Work Text:
"Έλα, σε κλείνω, τα λέμε σε λίγο."
Ωχ.
Κρίνοντας από τον τόνο της φωνής της Φίφης, στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν πάλι ο Άκης.
"Πάλι με τον Άκη θα βγει;" ρώτησε αγανακτισμένα ο Αλί, ανοίγοντας την πόρτα του δωματίου.
"Δεν την άκουσες; Μόνο όταν μιλάει με τον Άκη, ακούγεται πιο ηλίθια απ' ότι συνήθως."
Ο Αλί έριξε στον Θανάση ένα συμπονετικό ύφος, πράγμα το οποίο ειλικρινά εκτίμησε γιατί χρειαζόταν έναν άνθρωπο να βγάζει το άχτι του, και ο Φάνης, ακόμα και αν είχε έρθει, θα τους τα είχε πρήξει σχετικά με την καψούρα του. Τουλάχιστον δεν θα άκουγε κλάματα για το απόγευμα, μιας και που τα μώρα είναι στον παιδίατρο
"Τι του βρίσκει θα 'θελα να 'ξερα..." Αναρωτήθηκε για πολλοστή φορά ο Θανάσης. Και για πολλοστή φορά, ένιωσε έναν μικρό κόμπο στο στομάχι του στην σκέψη του ραντεβού της Φίφης με τον Άκη. Αλλά αυτό ήταν πιθανότατα απλά επειδή αντιπαθούσε και τους δύο τους.
"Όπως σου έχω ξαναπεί ρε φίλε, είναι χειρότερος από εσένα και τα πάει αρκετά καλά στο σχολείο ώστε να μην τον πιάνουν." Ο κόμπος στο στομάχι του Θανάση έσφιξε λίγο παραπάνω με τα λόγια του Αλί, με ένα συναίσθημα που δεν μπορούσε και δεν ήθελε να ονομάσει. Κάτι πράσινο που ένιωθε πως του έτρωγε τα σωθικά.
Δεν είναι καλύτερος ο Άκης. Εγώ είμαι, εγώ είμαι, εγώ είμαι.
"Έχεις κάποιο άλλο σχέδιο, ρε σύ;" συμπλήρωσε ο Αλί, γεμίζοντας το στόμα του με όσα περισσότερα από τα πατατάκια της κουζίνας μπορούσε.
Τι σχέδια και πράσινα άλογα; Όλα τα προηγούμενα πλάνα δεν είχαν κάνει απολύτως τίποτα, αν μη τι άλλο, είχαν και το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Και ο Θανάσης, μπορεί να μην ήταν τίποτα, αν όχι πεισματάρης, αλλά είχε αρχίσει να χάνει τις ελπίδες του.
"Άσε φίλε, τίποτα. Δημιουργική ξηρασία που λένε. Αν το συνεχίσουμε έτσι, τους κόβω να το πάνε μέχρι τέλους. Δεν θα το αντέξω, να κάνω και τον Άκη κουνιάδο μου, στο λέω," ανατρίχιασε ο Θανάσης. Η ιδέα του προκαλούσε αναγούλα. Μπορούσε ήδη να το φανταστεί: να σκάει μύτη το ζευγαράκι της Αγίας Παρασκευής μες τα μέλια και τις γλύκες, ο Άκης να τρώει μαζί τους μεσημεριανό... Και μόνο που το σκεφτόταν, ήθελε να κάνει εμετό.
"Όχι ότι θα το άντεχε και κανένας, αλλά τέλος πάντων. Ο τομέας του κουνιάδου στην οικογένεια σου είναι πονεμένη ιστορία... Εσύ έτσι που το πας, θα γίνεις κουνιάδος του εαυτού σου δύο φορές."
Ε;
"Τι εννοείς, κουνιάδος του εαυτού μου;"
"Ρε φιλάρα, αφού αν τα καταφέρεις με την Φίφη, τεχνικά μιλώντας, θα είσαι και κουνιάδος του εαυτού σου δύο φορές. Μία από το αναμενόμενο και μία από τα αδέρφια σας."
