Work Text:
ไซเรนเป็นสิ่งมีชีวิตที่งดงาม ตำนานเล่าว่าเลือดของพวกมันมีค่าอย่างมหาศาล สามารถรักษาบาดแผลอีกทั้งยังมีคุณสมบัติเป็น ยาอายุวัฒนะ น้ำตาที่ไหลรินจะกลายเป็นไข่มุกเม็ดงามที่หาได้ยาก เสียงไพเราะหวานหู อีกนัยหนึ่งไซเรนจะผูกพันธะกันด้วยเลือด พวกเขากรีดเลือดสาบานในการเป็นคู่ชีวิต
วิกเตอร์เกิดมาเป็นไซเรนเหมือนแม่ เธอบอกกับเขาเสมอว่ามนุษย์นั้นช่างเห็นแก่ตัว ความโลภทำให้พวกเขาขัดแย้งกันเพื่อที่จะได้สิ่งที่ดีที่สุดมาครอบครอง แต่วิกเตอร์เชื่อเสมอว่ามนุษย์นั้นช่างน่าสนใจ พวกเขาสามารถประดิษฐ์สิ่งต่างๆได้ สรรพยากรของเขานั้นหาได้อย่างง่ายดาย แต่น่าเสียดายที่สิ่งเหล่านั้นหาไม่ได้ที่ซอนหรือในมหาสมุทรที่วิกเตอร์อยู่ แม่ของเขาเสียชีวิตไปเมื่อไม่นาน เธอถูกเรือประมงจับไปและไม่ได้กลับมาอีกเลย วิกเตอร์ตัดสินใจค่อยๆว่ายตามแม่น้ำลัดเลาะมาเรื่อยๆ จนถึงรอยแยกภายในซอน ลึกลงไปมีถ้ำอยู่หลายแห่งที่นี่ ถึงแม้จะโดดเดี่ยวแต่เป็นที่หลบภัยที่ดีสำหรับไซเรนที่มีค่าอย่างเขา
เขาไล่ตามเรือบังคับที่เขาประดิษฐ์ขึ้นเอง ครีบหางของวิกเตอร์บาดเจ็บตั้งแต่เขาเกิด มันขาดและแหว่งออกไปเกือบครึ่งทำให้เขาว่ายน้ำได้ช้ากว่าปกติ นั่นคือครั้งแรกที่ได้เจอซิงเก็ด ชายร่างสูงนั่งอยู่กับสิ่งมีชีวิตที่วิกเตอร์ไม่เคยเห็น มันมีขนาดใหญ่ ดวงตากลมโต และสีชมพู กำลังกรีดร้องข่มขู่และทำท่าจะพุ่งเข้าใส่วิกเตอร์
“อย่ากลัวไปเลย” ชายคนนั้นหยิบเรือบังคับของวิกเตอร์ขึ้น “นายสร้างเองเหรอ” และถามขึ้นหลังจากมองดูมันในมือ
ใช่ วิกเตอร์พยักหน้าตอบเบาๆ
“ทำไมไปเล่นกับเด็กๆคนอื่น” วิกเตอร์อยู่ในน้ำเพียงยกหางของเขาขึ้นให้เห็น วิกเตอร์ไม่รู้ว่ามีไซเรนตัวอื่นอีกไหม เขาอยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่ที่แม่เสียชีวิต และไม่เคยเจอใครที่เหมือนเขา
เขาเพียงแค่เหลือบมองหางวิกเตอร์และนิ่งเงียบไป
“มันคืออะไร” ไซเรนเอ่ยแผ่วเบาแต่เสียงกลับก้องกังวานอยู่ในถ้ำ เสียงของเขาไพเราะหวานหูดั่งที่ตำนานได้กล่าวไว้
“โอ้ เธอชื่อ ริโอ มันเป็นสัตว์กลายพันธ์ุหายากที่ฉันสร้างขึ้น”
“เอ้า มาสิ ลองให้เธอ” เขาหยิบดอกไม้สีม่วงออกมาจากกระเป๋าและยื่นมาทางวิกเตอร์
วิกเตอร์มองดูและค่อยๆว่ายไปหาชายคนนั้น ยกตัวเองขึ้นนั่งบนโขดหินขยับเข้าไปใกล้พอที่หางของเขาพ้นน้ำ เอื้อมมือไปหยิบดอกไม้และยื่นไปทางริโอ เธออ้าปากแลบลิ้นออกมาเพื่อรับอาหาร
“เธอใกล้ตายแล้ว” มือหนาลูบห้วริโอและพูดขึ้นกับเขา “ฉันพยายามช่วยเธออยู่ การกลายพันธ์ุต้องรอดด้วย”
“ฉันช่วยได้ไหม”
“เธออยากช่วยฉันเหรอ?”
