Work Text:
เสียงของเข็มนาฬิกาดังระงมไปทั่วห้องสีขาว แสงแดดอ่อน ๆ สาดเข้ามาตัดม่านสีนวล กระทบเข้ากับกองหนังสือกองโต และกระดาษอีกมากมายที่กลาดเกลื่อนอยู่บนโต๊ะ
มันเป็นเวลาบ่ายคล้อย อ้ายลี่ยังเหลือภาระงานอีกมากมายที่ต้องทำให้เสร็จ ซองจดหมายถูกพับไว้อย่างเป็นระเบียบเพราะยังไม่ได้เปิดใช้งาน ในตอนนี้เขาควรที่จะตอบจดหมายกลับถึงใครสักคน
ทว่าในตอนนี้เขาไม่อยากแม้จะทำอะไรเลย
นอกเสียจากการอยู่เงียบๆ ตัวคนเดียว
อ้ายลี่นั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานมาเป็นเวลานานแล้ว ตั้งแต่ที่เขาได้รับข้อความจากเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ภายในสมองนั้นพล่าเบลอไปเสียหมด เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าควรรู้สึกอย่างไรเป็นอันดับแรก ตกใจ? เสียใจ? เสียดาย? หรือทำใจ
สิ่งที่เขารู้คือคล้ายมีก้อนบางอย่างติดข้างที่ลำคอแห้งผาก จนไม่สามารถแม้ที่จะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ที่กระจุกรวมตัวกันได้
อ้ายลี่ตัดสินใจหายใจเข้าช้าๆ รับอากาศเย็นที่ตกมาจากเครื่องปรับอากาศ
สมองเขาเริ่มทำงานอีกครั้ง อ้ายลี่ค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องเดิม เพื่อเปิดมันอีกครั้ง และอ่านแชตที่ค้างคาไว้ให้จบ
Lion : หยางเล่ย พี่ทำอะไรอยู่
Lion : ผมขอโทษ...
Lion : ถ้าพี่ทำใจได้แล้วค่อยตอบกลับนะ
Lion : ผมเสียใจด้วย
อ้ายลี่ปิดโทรศัพท์ลง เอนศีรษะเข้ากับโต๊ะตัวโปรด กลิ่นหอมของไม้พลันแผ่ซ่านไปทั่ว เขาเริ่มหลับตา และหวังให้นี้เป็นเพียงแค่ฝันตื่นหนึ่ง
"อ้ายลี่ พี่รีบเดินหน่อยสิ"
เสียงหวานดังขึ้น ร่างเล็กในชุดเสื้อโค้ตตัวใหญ่ พร้อมกับผ้าพันคอสีแดง ชวนให้น่ามองเป็นที่สุด กำลังโบกมือเรียกเขาจากที่ไกลๆ
แม้คนตรงหน้าจะอยู่ไกลจนแทบลับรัศมีการมองเห็น หากแต่อ้ายลี่ยังสามารถมองเห็นดวงตาคู่งามนั้นได้ ดวงตาสีน้ำตาลแก่กลมโต ยามทอแสงเข้ากับพระอาทิตย์ก็เป็นดวงดาวระยิบระยับ
อ้ายลี่ชอบดวงตาคู่นั้น
และเจ้าของดวงตาคู่นั้นก็ชอบเขา
ทั้งอ้ายลี่และ487เป็นแฟนกัน พวกเขาเริ่มคบกันแบบลับๆ ตั้งแต่มัธยมปลาย และเริ่มเปิดตัวคบกันแบบเปิดเผยก็ตอนย่างขึ้นสู่มหาลัยปีที่สาม
อ้ายลี่รีบสาวเท้าเดินไปหาแฟนตัวน้อยของเขา ใบหน้าราบเรียบ นิ่งสุขุมลึก ภายนอกผิวเผินอาจดูไร้อารมณ์ ทว่าหากลองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีมืดสนิท จะเห็นประกายแวววับ คล้ายดาวบนท้องฟ้ากำลังสุกสกาวใส
ใครจะรู้ว่าดวงดาวเองก็เศร้าได้เช่นกัน
"เราจะตกเครื่อแล้ว พี่รีบเดินหน่อยได้ไหม!"
487เร่งเร้า เมื่ออ้ายลี่ก้าวเท้ามาถึง เขาก็รีบดึงอีกคนเข้ามากอดอย่างโหยหาทันที
"กอดเราทำไม…?"
