Work Text:
Bullshit. Bullshit.
[Bradley 'Rooster' Bradshaw x Jake 'Hangman' Seresin]
(Secretly in love, canon diverse + headcanon, reversable couple, supportive friends, but their secret was caught 4k, them being idiots in love)
ไม่มีใครอยากเชื่อว่ารูสเตอร์กับแฮงแมนคบกัน
ในตอนแรกไม่มีใครเชื่อเพราะนึกว่าแฟนบอยกุเรื่องขึ้นมาเองแต่ที่ไหนได้
ก็คนเห็นคนแรกคือบ็อบ ฟลอยด์น่ะสิ! ใครๆ ก็รู้ว่าเด็กดีแบบบ็อบไม่มีทางโกหกมาสร้างเรื่องให้วงการท็อปกันสั่นสะเทือนหรอกจริงไหม?
"เดี๋ยวๆๆ นายจะบอกว่านายเห็นแฮงแมนกับรูสเตอร์ทำอะไรกันนะ?!" ฟีนิกซ์ตาเบิกโพลงตะโกนลั่นห้องสันธนาการและตบเข่าฉาดจนเธอร้องโอดโอยขึ้นมาทีหลัง รอบข้างก็เต็มไปด้วยเสียงอื้ออึงตกใจ
เมื่อครู่เจ้าหน้าที่ฟลอยด์เพิ่งได้พบการกระทำเชิงชู้สาวที่เรียกว่าจูบมากับตาหลังจากที่ตัวเองเพิ่งโดนสั่งวิดพื้นไปสองร้อยหนจึงจำเป็นต้องขอตัวมาอาบน้ำล้างเหงื่อแก้อาการเพลียเสียหน่อย
แล้วพอเขากำลังนุ่งผ้าเช็ดตัวตั้งแต่งอกถึงหัวเข่าและเช็ดผมเรียบๆ ของตัวเองให้แห้งเพื่อเตรียมใส่เครื่องแบบกลับเท่านั้นล่ะ
ช็อตเด็ด!
"จูบ" บ็อบเอ่ยเสียงเรียบ "ผมเห็นสองคนนั้นจูบกันในห้องล็อคเกอร์" เขาค่อยเล่าเรื่องพลางจิบน้ำเปล่าแช่เลมอนฝานมาดื่มแก้กระหายตามประสาเด็กอนามัย
"พระเจ้า นั่นแม่งฟังดูโคตรฮ็อต!" เป็นไคโยตี้ที่ว่าพลางดกดื่มคราฟท์เบียร์เย็นในขวดแก้วสีเข้ม "ว่าแต่มันจะไม่แปลกไปหน่อยเหรอ วันก่อนหมอนั่นยังยั๊วะแบรดชอว์จนครูต้องมาห้ามอยู่เลย" เขาเป็นคนหนึ่งที่รู้จักกับเจคมากพอตัว แต่ก็ไม่คิดว่าเพื่อนรักจะมีรสนิยมไปชมชอบรูสเตอร์ตั้งแต่ตอนไหน
"นั่นสิ เป็นไปได้เร้อ ฟังดูมันก็ทะแม่งๆ นา" หนนี้เป็นเพย์แบ็คว่าขึ้นด้วยสายตาจับผิด "บ็อบนายแน่ใจนะว่าตัวเองไม่ได้เพ้อเพราะอาจารย์สั่งให้วิดพื้นมากไปจนหลอนน่ะ"
"เฮ้ ระวังปากหน่อย" สาวหนึ่งเดียวดุหนุ่มในวงสนทนาพร้อมแสดงท่าทางปกป้องหนุ่มแว่นกรอบย้อนยุค "เธอดูหน้าตาเขาสิ เขาดูเหมือนคนที่จะโกหกใครได้ด้วยเหรอ!"