Ένα περίεργο συναίσθημα άρχισε να δημιουργείται στο στομάχι του Θανάση και ένιωσε τα αυτιά του να γίνονται κόκκινα.
"Τι να καταφέρω με την Φίφη, ρε ηλίθιε;"
Τι χαζομάρες έλεγε πάλι ο Αλί; Τι να καταφέρει ο Θανάσης με την Φίφη; Πως θα μπορούσε το οτιδήποτε να κάνει τον Θανάση δύο φορές κουνιάδο του εαυτού του; Ποιο ήταν το 'αναμενόμενο'; Τι σχέση είχαν ο Μάρκος και η Εύα;
Γιατί ο κόμπος στο στομάχι του Θανάση έσφιξε στα ξαφνικά;
"Ρε συ, μήπως χτύπησες το κεφάλι σου; Να τα φτιάξεις μαζί της, αυτός δεν είναι ο στόχος μας τόσους μήνες;"
...
Ε;
Ο Θανάσης ένιωσε το πρόσωπο του να ζεσταίνεται.
Να θέλει αυτός να τα φτιάξει με την Φίφη;
Την Φίφη;
Το πιο εκνευριστικό και αντιπαθητικό άτομο σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ούτε να γελάσει δεν μπορούσε. Η ιδέα ήταν οριακά προσβλητική.
"Ρε μαλάκα, σίγουρα είσαι καλά; Τι έπαθες τώρα στα καλά του καθουμένου;" Ο Αλί τον κοίταξε περίεργα τώρα, κουνώντας πέρα δώθε το χέρι μπροστά από το πρόσωπο του Θανάση. Ο Θανάσης ένιωσε ένα κύμα θυμού να σκάει μέσα του και πρώτου το καταλάβει είχε σηκωθεί πάνω και είχε πιάσει τον Αλί από τον γιακά με το ένα χέρι ενώ με το άλλο του έριχνε καρπαζιες στο κεφάλι. Ο Αλί άρχισε να του φωνάζει αλλά ο Θανάσης το αγνόησε.
"Τι είπες ρε ηλίθιε; Εγώ να θέλω να τα φτιάξω με την Φίφη; Από που και ως που;"
"Όπα ρε φίλε, μαζέψου! Τι έπαθες στα ξαφνικά, ρε συ;"
Το βλέμμα του Αλί ήταν γεμάτο απορία, λες και δεν είχε καταλάβει την μαλακία που είχε μόλις πει. Ο Θανάσης του έριξε άλλες λίγες καρπαζιες και τον άφησε ελεύθερο.
"Εγώ τι έπαθα, εσύ τι έπαθες και λες ότι θέλω να τα φτιάξω με την Φίφη"
"Γιατί ρε, δεν θες;"
"Όχι!" οριακά φώναξε ο Θανάσης, αγνοώντας το αίσθημα λάθος που ένιωθε. Ο Αλί έγινε ακόμα πιο μπερδεμένος όταν το άκουσε αυτό.
"Τι όχι ρε μαλάκα, τι όχι; Θα με τρελάνεις; Τότε γιατί έχεις τέτοια κόντρα με τον Άκη;"
Επειδή...
Επειδή...
"Επειδή έχει αντιπαθητική μούρη, γι'αυτό!"
"Και ο Νίκος είχε και αυτός αντιπαθητική μούρη;"
Στην ανάμνηση του Νίκου η ήδη φρικτή διάθεση του Θανάση έγινε ακόμα χειρότερη.
"Συγνώμη, να σου θυμίσω ότι εγώ και η Φίφη είμαστε τεχνικά αδέρφια;" Η λέξη αδέρφια ξινισε στην γλώσσα του Θανάση, αλλά αυτό ήταν λογικό καθώς η Φίφη δεν θα ήταν ποτέ πραγματική αδερφή του.
