Work Text:
เสียงฟึดฟัดเบาๆในคืนนี้ทําให้วูล์ฟวูดนึกถึงบ้านเด็กกําพร้า มันทําให้คิดถึงลิวิโอ แก้มเปื้อนนํ้าตากับหน้าแดงๆนั่นทําให้เขารู้สึกสงสารทุกที บางทีเขาก็สงสัยว่าลิวิโอในตอนนี้ยังร้องไห้เพราะฝันร้ายอยู่มั้ย ถึงเขาจะเห็นแรงกระแทกจากกระสุนเจาะกะโหลกลิวิโอชัดเต็มตาก็เถอะ
โชคดีที่วันนี้พวกเขาได้นอนในโรงแรมกัน ถึงจะเป็นห้องถูกๆที่มีเตียงเล็กเตียงเดียว แต่ก็มีผนังกันไม่ให้ทรายหยาบเข้ามาทําให้รู้สึกรําคาญตัว ไม่รู้ทําไมคืนนี้วูล์ฟวูดจะต้องตะแคงตัวไปที่วาช ถ้านอนหันไปอีกข้างก็คงไม่ต้องเห็นแผ่นหลังของวาชที่ขดเพราะท่านอนดูเหมือนกุ้งอย่างนั้น ร่างสูงโย่งของวาชดูเล็กลงมากในท่านี้ ทั้งที่ปกติขายาวนั่นมักจะยืดออกจนเกือบเกินเตียงแท้ๆ ไม่รู้เขาตื่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่วูล์ฟวูดได้ยินวาชหายใจถี่มาสักพักแล้ว ไม่รู้เสียงนั้นดังขนาดไหนในความเป็นจริง แต่มันฟังดูดังมากในห้องเงียบๆแบบนี้
"เรม..." วาชพูดขึ้นด้วยเสียงแหบเบาๆแทรกจังหวะหายใจ
หลังคํานั้นวูล์ฟวูดก็ได้ยินเสียงสะอื้น มันดังขึ้นเรื่อยๆเหมือนจะไม่มีวันจบพร้อมกับจังหวะหายใจที่เร็วขึ้น เสียงนุ่มตามธรรมชาตินั้นฟังดูอิดโรยมากในตอนนี้
เขาแทบจะเห็นเขื่อนแตกในใจของวาช เมื่อกลั้นมันไม่ได้ก็ต้องปล่อยออกมา เหมือนที่ลิวิโอร้องไห้ไม่มีผิด
"หัวเม่น"
วาชหันแค่หัวมองมาทางวูล์ฟวูด ถึงมันจะมืดแต่เขาก็เห็นตาฟ้าใจดีนั่นชุ่มไปด้วยนํ้าตากับคิ้วนํ้าตาลขมวดเข้าด้วยกัน วาชในตอนนี้ดูเจ็บมากกว่าตอนโดนยิงซะอีก
"ขอโทษนะ-ฮึก-ที่ผมปลุกคุณ" วาชพูดด้วยเสียงสั่นที่ดูจะสู้กับจังหวะหายใจ
"ฉันจับตัวเธอนั่งได้มั้ย" พอวาชผงกหัวนิดๆเชิงตกลง วูล์ฟวูดก็ช่วยเขาตะแคงตัวมานั่งเอาหลังพิงหัวเตียง วูล์ฟวูดนั่งข้างๆแล้วยื่นมือไปลูบแขนเพียวข้างเดียวของวาชในตอนนั้น เพราะแขนเทียมได้ถูกถอดเอาไว้ก่อนนอน ตัวของวาชสั่นระรึกและเย็นเฉียบจนเขาตกใจ
"หายใจลึกๆ " วูล์ฟวูดจับมือวาชมาทาบกับหน้าอกตัวเองแล้วสูดหายใจลึกเป็นเชิงนํา นับ 1 2 3 4 5 6 7 8ในใจ แล้วหายใจออกยาวๆเหมือนที่เคยทํามาก่อน มือนั้นลูบหลังมือของวาชเป็นวงกลมเรื่อยๆ ได้แต่หวังว่ามันจะหยุดเย็นเฉียบสักที
