Work Text:
Greaseball kaj Dinah malstreĉis sur benko apud la kurejo, la suno ĵetis varman lumon sur ilin, kaj kiam Dinah apogis sian kapon sur la ŝultro de Greaseball, Greaseball sentis sin... feliĉa.
Eble perdi ne estis tiel malbona. Ŝi havis ĉion, kion ŝi bezonis - ĝuste ĉi tie, apud ŝi.
"Ĉu vi fartas pli bone?" Dinah murmuris, mola rideto sur la lipoj dum ŝi milde karesis la brakon de Greaseball. "Ĉu vi bezonas ion?"
Greaseball levis la ŝultrojn, premante mildan kison kontraŭ la hararon de Dinah. "Mi jam havas vin, kaj nur tion mi bezonas. Mi nenion plu povus peti, mia amo."