเมื่อเขาเห็นป้ายโฆษณาที่ห้อยอยู่ตรงอก
ฉันส่งลูกกวาดเจ็ดเม็ดแล้ววางไว้ที่ฝ่ามือของเขาระหว่างที่ผู้คนยังคงไม่สนใจ เด็กชายคนนั้นดูเหมือนแปลกใจเมื่อฉันส่งแคนดี้จำนวนห้าอันผิดกับป้ายที่ห้อยอยู่บนอก เขามองฉันด้วยแววตาสงสัยและฉันก็ยักไหล่เป็นคำตอบให้เขา ฉันยิ้มเมื่อเห็นเขาดูไม่มั่นใจเอาเสียเลยเมื่อลูกกวาดยังคงอยู่บนฝ่ามือ
"ลูกกวาดจำนวนเจ็ดเม็ดตรงกับเลขเจ็ดที่แปลว่าโชคดี" ฉันบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะอ่อนโยนพร้อมย่อตัวลงให้เท่ากับระยะดับสายตาของเด็กคนนั้น "ถ้าเธอพกไปมันจะนำพาโชคดีมาให้เธอ เชื่อฉันเถอะ---แต่ถึงไม่ได้โชคดีมันก็ยังอร่อยนะ" ฉันแสยะยิ้มเมื่อพูดจบ
เด็กชายคนนั้นเหมือนจะขบขันเล็กน้อยกับท่าทางของฉัน
"ขอบคุณมากนะฮะ" เขานำลูกกวาดเจ็ดเม็ดใส่ลงในกระเป๋าของเสื้อที่หลวมโพรกนั่น
"โชคดีละ เจ้าหนู!"
ฉันบอกเขาเมื่อเห็นว่าเขากล่าวขอบคุณแล้วจากไป ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็ตรงไปที่ๆครอบครัวผมขิงเคยอยู่แล้วหายไปกับฝูงชนที่พลุ่กพล่าน---ฉันละสายตาจากตำแหน่งที่เด็กชายเคยอยู่แล้วกลับไปทำหน้าที่แจกลูกกวาดต่อ ภาวนาให้เด็กชายซูบผอมคนนั้นโชคดีกับการเดินทางในวันนี้
หวังว่าเขาจะถูกใจรสชาติของลูกกวาดจากคาเฟ่บับเบิ้ลบัมนะ