Work Text:
Prinsjesdag
Hij keek op zijn horloge, 16.00.
Alleen nog maar terug naar de voordeur en dan naar de koets, hij was zich bewust van het gevaar dat hij nu liep. Na de afgelopen week met op elke dag een inbraak in het paleis was het erg duidelijk dat er iets ging gebeuren. Het was logisch om aan te nemen dat, wat het ook zou kunnen zijn, het zou gebeuren op Prinsjesdag, er stond namelijk verder niks belangrijks op de kalender.
Reinaert wist wat Nobels gedachten waren, wachtend achter één van de deuren, wachtend op het perfecte moment. Hij wist dat Nobel aan inbraken dacht. Reinaerts schuur stond inmiddels helemaal vol met alle schilderijen die Nobel blijkbaar mooi genoeg vond om te bewaren, zelf vond hij er niks aan.
Met een injectie spuit in zijn zak, ook al wist hij dat hij het niet nodig zou hebben. Na weken van het bestuderen van de koning wist Reinaert dat zijn doel zou slagen met alleen maar een dreiging van geweld, een tiener zou wat hij van plan was kunnen doen. Maar het was toch fijn om te weten dat hij een andere optie had voor het geval dat Nobel toch een poging tot protest zou wagen.
Het geweld waar mee hij zou dreigen was een paar boksbeugels, een voor elke hand. Een geheime camera die hij al maanden geleden had geplaatst gaf hem beeld op waar Nobel was in de gang, nog maar drie deuren.
Even checken, had hij alles klaar? Boksbeugels, check. Injectie spuit, check. Uniform, vanochtend nog gestreken. Helm, snel van de grond pakken en opdoen. Handschoenen, even aantrekken en over de boksbeugels.
Nog één deur.
Nobel was halverwege de gang, en kreeg steeds meer zelfvertrouwen, als er nu niks gebeurt wordt de kans steeds kleiner dat er nog wat gebeurt.
Een deur ging plots open en een militair kwam naar buiten.
"Majesteit. Kom snel met mij mee, wij verwachten dat als u nog verder gaat u ontvoerd gaat worden."
Nobel twijfelde even, er was een gevoel in zijn mag dat zei dat hij niet mee moest gaan.
"Als u nu niet met mij meegaat is de kans heel groot dat u morgen op de bodem van de Noordzee ligt" Zijn toon nu scherper.
Nobel drukte het gevoel in zijn maag weg, maar het was er nog steeds.
"oké, gaat u mij voor?" Zijn stem klonk veel resoluter dan hij zich voelde.
Ze liepen door een kamer vol met apparatuur, het gaf Nobel het gevoel alsof hij backstage bij een of ander concert was, gezien zijn status was gebeurde dat vaak. Ook al was hij deze kamer nog nooit binnen geweest.
Door een achterdeur kwamen ze uit in een steegje, er stond een post bus te wachten, de moter draaide al en het busje blokkeerde ook de enige andere uitweg uit het steegje.
De militair deed de deur achter hun dicht en draaide hem op slot.
Het nare gevoel kwam weer terug naar zijn maag, zijn hele lichaam schreeuwde dat hij niet moest instappen en hij aarzelde.
"Kunt u mij uw telefoon geven?" De stem klonk beleeft maar had een gevaarlijke ondertoon.
Hij zocht verwoed naar een andere uitweg uit deze situatie waar hij zich nu in bevond, maar vond er geen.
Reinaert glimlachte achter zijn mondkapje toen hij Nobels telefoon aanpakte en in zijn zak stopte, naast de stoorzender. Hij deed de deuren van de bus open. Alles ging volgens plan.
"Voor uw veiligheid is uw transport naar het paleis in een Post bus" Zijn toon nu tevreden, niks stond hem nu meer in de weg. "Neemt u alstublieft plaats in de bus"
Nobel wou niet in de bus stappen maar zag ook geen andere optie. Zijn adem ging sneller en sneller.
Reinaert zag hoe de koning twijfelde en de glimlach ging van zijn gezicht af. "Ga de bus in" Toon nu dreigend.
Nobel stapte vol tegenzin de bus in. Reinaert liet zijn karakter vallen en zei: "Jij bent echt een zielig iemand, als ik geen losgeld zou kunnen vragen zou ik jou nooit ontvoerd hebben." Hij sloot de deuren van de bus en wrong zich tussen de bus en de muur.
De bus begon met rijden en Nobel voelde zich rot, alweer ontvoert.
"Verdomme"