Chapter Text
Ο Ανδρέας όπως πάντοτε και κάθε μέρα μπαίνει στο γραφείο του αφεντικού του μετά από την κλήση που του έκανε, και πάντα με με σοβαρότητα και σεβασμό. Αυτή είναι άλλη μια μέρα βαρετή όπως όλες οι άλλες χωρίς καμία διαφορά. Είτε θα τον στείλει για καμία βρωμοδουλειά είτε για αγγαρεία. Μπαίνει μέσα και βλέπει τον Άρη όπως πάντα με το ουίσκι στο χέρι σε παθητική στάση και άνεση στην δερμάτινη ακριβή του καρέκλα.
Ανδρέας:Καλημέρα σας. Με φωνάξατε;
Ο Άρης όπως πάντοτε τον αντιμετωπίζει σαν να είναι το πιστό του στρατιώτακι που θα τον στείλει σε αυτές τις αποστολές. Τίποτα άλλο. Πρόσφατα πέθανε ο Δημοσθένης Πολίτης και οι πέντε έστειλαν αυτήν την κάρτα, οπότε βρίσκονται σε αδιέξοδο στις έρευνες τους με τους πέντε.
Άρης:Μάλιστα. Έχουμε νέα δουλειά. Όχι ακόμα. Προς το παρόν εγώ θα την κάνω αλλά πολύ πιθανόν να σε χρειαστώ μετά. Θα συνεργαστώ με κάποια για λίγο καιρό και θα με επισκέπτεται και αυτή και εγώ ανά καιρούς. Μια παλιά μου γνωστή, που τόσο καιρό ήταν στο εξωτερικό, την Άννα Καρρά.
Αυτό το όνομα φυσικά του είναι ακουστό μα το θυμάται αμυδρά…
Ανδρέας:Ακουστά την έχω… αλλά δεν θυμάμαι.
Άρης:Είναι σχεδιάστρια και οικονομικός σύμβουλος μα έχει κάνει και άκρες στην πολιτική και στην Γαλλία.
Ανδρέας:Α ναι, μάλιστα! Κάτι θυμάμαι…
Άρης:Και τώρα θα την μάθεις μια και καλή. Δεν θα είναι δουλειά με όπλα, αλλά με χαρτιά. Θέλουμε να κάνουμε μια συμφωνία για κάποια κεφάλαια τα οποία έχουμε στην Γαλλία. Αύριο απόγευμα θα πάμε στο σπίτι της και θα μιλήσω μαζί της πρώτη φορά μετά από καιρό.
Ανδρέας:Εμένα θα με χρειαστείτε;
Άρης:Αυτή λογικά θα έχει και κάποιον βοηθό οπότε θα συνεννοηθείτε μόνοι σας για την υπόθεση που θα πιάσουμε.
Ανδρέας:Δεν θα είναι πρόβλημα.
Άρης:Το εύχομαι. Αυτή η συνεργασία είναι πολύ σημαντική. Δεν θέλω να υπάρξει κανένα εμπόδιο.
Το εννοούσε αυτό που έλεγε. Φαινόταν ξεκάθαρα στο βλέμμα του και στα γαλάζια του απειλητικά μάτια. Εάν αυτή η συμφωνία ήταν σοβαρή θα έπρεπε να φερθούν σοβαρά. Σε αυτή την δουλειά δεν υπήρχαν περιθώρια λάθους για τον Ανδρέα…
Και εάν δεν θα ήταν δύσκολη δουλειά τότε ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Και εν τέλη έφτασε το αύριο.
Ο Ανδρέας φόρεσε κάτι επίσημο αλλά όχι κάτι που βγάζει και μάτι. Ένα καθαρό μαύρο κοστούμι και μια μπορντώ μεταξωτή γραβάτα. Περνά αρκετή ώρα μέσα στο αμάξι στο οποίο ο Ανδρέας δεν έβγαλε άχνα και παρέμεινε σιωπηλός. Φυσικά συλλογιζόταν την βαρεμάρα που τον περίμενε όταν θα έφτανε στο σπίτι και θα περίμενε τον Άρη να κάνει την δουλειά του με την Άννα. Όπως πάντα δηλαδή στις δεξιώσεις που πρέπει να παρίσταται.