วิกเตอร์เพียงแค่ยักไหล่ตอบเขา
“งั้นก็ดี เราจะได้โดดเดี่ยวด้วยกัน” ซิงเก็ดเดินเข้าไปทางประตูไม้ที่เชื่อมติดกับหินในถ้ำ เด็กชายมองดูจนเขาหายลับไปหลังประตู อยู่ๆวิกเตอร์กลับรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่หางของเขา เกล็ดสีน้ำเงินค่อยๆหายไปปรากฏภาพผิวหนังสีขาวซีดและรูปร่างขาที่ผิดรูปของเขาข้างนึง วิกเตอร์ตกใจร้องเสียงดังลั่นถ้ำ ริโอที่อยู่ข้างๆรีบเดินมาด้านหลังเพื่อให้เด็กน้อยขยับเข้าไปซุกตัวเนื่องจากอาการตื่นตระหนก
วิกเตอร์พูดไม่ออกเขาไม่เคยรู้ว่าหางของเขาสามารถเปลี่ยนขาได้หากปราศจากน้ำ แม่ไม่เคยบอกเขา เดาว่าเธอก็ไม่เคยรู้ แม่เคยบอกว่าพ่อของวิกเตอร์เป็นมนุษย์นั่นอาจเป็นสาเหตุของเหตุการณ์นี้ ซิงเก็ดออกมาหลังได้ยินเสียงร้อง ชายคนนั้นเพียงแค่หยิบผ้าผืนใหญ่สีซีดไปทางวิกเตอร์เพื่อปกปิดร่างเปลือยเปล่า ไซเรนตัวน้อยพันตัวด้วยผ้าและควานหาเศษท่อนไม้แถวนั้นเพื่อพยุงตัวยืนและเดินตามเขาเข้าไปที่ประตูไม้
วิกเตอร์ที่หางเพิ่งเปลี่ยนเป็นขาต้องหัดเดินเหมือนเด็กแรกเกิด เขาพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะเดินได้ แต่ขาที่ผิดรูปเป็นผลพวงมาจากหางที่ขาดทำให้เขาต้องฝึกมากยิ่งขึ้นโดยมีริโอที่มักจะเดินข้างๆเพราะกลัวไซเรนตัวน้อยล้มหน้าคว่ำ
ซิงเก็ด ชายร่างสูงที่วิกเตอร์ได้รู้ชื่อเมื่อไม่นานมานี้ เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์จากพิลโทเวอร์ วิกเตอร์ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมาลงเอยที่นี่ เพียงแค่อาศัยอยู่ด้วยและช่วยงานบางเรื่องที่พอจะทำได้
…
เด็กชายนั่งอ่านหนังสือภายในถ้ำ แต่กลับได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้นเหนือสะพานข้ามแม่น้ำ ห่างออกไปไม่ไกลจากถ้ำที่เขาอยู่
ปัง!
ประตูไม้เปิดออกเสียงดังลั่น วิกเตอร์สะดุ้งสุดตัวตอนเขาเปิดประตู และเห็นซิงเก็ดพยุงร่างใครบางคนเข้ามาภายใน
“เตรียมของ เราต้องช่วยเขา”
“เขาคือใคร” ร่างคนแปลกหน้าอยู่บนเตียงเหล็กขึ้นสนิมภายในห้อง วิกเตอร์สังเกตว่าตัวเขาเปียกโชก ใบหน้าและเนื้อตัวขาวซีด ตาซีกซ้ายของเขาบวมช้ำเป็นสีม่วงเข้ม เลือดซึมตามรอยแผลออกมาถ้าหากโชคดีดวงตาข้างนั้นอาจจะรักษาได้ทัน
วิกเตอร์เตรียมของเสร็จเรียบร้อย เขายืนอยู่บนเก้าอี้ฝั่งด้านบนของชายที่บาดเจ็บ เขานอนกระสับกระส่ายแต่ยังมีสติเปลือกตาทั้งสองพยายามลืมขึ้น ความสกปรกในแม่น้ำคงทำให้แผลของเขาอักเสบและติดเชื้อ
“จับหัวไว้ ห้ามให้ขยับ” ซิงเก็ดไม่ตอบเพียงแค่สั่งเท่านั้น
