Work Text:
สิ่งหวานจัดมักฝากความขมค้างลิ้นไว้เมื่อสิ้นหวาน ลิ้นเสือไม่อาจรับรู้รสหวาน แต่เมื่อกลับร่างคืนเป็นคน สิ่งที่อวลค้างในจูบจากหมีเฒ่าเป็นสัมผัสจากน้ำผึ้ง
ข้นและเหนียว กรุ่นจางหวานหอม บาลูฝากรสของมันไว้บนริมฝีปาก ฝากกลิ่นของมันเกี่ยวพันไว้กับปลายลมหายใจเข้าออก พ่อหมีแก่ของเขาสุภาพนักเมื่อเป็นเรื่องความรัก นิ้วหยาบกระด้างประคองสองข้างแก้มบากีร่าไว้ยามประคองจูบ ละเลียดเล็มราวกับเขาเป็นสิ่งเลิศรสอันหาได้ยากยิ่ง ปลายลิ้นบดเบียด กระหวัดรัดแช่มช้า เร้าเรียกจนจากหัวใจอันสงบนิ่งเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ฉุดรั้งจนจากที่เขาเป็นเพียงฝ่ายตอบรับกลับกลายไขว่คว้าและมอบรักตอบสนอง
ในห้วงอากาศหายใจคั่นจุมพิตก็มีรอยหวาน หวานทั้งรสทั้งกลิ่น ไออุ่นคลอเคลีย ไรเคราสาก ๆ ปาดป้ายไล้แก้ม ปลายจมูกบาลูเสียดสีกับเขา เช่นเดียวกับที่เขาบรรจงปัดเส้นโค้งริมฝีปากผาดผ่านอีกฝ่าย ความร้อนรดรินลงแอ่งตื้นใต้จมูก รั้งดวงตาให้เงยขึ้นหากัน สีน้ำตาลนั้นใส สว่างเหมือนเปลือกไม้ยามต้องแดด บากีร่าได้ยินเสียงกระซิบบางเบา คล้ายคำ เหมือนน้ำผึ้งป่า ก่อนริมฝีปากนั้นจะทาบทับแนบแน่นอีกครั้ง
จูบจากหมีเฒ่าช่างแสนหวาน ละเมียดละไมแช่มช้า ฝากรสทีละน้อยให้ซึมลึกจนถึงหัวใจ และทิ้งความอบอุ่นไว้ให้แทนคำสัญญา
แม้เสือไม่อาจรับรู้รสหวาน และสิ่งหวานล้ำหลายต่อหลายอย่างเมื่อท้ายสุดก็กลับกลายเป็นรสขื่นขม แต่เมื่อบาลูจุมพิต ฝ่ายนั้นก็ราวกับให้คำมั่นว่า จูบนี้จะไม่มีวันเป็นอื่นใด นอกจากรสหวานหอมของน้ำผึ้งป่า ตราบจนวันสุดท้ายที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน