Work Text:
เปียกหมดแล้ว เนื้อตัวของเกะโท สุงุรุ เปียกไปหมดเมื่อเขาแกล้งปล่อยมือ ปล่อยให้อีกฝ่ายเผชิญกับสายฝนเพียงลำพัง เสื้อนอกของสุงุรุเปื้อนอะไรต่อมิอะไรจากภารกิจที่เพิ่งจบไปมากเกินกว่าที่เจ้าตัวจะยอมสวมต่อ บัดนี้มันจึงคล้องอยู่กับแขนซ้าย เหลือแต่เชิ้ตขาวบนร่าง ผ้าบางโปร่งลู่แนบลำตัวสนิทราวเป็นผิวหนังอีกชั้นด้วยน้ำหนักของน้ำฝน จึงเห็นเส้นโค้งของมัดกล้ามเนื้อชัดเมื่อขยับตัว เส้นผมยาวเกาะใบหน้าดูคล้ายหยากไย่บนกำแพงห้องเก็บเอกสารเก่า กับที่เจ้าแมงมุมเพียรถักสาน ดักแมลงแสนสะเพร่ามาเขมือบกิน
ไสยเวทที่ใช้ป้องกันตนเองจากโลกทั้งใบถูกคลายออกเมื่อไรก็ไม่ทันรู้ สติสัมปชัญญะกลับมาหาตัวได้ก็ด้วยสัมผัสเย็นเฉียบจากปลายนิ้วที่ถูกส่งมาลูบแก้ม
"เปียกซ่กหมดแล้ว" สุงุรุหัวเราะ เกลี่ยเส้นผมขาวเสยขึ้นให้ไม่ขวางทางการมอง แล้วส่งนิ้วชี้แตะกลีบปาก ดวงตาหยียิ้มคลายคืนรูปเดิมเมื่อเอ่ยประโยคถัดมา
"ไม่จูบหรอก เด็กไม่ดี"
เขานิ่งค้างในองศาเดิม มีเพียงริมฝีปากที่ขยับ ทว่ายังไม่ทันจะนึกออกว่าควรโต้กลับอย่างไร ก็เป็นอันต้องรีบเร่งเท้าก้าวร่นระยะห่างของตนเองกับอีกฝ่ายให้กลับเท่าที่เป็นดังเดิมอย่างคนยอมจำนน
เปียกไปถึงไหนต่อไหน
เส้นผม ขนตา เสื้อผ้า กางเกงชั้นใน
ฮีทเตอร์ทำให้ห้องพักอุ่นขึ้นมา
แต่โกะโจ ซาโตรุรู้ดีว่าที่อุณหภูมิร่างกายเขาค่อย ๆ เพิ่มขึ้นตอนนี้นั้นไม่ได้มาจากสาเหตุเดียวกัน
"เด็กไม่ดี" สุงุรุทวนคำซ้ำ ทว่าเสียงไม่หนักแน่นอย่างครั้งก่อน ไม่ได้แม้แต่ครึ่งของแรงบีบจากทั้งสองมือที่ข้างเอว
ซาโตรุเลียริมฝีปากตนเอง จ้องดวงตาซึ่งกลายเป็นสีดำสนิทเสียยิ่งกว่าไอคำสาปใดที่เคยได้เห็นมา เขาคว้ามือข้างหนึ่งของสุงุรุมาไว้ที่ระหว่างขา แล้วยกสะโพกขึ้นเบียดท่อนเนื้อเหนอะคราบเหนียวเข้ากับมัน สุงุรุคงรู้อยู่แล้ว แต่เขาก็อยากย้ำสักครั้งว่าเขายังไม่ดีได้มากกว่าที่คิดอีก
—