"Μου πέρασε από το μυαλό, αλλά δεν μου φάνηκε και τόσο απίθανο με το ιστορικό της οικογένειας σας!" Ο Αλί έκανε μια παύση εκεί, σηκώνοντας τα χέρια του στον αέρα πρώτου συνεχίσει. "Συγνώμη, αφού δεν θες την Φίφη, γιατί στο διάολο την παίρνεις στο κατόπι διαρκώς;"
"Επειδή μου σπάει τα νεύρα!"
"Αφού έκανες ακριβώς τα ίδια και όταν ήμασταν μικροί και σου άρεσε η Γωγώ από το Β2!"
Που θυμήθηκε τώρα ο Αλί την Γωγώ από το Β2;
Ήταν ένα ξανθό κοριτσάκι που είχε ερωτευτεί ο Θανάσης στα 7 του και είχε αποφασίσει πως ο καλύτερος τρόπος να τραβήξει την προσοχή της ήταν να την κλωτσάει και να της πετάει το φαγητό στις τουαλέτες.
Τι σχέση είχε ο τρόπος που συμπεριφερόταν στην Γωγώ και ο τρόπος που συμπεριφέρεται στην Φίφη; Δεν υπήρχε καμία ομοιότητα.
Υπήρχε;
Ο Θανάσης ένιωσε τον εγκέφαλο του να βραχυκυκλώνει.
"Εσύ δηλαδή τόσο καιρό νόμιζες πως θέλω την Φίφη;"
"Ναι! Και νόμιζα πως δεν το αναφέρουμε στα φωναχτά επειδή θα μας άκουγε κανένας και θα σε έσφαζε ο πατέρας σου!"
Δεν γίνεται αυτό που του συμβαίνει, πρέπει να έχει μπει στην ζώνη του λυκόφωτος. Δεν υπάρχει καμία απολύτως πιθανότητα να μοιάζει λες και γουστάρει την Φίφη. Ο Αλί είναι απλά ο τρελός, που δεν καταλαβαίνει ότι μπορεί ένας άνθρωπος να είναι αντίθετος σε μια σχέση απλά και μόνο επειδή αντιπαθεί και τα δύο άτομα.
Ο Αλί είναι ο τρελός και δεν έχει καταλάβει τίποτα. Πάντα αυτός ήταν ο ηλίθιος της παρέας άλλωστε. Δεν θα μπορούσε ποτέ ο Θανάσης να είναι ερωτευμένος με την Φίφη γιατί...
Γιατί...
Γιατί...
"Αφού την Φίφη την θέλει ήδη ο Φάνης ρε βλαμμένο, θα την γουσταρα και εγώ; Είσαι εντελώς γκάου;"
"Ρε συ Θανάση, τον τρελό μου κάνεις; Την Φίφη επίσης την ήθελε και ο Ρούλης μαζί με τον Φάνη. Ακόμα και εγώ την γουσταρα την Φίφη για κάνα-δυο μήνες. Θα μου πεις τώρα ότι έχουμε θέμα στην παρέα μας με το να γουστάρουμε την ίδια γκόμενα; Η Φίφη από μόνη της δείχνει το αντίθετο!"
Ο Θανάσης αγνόησε την ελαφριά μαχαιριά που ένιωσε όταν άκουσε πως ο Αλί ήταν και αυτός κάποτε ερωτευμένος με την Φίφη, και προσπάθησε να βρει κάποια λογική στην όλη κατάσταση.
"Εσύ τώρα τι κάνεις, προσπαθείς να με πείσεις πως είμαι ερωτευμένος με την Φίφη ή κάτι τέτοιες μαλακίες;"
"Όχι, αλλά με όλα αυτά που κάνεις, δεν μπορείς και να με κατηγορήσεις που το μπέρδεψα."
Ο πονοκέφαλος του Θανάση δυνάμωσε ακόμα περισσότερο, και τα νεύρα του το ίδιο.
"Λοιπόν φύγε να μην σε βλέπω, γιατί θα σε πλακώσω στις φάπες"
"Όπα ρε φιλάρα, 'ντάξει, σορι, είπε και εγώ μια μαλακία, μην τα παίρνεις τώρα," προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό του ο Αλί
"Ρε, έξω σου είπα!"