เด็กน้อยประคองหัวไว้มั่น มองดูซิงเก็ดฉีดสารบางอย่างให้เขา ร่างบนเตียงเหล็กร้องลั่นและดิ้นไปมาอย่างทรมานวิกเตอร์พยายามจับ มือของเขาคว้าข้อมือวิกเตอร์ไว้แน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อเลือดซึมออกมาเป็นทางยาว สำหรับไซเรนอายุน้อยนั่นเป็นการจับที่รุนแรงมาก ผิวของเขาเริ่มปรากฏสีแดงจางๆ วิกเตอร์เปลี่ยนไปล็อคช่วงคางของเขาแทน แขนที่มีเลือดสัมผัสเข้ากับผิวหนังรอบดวงตาที่เสียหายข้างซ้าย ผิวหนังที่พุพองค่อยๆสมานตัว ทิ้งรอยไหม้สีดำและรอยแผลเป็นไว้ เด็กชายเงยหน้ามองซิงเก็ด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ นักวิทยาศาสตร์คนนั้นหยุดชะงักและมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นสลับระหว่างแผลกับเลือดของไซเรนที่เปื้อนผิวหนัง
ซิงเก็ดเพียงแค่ยื่นมีดสั้นให้เขาพิสูจน์สิ่งที่สงสัย วิกเตอร์ลังเลเขาไม่เคยทำแบบนี้ กลัวว่าถ้าหากข้อพิสูจน์นี้สำเร็จเขาจะถูกเอาไปทดลองเหมือนริโอ แต่หลายเดือนที่อยู่ด้วยกันมีแค่ร่างไร้ลมหายใจของริโอเท่านั้นที่เขาสนใจ เขาไม่ตั้งคำถามกับเผ่าพันธ์ุของวิกเตอร์เลยซักครั้ง
ไซเรนตัดสินใจกรีดนิ้วมือของตนเอง เลือดค่อยๆไหลลงบนเปลือกตาและผิวหนังด้านซ้ายของเขา บาดแผลฉกรรจ์ค่อยๆหายไปเหลือเพียงรอยไหม้สีดำคล้ำ ชายคนนั้นเริ่มสงบมากขึ้น นอนนิ่งหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ซิงเก็ดฉีดยาให้เขาเพิ่มและใช้ผ้าพันแผลรอบดวงตา
“ไปพักเถอะเจ้าหนู ที่เหลือฉันจัดการเอง” วิกเตอร์เฝ้าดูจนเขาทำแผลเสร็จ จึงลงจากเก้าอี้และเดินไปทางประตูไม้ ไซเรนตัวน้อยนอนตรงแอ่งน้ำด้านนอก วันนึงเขาต้องอยู่ในน้ำอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง เขาไม่สามารถอยู่บนบกได้อย่างถาวร เขาค่อยๆถอดผ้าผืนใหญ่และประคองตัวลงน้ำ หาง ครีบตรงหู และพังผืดตรงฝ่ามือปรากฏออกมาให้เห็น เขาลอยไปมาในน้ำพึมพำเสียงเพลงอยู่ในลำคอ เพลงที่แม่เขาเคยร้องให้ฟังตอนฝันร้าย หวังว่าเสียงของเขาจะช่วยให้ชายแปลกหน้าผ่อนคลายและสงบมากขึ้น วิกเตอร์ดำดิ่งลงใต้น้ำทิ้งวันที่แสนเหนื่อยล้าไว้ด้านบน มุดตัวเข้าที่ซอกหินเพื่อพักผ่อน
ชายแปลกหน้าออกไปก่อนที่วิกเตอร์จะขึ้นเหนือน้ำ เด็กชายผิดหวังเขาคิดว่าจะเจอชายคนนั้นก่อนที่เขาจะไป ต้องการที่จะเห็นว่าบาดแผลหายจริงหรือไม่
‘ซิลโก’ ชื่อของเขา ซิงเก็ดบอกว่าเขาจะกลับมาอีกครั้ง วิกเตอร์เฝ้ารอจนถึงวันนั้น
…
วิกเตอร์ไม่เคยพบซิลโกอีกเลย เขาเพียงเป็นแหล่งเงินทุนให้ซิงเก็ดในการทำวิจัย พัฒนาสารที่เขาเรียกว่า ชิมเมอร์ มันถูกวิจัยจนใกล้สำเร็จ วิกเตอร์ไม่มีส่วนร่วมกับการวิจัยครั้งนี้ เขาทำงานส่วนของเขาช่วยเหลือผู้คนในซอน เขาสร้างอวัยวะเทียมให้กับคนยากไร้ ประดิษฐ์อุปกรณ์ช่วยหายใจจากสิ่งของที่พอจะหาได้ และรับค่าตอบแทนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ร่างบอบบางทว่างดงามเพลิดเพลินไปกับการว่ายน้ำผ่อนคลายจากความเหนื่อยล้าในการทำงาน แม้ว่าน้ำที่นี่ไม่ได้สะอาดมากนักแต่เขาเชื่อว่ามันดีกว่าน้ำในแม่น้ำของซอนแน่นอน