Το αμάξι κάποια στιγμή μετά από μεγάλη διαδρομή φτάνει στην Κηφισιά, σε μια τεράστια έπαυλη, με μεγάλο κήπο, φωτισμένο τέλεια με εξωτερικές λάμπες και φρουρούς. Οι φρουροί τους δίνουν την έγκριση να μπουν. τότε βγαίνουν και οι δυο άντρες στον μεγάλο κήπο, έτοιμοι για την συνάντηση.
Όταν καταφθάνουν και πλησιάζουν την εξώπορτα ανοίγει την πόρτα μια υπηρέτρια και στην συνέχεια έρχεται και μια μεσήλικη γυναίκα, περιποιημένη, με ένα στενό βελούδινο κόκκινο φόρεμα, χαμηλά μαύρα τακούνια, καστανά μαλλιά σε σφιχτό κότσο, γαλάζια βαμμένα μάτια, λεπτά κόκκινα βαμμένα χείλη και μεγαλίστικα κοσμήματα. Είναι η Άννα, η πλούσια σχεδιάστρια η οποία καλωσορίζει τον Άρη μέσα με ανάστημα και υπερηφάνεια.
Άννα:Βρε καλώς τον!
Άρης:Ίδια όπως πάντα.
Η Άννα τους αφήνει να περάσουν μέσα και στο μεγάλο και πολυτελές σπίτι της καθώς η υπηρέτρια κλείνει την πόρτα πίσω της το οποίο γεμάτο από βάζα, φυσικά μαρμάρινα πατώματα, πανάκριβα χάλια και πίνακες στους τοίχους και ακριβούς καναπέδες το οποίο ο Ανδρέας χαζεύει με θαυμασμό.
Άννα:Μαύρα μάτια κάναμε! Δεν σε έχω δει για πολύ καιρό. Πριν την εκλογή σου. Βλέπω πως αυτό πήγε καλά.
Ο Άρης αντιμετωπίζει την Άννα με παθητικότητα και ένα σημάδι σεβασμού για την επιτυχία και τα πλούτη της, ή τον τυπικό συνεργατικό σεβασμό και η Άννα τον αντιμετωπίζει λες και είναι η Αθήνα Ωνάση.
Άρης:Πράγματι. Και εσύ έμαθα έκανες πολλά στο Παρίσι. Πιστεύω πως αυτό που σχεδιάζουμε τώρα θα βγει σε καλό.
Άννα:Το ελπίζω. Μόνο που ήρθες λίγο νωρίτερα και άφησα μια εκκρεμότητα στην μέση. Θα πρέπει να την τελειώσω και μετά να έρθουμε στο γραφείο μου και να μιλήσουμε. Ελπίζω να μην σε πειράζει να περιμένεις λίγο.
Ο Άρης δεν ήταν από αυτούς που τους άρεσε να περιμένουν… μισούσε την αναμονή. Όμως δεν είχε άλλη επιλογή τώρα. Για πρώτη συνάντηση θα έκανε μια υποχώρηση.
Άννα:Το παιδί;
Άρης:Εκτελεστικό μου όργανο. Με βοηθά σε όλες τις δουλειές.
Άννα:Χμ, μάλιστα. Ελπίζω να μην σε πειράζει να περιμένεις για πάνω από τρεις ώρες.
Ανδρέας:Όχι, αλίμονο. Το έχω συνηθίσει άλλωστε.
Η Άννα χαμογελάει ελαφρά και ειρωνικά και τους οδηγεί σιγά σιγά στο δωμάτιο όπου θα περιμένουν.
Άννα:Το φαντάστηκα. Μη φοβάσαι τουλάχιστον θα έχεις να μιλήσεις με κάποιον σήμερα, εάν συνεργαστεί εκείνη. Δεν θα παρίσταται αυτός έτσι;
Άρης:Οχι.
Άννα:Ωραία. Εσείς περιμένετε κάτω περίμενε στο καθιστικό μέσα μέχρι να τελειώσω.
Άρης:Σύστησε μας αρχικά στον βοηθό σου, να συνεννοηθεί με τον δικό μου για την συνεργασία.
Άννα:Βασικά θα σας συστήσω "στην" βοηθό μου. Προτιμώ να έχω στο πλάι μου προσωπικά μια γυναίκα. Ελάτε μαζί μου.
