Work Text:
ไพรซ์ขับรถออกไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อวัตถุดิบมาไว้สำหรับทำอาหาร โดยทิ้งสามีของเขาไว้เพียงลำพัง. .. ไซม่อนกำลังหลับและเขาไม่อยากรบกวน แต่เมื่อไพรซ์กลับมาถึงบ้านเข้าถึงกับต้องหัวเสียกับสามีที่ดื้อรั้นของเขา
“ ไซม่อน! ” ไพรซ์เปิดประตูและรีบลงจากรถทันที เดินปรี่เข้าไปหาไซม่อนที่ในตอนนี้กำลังอยู่ที่สวนหน้าบ้าน พร้อมกับกรรไกรในมือ . .. โกสต์กำลังตัดต้นไม้!
“ ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าคุณไม่ต้องทำสิ่งเหล่านี้ มันเป็นอันตรายต่อคุณ! ”
“ ฉันรู้ ฉันรู้จอห์น แต่จะให้ฉันอยู่เฉยๆทั้งวันมันน่าเบื่อ ” ไซม่อนตอบกลับด้วยใบหน้าหงอยๆคอตกลงเล็กน้อย
“ ไม่ ไม่ที่รัก ฉันไม่ได้ตั้งใจว่าคุณ ฉันแค่เป็นห่วงพวกคุณทั้งสองคน ” เขาเอื้อมมือออกไปลูบหน้าท้องกลมๆของไซม่อนเบาๆ ก่อนโน้มไปจูบปาก มันเพียงจูบสั้นๆสุดแสนจะอ่อนโยนแล้วพละออก เขาเอื้อมมือทั้งสองจับกอบกุมใบหน้า กดหน้าผากเข้าหากัน
“ คุณเป็นคนที่แข็งแกร่งไซม่อน คุณเป็นทหารมือหนึ่ง เป็นสุดยอดทหาร และเป็นสุดยอดสามีของฉัน ท้ายที่สุดคุณจะเป็นคุณพ่อที่ดีใช่ไหม ? ให้กำเนิดลูกของเรา อื้อหึ๊ ฟังดูดีใช่ไหม ? ” ไพรซ์พูดเบาบางราวเสียกระซิบ อ่อนโยนและนุ่มนวล
ตั้งแต่รู้ว่าไซม่อนตั้งครรภ์อะไรหลายอย่างก็เปลี่ยนไป ไซม่อนยังคงชอบทำงานหนัก ในช่วงแรกไพรซ์ยังคงปล่อยให้ไซม่อนทำในสิ่งที่เขาอยากทำ แต่น้อยลงมาหน่อย แต่เมื่อเวลาผ่านไปเขาก็บอกให้ไซม่อนหยุดทำสิ่งต่างๆโดยสิ้นเชิง โดยตระหนักได้ว่าในบางครั้งไซม่อนมักจะลืมตัวและทำอะไรบางอย่างโดยไม่ระมัดระวังจนได้รับบาดเจ็บ มีครั้งหนึ่งที่ไซม่อนพยายามยกของลงจากรถและเผลอดันลังน้ำดื่มเข้าหาตัว มันชนเข้ากับท้องของเขาไม่แรงมากเท่าไหร่แต่นั่นก็ถือได้ว่าอันตรายมากแล้วสำหรับไพรซ์
“ อือ ฉันจะพยายาม.. ” ใบหน้าของเขาขึ้นสีจางๆ เบี่ยงสายตาไปทางอื่นด้วยความเขินอาย
“ เด็กดี เอามานี่มา ” เขาเอื้อมมือไปจับกรรไกรแล้วค่อยๆดึงออกมาจากมือของไซม่อน หอมแก้มเบาๆก่อนถอยกลับ
“ เข้าไปในบ้านแล้วฉันจะยกของตามเข้าไปแล้วเราจะทำอาหารกินกัน โอเคไหม? หื้ม? ”
ไซม่อนพยักหน้า
“ ดี ” เขาชื่นชม ยิ้มให้บางๆแล้วหมุนตัวเดินกลับไปที่โรงรถ
ส่วนไซม่อนก็เดินกลับเข้าบ้านไป.. .