เสียงย่ำเท้าทำให้เขารีบหันกลับไปมอง วิกเตอร์กลัวว่าจะเป็นคนอื่นที่แอบเข้ามา ไซเรนไม่เคยปลอดภัยจากพวกมนุษย์ หากใครซักคนพบว่ามีไซเรนอยู่ที่นี่ วิกเตอร์คงโดนจับไปขายหรืออาจจะเลวร้ายกว่านั้น
แต่กลับเป็นเขา ซิลโกเดินเข้ามาภายในถ้ำพร้อมถือผ้าผืนใหญ่สีโกเมนเข้าคู่กับชุดที่เขาใส่ เขาต่างจากครั้งแรกที่ได้พบ ใบหน้าที่บาดเจ็บครานั้นปรากฏรอยไหม้สีดำเช่นเดียวกับตาขาว แต่ม่านตากลับเป็นสีส้มสว่าง รอยแผลเป็นฝังลึกอยู่รอบๆเปลือกตาที่เสียหาย ข้างๆกันเป็นซิงเก็ดชายคนนั้นนิ่งเงียบเพียงแค่ยืนรออยู่ด้านหลังกับพวกลูกน้องของซิลโก ไซเรนหนุ่มที่ตอนนี้โตพอที่จะเข้าใจว่าดวงตาแห่งซอนต้องการอะไร วิกเตอร์เป็นของเขา
หลังวิกเตอร์ช่วยเหลือซิลโกเมื่อครั้งนั้นพวกเขาเชื่อมโยงกันเสมอผ่านพันธะแห่งเลือดที่พวกเขาเผลอทำโดยไม่รู้ตัว ตลอดหลายปีที่ผ่านมาซิลโกแค่รอเวลา รอวันที่ไซเรนตัวน้อยเติบโตขึ้นมาเป็นสิ่งมีชีวิตที่งดงามตามสายพันธ์ุของมัน
ซิลโกเฝ้ามองเขาโผล่พ้นขึ้นเหนือน้ำ ร่างกายบอบบางทว่างดงาม ผมของเขายาวถึงสะโพกมีสีน้ำตาลแต่ปลายผมกับเป็นสีเงิน ดวงตาสีน้ำผึ้งแวววาว เจ้าของร่างว่ายมาทางเขาพยุงตัวขึ้นบนโขดหิน หางค่อยๆหายไปและเปลี่ยนเป็นขาเรียวยาว แต่อีกข้างกับผิดรูปอย่างเห็นได้ชัด
“ช่วยหน่อยได้ไหม” ดวงตาแห่งซอนหลงไปกับเสียงที่ไพเราะหวานหู พินิจดูใบหน้างามริมฝีปากบางยิ้มพลางเชื้อเชิญ เขาใช้ผ้าคลุมไปที่ไหล่บอบบางพร้อมกับช่วยพยุงวิกเตอร์ให้ลุกขึ้นยืน มือกระชับเข้าที่เอวเพื่อให้วิกเตอร์ทรงตัวได้ มือบางจับที่ไหล่เขาเพื่อทรงตัวและเริ่มนำผ้ามาปกปิดร่างกาย ใช้ผ้าเส้นเล็กเป็นสายรัดช่วงเอวคอด กลัดผ้าด้วยเฟืองโลหะที่หาได้ตามข้างทาง ดวงตาแห่งซอนไม่ละสายตาออกจากวิกเตอร์แม้แต่วิเดียว
ซิลโกเฝ้ามองวิกเตอร์อยู่ในชุดผ้าคลุมสีแดง ส่วนเว้าโค้งของลำตัวโผล่ออกมานอกผ้าชวนให้หายใจติดขัด “แล้วคุณต้องการอะไรจากฉันล่ะ”
“คุณ”
…
“เขาจะรอดไหม” ซิลโกถือหลอดชิมเมอร์ไว้ในมือ พลางมองไปที่หลอดบรรจุของเหลวสีม่วง
“ก็นานพอ” ซิงเก็ดตอบน้ำเสียงเจือไปด้วยเสียงหัวเราะ
เด็คการ์ดมาเพื่อบอกข่าว เขาเป็นหนึ่งในลูกน้องของซิลโก เหตุการณ์ระเบิดในพิลโทเวอร์เป็นฝีมือของลูกๆของแวนเดอร์ พวกเขาลงมือปล้นของในอาคารแห่งหนึ่งจนพลาดเกิดการระเบิดครั้งใหญ่ เขาพยายามขโมยของที่พวกเด็กนั้นเอามา แต่ดันสู้ไม่ได้สภาพเด็กชายเลยสะบักสะบอมไปด้วยรอยช้ำ
ซิลโกยืนอยู่ข้างหน้าเขา หันหลังให้และมองดูภาพมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ภายใต้กระจกในโรงงานร้างแห่งนี้ เด็คการ์ดสังเกตเห็นบางอย่างกำลังว่ายเข้ามาใกล้กระจก มนุษย์? ในน้ำลึกขนาดนี้เหรอ? รูปร่างเหมือนมนุษย์แต่ช่วงล่างกลับมีหางคล้ายปลา เกล็ดสีน้ำเงินแวววาวสะท้อนแสงกับน้ำทะเล ใบหน้างดงามปรากฏเข้ามาในสายตา เด็คการ์ดตะลึงงันไปชั่วขณะเขาไม่เคยเห็นไซเรนมาก่อน ใครจะไปคาดคิดว่าจะมีสิ่งนี้ในซอน สิ่งที่ล้ำค่าเกินกว่าจะหาได้ในเมืองใต้ดิน