Η Άννα, καθώς περπατά και τα τακούνια της ακούγονται όταν περπατούν στο μαρμάρινο πάτωμα, οδηγεί προς το καθιστικό και τους δυο άντρες μαζί και ο Ανδρέας παραμένει αδιάφορος και βαρεμένος όσο ακολουθεί τα αφεντικά του.
Άννα:Λοιπόν, μήπως θα χρειαστεί να σε επισκέπτομαι;
Άρης:Πολύ πιθανών. Θα τηλεφωνιόμαστε συνεχώς για να συνεννοούμαστε. Όλα όσα πρέπει να κάνουμε πρακτικά θα τα κάνουν οι βοηθοί μας.
Άννα:Χμ, ναι. Όπως πάντα. Τέλος πάντων, πρέπει να τακτοποιήσω πρώτα την εκκρεμότητα μου και μετά είμαι όλη δική σου. Εσείς περιμένετε για λίγο στο καθιστικό και εγώ έρχομαι αμέσως κάτω. Πρώτα όμως να σας συστήσω.
Η Άννα τότε ανοίγει την πόρτα ενός δωματίου, αποκαλύπτοντας ένα μεγάλο καθιστικό, με τα όμορφα ακριβά έπιπλα, ακριβά χάλια και υπέροχα αρωματικά…
Όπως φαίνεσαι μέσα περίμενε τόση ώρα μια ψηλή γυναίκα, με μαύρα μακριά μαλλιά σε μπούκλες και ένα μαύρο μακρύ φόρεμα, με διάφανα μανίκια και πολλές χρυσές χρυσοκέντητες λεπτομέρειες, προς το παρόν με γυρισμένη την πλάτη πλάτη.
Άννα:Ερμιονη, έχουμε καλεσμένους.
Τότε η γυναίκα γυρνά από την άλλην και αποκαλύπτεται με μια γοητευτική κίνηση στα μαλλιά της.
Ο Ανδρέας μόλις την βλέπει, χωρίς να το ελέγξει μένει με ανοιχτό το στόμα.
Η κοπέλα είναι απίστευτα γοητευτική, τόσο ελκυστική και όσο περισσότερο την κοιτάζει δεν μπορεί να σταματήσει να σκέφτεται πως βλέπει μια φωτιά μπροστά του. Ο τρόπος με τον οποίο στέκεται γεμάτη αυτοπεποίθηση, ο τρόπος με τον οποίο κοιτάζει, το σκούρο και ελκυστικό δέρμα, τα τοξωτά της φρύδια, τα υπέροχα μεγάλα της χείλη και φυσικά τα καταπράσινα της μεγάλα εκφραστικά μάτια, όλα αυτά τραβούν τα μάτια των ανδρών αμέσως και είναι απίστευτο. Η κοπέλα είναι σαν μια αναμμένη φλόγα μες την νύχτα. Όσο περισσότερο την κοιτάζει και καρφώνει το βλέμμα του επάνω της τόσο περισσότερο
δεν μπορεί να αντισταθεί.
Εκείνη από την άλλην ενώ δείχνει ένα δείγμα εντύπωσης στο πρόσωπο της τον επεξεργάζεται από πάνω μέχρι κάτω χωρίς να δίνει σημασία στον πρωθυπουργό δίπλα του μα στον ίδιο τον Ανδρέα ο οποίος βγάζει την γοητεία της αμαρτίας και της αλητείας ταυτόχρονα. Εκ πρώτης όψεως δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο μα έχει διαφορετική επίδραση σε κάθε γυναίκα. Παρ’ όλα αυτά παραμένει απαθής και όρθια μπροστά του, με το χέρι της στον γοφό της.
Άννα:Από δω η Ερμιόνη. Η βοηθός μου. Ερμιόνη, πιστεύω πως οι συστάσεις με τον πρωθυπουργό είναι περιττές αλλά για την ώρα γνωριστείτε με τον βοηθό του. Επιστρέφω σε λίγο.