วาชพยายามทําตาม ในครั้งแรกๆถึงหายใจยังไม่เป็นจังหวะ แต่พอทําไปเรื่อยๆ เขาก็เริ่มรู้สึกถึงแรงเต้นของหัวใจที่กลับมาเป็นปกติ และความเหนื่อยที่ถาถมเข้ามาเหมือนเขาพึ่งวิ่งมาราธอนมายังไงยังงั้น
วูล์ฟวูดยกมือวาชจากหน้าอกมาที่ปาก บรรจงจูบที่ข้อนิ้วแบบนิ่มๆ นิ่มจนนุ่มนวลเกินกว่าคนอย่างวูลฟ์วูดน่าจะทํากับใครได้ แต่วาชก็เป็นข้อยกเว้นเสมอสําหรับเขา
"มันไม่ใช่ความผิดเธอ" วูล์ฟวูดพูดเหมือนที่เคยทําประจํา ทั้งที่มันออกมาจากใจจริงแต่มันก็ไม่เคยเข้าหัววาชเลยแม้แต่น้อย
วาชเคยเล่าทุกอย่างให้เขาฟังแล้ว หลังจากวันนั้นวูล์ฟวูดก็อยากจะถลกหนังหน้าไนฟ์ที่ทําอย่างนั้นกับวาชได้ลงคอ ถึงไอ้แฝดเลวนั่นมันจะไม่อยู่แล้วก็เถอะ ส่วนวาชก็พยายามให้เขาอย่าไปบวกกับใครเหมือนเคย มองยังไงคนอย่างไอหัวเม่นมันก็ดีจนน่าหงุดหงิดจริงๆ
วาชมองทุกอย่างเหมือนมันเป็นความผิดบาปที่เขากระทําเอง แม้แต่เรื่องไม่เป็นเรื่องแบบการโดนมนุษย์ทําร้ายอย่างไม่มีเหตุผล วาชก็พร้อมจะรับทุกอย่างที่ดาวเคราะห์ทะเลทรายดวงนี้และผู้อาศัยจะมอบให้เขาได้
ตอนนี้วาชยิ้มให้เขาหลังจากฝันร้ายเคลื่อนผ่านไปแล้ว ถึงจะเป็นยิ้มเหนื่อยๆบนใบหน้าดูอิดโรยนั่น แต่วาชก็ยังดูสดใส ถึงจะติดลบความทุกข์ไป50เปอร์เซ็นก็เถอะ วูล์ฟวูดมองหน้าเขาก็อดโล่งใจไม่ได้ มีแค่วาชเท่านั้นแหละที่จะยิ้มปนอมทุกข์แบบนั้นให้ดูดีได้
ผมบลอนด์ยุ่งๆบนหมอนจักจี้คางของวูลฟ์วูด พวกเขาสองคนได้ขยับตัวมานอนซุกกันอยู่กลางเตียง วาชกอดเขาแน่นด้วยแขนข้างเดียว ส่วนวูล์ฟวูดโอบลําตัววาชเบาๆพร้อมเอาคางวางไว้บนหัวผมบลอนด์นั่น เขาไม่รู้ว่ามันกี่โมงกี่ยามแล้ว แต่ถ้าทําให้วาชนอนได้เร็วเท่าไหร่วาชก็จะเหนื่อยน้อยลงในพรุ่งนี้เท่านั้น
"ขอบคุณนะ" นํ้าเสียงอ่อนโยนติดแหบพูดขึ้น
"เออ ไอหัวเม่น" วูล์ฟวูดตอบด้วยเสียงแข็งแปร่งๆ แต่มือข้างนึงก็ลูบผมสั้นตรงต้นคอวาชอยู่
"ปากไม่ตรงใจเหมือนเดิมเลยนะ"
"อย่างน้อยก็ไม่ซื่อกับทุกอย่างเหมือนแกละกัน นอนได้แล้ว"
วูล์ฟวูดได้ยินเสียงอืมเบาๆของวาชก่อนจะหลับตาแล้วยอมให้คํ่าคืนพาเขาไปสู่วันใหม่ ไปสู่เช้าวันต่อมาที่วาชจะไม่ได้นอนซุกแค่ข้างๆวูลฟ์วูด แต่กลับขยับตัวมาทับแล้วอ้าปากนํ้าลายไหลใส่เสื้อนอนตัวเก่งของพันนิชเช่อ