ไซเรนเหมือนสนใจชายตรงหน้าเขามากกว่า ค่อยๆม้วนตัวราวกับว่ากำลังอวดโฉมเพื่อให้ตัวผู้มองดูความงดงามของมัน ราวกับว่าเพื่อให้ตัวผู้เห็นว่ามันเหมาะกับการเป็นแม่พันธ์ุของเขา มือบางเอื้อมมาแตะที่กระจก ลอยอยู่นิ่งๆเพื่อรอคอย ซิลโกที่ยืนนิ่งก่อนหน้านี้ขยับเข้าใกล้กระจก เอียงคอพลางเลิกคิ้วขึ้นเหมือนเขากำลังถามว่าคุณต้องการอะไร จะมีสิ่งไหนที่เขาหาให้ไม่ได้หากเพียงแค่คุณเอ่ยปากขอ
วิกเตอร์เพียงแค่ยิ้มให้เขาและถอยออกก่อนจะว่ายขึ้นไปด้านบน ซิลโกมองตามจนสุดสายตา
“สวยใช่ไหมล่ะ” ซิลโกเอ่ยขึ้นกะทันหันหลังไซเรนตัวนั้นขึ้นเหนือน้ำ “แต่ถึงยังไง พวกข้างบนนั้นก็ไม่มีใครรู้ว่าเขามีตัวตน”
“มันเป็นสัตว์ประหลาด”
“มีสัตว์ประหลาดอยู่ในตัวเราทุกคน” ชายร่างสูงเพียงปรายตามอง พลางยกหลอดชิมเมอร์ขึ้นมาต่อหน้าเด็คการ์ด
“ไม่…ไม่! ฉันตายแน่” เด็กหนุ่มพูดขึ้นด้วยสีหน้าวิตกกังวล ขยับเท้าถอยหนีให้ห่างจากซิลโก
“ฉันจะบอกความลับอย่างนึงที่ฉันได้เรียนรู้ตอนอายุเท่าคุณนะหนุ่มน้อย พลังที่แท้จริงไม่ได้เกิดจากคนที่แข็งแกร่งที่สุด เร็วที่สุด หรือฉลาดที่สุด นั่นไม่ใช่เลย มันเกิดจากคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมาต่างหาก” ซิลโกหันมาพูดกับเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ได้เวลาปล่อยสัตว์ประหลาดแล้ว” เด็คการ์ดจ้องไปหลอดนั้นด้วยสายตาสิ้นหวัง เสียงหายใจหอบดังขึ้นก่อนที่เขาหยิบมันขึ้นมาและกลั้นใจดื่มมันลงคอ
…
เสียงคำรามดังขึ้นมาผ่านประตูที่วิกเตอร์กำลังจะเปิดเข้าไป เขาชะงักอยู่กับที่ มือกำที่เปิดก่อนจะตัดสินใจเดินไปที่ที่เขาพักอาศัยแทน วิกเตอร์ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่พวกเขาทำแต่กลับนิ่งเฉยและปล่อยผ่าน เขาปฏิเสธซิลโกไม่ได้ เขา….แค่นิ่งเฉยต่อสิ่งที่เขาทำ ซิลโกไม่เคยบังคับให้วิกเตอร์เข้าร่วม เพียงแค่ปล่อยให้วิกเตอร์ทำในสิ่งที่อยากทำ ช่วยเหลือผู้คนต่อไป เพียงแค่อยู่ข้างๆดวงตาแห่งซอนเท่านั้น ใกล้พอที่เขาเอื้อมมือมาแล้วจะเจอวิกเตอร์เสมอ
ร่างบางนั่งนิ่ง เนิ่นนานจนประตูห้องเปิดออกก่อนที่วิกเตอร์จะรู้สึกตัว ซิลโกล็อคประตูและเดินเข้ามาภายใน วิกเตอร์เงยหน้ามองไปที่เขาขณะนั่งอยู่บนเตียง ชายร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า คุกเข่าแล้วแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาของวิกเตอร์ ค่อยๆจับฝ่ามือบางขึ้นมาประทับจูบ ไล่ทีละนิ้วจนไปถึงนิ้วที่มีรอยแผลเป็นจางๆ รอยที่วิกเตอร์กรีดมันเพื่อรักษาเขา
“คุณจะไปหาเขา…ไปหาแวนเดอร์” วิกเตอร์เอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา มือลูบไปที่ใบหน้าซิลโก สัมผัสแผ่วเบาและนุ่มนวล