Η Άννα φεύγει από το δωμάτιο μα μόνο ο Άρης την προσέχει καθώς οι δυο βοηθοί τους περνούν τουλάχιστον ένα λεπτό από κοίταγμα. Ίσως είναι η πρώτη φορά που ο Ανδρέας μένει άλαλος μπροστά σε γυναίκα. Συνήθως έχει αυτοπεποίθηση. Όχι όμως τώρα. Είναι σαν το βλέμμα αυτής της γυναίκας να τον ελέγχει.
Κάποια στιγμή εκείνος είναι που σπάει τον πάγο μεταξύ τους και μιλάει πρώτος.
Ανδρέας:Χαίρω πολύ… Ανδρέας. Βοηθός του κυρίου Παυρινού.
Ερμιόνη:Ναι, ξέρω. Ήρθατε νωρίς.
Άρης:Εσύ είσαι η βοηθός της Αννας.
Ερμιόνη:Είμαι η Ερμιόνη. Είμαι στις υπηρεσίες μόνο της Άννας. Όμως εάν μου δείξετε την ανάλογη γενναιοδωρία και σεβασμό θα σας ανταποδώσω με οποιαδήποτε εξυπηρέτηση.
Άρης:Προς το παρόν θα τα κανονίσω όλα με την Άννα.
Ερμιόνη:Ελπίζω να μην ήρθες πιωμένος.
Ανδρέας:Όχι.
Ερμιόνη:Πάλι καλά.
Ανδρέας:Εσύ τώρα δηλαδή… δουλεύεις για την Άννα;
Ερμιόνη:Προφανώς. Τα βασικά μου καθήκοντα είναι το πρόγραμμα της, τα ρούχα της και κανένας καφές από το κέντρο. Μερικές φορές όμως καλή ώρα αλλάζουν. Εσύ είσαι να φανταστώ και… γκάνγκστερ;
Ανδρέας:Μπορείς να το πεις και έτσι.
Ερμιόνη:Περίμενα να είχες δερμάτινα, καδένα ή τατουάζ παντού.
Ανδρέας:Είναι όλα κάτω από το κοστούμι.
Εκείνη αφήνει ένα γοητευτικό χασκόγελο να της φύγει και χαμόγελα, κοιτάζοντας τον από τα νύχια ως την κορφή ενώ ο Άρης απλά συγκεντρώνεται στην αναμονή της Άννας και όχι στον βοηθό του.
Ερμιονη:Πόση ώρα θα σας πάρει η ομιλία;
Ανδρέας:Πάνω από δυο ώρες πάντως. Τα αφεντικά μας θέλουν να μιλήσουν μόνα τους.
Ερμιονη:Μα φυσικά. Η μπίζνα γίνεται πάντα πίσω από τις κλειστές πόρτες. Βασικός
κανόνας.
Ο Ανδρέας βρίσκει τον εαυτό του πρώτη φορά να χαμογελάει…
Πάντα είναι άνετος με τις γυναίκες όμως όχι με αυτήν εδώ. Είναι διαφορετική.
Ανδρέας:Αυτό είναι γνωστό. Χαίρομαι που το αναγνωρίζεις και εσύ.
Ερμιονη:Καλώς ήρθατε στο σπίτι της αφεντικίνας μου λοιπόν. Ξέρετε πως πάει από εδώ και πέρα. Εσείς λέτε, εμείς εκτελούμε και επιτέλους χαιρόμαστε τα λεφτά μας.
Ανδρέας:Είναι αλήθεια αυτό. Εσύ, τα χαίρεσαι τα λεφτά σου;
Ερμιόνη:Κανείς δεν τα διώχνει τα λεφτά. Όσο και εάν δεν θέλει να το παραδεχτεί.
Και οι δυο για ένα δευτερολέπτο κοιτιούνται γοητευτικά και πονηρά μα αυτήν τους την στιγμή διακόπτει ο Άρης, μιας και ήρθαν για άλλο σκοπό εδώ πέρα.
Άρης:Πόση ώρα θα κάνει η Άννα;
Ερμιόνη:Δεν ξέρω. Εσείς καθίστε μέσα όσο θέλετε, δεν σας ενοχλούμε. Λοιπόν… θα κάτσεις εδώ κάτω για ένα ποτό;
Ανδρέας:Μα φυσικά… αυτό θα σου πρότεινα εξ’ αρχής.
