Work Text:
Sa kanto ng maliit na kalye sa Seoul, may isang flower shop na tinatawag na “Gyu’s Garden.” Bukod sa mga sariwa at makukulay na bulaklak, ang tunay na dahilan kung bakit maraming bumabalik ay ang may-ari nitong si Kim Mingyu—mabait, masayahin, at palaging may dalang energy na parang araw tuwing umaga.
Isang umaga ng taglagas, may pumasok na bagong customer. Naka-itim na hoodie, makapal ang salamin, at hawak-hawak ang isang notebook na mukhang matagal nang gamit. Tiningnan ni Mingyu ang lalaking pumasok na para bang hindi sanay sa presensya ng ibang tao.
“Good morning!” bati niya, may ngiting hindi mapigilan.
Tumango lang ang lalake. “Rosas. Puti.”
“Ahh, classic. May gusto ka bang occasion, o gusto mo lang talaga ng white roses?”
Tahimik. Isang maikling sagot lang ang sinagot ng lalake:
“Para sa pagsusulat.”
Mula noon, linggo-linggo, pumupunta ang lalake. Lagi siyang bumibili ng bulaklak—minsan lilies, minsan daisies, pero palaging may notebook na dala. Umuupo siya sa maliit na table sa loob ng shop, umiinom ng libreng tsaa, at nagsusulat.
“Anong sinusulat mo?” tanong ni Mingyu isang araw, habang nag-aayos ng tulips sa garapon.
Hindi agad sumagot si Wonwoo. Pero sa unang pagkakataon, tumingin siya kay Mingyu. “Mga kwento… tungkol sa mga taong hindi marunong magpahayag. Pero natututo.”
Napangiti si Mingyu. “Tulad mo?”
Bahagyang nag-init ang tenga ni Wonwoo. Hindi siya sumagot, pero sa halip ay iniabot niya ang isang maliit na papel.
“Para sa’yo,” bulong niya.
Binasa ni Mingyu ang maikling tula:
"Sa gitna ng halimuyak ng bulaklak,
may tinig kang dumarating.
Hindi kailangan ng salita,
sapat na ang ngiting may dalang pag-ibig."
Nanlaki ang mata ni Mingyu. “Sinulat mo ’to para sa akin?”
Tumango si Wonwoo, at sa unang pagkakataon, ngumiti siya—tunay at buo.
“Matagal na kitang sinusulat… ngayong nahanap na kita, siguro pwede ko nang simulan ang bagong kwento.”
Mingyu laughed softly, tapos dahan-dahang umupo sa tabi niya. “Sana may karakter ako roon na florist na sobra magmahal.”
“Meron,” sagot ni Wonwoo. “At doon din umiikot ang buong kwento.”