"ผมไม่ได้โกหกนะ ก็ผมเห็นจริงๆ นี่นา" ชายผมสีทรายยู่หน้าตัวเองพยายามแก้ต่าง "จริงๆ นะ"
"เอ้อ ว่าแต่สองคนนั้นหายไปไหนนะ" คนจุดประเด็นเริ่มหันซ้ายขวา "พวก เห็นสองคนนั้นบ้างมั้ย นี่ตั้งแต่ฉันตั้งวงนินทายังไม่ยักกะเห็นตัวละครในเรื่องโผล่มาเลย"
ไคโยตี้ย่นคิ้วแล้วหันไปถามเพย์แบ็คที่เข้าไปอาบน้ำพร้อมๆ กับสองคนนั้น "รูเบ็น ไม่ใช่ว่านายเข้าไปอาบพร้อมพวกเขาเหรอ"
"ไม่ใช่สิฮาร์วี่ ฉันเข้าไปพร้อมกันก็จริงแต่ไม่ได้ออกมาพร้อมกันเว้ย ไม่ได้ใช้ไข่พวงเดียวกัน!" เพย์แบ็คแย้งตอบทันทีที่เหมือนจะโดนลากไปเอี่ยว "ถ้าจูบกันขนาดนั้นแล้วยังไม่มาฉันว่ายาวแล้วมั้ง ไปหาอะไรกินต่อเหอะฉันอยากกินเบอร์เกอร์"
"ผมก็อยาก" หนุ่มแว่นยกมือเห็นด้วยเรื่องอยากกินอาหารขยะประจำชาติชาติอเมริกัน คนอื่นที่เริ่มขี้คร้านจะสมมติฐานเรื่องราวต่อจึงเริ่มเอออออุปทานหมู่กันไปเองว่าอยากจะกินเบอร์เกอร์ตามคำของเพย์แบ็ค
"ไปกินร้านไหนกันดีล่ะเรา" หนุ่มผมเกรียนตำแหน่งเบาะหลังเอ่ยขณะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถดูแผนที่ร้านอาหารในระแวกฐานฝึก "แมคส์? เวนดี้ส์? คาร์ลส์?"
"คาร์ลส์ฟรายส์อร่อย"
"แต่แมคมีโฟลต"
"เวนดี้ส์มีมันอบกับสลัด" ไคโยตี้ว่า "และแม่งอร่อยโคตร"
แต่ก่อนจะได้เอ่ยปากออกเสียงเถียงกันจังหวะฝีเท้าก้าวเดินอันคุ้นเคยของคนสองคนในบทสนทนาก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงโห่ร้องเจี๊ยวจ๊าวยียวนกวนส้นเท้าของหนุ่มฉายานักแขวนเพื่อนอย่างแฮงแมนจนได้ "โว้ว หยุดเถียงกันเลยเด็กๆ เราจะไปฮูตเตอร์สกัน"
สภาพของเจค เซเรซินดูไม่ใช่สภาพของชายเพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ สักเท่าไหร่เมื่อเทียบกับบ็อบ ฟลอยด์ซึ่งเสร็จก่อนหน้าได้ไม่นานนัก ผมเปียกฟูไม่เป็นทรง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ดูไม่เรียบร้อย เหมือนรีบใส่เพื่อมาหากันไวๆ อะไรทำนองนั้น
"ฮูตเตอร์ส? นายจะไปดูง่ามก้นสาวๆ หรือไงเซเรซิน" นาตาชา เทรซเอ่ย ตากวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าใบหน้าบี้งตึง "แล้วนายกับรูสเตอร์หายไปไหนมาตั้งนาน เพย์แบ็ครอจนหิวไส้กิ่วแล้วนะรู้ตัวรึเปล่า"
"ฮ- -แฮงแมนทำของหาย" หนนี้เป็นรูสเตอร์ออกปากเองเพื่อแก้ต่าง "ฉันเลยช่วยหาน่ะ-"
"หืม เหรอ แล้วอะไรล่ะที่หาย"
