Work Text:
umaalis, bumabalik, minsan pa nga ay tuluyan ng tumalikod. pero ako ito, patuloy na nananatili.
malakas ang ulan sa labas, tanging malakas na hampas ng hangin at maingay na pag patak ng ulan lamang ang maririnig mo sa loob ng cafe ni jaemin. kung pagmamasdan mo ang paligid, iba’t ibang klase ng tao ang iyong makikita. may mga nag aaral, mga nagtatrabaho, mga nakikipag usap sa kaibigan, at mga nagpapatila lang ng ulan. syempre, hindi mawawala ang mga taong kunwari nag aaral, pero nakikipagchismisan lang naman, kunwari ay nagtatrabaho, pero nagpapalamig lang talaga ng ulo.
isang taon at mahigit na rin simula ng mapatyo ni jaemin ang kanyang sariling cafe, isang taon at mahigit na rin simula ng hinarap niya ang realidad ng mag isa.
“boss, hindi po ba tayo mag bibigay ng plastic para sa mga payong nila? baka po mahirapan si jisung mag mop.” hindi maiwasan mapangiti ni jaemin sa isa niyang empleyado dahil sa sinabi nito, alam niya kasing maliban sa nagaalala talaga ito sa sahig ng kanilang cafe, ay gusto niya rin asarin ang kasamahan niya.
“narinig ko pangalan ko dyan!” mula sa kusina, rinig ang boses ni jisung na dahilan ng iilang mata sa kanila ngayon.
“kayo talagang dalawa! magtulong kayo sa pag mop dun sa harap, ako na bahala dito.”
ilang oras na ang lumilipas ngunit ang pagbagsak ng ulan ay hindi natitinag, halos puno na rin ang mga upuan at lamesa nila jaemin at kahit gustuhin man niya na palitan ang naka paskil sa labas na open ng close, ay ayaw niya, bagamat iniisip niya ang mga taong naghahanap pa rin ng masisilungan.
nagising si jaemin sa kanyang malalim na pag iisip ng makaramdam siya ng tapik sa kanyang balikat. “boss, wala na tayong upuan at mukhang wala pa namang balak umalis ang karamihan.” inikot ni jaemin ang kanyang mata at tama nga si sungchan maliban sa lahat ng upuan ay okupado na, may iba pang pinili nalag manatiling nakatayo, basta ay may bubong sa ulo.
“sige chan, ako na magpapalit ng sign sa labas.”
mabilis na kumilos si jaemin at walang pagdadalawang isip na kumuha ng payong dahil alam niyang malakas ang hangin at walang maayos na direksyon ang ulan, kahit ano pa atang silong ang gawin mo ay mababasa ka talaga.
sigurado naman si jaemin na transparent ang pintuan ng kanyang cafe, ngunit sa di malamang dahilan hindi niya napansin ang anino ng isang binata na hindi rin siya napansin. sabay nilang pilit hinila ang glass door dahilan ng hindi pagbukas nito, kahit nagtataka ay pinili ni jaemin umatras at hayaan ang nasa labas ang magbukas ng pinto.
“jaemin?”
“jeno?”
rinig ni jaemin ang bulungan ni sungchan at jisung sa kanyang tabi kahit na lumilipad ang kanyang utak sa kasalukuyan, paano ba naman kasi, hindi manlang hinihinaan ng dalawa ang kanilang mga boses kahit pa malapit lang sila sa isa’t isa.
“Ikaw na kasi, ikaw nakaisip diba?”
“Ikaw yung may gusto malaman eh.”
“kung may gusto kayong itanong dalawa, gawin niyo na.”
“sino yun?” sabay na tanong ng dalawang nakababata kay jaemin.
tanging kibit balikat lamang ang sinagot niya sa dalawa dahilan para mapa ismid sila ng sabay, hindi mapigilan ni jaemin na tingnan ang lalaki na nakaupo sa pinakamalapit na lamesa sa kanilang counter. walang nagbago dito, ang totoo pa nga nyan ay, parang bumalik si jaemin sa nakaraan.
nilapitan niya ang binata matapos gawin ang mainit na kape nito, kahit hindi niya alam ang kanyang sasabihin ay hinayaan niya nalang ang tadhana na manguna sa kanila.
“ito pala kape mo.” isang ngiti bilang pasasalamat at daplis ng malambot nilang kamay ang bumungad kay jaemin. “salamat, how much is this?”
“no, it’s fine, libre ko na.”
dahil sa biglang pagbalot ng katahimikan sa kanila ay hindi maiwasan ni jamin maglibot ng mata sa buong lugar, halos umalis na pala ang mga tao. siguro ay hindi na nila kaya pag hintayin na tumila ng tuluyan ang malakas na ulan.
“pretty.” with such strong force, jaemin looked back at the man sitting in front of him, their eyes meeting. “this place is pretty, jaem.”
kung tititigan mo ng maigi ay bakas sa mata ng binata ang pangungulila.
”thank you jeno.”
katulad ng gabi, mas lumalim na rin ang usapan nilang dalawa. at sa isang iglap, sila nalang ang natatanging tao sa loob ng cafe.
“sa isang taon, you really achieved everything you’ve been dreaming of.” jaemin can’t help but sadly smile to himself, hearing the remorse in jeno’s voice. “Ikaw din naman ah, you’re working sa dream company mo. buong panahon na magkasama tayo ayan lang ang bukambibig mo.”
both of them smiled at the memories suddenly flooding in, isang taon lang naman ang lumipas simula nung napag isipan nilang mag iba ng daan sa isa’t isa, ngunit sa taon na iyon ay para bang isang dekadang pangungulila ang naranasan nila.
“isasara ko na pala ‘to, masyado na kasi late at wala din magaalaga kay cloud.”
“cloud?” naglabas ng mahina na tunog si jaemin bilang sagot sa tanong ni jeno.
“you kept him with you?” napatigil si jaemin sa pag tayo dahil sa malambing na boses ng dati niyang kasintahan. “syempre naman, ayoko din siya iwan kila mama eh baka kasi di maalagaan.” he tried masking his sad voice with a laugh. hindi niya kayang tignan si jeno sa mata.
jeno silently watch jaemin do his routine, he wanted to help at first, seeing how jaemin is double checking everything in one place before moving to another, but he only got a polite smile indicating that jaemin is not comfortable seeing jeno doing all that.
and because of this, jeno for some reason, thought of every single memory they shared from the past. the silent flirting, shy glances, the excessive loving and of course, the natural fight that comes in every relationship there is. you see, jaemin and jeno are your typical high school lovers, the only difference is the fact that they managed to stay together longer. they survived college with each other’s presence and patience, even the darkest days were bright for they were never once alone in those battles everyone seemed to face.
“done! thank you for keeping me company jen!” jeno wants to hug him, to kiss him, just like how he use to.
“malapit ka lang ba dito?” it’s a weird question, coming from someone who knows everything about you from the past but almost nothing now. hindi niya lang talaga mapigilan ang sarili niya na tanungin si jaemin.
“oo, actually maglalakad nga lang ako eh. Ikaw ba?”
gamit ang kanilang mga mata, tahimik silang naguusap. hindi pa dito natatapos ang gabi.
“sorry kung medyo magulo, hindi ko kasi inaakala na magkakabisita pala ako.” nahihiyang binuksan ni jaemin ang pinto sa kanyang apartment, simple lang ito, halata rin na panandalian lang ang pagtuloy dahil sa mga gamit na madali lang rin bitbitin.
“sorry din if biglaan, i was just really looking for somewhere to stay kanina and i happened to stumble upon your cafe, wasn’t expecting you to be the owner.”
napatigil si jaemin sa pilit na pag aayos ng lugar nang makita niyang lumapit si cloud kay jeno ng walang pagaalinlangan, sa bagay, silang dalawa naman kasi talaga ang close noon pa man.