“เด็กพวกนั้นเป็นคนทำ” ซิลโกพูดขณะจับสะโพกวิกเตอร์ กำชับมือและดึงตัวเขาเข้ามากใกล้ยิ่งขึ้น มือแกร่งค่อยๆปลดผ้าคลุมที่วิกเตอร์สวมใส่ ริมฝีปากประทับจูบไปที่ลำคอ ขบเม้มจนขึ้นสีแดงระเรื่อและไล่ไปที่หัวไหล่ “พวกข้างบนต้องการเด็กนั่น”
เขาพูดก่อนจะจับต้นขาด้านหลังดันวิกเตอร์นอนลงบนเตียง ขาทั้งสองข้างพาดอยู่บนไหล่แข็งแรง ขยับจูบตามหน้าอกค่อยๆเลื่อนลงไปจนถึงด้านล่าง มือข้างนึงขยับลูบไปที่รอยพับระหว่างขาของเขาถูนิ้ววนเล่นเบาๆจนเปียกแฉะ
“ซิลโก! อือ ไม่….ดะ เดี๋ยวก่อน!” วิกเตอร์พยายามกลั้นเสียงคราง ซิลโกกางขาเรียวบางให้ออกมากขึ้น ซุกหน้าลงไปที่หว่างขาใช้ลิ้นร้อนเลียแนบรอยพับลากขึ้นไปหาคริตอริส ดูดดุนและจูบเบาๆก่อนจะใช้ลิ้นกดเข้าไปในช่องคลอดที่ฉ่ำน้ำ ผนังนุ่มโอบรัดลิ้นทุกครั้งที่ดันเข้าไปลึก วิกเตอร์ไม่สามารถกลั้นเสียงครางของเขาได้ มือจับไปที่หัวซิลโก้จนผมของเขายุ่งเหยิง และดันเขาให้มาแนบชิด ขาเกี่ยวไปรอบคอของดวงตาแห่งซอน
เสียงเลียคราบน้ำใสดังขึ้นจนทำให้วิกเตอร์เขินอาย ซิลโกครางในลำคอขณะดูดอย่างรุนแรงรอบกลีบบางราวกับว่ามันเป็นบรั่นดีราคาแพงที่แสนเริศรส สันจมูกเคลื่อนโดนคลิตอริสของเขาทุกครั้งที่ซิลโกเลื่อนริมฝีปาก
“ซ ซิล อื้อ ฉันจะเสร็จ” เสียงหวานครวญครางออกมาก่อนจะกระตุกอย่างรุนแรง น้ำใสค่อยๆไหลออกมาตามรอยพับ ริมฝีปากซิลโก้ยังแนบกับช่องคลอดโอบรับทุกหยาดหยด ใช้ลิ้นไล่เลียจนสะอาด คางของเขาเปียกแฉะเปื้อนคราบน้ำใส เขาไม่ได้สนใจมากนักเพียงแค่เลียรอบปากและขยับขึ้นมาซุกไซ้ที่ซอกคอวิกเตอร์
“รสชาติดีเหมือนเคยที่รัก” ซิลโกกระซิบแนบหูขณะที่วิกเตอร์ยังครางหอบ เขาซุกหน้าเข้าที่ซอกคอแกร่งร่างกายสะท้านหลังถึงจุดสุดยอดไปไม่นาน
หลังหายใจได้ปกติร่างบางได้ยินเสียปลดซิปกางเกง มือแกร่งจับเข้าที่สะโพกของวิกเตอร์ นิ้วเรียวยาวถูวนรอยแยกของช่องคลอดอีกครั้งก่อนจะสอดลึกเข้าไป ค่อยๆกางนิ้วเพื่อขยายมันออก
“ซิล! ไม่ เดี๋ยว” วิกเตอร์ร้องเสียงหลงก่อนจะหยุดการกระทำนั้น
“ให้เด็กๆกับฉัน แล้วฉันจะไม่ยุ่งเรื่องของคุณ” วิกเตอร์ครางหอบจับหน้าซิลโก้บังคับให้หยุด มองเข้าไปในตาของเขาก่อนจะเอ่ยออกไป เขารู้จักลูกบุญธรรมของแวนเดอร์ หนึ่งในนั้นเคยช่วยเขาหาของสำหรับช่วยประชาชนในซอน และแวนเดอร์เป็นตัวกลางคอยสนับสนุนงานที่วิกเตอร์ทำเสมอ เขารู้ว่าซิลโกไม่พอใจที่วิกเตอร์ทำแบบนั้น แต่ชายคนนี้ไม่พูดอะไร เพียงแค่มองดูอยู่ห่างๆ
“แน่นอนที่รัก” ถ้าพวกมันรอดทั้งหมด “พวกมันจะเป็นของคุณ” นิ้วแกร่งดันลึกลงไปมากขึ้น วิกเตอร์ใช้แขนโอบรอบคอแล้วซุกหน้าลงไป เสียงครางหวานๆดังที่ข้างหู ขาสองข้างพันรอบเอวของซิลโก สะโพกของเขาขยับเข้าไปใกล้ ท่อนเนื้อหนาถูไถเข้ากับกลีบบางของช่องคลอด ปลายหัวกระแทกไปที่คลิตอริสทำให้วิกเตอร์เสียวซ่าน ซิลโกสอดตัวเข้ามาช้าๆ และตื้น ก่อนจะค่อยๆดันลึกเข้าไปจนสุด