Ερμιόνη:Δεν νομίζω να τους πάρει υπερβολικά πολλή ώρα. Αλλά είμαι σίγουρη πως θα βρούμε τον τρόπο να περάσουμε τον χρόνο μας. Τι πίνεις;
Ανδρέας:Οτιδήποτε δυνατό…
Άρης:Έχετε κανένα ουίσκι;
Ερμιόνη:Χμ… ναι. Μα θα σας σερβίρω εγώ η ίδια όταν η Άννα τελειώσει την δουλειά της. Τα αφεντικά πίνουν ξεχωριστά από εμάς.
Ανδρέας:Ναι αλλά μην φυλάξεις το καλύτερο μόνο για τα αφεντικά. Λέω να το μοιραστούμε όλοι μας.
Άρης:Μπορείς να μας πας τώρα στο γραφείο της;
Ερμιόνη:Καλά…
Η Ερμιόνη ξανά γελάει ελαφρά προς τον Ανδρέα και τον αντιμετωπίζει με αυτόν τον τρόπο συνεχώς, με αυτά τα σαγηνευτικά χαμόγελα, όμως στον Άρη αυτό του φαίνεται περισσότερο σαν η ίδια να παίζει με αυτά τα βλέμματα. Δεν του φαίνεται πως η Ερμιόνη, ενδιαφέρεται σοβαρά ακόμα και εάν της αρέσει ο Ανδρέας. Απλώς φαίνεται πως θέλει να παίξει. Και ίσως ο Ανδρέας να τυφλώθηκε αρκετά για να το καταλάβει αυτό.
Η Ερμιονη οδηγεί και τους δυο επάνω στο γραφείο της Άννας, με παρόμοια διακόσμηση, αλλά περισσότερο γυναικείο γραφείο με λουλούδια και γυναικεία αισθητική.
Με την ίδια διάθεση η Άννα πλησιάζει τον Άρη, έτοιμη για μια μεγάλη κουβέντα και κάθεται στην καρέκλα της.
Άννα:Με συγχωρείς για την αναμονή. Τώρα τελείωσα. Λοιπόν, εμείς θα πάμε επάνω στο γραφείο μου. Θα έρθουν μαζί μας;
Άρης:Προτιμώ να είμαστε οι δυο μας εκεί μέσα.
Ερμιόνη:Ναι. Και εγώ το ίδιο…
Αυτό το λέει και κοιτάζει τον Ανδρέα με ένα ακόμη γοητευτικό βλέμμα το οποίο ίσως η ίδια προσπάθησε να δείξει και με μισόκλειστα μάτια, αυτά τα γατίσια μάτια της που πάνε τέλεια με τα κατάμαυρα μαλλιά της και τα οποία ο Ανδρέας κοιτάζει με θαυμασμό. Είναι σαν ένας πάνθηρας στα μάτια του…
Αλλά ο Άρης δεν είναι τυφλός, βλέπει πως η Ερμιόνη προφανώς παίζει…
Άννα:Θα προτιμούσα να μείνετε στο επάνω σαλόνι, δίπλα στο γραφείο επειδή μπορεί να σας χρειαστούμε κάποια στιγμή. Ίσως να σας ενημερώσουμε για κάτι.
Ανδρέας:Όπως νομίζετε.
Ερμιόνη:Εσείς μπορείτε να ξεκινήσετε. Εγώ δεν θα ενοχλήσω καθόλου.
Ανδρέας:Που θα βρίσκεσαι;
Ερμιόνη:Στο σαλόνι. Γιατί;
Ανδρέας:Όχι απλώς, έκανα μια ερώτηση.
Ερμιόνη:Πολύ τυχαίες ερωτήσεις σε μια τόσο σημαντική συνάντηση των αφεντικών μας…
Ο Ανδρέας με αυτό αρχίζει να νιώθει λίγο άβολα χωρίς να ξέρει τι να απαντήσει στην κοπέλα. Ίσως δεν προσβλήθηκε, απλώς εντυπωσιάστηκε.
Μα η Άννα όταν το ακούει αυτό παίρνει ένα ύφος και ανάσα αγανάκτησης κοιτώντας επάνω, ίσως παίρνει το το ύφος που θυμίζει:«Όχι πάλι!», οπότε αποφασίζει να τους διώξει και τους δυο έξω για να ξεκινήσει η σύσκεψη.