"อ่า.. มันเรียกว่าอะไรนะเจค" ชายหนวดงามใช้ศอกสะกิด "เอ่อ เอ่อ เอ่อ... เอ้อ ปากกา! ใช่ หมอนี่ทำปากกาหายฉันเลยช่วยหา ให้ตาย รู้มั้ยปากกาบ้านี่กระเด็นไปโคตรไกล กว่าจะหาเจอใช้เวลาเป็นชั่วโมง" แถออกมาอย่างลื่นไหลแม้ว่าสายตาของคนรอบข้างจะจับผิดมากก็ตาม
ฝ่ายโดนสะกิดหันไปสบถใส่เสียงเบากับคำแก้ตัวฟังไม่รื่นหู "ถามจริง ปากกาเนี่ยนะ นักบินสมัยนี้ที่ไหนเขาใช้ปากกาวะ" ก่อนจะหันกลับมายิ้มยียวนเออออตามไป "ใช่ๆๆ ปากกาพ่อฉันน่ะ หายไปแม่ด่าแย่เลย"
เอาเข้าจริงไม่มีใครเชื่อคำของสองคนนั้นหรอก เพราะทุกคนก็รู้ว่าหายไปเนี่ยไปนัวเนียกันเห็นๆ แต่เพราะว่าสงสารว่าหลังจากนี้ถ้าเกิดรู้ความจริงขึ้นมาว่าเขารู้กันหมดแล้วไม่แฮงแมนก็รูสเตอร์สักคนจะต้องเดินไปกระทืบบ็อบเข้าสักวันเพราะความแค้นเป็นแน่เลยเลือกจะเงียบปากไว้ดีกว่า
"แล้วสรุปจะไปร้านไหน" คนขับรถประจำกลุ่มถามสงบความก่อนคำแถของทั้งสองจะกลายเป็นอะไรแปลกๆ ไปเสียก่อน "จะฮูตเตอร์สหรืออะไรก็ว่ามา ฉันจะได้ขับไปถูก ไม่งั้นฉันพาไปทาโก้เบลล์แน่"
ทุกคนในท็อปกันอาจเป็นนักบินที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกัน แต่ในทางกลับกันพวกเขาน่ะเป็นนักขับรถสุดห่วยแตกแถมยังมีนิสัยชอบโดนใบสั่งความไวเกินกำหนดอยู่เป็นนิจอีกด้วย
ดังนั้นเพย์แบ็คผู้เก่งกาจจึงต้องรับบทอาสาขับขี่รถตู้ไปแทนคนอื่นๆ ที่เป็นนักขับประเภทนรกถีบขึ้นมาใช้กรรมต่อบนโลกให้ห่างไกลพวงมาลัยรถยนต์มากที่สุด
หากถามว่าใครขับรถได้ชวนสยองที่สุดคงไม่พ้นแฮงแมน เพราะนอกจากจะชอบแขวนเพื่อนไปตายไว้บนอากาศแล้วยังเป็นพวกชอบปาดซ้าย ปาดขวาแซงหน้าไม่รอใครเขาตามคอลไซน์ของตัวเองอีกด้วย
"ฮู้ตเต้อออออออออออ" เจค เซเรซินเริ่มร้องประท้วง "ฮูตเตอร์ส! ฮูตเตอร์ส! ไปฮูตเตอร์ส! แบรดลีย์ช่วยฉันเชียร์เร็ว ฉันอยากไปฮูตเตอร์ส!" หันไปขอกำลังเสริมจากคนข้างเคียง
"ไปฮูตเตอร์ส เถอะ.. นะ?" เจ้าของชื่อแบรดลีย์ว่าตามคำบอกป้ำๆ เป๋อๆ
"อะไรก็ได้ ฉันได้หมด" ฟินิกซ์ยกมือทั้งสองขึ้นแสดงความเป็นกลาง "บ็อบก็ได้หมด ฮูตเตอร์สก็ฮูตเตอร์ส" บ็อบหยกักหน้าหงึกหลังพลันที่หญิงสาวออกตัวเป็นปากให้แทน
แน่นอนว่าเพื่อหลีกเลี่ยงการไปทาโก้เบลล์ที่กินมาแล้วหลายมื้อจากสวัสดิการส่วนตัวของวอร์ล็อค นายทหารทุกนายจึงพร้อมใจกันไปฮูตเตอร์สโดยดุษณี
"โอเค ฮูตเตอร์ส" เพย์แบ็คทวนพร้อมเดินไปหยิบกุญแจรถตู้คันเก่งคันเก่าประจำอาคารฝึกที่ไซโคลน ผู้คุมใหญ่ของปฎิบัติการนี้มอบให้กับพวกเขาเอาไว้ใช้ไปหาข้าวหาปลากินหลังฝึกเสร็จจะได้ไม่เปื่อยตายกับข้าวกองทหารเรือเสียก่อน "เพย์แบ็ค คีย์จีพีเอสให้ฉันด้วย"
"ได้เลยลูกพี่!"