Ο Αλί το έβαλε στα πόδια με το μόλις ο Θανάσης ξανάρχισε τις φωνές. Με μια μικρή δυσαρέσκεια, ο Θανάσης παρατήρησε πως πήρε μαζί του και τα πατατάκια.
Άι' σιχτύρ, τον σύγχυσε ο ηλίθιος...
Μα να είναι αυτός ερωτευμένος με την Φίφη;
Την Φίφη;
Πήγε να ακουμπήσει το κεφάλι του στα χέρια του αλλά παρατήρησε μια μαύρη λωρίδα γύρω από τον καρπό του.
Το λαστιχάκι.
Πριν από αρκετούς μήνες, η Φίφη του είχε ζητήσει να την βοηθήσει με τα μαλλιά της και ο Θανάσης, σαν τον υπέροχο άνθρωπο που είναι, έκατσε για μισή ώρα και την βοήθησε να κάνει τα μαλλιά της πλεξουδάκια. Μια εβδομάδα μετά συνειδητοποίησε πως είχε ξεχάσει στον καρπό του ένα από τα λαστιχάκια. Σκέφτηκε να της το επιστρέψει, αλλά αυτή η συζήτηση ακουγόταν πολύ πιο αμήχανη απ' ότι ήταν πρόθυμος να ανεχτεί, οπότε απλά το άφησε εκεί.
Ακόμα δεν μπορούσε να βρει μια καλή δικαιολογία να πει στον εαυτό του, σχετικά με το γιατί δεν το άφησε απλά σε κάποιο τυχαίο σημείο του σπιτιού. Δεν θα παραξένευε και κανέναν. Η Φίφη ξέχναγε έτσι κι αλλιώς τα πράγματα της παντού. Ήταν ενοχλητικό. Πως θα μπορούσε κανείς να συγκεντρωθεί όταν τα πράγματα της Φίφης ήταν πεταμένα αριστερά-δεξιά. Έτσι κι αλλιώς, τελικά βόλεψε αυτή η κατάσταση, γιατί η Φίφη ποτέ δεν θυμόταν να πάρει μαζί της λαστιχάκι και κατέληγε να γκρινιάζει.
Κοίταξε το λαστιχακι για παραπάνω ώρα απ' ότι θα παραδεχόταν. Σε λίγο θα του έλεγε ο Αλί πως και το λαστιχακι ήταν κάποιο μυστικό μήνυμα από το σύμπαν ότι ο Θανάσης ήταν ερωτευμένος με την Φίφη. Ας γελάσει...
Ένιωσε τον κόμπο στο στομάχι του -πλέον πιο κοντά σε Γόρδιο δεσμό- να σφίγγει κι άλλο βλέποντας το λαστιχακι. Οριακά το ένιωσε να του καίει το χέρι.
Το έβγαλε από τον καρπό του και το πέταξε στα σκουπίδια.
Ας κουβαλάει τα λαστιχάκια της ο Άκης. Ο Θανάσης δεν είχε καμία δουλειά να έχει το λαστιχάκι της στο χέρι του. Δεν ήταν ούτε φίλοι, ούτε αδέρφια, ούτε...
Δεν ήθελε να ολοκληρώσει την σκέψη.
Χαζομάρες έλεγε ο Αλί.
Σιγά που θα γούσταρε ο Θανάσης την Φίφη. Πέρα από το γεγονός ότι είναι το πιο σπαστικό άτομο που γνωρίζει, ο μπαμπάς θα τον σκότωνε στα σίγουρα αν το μάθαινε.
Απλά δεν εγκρίνει το γούστο τής.
Και δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκεί. Ότι και να λέει ο Αλί.
(Το ίδιο βράδυ έβγαλε το λαστιχάκι από τον κάδο και το έχωσε στο βάθος του συρταριού του. Δεν ήξερε τι τον ανάγκασε να το κάνει. Αλλά δεν θα το παραδεχόταν ποτέ και σε κανένα)