Work Text:
Tahimik na umupo si AA sa passenger seat habang minamaneho ni Phu ang kotse palayo sa arena. Katatapos lang ng ENHYPEN concert, at imbes na puno ng hyper na kuwento si AA, may mabigat siyang tampo sa puso.
”Kamusta ang concert, Love?” panimula ni Phu, na pansin ang katahimikan niya. “Ang dami sigurong nag-fanchant?”
Hindi sumagot si AA. Diretso ang tingin niya sa labas ng bintana. “Ang sakit ng ulo ko,” sabi niya pagkatapos ng ilang sandali. “Matutulog muna ako. Gisingin mo na lang ako pagdating natin sa bahay.”
Ramdam ni Phu ang lamig sa boses ni AA. Kilala niya ang jowa niya; ang 'sakit ng ulo' ay code para sa 'nagtatampo ako.' Pero imbes na piliting magsalita si AA, marahan lang niyang hinaplos ang tuhod nito. “Sige, Love. Pahinga ka muna.”
Ngunit imbes na deretso sa condo nila, iniba ni Phu ang direksyon. Dumaan siya sa mga kalyeng pamilyar pero hindi papunta sa bahay. Nagmaneho siya patungo sa isang tagong lugar sa mataas na bahagi ng siyudad, kung saan tanaw ang nagkikislapang ilaw ng gabi.
—
Habang natutulog si AA, maingat siyang bumaba ng kotse. Mula sa trunk, inilabas niya ang isang picnic blanket, dalawang foldable chairs, at isang cooler. Tahimik niyang inayos ang lahat sa gilid ng bangin, kung saan perpekto ang view ng city lights. Pagkatapos, nilapag niya sa gitna ang isang bilog na cake na may nakasinding kandila. Tiningnan niya ang oras sa relo niya – ilang minuto na lang, mag-a-alas dose na.
Nagising si AA sa ingay ng pagbukas ng pinto ng kotse. Kinusot nito ang mga mata niya. “Nandito na ba tayo?” tanong niya, medyo gulong-gulo. Ngunit nang tignan niya ang labas ng bintana, iba ang nakita niya. Hindi ito ang parking lot ng condo nila.
Bumaba si AA, at doon niya tuluyang naintindihan ang sitwasyon. Nakita niya ang inihandang blanket at upuan, at ang mga ilaw ng siyudad na nagsisilbing background. Narinig niyang may bumubulong ng “Happy birthday...”
Lumingon siya at nakita si Phu na nakatayo malapit sa kotse, nakangiti. “Halika, Love. Umupo ka muna.”
Marahang inalalayan ni Phu si AA paupo sa upuan. Sa tabi nito, may isang tupperware na may lamang pagkain.
“Nung kumain kami ng tropa kanina, natikman ko 'to,” panimula ni Phu, may lambing sa boses. “Sobrang sarap, kaya naisip ko, dapat matikman mo rin. Hindi ko puwedeng hindi ipatikim sa'yo.” Inabot nito kay AA ang plato.
Pagkatapos, hinatak ni Phu ang maliit na table at inilapit ang cake sa harap ni AA. Ang kandila ay kumikislap sa dilim.
“Happy birthday, Love,” bati ni Phu, ang boses puno ng pagmamahal. “Make a wish.”
Napatingin si AA kay Phu, ang mga mata ay may luha. Wala na ang tampo. Napalitan na ito ng pagmamahal at pasasalamat. Umagos ang mga luha habang marahan siyang pumikit.
”Ang wish ko lang,” bulong niya bago hipan ang kandila, ”ay makasama kang mag-celebrate ng bawat birthday ko.”
Niyakap nang mahigpit ni Phu si AA. At doon, unti-unting nawala ang lahat ng tampo. Nagkuwento si AA nang nagkuwento tungkol sa concert, at nakinig si Phu nang buong atensyon. Paminsan-minsan, tatawa ito, o magtatanong ng mga bagay na nagpapakitang interesado talaga siya. Para siyang isang student na nakikinig sa isang passionate na professor.
Magdamag silang nagkwentuhan, hanggang sa maramdaman ni AA ang antok na dala ng mahabang araw. Ngunit this time, kalmado na siya, at masaya. Nakayakap siya kay Phu, na marahang hinahaplos ang buhok niya.
“Happy birthday, Love,” bulong ni Phu habang nakatulog si AA, ang puso ay puno ng pasasalamat. Hindi man niya nasamahan sa concert, nasuyo naman niya nang buong puso ang nagtatampong jowa. At iyon ang pinakamahalaga.