ใช้เวลาเพียงยี่สิบนาทีจากค่ายพวกเขาก็มาถึงร้านฮูตเตอร์สซึ่งมีชื่อเสียงเรื่องสาวๆ นุ่งสั้นกว่าร้านฟาสต์ฟู้ดส์ใดๆ ในโลกหล้า เพียงบ็อบปรายตาไปมองสาวๆ ที่กางเกงส้มของเธอเขาก็เห็นแก้มก้นทาสเปรย์แทนนิ่งเต็มตาเสียแล้ว
แน่นอนเด็กๆ ไม่รอช้ารีบสั่งเมนูอาหารกันยกใหญ่ แต่ละคนได้เมนูอาหารจานด่วนหน้าตาน่าทานกันไปคนละหนึ่งอย่างและเสริมด้วยบัฟฟาโลว์วิงส์เป็นของทานเล่นกองกลางและเบียร์อีกหนึ่งทาวเวอร์
"บัดไวเซอร์" แฟนบอยถ่ายสตอรี่ไอจีตัวเองติดฟิลเตอร์หูหมาโกลเดนดูน่ารักแพนกล้องไปสหายร่วมทางให้หน้ากลายเป็นมนุษย์หูหมากันไปตามๆ กันก่อนจะมาหยุดที่แฮงแมนผู้เป็นทั้งคนต้นคิดเรื่องมากินร้านนี้และเบียร์ทาวเวอร์ใหญ่ชนิดเอาตาย "จะหมดมั้ยครับคุณต้นคิด"
"ม่ายรู้" เซเรซินยิ้มแป้นตอบยียวนกวนประสาทไม่รู้สึกรู้สึกรู้สาใดๆ "ม่ายหมดก็ห้ายฟีนิกซ์กิน" เขาจงใจลากเสียงยานเหมือนคนเมาคนหนึ่งเพื่อกวนส้นตีนฟีนิกซ์คนอึดอย่างไม่ต้องสงสัยใดๆ พร้อมกับเอนกายไปพิงไหล่ของชายต้องสงสัยว่าเป็นคนรักกัน
"เห็นฉันไม่เมาค้างแล้วเอาใหญ่เลยนะตานี่"
"ถ้าคราวนี้หมอนี่แว่บหายไปฉันจะเปลี่ยนชื่อเขาเป็นแบคแมนตามฟีนิกซ์แล้วจับยัดกระสอบไว้" ไคโยตี้ชี้หนุ่มผู้ยิ้มแป้นตอนกล้องมาถึงหน้าหลังจากที่คราวก่อนในบาร์ตอนรูสเตอร์กำลังไปโชว์เดี่ยวเปียโนสุดเท่กับเพลงลูกไฟมโหฬารของเขาหมอนี่ก็แขวนเพื่อนทิ้งกลางงานหนีไปไหนก็ไม่รู้อีกกระทั่งพบอีกทีในตอนกลับห้องพักมา "อยู่กินให้หมดทาวเวอร์นะเว้ย ไม่งั้นฉันฟ้องไซโคลนแน่ว่านายไปจิ๊กช็อคโกแลตบาร์ในโหลบนโต๊ะทำงานเขามากินเพราะอยากน้ำตาล"
"อ้าวเห้ย! มัดมือชกกันนี่หว่า!"
"จับเขาไว้ดีๆ เลยนะรูสเตอร์ ถ้านายจะเดี่ยวเปียโนก็ล็อคเจคไปกับแขนนายซะ"
"ใช่รูส มัดเขาให้แน่น เพราะคืนนี้เขาต้องจ่ายค่าทาวเวอร์คนเดียวถ้ากินไม่หมด"
คนถูกกล่าวถึงผงะก่อนจะสวนกลับ "เดี๋ยวสิแนท ฉันเกี่ยวอะไรเนี่ย!" รู้สึกคล้ายโดนหักเหลี่ยมจากเพื่อนสนิท รีบดันตัวเจ้าของชื่อเจคออกให้ห่างทันใด "แล้วนายมาพิงฉันเพื่อ ออกไป๊!"