“cloud! Ang laki mo na.” jaemin can’t help but choke on his own saliva when jeno smiled so widely his eye smile was suddenly shown,
jaemin’s weakness.
“magusap muna kayo dyan magpapalit lang ako.”
napairap nalang si jaemin sa hangin nang hindi siya pansinin ni jeno at ng kanilang pusa.
kanilang pusa.
pwede pa ba niya sabihin yun? isang taon na rin ang lumipas at baka hindi na ‘anak’ ang turing ni jeno kay cloud. shaking his head acting like it can brush his silly thoughts away, jaemin picked a gum sitting on his bedside table.
“jeno, hindi ako sure if gusto mo mag cr pero just incase may hinanda din akong mga gamit dun.”
with a small nod and kind smile, jeno stood up from crouching down and bid cloud goodbye for awhile, halatang nagenjoy ito kausapin ang pusa nila.
it took jeno almost 5 minutes to finish his business inside his ex’s bathroom. it’s not like jaemin is counting, really, he isn’t (he is). kaya mabilis siyang nagayos ng upo at kabadong ngumunguya ng bubble gum nang marinig ang mahinang pag bukas ng pinto mula sa kanyang banyo.
“cute naman nitong t-shirt mo, binoto mo ba yung konsehal na ‘to?”
“shut up! ayan lang kasi malinis okay? hindi pa ako nakakapag laba.”
pinagpag ni jeno ang wala namang dumi na suot niyang pantalon bago maglakad palapit sa kanyang dating kasintahan.
“hindi ka nagbago.” mabilis na kumumot ang noo ni jaemin sa narinig at agad hinarap ang binata sa kanyang tabi, itiniklop niya ang kanyang isang hita upang mas komportable ang pagupo niya. “paano mo nasabi? halos wala pang ilang oras simula nung nagusap tayo ulit.”
“one year isn’t that long, aside from you look happier, nothing much changed. ikaw pa rin yung jaemin na kilala ko.”
“but that year felt like a decade to me, this might sound stupid pero bumagal yung oras ko simula nung naghiwalay tayo.”
walang gusto magiwas ng tingin, nanatiling nakapako ang mata nila sa isa’t isa. but it was jeno who broke the silence.
“one year isn’t enough for me to not notice how you stayed the same. the way you stand, the way you talk, the way you smile towards people and with a hint of glint when it’s me. even your breath smells the same because of your habit with chewing gum at this hour.”
hindi naman sila nag fun run, pero hinahabol ni jaemin ang kanyang hininga nang matapos magsalita si jeno. he is still good with his words even after all that happened. they had a peaceful break up and yet, and yet the pain doesn’t come with it. it stayed like how coffee stains are stubborn to get rid of.
hindi nila namalayan na ang kaninang malaking pagitan ay napalitan ng maliit. ramdam ni jaemin ang pagtayo ng mga buhok sa kanyang batok ng ipatong ni jeno ang kanyang kamay sa nakalantad niyang tuhod.
“you smell nice jaem.” there’s something naughty with the way jeno delivered his words, his eyes full of something jaemin is very familiar with.
at dahil hindi pinanganak si jaemin para maging isang duwag, he showed jeno the gum he was chewing a few seconds ago using his tongue. it’s predictable, the next thing that will happen, jaemin knows jeno too well. but the moment he felt those plump lips around his tongue, he can’t help but be surprised.
jeno lee is still a fucking menace.
nanatili sila sa kanilang pwesto, nagpapalitan ng laway habang naglalakbay ang kanilang mapupusok na mga kamay sa iba’t ibang parte na hindi nasisilayan ng araw. jeno’s free hand held jaemin’s jaw firmly, so he can suck on the younger’s tongue freely, the gum is nowhere to be found. sa isip ni jaemin ay baka nalunok na nila pareho, but who gives a fuck?
the way jeno is gripping his chin makes him want to come untouched, it was too little yet too much for him so with enough courage he reach for jeno’s hard on, palming the latter through his pants. hindi mapigilan mapa ismid ni jaemin nang maramdaman na walang suot na salawal si jeno, he was really hoping for this.