" คิดถึง.. "
487ปล่อยให้คนตัวสูงกว่ากอดเขาอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางสายลมที่พัดไปมา กลิ่นหอมของแชมพูอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูก เขาชอบกลิ่นนี้
"พอแล้ว อีกแปบนึงเครื่องบินก็จะ Take-off แล้ว" 487แย้ง แม้จะบอกไปแบบนั้น ทว่าในใจกลับโหยหาอ้อมกอดแสนอบอุ่นนี้
"อยู่แบบนี้สักพักได้ไหม" อ้ายลี่เถียง มือปลาหมึกยังคงไม่ละไปจากคนตัวเล็ก
"แต่เราตกลงกันแล้วนะ…" 487ทำหน้าเศร้า ดันร่างกายของอีกคนให้หลุดพ้นไปจากร่างกายของตน
487เงยหน้ามองใบหน้าของแฟนหนุ่มด้วยความขมขื่น แม้ในตอนแรกเขาคิดว่าเตรียมใจมาดีพร้อมสำหรับการร่ำลา หากแต่ตอนนี้ไม่ใช่เลย
ไม่เคยมีใครทำใจรับการจากลาได้แม้แต่คนเดียว
อ้ายลี่กำลังหลุบตามองต่ำลงไปที่เท้า ก่อนคลี่ยิ้มออกมา ไอจากความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่ว
"งั้นไปเถอะ เดี๋ยวจะได้ตกเครื่องจริงๆ"
ที่สนามบิน ผู้คนคลาคล่ำ 487ยังคงเดินเคียงข้างไปกับอ้ายลี่ ระหว่างทางเดินแม้เสียงภายนอกจะดังกึกก้องมากแค่ไหน ระหว่างพวกเขากลับได้ยินเพียงแค่เสียงหัวใจของตนเต้นเท่านั้น
487ก้มมองนาฬิกาข้อมือตัวเอง ก่อนพบว่าใกล้เวลาเครื่องออกเต็มทน อ้ายลี่เดินมาส่งเขาตรงที่เคาท์เตอร์เช็คอิน 487หวังว่าแถวจะไม่ขยับไปไวมากกว่านี้ เขายังอยากอยู่กับอ้ายลี่ให้นานมากที่สุด
เด็กชายอ้ำอึ้ง ไม่รู้ว่าควรจะพูดสิ่งใดออกไป
"ไม่ไปเหรอ" เป็นอ้ายลี่ที่ชิงเอ่ยก่อน
"อือ"
"อะไร นึกว่าเตรียมใจมาจากบ้านแล้ว" อ้ายลี่ยิ้ม พลางยกมือขยี้หัวอีกฝ่าย
"เราจะคิดถึงพี่นะ จะโทรหาพี่ทุกวันเลย"
"พี่เองก็เหมือนกัน"
"แล้วก็จะแชตหาพี่ทุกวันด้วย"
"อืม"
เกิดอาการเดดแอร์ไปชั่วขณะ 487สูดลมหายใจให้ลึกขึ้น รู้สึกว่าอุณหภูมิในร่างกายของตนนั้นเย็นลงมากจนน่าใจหาย รู้ตัวอีกทีก็โผลเข้ากอดร่างสูงเสียแล้ว
มันเป็นอ้อมกอดของการจากลา
"เราไปแล้วนะ อย่าลืมดูแลตัวเองให้ดีๆ ด้วยล่ะ"
“โอเค"
"พี่อย่าลืมยิ้มเยอะๆ ด้วยนะ"
"อืม"
487ผละกายออก ฝืนยิ้มที่สดใสที่สุดที่ตนคิดว่าทำได้ ในขณะเดียวกันก็ค่อย ๆ ก้าวเท้าห่างไกลจากอ้ายลี่ไปทุกที
อ้ายลี่ตัดสินใจเก็บบางอย่างลงใส่กระเป๋า มันคงยังไม่สมควรที่จะนำสิ่งนั้นให้อีกคนตอนนี้
ทิ้งไว้ให้เขาได้แต่โบกมือแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น จนกระทั่งร่างของผู้เป็นที่รักหายเข้าไปในกลีบเมฆ