Άννα:Μπορούμε να ξεκινήσουμε τώρα. Μπορείτε να πηγαίνετε.
Ο Ανδρέας βγαίνει αμέσως πρώτος προς το καθιστικό αλλά πριν η Ερμιόνη απομακρυνθεί η Άννα την σταματά και της λέει κάτι, εμπιστευτικά και σιγανά με αυστηρότητα και διακριτικότητα.
Άννα:Πρόσεχε εσύ. Ο βοηθός του δείχνει να ενδιαφέρεται. Μην κάνεις τις τρελές που κάνεις πάντα με τους άντρες που σε θέλουν. Αυτή η συνάντηση είναι πολύ σημαντική!
Η Ερμιόνη της απαντά επίσης σιγά αλλά με την ίδια απάθεια και εξυπνάδα../
Ερμιόνη:Τι ακριβώς σχέση έχουν οι δικές μου τρέλες, όπως λες, με τον δικό σου μπίζνες θρίαμβο;
Άννα:Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να σταματήσεις να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου και να μην κάνεις σαν 15χρονο όταν δεν γίνεται το δικό σου!
Ερμιόνη:Καλά. Κάνε ο, τι εσύ ξέρεις τώρα. Άσε με εμένα στην δική μου δουλειά.
Η Ερμιόνη αδιάφορη και άνετη, βγαίνει έξω από το δωμάτιο αφήνοντας μόνους τα αφεντικά τους και αμέσως πηγαίνει προς το δωμάτιο όπου περίμενε ο Ανδρέας. Τόση ώρα βρισκόταν μόνος και σκεπτικός μα μόλις μπαίνει η κοπέλα ξαφνικά το δωμάτιο γεμίζει με ένα ίχνος ομορφιάς και γοητείας. Ίσως μυστικοπάθειας.
Ανδρέας:Λοιπόν… τι πίνεις;
Ερμιόνη:Είμαι σε διάθεση για κάτι δυνατό. Βάλε μας ένα ουίσκι.
Ανδρέας:Που το έχετε;
Ερμιόνη:Γιατί να βάλεις εσύ ποτό; Εγώ είμαι η οικοδέσποινα.
Ο Ανδρέας με τον τρόπο που συνήθισε να την πέφτει στις γυναίκες τώρα την πέφτει και στην Ερμιόνη, χωρίς να ξέρει με ποια πραγματικά έχει να κάνει.
Ανδρέας:Ο άντρας πάντα σερβίρει την γυναίκα.
Ερμιόνη:Βαριέμαι τις πρωτοτυπίες. Απλά κάτσε κάτω.
Η Ερμιόνη αφήνει ένα ειρωνικό γέλιο καθώς μιλάει και βγάζει τα ποτήρια έξω για να πιουν ενώ εκείνος ανοίγει άβολα νέες συζητήσεις με τα μάτια του συγκεντρωμένα επάνω της.
Ανδρέας:Πόσο καιρό δουλεύεις για την Άννα;
Ερμιόνη:Αρκετό καιρό για να ξέρω τι ακριβώς τρώει, τι της αρέσει να φοράει, πότε περνάει κλιμακτήριο και γιατί έχει νεύρα κάποιες φορές.
Ανδρέας:Φαίνεται πως και αυτή σε ξέρει πολύ καλά.
Η Ερμιόνη βάζει προφανώς πολύ ποτό στα ποτήρια, δίνει το ένα στον Ανδρέα και το άλλο το κρατά εκείνη. Αυτό δεν είναι πολύ για κανέναν από τους δυο. Πρώτα τσουγκρούν τα ποτήρια και μετά αρχίζουν να πίνουν, όρθιοι.
Ερμιόνη:Εσύ πόσο καιρό δουλεύεις για τον βασιλιά της βουλής;
Ανδρέας:Δεν θα ‘ναι περίπου 8 χρόνια; Δεν περίμενες να έρθει ο πρωθυπουργός εδώ πέρα, έτσι δεν είναι;
Ερμιόνη:Δεν το περίμενα. Αυτή η στιγμή ίσως γίνει και ταινία.
