Work Text:
เจียวชิวบ่นอีกแล้ว
เนื้อความซ้ำเดิมยาวเหยียดอย่างทุกครั้งที่จะบ่นเมื่อเขาเจ็บตัวจากภารกิจถึงขั้นต้องพึ่งพาให้หมอช่วยรักษา ไม่อาจทายาหรือกินยาบรรเทาปวดแล้วรอให้หายไปได้เอง โม่เจ๋อนั่งเงียบ ริมฝีปากปิดสนิทไม่ขยับแม้ในตอนนายแพทย์ใช้เข็มเล่มเล็กแทงผิวหนังเขาเพื่อเย็บรอยปริเป็นทางยาวอันเกิดจากใบมีดบนต้นแขน ก็แค่อีกแผลหนึ่งเท่านั้น อีกหนึ่งแผลจากนับร้อยพันทั่วทั้งร่างกาย การส่งเสียงออกไปไม่ได้ทำให้ความทรมานลดน้อยลง กลืนลงไปเสีย ทั้งถ้อยคำและของเหลวในแก้วซึ่งยื่นมาหา อดทนต่อไป แค่ทนเอาไว้เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป หนึ่งในอดีตครอบครัวของเขาเคยพร่ำสอนขณะยืนล้อมมองเขานอนทุรนทุรายเพราะฤทธิ์ยาที่เพิ่งกลืน
คนเหล่านั้นไม่ได้ช่วยเหลือเด็กกำพร้าอย่างเขาเพราะสงสารหรือเห็นใจ ไม่ได้เลี้ยงดูเอาไว้เพราะห่วงใย ไม่ได้ช่วยให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปเพราะรัก โม่เจ๋อในตอนนี้รู้แล้วว่าความทรมานจากยาหลากหลายขนานที่เขาก้มหน้าแบกรับไว้ล้วนไร้ความหมาย มันไม่มีค่า เนื้อแท้ของครอบครัวเดียวที่เขารู้จักเป็นเพียงภาพลวงกลวงเปล่า นั่นไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความรักในฐานะครอบครัว ไม่ใช่แม้ความรักในฐานะเพื่อนมนุษย์ และขณะที่มองตามเรียวนิ้วของเจียวชิวจับผ้าพันแผลให้เขาอย่างคล่องแคล่ว โมเจ๋อสงสัย ว่าการมาที่นี่โดยรู้ว่าจะถูกตำหนิ การนั่งฟังเจียวชิวตักเตือนเรื่องเดิม ๆ เพราะได้ยินแล้วเกิดรู้สึกเหมือนมีไออุ่นประหลาดวาบขึ้นมาในอก การที่เจียวชิวดูแลแผลให้เขาด้วยสีหน้าราวกับเป็นคนเจ็บเสียเองทุกครั้งนี่เป็นรูปแบบหนึ่งของความรักหรือเปล่า
—