Work Text:
“Tumigil ka nang magpadala sa akin ng mga bulaklak.”
Napatingin si Zhongli sa kanyang kasintahan, litong-lito. Anong klaseng tanong ito sa ganitong oras ng gabi?
“Huh?”
“Sabi ko, tumigil ka nang bumili ng mga bulaklak para sa akin.”
“Siguro nga. Hindi ko napansin.”
Gumulong si Tartaglia sa kama, nakaharap sa kanyang kasintahan.
“Tumigil ka na rin sa pagpapadala sa akin ng mga cheesy na memes at malalanding salita tuwing nag-uusap tayo.”
“Medyo nahiya lang ako, iyon lang. Ano ba itong mga tanong mo?”
“Tumigil ka na rin sa paghingi ng tulong sa akin kapag may pinagdadaanan ka.”
Tahimik na tiningnan ni Zhongli ang kanyang kasintahan.
“Hindi naman kasi iyon problema mo o pasanin, akin iyon.”
“Sana minsan umasa ka rin sa akin, pero ibang usapan na iyon. Tumigil ka na rin sa paggising sa akin nang maaga.”
Napapikit ng mata si Zhongli at inihagis ang isang unan kay Tartaglia. “Hindi ako alarm clock mo.”
“Hehe.”
“Ano ba ito? Bigla-bigla mo akong pinupuna sa lahat ng bagay?”
“Pero may isang bagay na hindi mo pa tinigilan.”
“Oh, ano iyon?”
“Ang pagsasabi sa akin na mahal mo ako.”
Malambing na natawa si Zhongli at humiga, nakaharap kay Tartaglia.
“Wala ni isang bagay sa mundong ito ang makakapigil sa akin na sabihin iyon.”
“Hindi mo rin tinigilan ang pagmamahal sa akin.”
“Siyempre naman. Mamamatay muna ako bago ko