อ้ายลี่ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวที่แล่นจี๊ด เขาพบว่าสภาพโต๊ะของตนในตอนแรกที่เละเทะอยู่แล้วยิ่งเละเทะขึ้นไปอีก ซองจดหมายกระจัดกระจายไปทั่ว ที่ใส่ปากกาแก้วแตกเป็นเสี่ยง ๆ น้ำหมึกกระจายไหลไปทั่ว มันเกิดขึ้นจากการขาดสติของตัวเขาเอง
อ้ายลี่จ้องมองราวกับโลกภายนอกไม่มีผลกระทบใดๆ กับตัวเขาเอง ผุดกายลุกขึ้น เดินตรงปรี่ไปยังเปียโนที่มุมห้อง
เขานั่งลงพร้อมกับนิ้วมือที่เริ่มบรรเลงเพลงอย่างโดดเดี่ยว
เวลาที่เครียด อ้ายลี่มักจะใช้เวลาอยู่กับดนตรี ใครที่ฟังในตอนนี้ไม่มีสักคนที่สามารถจะจับอารมณ์ของเขาได้ผ่านบทเพลง มีเพียง487เท่านั้นที่สามารถรู้อารมณ์ของเขาได้
487
รู้สึกเหมือนตอนที่จากลากันพึ่งผ่านมาเมื่อวาน
อ้ายลี่ไม่คิดว่ามันนาน เขาคิดว่าเวลาผ่านไปเร็วเกินไป
บทเพลงสิ้นสุดลง ทิ้งไว้แต่ความเงียบเหงา และเสียงหัวเราะในความทรงจำที่ดังลั่น ดำดิ่งให้ห้วงจิตใจที่เคยเย็นชาเปราะบางเพราะความรัก มีอารมณ์หลากหลายเพราะความรักและแตกสลายเพราะความรัก ลงสู่โลกที่ดำมืด
"อ้ายลี่ พี่เล่นเปียโนเก่งจัง"
"อยากลองเล่นไหม"
"ไม่เอาหรอก เราชอบฟังพี่เล่นมากกว่า"
"เราสัมผัสได้นะ ว่าตอนที่พี่เล่นเปียโนมีความสุขมากขนาดไหน"
ใช่ ในตอนนั้นเขามีความสุข
แต่ตอนนี้ไม่เลย ไม่แม้แต่น้อย
"เพลงนี้คุ้นจัง”
"ทายสิ"
"โอ้ย ยากอ่ะ เราจำไม่ได้หรอก"
"ไม่ยากหรอก"
"ยากจะตาย แต่ว่านะ มันเพราะมากเลย"
"..."
"ชื่อเพลงว่าอะไรเหรอ?"
"ยังไม่ได้คิด"
จนกระทั่งเมื่อวินาทีต่อมา เขากลับนึกชื่อเพลงขึ้นมาได้
เพลงที่อ้ายลี่แต่งให้เพื่อคนที่เขารัก และอุทิศให้กับร่างที่ไร้วิญญาณ
เสียงสายลมหวีดหวิวไปมา พัดพาให้ไม้ใบร่วงหล่น ท้องฟ้ายามเย็นสีเรืองทอง พร้อมกับพระอาทิตย์ที่ใกล้ลับทิวเขาเต็มทน ทัศนียภาพช่างแสนตระการตา
อ้ายลี่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ อารมณ์ของเขาสงบนิ่ง นั่งฟังเสียงของธรรมชาติที่กำลังขับกล่อมบทเพลงอย่างอ่อนโยน เฝ้ามองเหล่าผีเสื้อผ่านทุ้งดอกไม้โผบินเกาะดอกนั้นทีนี้ที
ในมือของเขามีดอกไม้สีขาวช่อหนึ่ง อ้ายลี่ยกมันขึ้นมาเพื่อสูดดมกลิ่นหอมหวาน ก่อนจัดดอกไม้ให้เข้าที่และวางมันลงบนป้ายหลุมศพ
อ้ายลี่จ้องชื่อบนหลุมศพนั้นอย่างเงียบ ๆ
ร่างกายของผู้เป็นที่รักถูกฝังอยู่ใต้ผืนดินที่ชุ่มชื้นในฤดูฝน
เหอเทียนชุ่น 【何添顺】
คนที่เขารักและพร้อมจะมอบโลกทั้งใบให้
น่าเสียดายที่ต้องมาด่วนจากไปเสียก่อน