“are you sure about this baby?”
tama nga si jeno, hindi sapat ang isang taon para magbago ang lahat. gaya nalang ng nagliliyab na damdamin ni jaemin para sa binata sa kanyang harap. wala ang isang taon sa panghabang buhay na pagmamahalan.
from jaemin’s couch, lumipat sila sa kwarto nito. ramdam ni jeno ang bilis ng tibok ng kanyang puso dahil sa kaba, isang taon din siyang nagtiis sa kamay niya.
“if i’m not mistaken, nasa 2nd drawer ang lube at condom right?”
“you’re still smart as ever, get the lube.” smiling with his whole mouth and his eye smile, jeno listened to his past lover’s order before pausing on his tracks. “wait- no condoms?”
“you’re the only man to ever fuck me jeno, just like what you said earlier. one year isn’t long enough, and for me to look for someone that is not you is a proof.”
knowing they’re on the same page, mabilis na kumilos si jeno at halos madapa pa siya sa hinuhubad niyang pantalon habang lumalapit kay jaemin dahil sa nginig, with the latter already naked on the bed, hindi mapigilan ni jeno ang mas maging mapusok.
without wasting any more time, he gathered lube on his hands to warm it up before kneeling on the bed just below jaemin.
“hello there beautiful.” wiggling his eyebrows, he whistled eyeing jaemin’s body. “hello din kuya bodybuilder.” nakuha pa ni jaemin mag pose habang inaasar pabalik si jeno making both of them laugh.
hindi nila inalis ang kanilang mga mata sa isa’t isa habang dahan dahan na inayos ni jeno ang pwesto ni jaemin at hinanap gamit ang kanyang kamay na puno ng pampadulas ang masikip at nagiinit na butas ni jaemin.
“ohh f-fuck, jen slowly please,” with eyes full of fondness jeno can’t help but feel endeared by how pretty jaemin is. “i missed you, so much.”
and again, it felt too little yet too much for jaemin, hindi niya mapigilan ang ungol na lumalabas sa kanyang bibig at luha na pumapatak sa kanyang mga mata. jeno is making him feel everything all at once, his jeno is really here to make him feel loved.
nang maramdaman ni jeno na handa na ang butas ni jaemin para sa kanya, inayos niya ang kanilang posisyon at muling hinalikan sa labi ang dati niyang kasintahan.
“i’m going in,” with jeno grunting and jaemin gasping, the head of the older’s cock entered the latter without much resistance, it felt too good for them both.
“i- jeno! faster please, p-please.”
sino ba naman si jeno para hindi sundin ang binata sa kanyang harapan? hearing jaemin’s beautiful moans and mewls, mas nilakasan ni jeno ang pagbayo sa kanya dahilan para umalingawngaw sa kabuuan ng kwarto ang tunog ng dalawang balat na nagtatagpo.
“i love you jaem, i’m s-so fucking sorry for everything.”
jeno cradled jaemin’s face using both his hands while murmuring such words making the younger cry harder both from pleasure and blossoming feelings.
“i will never let the world come between us again.”
with words full of meanings and never ending passion, they both meet each other halfway trying to reach their orgasms, with them both together they feel invincible, like the world is rotating simply for them. and that’s how jaemin confirmed, that once love is settled between two people, the chances of that being shattered until it’s gone is almost none.
“i’m coming, jeno! sa loob please. i wanna feel you, your everything! wanna be with you forever.” it’s almost not recognizable, the words jaemin is sputtering trying to come across his message.
“i will come inside, i will give you what you want baby. just, hold on.”
it took jeno three more thrust before jaemin came and him five before shooting his cum deep inside his lover, a symbol of their love making after a disastrous rain.