"ก็เพราะว่านายสองคนเป็นแฟ--" ยังไม่ทันได้พูดจบเพย์แบ็คกับไคโยตี้ก็ต้องรีบวิ่งไปคว้าปากนาตาชา เทรซไม่ให้เผลอเอ่ยปากเรื่องที่เป็นอันตรายต่อเด็กตัวน้อยๆ ของพวกเขา "นาตาชา เทรซ! เธอเกือบทำให้บ็อบโดนกระทืบ!" ทั้งสองกระซิบเสียงดุ "ฉันขอโทษ! ฉันขอโทษ"
"เพราะแฮงแมนกับรูสเตอร์เป็นแฟนกัน"
ทันใดนั้นเอง บ็อบก็เอ่ยปากออกมาด้วยความหวังดีและซื่อตรง ก่อนจะสะอึกแล้วนึกขึ้นได้ว่าพูดเรื่องต้องห้ามออกไปเสียแล้ว..
"อ่ะ.."
"เชี่ย.."
"บัด.. ไว.. เซอร์.." สตอรี่ไอจีนั้นยังถูกอัดในโหมดแฮนด์ฟรีอยู่จวบจนหมดเวลา และมันได้บันทึกทุกอย่างลงไปแล้วอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
แฟนบอยไม่รอช้ารีบตั้งสตอรี่นั้นเป็นโคลสเฟรนด์ทันทีเพื่อความปลอดภัย..
ตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่าระหว่างเซเรซินกับแบรดชอว์ใครเหมือนมะเขือเทศมากกว่ากันเมื่อเทียบเคียงกับขวดซอสมะเขือเทศบนโต๊ะยาว พวกเขาพร้อมใจกันนั่งมุดหน้าแก้เหนียมอายโดยพลันไม่รั้งรอ
"โอ้ ตายล่ะ.." บ็อบปิดปากตัวเอง ย่นคิ้วด้วยความรู้สึกผิด "ขอโทษครับ" เขาพนมมือไหว้ขอความเห็นใจ
"เหลวไหลน่า.." เซเรซินยิ้มร่าก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นไก่ต้มโดยไว "พระเจ้า
"ไม่ต้อง" รูสเตอร์เอามืออังหน้าตัวเองส่วนอีกมือหนึ่งยกขึ้นปรามเพื่อนร่วมโต๊ะ "ไม่ต้อง" - "ขอเวลาทำใจแป๊ป"
"เดี๋ยวนะ สรุปของจริงเหรอ.." เพย์แบ็คเลิกคิ้วน้ำแทบพ่นเมื่อตนเพิ่งได้ยินเหมือนจะเป็นคำก่อนสารภาพกลายๆ จากผู้ชายหนวดจิ๋ม "เจค เรื่องจริงเรอะ"
"อือ.." ฝ่ายถูกถามพยักหน้าเบา "..รู้ได้ไง"
"ถามบ็อบสิ"
"ผม.. เห็นพวกเธอสองคน เอ่อ.." เสียงอึกอักค่อนเอื้อนเอ่ยผ่านลำคอ "พวกเธอจูบกันตอนผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จเมื่อกี้"
"โอ้ ตายห่าล่ะ" เจคโขกหัวตัวเองกับพื้นโต๊ะไม้ขัดมันซ้ำไปมา "แบรดลีย์ ไหนบอกตรงนั้นไม่มีใครเห็นเราไง.. บ็อบเห็นนะเว้ย บ็อบเห็นน...."
เป็นดั่งคำของรูสเตอร์ สิบแฟนบอยว่า ไม่เท่าบ็อบเห็น คำให้การณ์เชื่อถือได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ตั้งแต่หลุดออกจากปากโรเบิร์ต ฟลอยด์
"เจค ใจเย็นๆ ก่อนนะพวก เราไม่ได้จะแจ้งกองทัพเรื่องชู้สาวอะไรสักหน่อย อีกอย่างเราก็แค่ตกใจที่ว่าพวกนายคบกันเท่านั้นเอง" หนุ่มละตินพยายามปรามคนเขกโต๊ะและหนุ่มหนวดผู้ปิดหน้าปิดตาให้เลิกเขินเก้อเสียที "เป็นเกย์มันไม่ได้ผิด นายก็รู้นี่"
"รู้ แต่ฉันแค่ไม่อยากให้พวกนายรู้เฉยๆ ว่าฉันกับเขาคบกัน.." - "แต่ตอนนี้คงปิดไม่ได้แล้ว"
"..."