Ανδρέας:Ιστορική;
Ερμιόνη:Μάλλον κωμωδία.
Εκείνος ξανά λίγο με το αστείο της και μαζί αρχίζουν να πίνουν γουλιά γουλιά του ποτού τους από τα ποτήρια.
Ερμιόνη:Πες μου κάτι, είναι όλοι οι γκάνγκστερ τόσο σκοτεινοί και μυστήριοι;
Ανδρέας:Ίσως. Δεν το δένω και κόμπο. Έχεις γνωρίσει κι άλλους;
Ερμιόνη:Ναι, αλλά κανέναν που να δουλεύει για τον Παυρινό. Θα παίρνεις χοντρά λεφτά.
Ανδρέας:Δεν έχω παράπονο… εσένα; Σε πληρώνει καλά;
Ερμιόνη:Εγώ… πληρώνομαι λίγα. Αλλά μένω εδώ και της κάνω όλες τις δουλειές. Ταυτόχρονα εδώ με ταΐζουν, με ποτίζουν και μερικές φορές όταν σχεδιάζει κάτι για εμένα το δοκιμάζω…
Ο Ανδρέας πίνει μια ακόμη γουλιά και συνεχίζει να της μιλάει λίγο μπλοκαρισμένος.
Ανδρέας:Πες μου… εσύ τώρα είσαι σε… σχέση;
Ερμιόνη:Εσύ;
Ανδρέας:Ε-όχι… είμαι ελεύθερος.
Η Ερμιόνη πίνει μια ακόμα γουλιά και δεν απαντάει, απλώς πίνει και συνεχίζει την απάθεια της.
Η Ερμιόνη με το ποτό στο χέρι αρχίζει να τον περιεργάζεται ολόκληρο και κάνει γύρες γύρω του, με τα μάτια της μισόκλειστα και σαγηνευτικά απέναντι του.
Ερμιόνη:Λοιπόν, θα είμαι ειλικρινής. Σε περίμενα περισσότερο… άτακτο και γενικότερα τσαλακωμένο.
Ανδρέας:Δεν μου απάντησες όμως. Δεν είναι δίκαιο.
Ερμιόνη:Ναι, δεν είμαι δίκαιο κορίτσι. Βέβαια, ίσως αυτά τα χαρακτηριστικά που υπέθεσα είναι μόνο κάτω από το κοστούμι… Μήπως υπάρχει κάποια τέτοια πλευρά που δεν έχεις ακόμα αποκαλύψει στους άλλους;
Φυσικά ο Ανδρέας δεν αντέχει…
Πόσο θέλει να της πει πόσο όμορφη είναι στα μάτια του, ειδικά αυτά τα πράσινα, ω αυτά τα υπέροχα γατίσια μεγάλα μάτια που τον καθηλώνουν. Αλλά ξέρει πως πρέπει να συγκρατηθεί και να μην της φανεί εντελώς σαλεμένος. Είχε τόσο καιρό να νιώσει έτσι για γυναίκα που του φαίνεται πως είναι απροετοίμαστος αλλά δεν θα το βάλει κάτω - θα προσπαθήσει.
Αφήνει κάτω το ποτήρι, την πλησιάζει και της μιλά διακριτικά και περισσότερο ήρεμα, με μια γοητεία του μυστηρίου γύρω του απέναντι της.
Ανδρέας:Εάν θέλεις να ανακαλύψεις αυτήν την πλευρά, είσαι ελεύθερη, να το ξέρεις.
Η Ερμιόνη χαμογελάει πλατιά και πίνει ακόμα μια γουλιά, μεγαλύτερη, αυτή τη φορά και του απαντά.
Ερμιόνη:Νομίζω ότι θα περιμένω λίγο.
Ανδρέας:Λοιπόν, τι ενδιαφέρουσες ιστορίες έχεις να μου πεις;
Ερμιόνη:Εσύ πρώτος. Πες μου, ποια ήταν η μεγαλύτερη σου εμπειρία ως γκάνγκστερ;
Ο Ανδρέας φυσικά χωρίς να χάσει χρόνο αφήνει κάτω το ποτό και αρχίζει να της λέει για την πρώτη φορά που είχε μια τέτοια περιπέτεια σε αυτήν την ενδιαφέρουσα γυναίκα…