อ้ายลี่ยิ้มพลางเอนกายลง หลังประชิดเข้ากับต้นไม้ใหญ่ หลับตาลง พร้อมทั้งฮัมเสียงเพลงอยู่ภายในใจ พร่ำฟังเสียงรอบข้างที่แสนสงบ
"อ้ายลี่! เรากำลังจะกลับจีนพรุ่งนี้แล้ว"
"อยากเจอพี่เร็วๆ จัง"
"พี่เองก็อยากเจอเรา"
"พี่มีของขวัญให้เราด้วยนะ"
"จริงเหรอ! มันคืออะไรอ่ะ! ตอนนี้ที่ลอนดอนจะเที่ยงคืนแล้ว แต่เรายังไม่ง่วงเลย"
"นอนไวๆ พรุ่งนี้จะได้ตื่นเร็วๆ"
"แล้วถ้าเรานอนไม่หลับล่ะ… พี่จะกล่อมเรามั้ย”
"เด็กดื้อ”
อ้ายลี่เริ่มฮัมเสียงเพลงอีกครั้ง จนกระทั่งจบลง ได้ยินเสียงปรบมือจากปลายสายดังลั่นเสียจนต้องดุว่ามันดังเกินไป
"เพราะเหมือนเดิมเลย!"
"ไปนอนได้แล้ว"
"เอะอ่ะก็ไล่ไปนอน"
"อยากเจอพี่ไวๆ ไม่ใช่หรือไง"
"ก็ได้ งั้นราตรีสวัสดิ์ครับ"
"ราตรีสวัสดิ์"
"เจอกันพร่งนี้!”
“โอเค”
ใครจะรู้เล่า ว่าวันพรุ่งนี้อ้ายลี่กลับไม่ได้ยินน้ำเสียงสดใสอีกแล้ว ของขวัญที่เตรียมไว้จะเซอร์ไพรส์ก็ต้องทิ้งไป
แหวนแต่งงาน
ถ้าอ้ายลี่ขอ487แต่งงานให้ไวกว่านี้ เขาจะไม่อึดอัดและเสียใจเหมือนตอนนี้หรือเปล่า
"ความฝันของเราคือการได้แต่งงานกับคนที่รัก"
เขาอยากขอโทษที่ทำให้ความฝันของอีกคนเป็นจริงไม่ได้
ในตอนนั้นทั้งที่มีโอกาส แต่เพราะความไม่มั่นใจ จึงทำให้โอกาสในส่วนนั้นปลิดปลิวว่อน เสมือนลูกโป่งในมือของเด็กน้อยที่ถูกปล่อยขึ้นสู่ฟากฟ้า
อย่างน้อยเขาเพียงแค่อยากพูดมันออกไปสักครั้งก็ยังดี
หลายคนเลือกที่จะเก็บสิ่งที่รักไว้ในความทรงจำ อ้ายลี่เองก็เลือกที่จะทำเช่นนั้น เขาไม่สามารถไขว่คว้า487ให้กลับสู่อ้อมแขนได้อีก เขาจึงเลือกที่จะสลักความรักที่มีให้อีกคนไว้ในความทรงจำ โอบกอด487 ณ ที่กลางดวงใจ
สิ่งที่เจ็บปวดในทุกๆ การสูญเสียคืออ้ายลี่พึ่งจะรู้ตัวว่ายิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งลืมเสียงหัวเราะของ487 แม้แต่น้ำหอมที่เจ้าตัวเคยใช้ เมื่อแกะกล่องความทรงจำออกมาเขาก็ต้องพบว่ามันแทบไม่ส่งกลิ่นเลย เขาไม่สามารถแม้แต่จะจดจำใบหน้าของ487ได้ถ้าปราศจากรูปถ่ายในโทรศัพท์
เสียงหวานนุ่มที่เอ่ยบอกรักเขา กลิ่นและสัมผัสอุ่น อ้ายลี่กลัวเหลือเกินว่าวันหนึ่งเขาจะลืมว่าเขาเคยรักกับ487
อ้ายลี่เคยคิดว่าผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาก็คงพร่าเลือนและเหลือไว้เพียงความทรงจำ ทว่าไม่เคยคิดเลยว่า487เองก็เป็นผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาเช่นกัน
- End -