“อา…ที่รัก คุณแน่นมาก…สมบูรณ์แบบ” สะโพกขยับเข้าออกอย่างช้าๆ วิกเตอร์สัมผัสได้ถึงความตึงแน่นภายในเสียดสีกับโพลงอ่อนนุ่ม มือบางดึงคอเขาลงมาเพื่อประกบจูบ สอดลิ้นเข้าข้างในพัวพันกับเขา ก่อนจะถอดจูบออกมาและกระซิบชิดริมฝีปาก
“เย็ดฉันแรงๆซิลโก….ให้ฉันอุ้มท้องทายาทของคุณ” เสียงครางในลำคอดังขึ้น แรงกระแทกเพิ่มขึ้นหลังวิกเตอร์พูดจบ มือหนายกสะโพกและกระแทกเข้าไปแรงกว่าเดิม รู้สึกได้ถึงหัวอวัยวะจูบปากมดลูกเขา ซิลโกขยับสะโพกเข้าใส่แบบไม่ยั้งแรง มือกระชับเข้าที่สะโพกบีบขย่ำจนขึ้นรอยช้ำ
“ใช่ อ่าใช่ ซิลโก เข้ามาลึกๆ” เสียงหวานดังขึ้นข้างหูซิลโกเหมือนมนต์สะกด ฟันแหลมคมขบเม้มไปที่ลำคอก่อนจะกัดเข้าที่ผิวซีดอย่างแรง วิกเตอร์ร้องครวญครางออกมาพลางเปิดลำคอให้เขาเข้าถึง สะโพกแอ่นโค้งงอด้วยความเสียวซ่าน พลางโยกเอวรับทุกครั้งที่เขาเข้ามา ซิลโกกระแทกสองสามครั้งจนวิกเตอร์ถึงจุดสุดยอดรอบที่สอง ตัวกระตุกอย่างแรง ขาบีบเข้าที่เอวซิลโกแน่น ก่อนจะรู้สึกถึงของเหลวที่ฉีดเข้าช่องคลอดของเขา เสียงหอบหายใจดังขึ้นประสานกันภายในห้อง ซิลโกกดค้างไว้รีดทุกหยาดหยดก่อนค่อๆยถอนออกมา
“อืมม…คุณสวยมาก..อร่อยมากที่รัก” ซิลโกพรมจูบเข้าที่ใบหน้าเขาเน้นย้ำที่ลำคอสวย ก่อนจะไล้ลิ้นไปที่รอยกัดตรงหัวไหล่ ลิ้มรสเลือดที่ไหลซึมออกมา
ซิลโกขยับลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ พลางมองไปที่วิกเตอร์ ร่างบางยังอยู่ในอาการหอบเล็กน้อย พยุงตัวขึ้นหยิบผ้ามาคลุมช่วงลำตัวก่อนจะมองไปที่ดวงตาแห่งซอน เพียงนิ่งเงียบและมองดูจนเข้าแต่งตัวเสร็จ ชายร่างแกร่งโน้มตัวลงมาจูบที่ขมับและกระซิบเสียงเรียบ
“รออยู่ที่นี่ ฉันจะมารับคุณหลังจบเรื่อง” วิกเตอร์ครางรับเบาๆก่อนที่ซิลโกจะเปิดประตูออกไป
…
ซิลโกรักษาสัญญาของเขา แม้จะไม่ทั้งหมด แต่จิงซ์ยังรอดและเธอกลับมาพร้อมเขา หลังแวนเดอร์ตายซิลโกเข้ายึดเดอะ ลาสดร็อปเปลี่ยนมันเป็นที่พำนักของเรา สำนักงานอยู่ชั้นบนของร้าน ด้านล่างเป็นบาร์ ชั้นใต้ดินเป็นห้องแลปของวิกเตอร์ จิงซ์จะอยู่กับเขาทั้งวันเธอรู้ความลับว่าเขาเป็นอะไร และมักจะขอถักเปียให้เวลาที่แช่ในอ่างน้ำ
“ฉันจะไว้ผมยาวเหมือนคุณ!” เด็กสาวเอ่ยขึ้นมาเสียงดัง วิกเตอร์หัวเราะเบาๆกอ่นจะตอบเธอ
“แน่นอนที่รัก”
“คุณสวยมาก….เกล็ดของคุณสีเหมือนผมของฉันเลย” จิงซ์ลูบเบาๆไปที่หางสีน้ำเงิน
“ฉันจะสวยเหมือนคุณไหม” ดวงตาสีฟ้าพราวระยับก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองวิกเตอร์
“โอ้ คุณอาจจะต้องลองถามพ่อของคุณดู” พูดจบมือบางเอื้อมไปหยิบบางอย่างข้างๆอ่างน้ำ “ฉันมีอะไรจะให้คุณ” ถือสร้อยไข่มุกสีขาวและยื่นให้เธอ
“คุณทำหรอ! ให้ฉัน?” วิกเตอร์พยักหน้าเบาๆพลางยิ้มหวาน “โอ้ ขอบขอบคุณมากแม่ มันสวยมาก!”
