Chapter Text
วันนี้คือวันแรกที่อิชิกาคิ โคทาโร่ได้เป็นนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ชั้นปีที่ 1 อย่างเต็มตัว เขาตื่นนอนตั้งแต่ 6 โมงเช้าเพื่อที่จะได้เตรียมตัวให้ทันสำหรับคาบเรียนช่วงเช้าที่เริ่มเรียนเวลา 9:30 แต่ก็ไม่มีอะไรที่ได้ดั่งใจเขานัก
เขาตื่นเต้นจนขึ้นรถเมล์ของมหาวิทยาลัยผิดสายที่เขาจะลงจนทำให้เขาไปโผล่ที่ตึกที่เขาไม่คุ้นเคย แถมเขายังหาห้องเรียนไม่เจอเพราะหลงทางในมหาวิทยาลัยจนเกือบจะเข้าเรียนสายอีก
หลังจากเลิกเรียนในคาบเรียนช่วงบ่าย อิชิกาคิก็รู้สึกหมดแรงจนอยากจะกลับไปนอนที่ห้อง เขารอรถเมล์ประมาณสิบนาที ข้างในรถคนบางตา เขาจึงเลือกที่นั่งด้านหลังสุดริมหน้าต่างเพื่อความเป็นส่วนตัว แรงสั่นน้อย ๆ ของรถเมล์ทำให้เขารู้สึกง่วงขึ้นมานิดหน่อย เขาจึงคิดว่าจะพักสายตาสัก 2 - 3 นาที
อิชิกาคิสะดุ้งตื่นขึ้นมาและพบว่า เขากำลังซบไหล่ของใครบางคนอยู่ อิชิกาคิทำหน้าตาเหลอหลามองไปทางคนข้างกายเขา ดูเหมือนว่าเขาคนนั้นจะไม่ได้ถือสาอะไรแต่อิชิกาคิก็รู้สึกว่าตัวเองทำเรื่องหน้าอายลงไปเสียแล้ว เขาสังเกตเห็นว่าจากตอนแรกที่แทบไม่มีคนตอนนี้กลับกลายเป็นว่าในรถเมล์เบียดเสียดไปด้วยผู้คนเสียแล้ว
“ ขอโทษนะครับ ”
อิชิกาคิขอโทษและโค้งหัวให้คนข้าง ๆ แบบลุกลี้ลุกลน แต่อีกฝ่ายก็ยกมือขึ้นมาห้ามในเชิงว่าไม่คิดอะไรมากกับเรื่องนั้น อิชิกาคินั่งก้มหน้างุดด้วยความอับอายจากเรื่องเมื่อครู่ เมื่อถึงป้ายที่เขาจะลงเขาก็พยายามเบียดผู้คนที่ตอนนี้เต็มรถเมล์ลงมา เมื่อเขาลงมาจากรถเมล์เขาก็สังเกตเห็นว่า คนที่นั่งข้างเขาบนรถก็ลงป้ายนี้เช่นเดียวกัน
ตอนนี้อีกฝ่ายก็เดินเข้ามาหาอิชิกาคิและมาชวนคุย
“หวัดดี ฉันชื่อชินไค ฮายาโตะนะ อยู่ปีหนึ่งคณะเศรษฐศาสตร์ นายชื่ออะไรเหรอ?”
“ฉันชื่ออิชิกาคิ โคทาโร่ เรียนนิเทศ อยู่ปีหนึ่งเหมือนกัน”
อิชิกาคิได้ทำความรู้จักกับชินไคแบบงง ๆ เขาคิดว่าชินไคน่าจะเป็นคนที่อัธยาศัยดีเพราะชินไคชวนเขาคุยไม่หยุดเลยตลอดทางจนตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองผ่อนคลายมากขึ้นเล็กน้อย
ทั้งคู่เดินไปทางเดียวกัน อิชิกาคิแอบคาดเดาในใจว่าอาจจะพักอยู่ที่หอพักใกล้ ๆ กัน เมื่อเขาเดินไปถึงหอพักของเขาชินไคก็เดินมาทางเดียวกับเขาเช่นกัน
“เอ่อ ชินไคคุงก็พักอยู่ที่หอ P7 เหรอ?”
“ใช่แล้ว นายพักที่นี่เหมือนกันเหรอ?”
“ อือ ”
อิชิกาคิรู้สึกว่ามันบังเอิญดีที่คนที่เขาเผลอซบไหล่บนรถเมล์จะเป็นเพื่อนร่วมหอพักของเขา เขาเดินเข้าไปในลิฟต์ของหอพักพร้อมกับชินไค เขากดปุ่มที่มีตัวเลขบอกเลขชั้น ‘6’ ชินไคก็มองปุ่มที่เขากดแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร อิชิกาคิคิดว่าชินไคน่าจะพักอยู่ชั้นเดียวกับเขาด้วย ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ
เมื่อทั้งคู่ออกมาจากลิฟต์ อิชิกาคิก็เห็นว่าชินไคเดินมาทางเดียวกับเขาเช่นเดิม จนเมื่อเขาเดินมาถึงประตูห้องที่มีหมายเลขบอกว่า ‘609’ อันเป็นห้องพักของเขา เขาก็กำลังจะหันไปบอกลาชินไคแต่ก็พบว่า ชินไคกำลังหยิบกุญแจมาไขประตูห้องหมายเลข ‘610’ ซึ่งเป็นห้องที่อยู่ติดกับห้องของเขานั่นเอง
“อิชิกาคิคุงอยู่ห้องติดกับฉันเลยสินะ บังเอิญดีจัง”
อิชิกาคิเห็นด้วยอย่างยิ่งกับสิ่งที่ชินไคพูด แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันแย่เท่าใดนักที่เพื่อนบ้านของเขาคือชินไคคนนี้
“งั้นฉันขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ คุณเพื่อนบ้าน” แล้วชินไคก็เดินเข้าห้องของตัวเองไป
อิชิกาคิยืนนิ่งอยู่ที่หน้าห้องของตัวเองหลังจากที่ชินไคพูดจบ ไม่รู้ว่าทำไม แต่อิชิกาคิรู้สึกว่าความรู้สึกอะไรบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นมาหลังจากที่ชินไคพูดประโยคนั้นกับเขา โดยเฉพาะคำพูดสุดท้ายของชินไค เขารู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาแปลก ๆ