"แล้วก่อนหน้านี้นายหมกเม็ดเรื่องนี้กับฉันทำไมวะ" ไคโยตี้เอ่ยถามแสดงความเป็นห่วงเมื่อพบว่านายเซเรซินแสดงท่ามีเหมือนจะตายเพราะอารมณ์อายทะลุปรอท "ฉันไม่ได้ว่านายสักหน่อยถ้ามีแฟน ต่อให้เป็นแฟนผู้ชายฉันก็ไม่ได้ว่า น่ารักดีออก"
เพื่อนรักผู้เห็นกันจนชินตารู้อีกทีก็มีแฟนตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้! มันน่าน้อยใจนัก!
"ก็นายชอบบอกนี่ว่าถ้าฉันทิ้งไปมีแฟนก่อนจะเลิกคบฉัน! ถึงฉันก็รู้ก็เถอะว่าหลอกแต่มันก็กลัวอ้ะ" นัยน์ตาสีเขียวอมอำพันทำท่าเหมือนน้ำตาจะไหลอยู่รอมร่อ "แบบว่าถ้านายรู้แล้วเอาไปบอกพ่อแม่ฉันล่ะ? นายก็รู้ว่าพวกเขาเป็นคาธอลิกจากเท็กซัสนะ เขาเอาฉันตายแน่-"
"โอ๋ๆ" ทันใดนั้นชายผู้มีอายุน้อยรองสุดในกลุ่มก็เข้าโผกอดร่างของคนสภาวะอ่อนแอพร้อมโอบรัดและลูบศรีษะให้สบายใจมากกว่าเก่า "พวกผมอยู่นี่นะ เธอไม่ต้องกลัวหรอก ถ้าเกิดมันแย่เราค่อยประท้วงเรียกร้องสิทธิ์การเป็นเกย์ในกองทัพกันก็ได้นี่นา"
"บ็อบพูดถูก ถ้านายเป็นเกย์แล้วโดนขูดชื่อออกจากท็อปกันฉันก็จะร้องเรียนเหมือนกันว่าแล้วนักเรียนท็อปกันสเตรทที่มีชู้ไปทั่วล่ะเป็นไง" แฟนบอยใช้นิ้วถูกจมูกตัวเองเหมือนภาคภูมิ
"พูดอะไรบ้าๆ เจ้าเบบี๋บนเครื่อง หยุดเลย" คำพูดปลอบของบ็อบพอทำให้เจคเย็นใจลงได้บ้าง เขาหัวเราะสองสามทีพร้อมปาดน้ำตา "แบรดลีย์ เลิกมองฉันแบบนั้นที ฉันไม่ได้จะสิ้นใจตายคาค็อคพิทสักหน่อย"
รูสเตอร์สีหน้าดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เขาดูเป็นกังวลมากๆ ตอนเห็นน้ำตาของคนผมทองจะปริ่มไหลก่อนจะเข้าไปกอดเขาแน่นอีกคน "เจค ฉันขอโทษ"
"นายจะขอโทษทำไม นายทำอะไรผิด"
"ฉันเป็นคนรักนายแท้ๆ แต่ฉันทำให้นายสบายใจเรื่องที่มีฉันเป็นแฟนไม่ได้" แบรดชอว์ตีหน้าเศร้าเสียใจ "ฉันแม่งแฟนโคตรแย่"
"เจ้าโง่นี่ เพ้อเจ้อทั้งนั้น บ็อบปล่อยฉันซิ" เซเรซินสะบัดตัวของบ็อบออกแล้วเดินไปดีดหน้าผากชายหนวดหลิมดังปั่ก
"แบรดลีย์ แบรดชอว์ ถ้านายทำให้ฉันไม่สบายใจฉันจะยอมคบนายตั้งแต่วันที่สามที่นายเริ่มจีบฉันรึไงฮะ!"
"ฮะ?! สามวัน?!"
End?