มันเป็นเพียงเชือกสีดำพันทบไข่มุกหนึ่งเม็ด คงไม่ต้องถามว่าวิกเตอร์มีมันได้ยังไง บางสถานการณ์ก็ทำเขาหลั่งน้ำตาได้อย่างง่ายดายเมื่ออยู่ใต้ร่างของซิลโก
“ซิลโก! พ่อ! มาดูนี่ซิ” จิงซ์ลุกขึ้นและวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เสียงร้องเรียกซิลโกดังลั่นทั้งชั้น เขาเดาว่าแม้แต่เซวิกาที่อยู่บาร์ด้านล่างยังได้ยินเสียงเธอตะโกน
จิงซ์มาอยู่กับเราหลายเดือนแล้วหลังจากเหตุการนั้น ก่อนหน้านี้เธอมักจะฝันร้ายตอนกลางคืนเธอร้องหาเพียงไวโอเล็ต….ไว เขาพยายามแล้ว เธอยังมีชีวิตอยู่แต่วิกเตอร์หาเธอไม่พบ วิกเตอร์คอยปลอบจิงซ์เสมอเพลงกล่อมเด็กง่ายๆมักจะออกมาเพื่อทำให้เธอผ่อนคลาย เสียงหวานดังก้องกังวานภายในห้องกล่อมลูกสาวเขาจนหลับไปในอ้อมแขน ตอนนี้เธอคือลูกสาวของเขา หรือตอนนี้อาจจะเป็นลูกสาวคนโต…วิกเตอร์รู้ว่าร่างกายเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น
แค่รู้สึกอยากแช่น้ำอยู่ตลอดเวลา บางครั้งเขาเผลอหลับจนซิลโกมาพบและอุ้มเขาเพื่อไปที่เตียง
“คุณทำให้เธอเหรอ” ซิลโกเดินเขามาในห้องน้ำ พิงกรอบประตูมองดูวิกเตอร์ที่เกยคางไว้บนขอบอ่าง เขาคงโดนจิงซ์วุ่นวายจนต้องยอมยกเก้าอี้ที่ทำงานให้เธอ
“แน่นอน มีของคุณด้วย…ถ้าคุณอยากได้” นัยตาสีน้ำผึ้งช้อนมองขึ้นมาขณะที่ซิลโกเลื่อนตัวเข้ามาใกล้อ่างน้ำ มันใหญ่พอสำหรับสองคน เขาทำเพื่อวิกเตอร์เสมอ หาของที่ดีที่สุดให้เขา
“ถ้ามันมาจากเธอ แน่นอนว่าฉันอยากได้” ดวงตาแห่งซอนคุกเข่าต่อหน้าเขา ข้างหน้าวิกเตอร์ โอ้ ชายผู้ยิ่งใหญ่คนนี้คุกเข่าเพื่อเขา เพื่อสร้อยไข่มุกธรรมดา ริมฝีปากค่อยๆกดจูบเขา มือหนาล็อคเข้าที่คางวิกเตอร์สอดลิ้นเข้ามาอย่างรุนแรง ลิ้นเกี่ยวพันกันภายในก่อนที่เจ้าของดวงตาสีน้ำผึ้งจะผละออกมาพลางกัดไปที่ริมฝีปากล่างของเขา แขนเรียวบางโอบเข้าที่คอแกร่งยกตัวดันขึ้นให้พ้นน้ำ หางเปลี่ยนเป็นขาอย่างรวดเร็ว ซิลโกจับสะโพกเขา กางขาและยกเข้าเอวก่อนจะยกเขาขึ้นเดินออกไปที่เตียง ริมฝีปากกับเข้าหากันอีกรอบประกบกันไม่ห่างจนหลังของวิกเตอร์สัมผัสกับผ้าปูที่นอนอย่างนุ่มนวล
“ที่รัก….ไหนล่ะของที่เธอจะให้” ใบหน้าที่แม้จะมีรอยแผลเป็นทว่ายังหล่อเหลากระซิบแผ่วเข้าข้างหูของวิกเตอร์ พลางจูบเบาๆไปที่ลำคอ สูดดมความหอมหวานของคนรัก
“คุณต้องชอบแน่” วิกเตอร์จับข้อมือเขามาวางไว้ที่หน้าท้องบาง ซิลโกชะงักและเงยหน้าสบตาเขาเพียงเสี้ยววิ ก่อนจะพุ่งเข้ากอดวิกเตอร์แนบแน่น กระชับมือเข้าที่เอวคอดดึงเขาเข้ามาภายในอ้อมแขนที่แข็งแรง
“ขอบคุณวิกเตอร์” เสียงกระซิบพร้อมทั้งรอยจูบประทับเข้าที่ใบหน้าของเขา วิกเตอร์ใช้แขนโอบรอบหลังของซิลโก พลางซุกไซ้เข้าที่ซอกคอเหมือนลูกแมว
ปัง!
“เฮ้!! พวกคุณทำอะไรกัน!” จิงซ์เปิดประตูเสียงก่อนจะตะโกนขึ้นเสียงดัง กระโจนใส่พวกเขาทั้งคู่ ซิลโกเบี่ยงตัวเล็กน้อยเพื่อบังขาข้างที่บาดเจ็บของวิกเตอร์ พนันว่าเสียงของจิงซ์คงดังจนเซวิกาได้ยินอีกรอบแน่นอน