Work Text:
Łatwo jest ukryć rany, tu na powierzchni. Krew nie rozpływa się wokół ciała, nie wypełnia całego pola widzenia, a jej smak nie ląduje od razu na jego języku. Nie, spływa powoli, usilnie trzymając się lepkiej skóry, dopóki grawitacja nie przygarnie jej do siebie, dopóki nie wypełni szpar między ciemnymi deskami. Stróżka krwi jest ciężka do zauważenia, dlatego jak już się ją zobaczy, jest za późno.
Szybko dowiaduje się też, że ciecz różni się również w dotyku. Zostaje na dłoniach, nie chce zejść, nieważne jak długo trzyma je pod bieżącą wodą. Tutaj krew zostaje. Rozpływa się, tworzy okrągłe kałuże, zostawia ślady na ubraniach i pokładzie.
I rozbrzmiewa. Ciągle, równo. Niezmiennie. W biciu serca, w rytmicznym kap, kap, kap. Na każdej powierzchni odbija się trochę inaczej, ale dźwięk pozostaje ten sam. Nieustający.
Pod wodą nie słychać krwi. Tutaj nie może uciec od jej echa.