Chapter Text
Η νύχτα ήταν ήσυχη καθώς μόνο ο φθινοπωρινός αέρας ακούγονται μέσα από το λίκνισμα των φίλων.
Έτσι στα κρυφά έφυγαν από το λιμάνι του Πόρτο Κάγιο ο Κανέλλος με την δούλα, σαλπάροντας προς τον Ελλήσποντο .
Από εκεί θα συναντούσαν έναν έμπιστο του αδερφού του και θα τους έβαζε στην Ρωσία.
Δεν ήταν το καλύτερο σχέδιο, ο Κανέλλος το ήξερε. Όμως ήταν ο μόνος τρόπος να γλυτώσουν το όνομα της οικογένειας τους από την ντροπή, το γάμο του ανηψιού του αλλά και τα μυαλά του.
Και από την στιγμή που ο γκαφός του το ζήτησε , δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.
Ήταν μια καλή ευκαιρία να δει και τον Τζανέτο , που τόσο τον είχε πεθύμησει.
Καθώς το μυαλό του έτρεχε σε διάφορους συνειρμούς, έριξε το βλέμμα του στη μεριά που καθόταν η δούλα, με το κεφάλι γυρτο προς τα κάτω, χωμένη σε μια γωνιά θέλοντας να πιάνει όσο λιγότερο χόρο μπορούσε.
Τι έφταιξε και αυτή. Ένα νέο κορίτσι είναι, που σπίτι πέρα από τον πύργο δεν ήξερε και η μόνη της οικογένεια ήταν οι υπηρέτες τους.
Όμως δεν κατηγορεί εκείνη αλλά τον αχάριστο τον ανιψιό του, που αντί να προσπαθήσει να δημιουργήσει μια οικογένεια με την νόμιμη στα μάτια του Θεού αλλά και του κόσμου γυναίκα του προτίμησε να παρασύρει μια αδύναμη κοπέλα στην αγκαλιά του. Ανάθεμα τον εκείνον και το κουτο του το κεφάλι.
Ούτε που θέλει να ξέρει τι σκηνή θα κάνει στον πύργο μόλις ξημερώσει.
"Πώς είσαι; Τέτοιο ταξίδι μπορεί να είναι πολύ κουραστικό, ιδικά αν είναι και το πρώτο σου."
"Καλά είναι άρχοντα μου.", του απάντησε μονολεκτικά.
Είχαν ήδη διάσχιση το μισό Αιγαίο, και σε λίγη ώρα θα μπαρκάραν για προμήθειες στην Εύβοια. Δόξα το Θεό το ταξίδι ως ώρας ήταν ήρεμο και η πορεία τους ήταν σταθερή.
"Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι, άρχοντα μου;" τον ρωτάει καθώς στρέφεται προς το μέρος του.
"Φυσικά Θεοφανώ."
"Που έχεις εμπιστευτεί την μοίρα μου;"
Μια σιωπή απλώνετε στο δωμάτιο, διότι διστάζει να της απάντηση, όμως αυτή σπάει με ένα μικρό του γέλιο.
"Θεοφανώ, εδώ που φτάσαμε, έτοιμα σου να ακούσεις κάτι που ίσως να σε συγκλονίσει." ,της λέει με ένα μικρό χαμόγελο στα χείλη.
"Ο άνθρωπος που θα λάβει το ρόλο του κύρη σου , είναι ένας έμπιστος και πολύ καλός μου φίλος. Είναι στρατιωτικός του Τσάρου και μένει λίγο πιο έξω από την Αγία Πετρούπολη. Το σπίτι είναι μεγάλο και πολύ πιο πολυτελές από τον πύργο πόσο στη Μάνη.
Ο πατέρας του είναι έμπορος όμως είναι τυφλός. Αυτό θα είναι και το καθήκον σου. Να φροντίζεις τον πατέρα του και να του κάνεις παρέα. Είναι Έλληνες βλέπεις, και αναζητάει και αυτός κάποιον να μιλάει τη γλώσσα της μάνας του δίχως να είναι ένας γερο-ξεκούτης ή ο γιος του .
Μην ανησυχείς όμως, είναι έμπιστη και καλή οικογένεια, φιλότιμοι και γενναίοι άντρες. Όσο για την γλώσσα μην ανχόνεσε. Είναι πολύ οι Έλληνες τοις ξενιτιάς."
"Και εσύ, αν επιτρέπεται, πως τους ξέρεις αυτούς άρχοντα μου;" των ρωτάει έχοντας στο μυαλό της πως ο Κανέλλος Λάσκαρης είναι άνθρωπος πολυταξιδεμένος αλλά δίχως να γνωρίζει για τα ταξίδια του στην μακρινή και παγερή Ρωσία.
"Ο νέος σου αφέντης λέγεται Ανδρέας Λάσκαρης, Θεοφανώ, γιος του Τζανέτου Λάσκαρη, πρώτου γιού της σειριάς μας και σε αυτούς σε εμπιστεύομαι, όπως εμπιστεύομαι και σε εσένα αυτούς." τις ανταποκρίνεται με περηφάνια, ψάχνοντας ταυτόχρονα ένα ίχνος συναισθήματος στο πρόσωπο της.
Εκείνη όμως γνέφει και σωπάσει οριστικά, στρέφοντας το βλέμμα της στον απέναντι τοίχο.
Και όσο κουνιέται το καράβι από τα κύματα που σκίζει, εκείνος καταλαβαίνει όλο και περισσότερο πως η κοπέλα που στέλνει στον δήθεν νεκρό από τους Τούρκους αδερφό του και νόμιμο αρχηγό της οικογένειας των Λασκαρέων , τον εκτιμά για το μυστικό που της εκμυστηρεύτηκε, ακόμα και αν ήταν πλέον πολύ αργά για να το μάθει.