Work Text:
Prologus
Marcus (laetus): “Salve!” Cum Maria in campo silvae est.
Maria (irata): “Ubi eras?!” (Priusquam Marcus venit, diu exspectavit.)
Marcus: “Non potui prius venire, quia mihi non licebat exire domo.”
Maria (ridens): “O mi puer, semper in difficultatibus es.” Cum Marco in herba considit.
Maria post parvum silentium: “Amo si natura ut nunc est.”
Marcus: “Ego quoque. Tam quieta, tam tranquilla, tam pulchra, ut tu.”
Maria: “Amator es!” Marcus rubescit.
Quintus in dumis sedens videt eos, uxorem et fratrem suus! Quomodo id facere possunt? Num putant eum id cognoscere? Diu poterant id celare sed nunc Quintus scit. Et valde iratus est.
Primus concursus amantium
Omnia incipiunt parva. Quintus post ludum in via erat. Laetus erat quia magister dixit se optimum discipulum omnium esse. Et recte dixit: Quintus numquam in ludo dormit et semper recte respondet et dulcis est. Parentes Quintum semper laudant et dicunt eum optimum filium esse.
Tum Quintus puellam vidit. Ea quoque in via ambulabat. Omnia quae Quintus volebat, ea habebat: erat pulchra et gracilis et fortunata et sine marito! Quintus voluit esse maritus illius puellae, ergo incipit colloquium:
Quintus: “Salve! Cur hic es?”
Puellam: “Salve, eo domum.”
Quintus: “Ego quoque! Ubi habitas?”
Puellam: “In Insula Artis, hic Tusculi, pater meus artifex est.”
Quintus: “Artes amo! Quomodo nominaris?”
Puellam: “Maria.”
Quintus: “Pulchrum nomen.”
Et tunc alter alterum amavit. Is eius defensor, eius amicus et eius optimus maritus erat et ea erat eius amica, eius optima uxor ut eius secunda mater. Beati erant. Sed scimus vitam numquam diu optimam esse...
Cena Quinti amatoris
Mater: “Venite, cena parata est!”
Marcus, Quintus, Julia, pater in cubiculum veniunt.
Pater matri et servis dicit: “Mmmm, bene fecistis.” Matri osculum dat.
Cocus (servus culinae): “Magnas gratias, difficile factu erat.” Coco loqui licet, quia idus sunt! Idus dies festi sunt, etiam servis, quia eis loqui licet et servi cum matre familiae convivium faciunt. Optimus dies mensis omnibus est.
Cena incipit et Quintus narrat: “Mater, pater. Debeo aliquid narrare…. Conveni puellam hodie et arbitror eam puellam promissam esse!”
Mater (laeta): “Meus filius maritus erit!” Quintum complectitur et pater quoque laetus filii gratia est: “Quae virgo est?” interrogat.
Quintus (amans) “Maria nominatur. Habet longos capillos fuscos et os semper ridens. In oculis eius possum videre pulchrum campum, facit me quiestum, obliviscor omnia si sum cum ea.”
Julia (nescins) “Quid maritus est?”
“Si puer et puella se valde amant, puer maritus est!” mater explicat.
Marcus tristis murmurat: “Utinam amicam haberem.”
Secundus concursus amantium
Quintus iterum post ludum in oppido est. Vult Mariam iterum videre. Amatne illa illum? Quintus sperat, sed nescit. Tum videt Mariam cum aliis puellis ludentem.
Quintus ad eam ambulat: “Salvete, quid facitis?”
“Ludimus, nobiscum ludere vis?” Maria inquit.
“Volo!” Quintus laetus respondet.
Quintus cum puellis ludit. Una ex puellis interrogat Quintum: “Estisne amatores?”
“Sumus.” Quintus annuat.
“Sumusne?” Maria inquit.
“Sumus.” Quintus dicit et Mariae osculum in ore dat. Puellae clamant, et nostris amantibus est optimum tempus.
Cena Marci amatoris
Tum, post tres dies, iterum cena est et familia in lectis accumbit: “Quomodo erat dies?” mater interrogat familiam.
“Magister me laudavit et dixit me bonum discipulum esse.” Quintus laetus respondit.
“Tam laetus tibi sum. Bonus filius es, Quinte!” mater laeta dicit. Quintus rubescit. Quintus semper bonus discipulus est, sed si laudatur, semper rubescit.
“Meus dies quoque bonus erat.” Marcus superbus dicit: “Puellam conveni.”
“Wow!” pater alacer dicit et multum rogat: “Quod est nomen? Ubi habitat? Estne fortunata? Quae est forma?”
Marcus respondet amans: “Ea est optima: Habet oculos virides, capillos longos fuscos, os semper ridens. Pater eius artifex est, habitat in Insula Artis. Non fortunata est, sed id non necesse est quia eam amo. Et amor est necessarius, non pecunia!”
“Ita!” mater laeta dicit.
Quintus, qui plerumque silet, quia fabulas Marci non audire vult, nunc silet, quia Marcus uxorem suam describere videtur! “Quod est nomen tuae uxoris?” interrogat.
“Maria.” Marcus amans respondet. Quintus adnuit: “Mea interest…”
Quintus inquirit I
Marcus in hortum venit post cenam. Quintus eum sequitur quia ei non fidit. Putat: “Potestne Maria mea eadem esse ac Maria Marci?” Scire vult. Suo fratri fidit et vult eum amicam habere, sed non amicam suam!
Quintus: “Marce?”
Marcus incertus consistit et se vertit: “Quid est, mi frater?”
Quintus: “Mea uxor et tua uxor similes sunt.”
Marcus: “Sunt.”
Quintus: “Utraque habet longos capillos fuscos, utraque pulchros oculos virides et utraque habitat in Insula Artis cum patre artifice.”
Marcus (incertus ridens): “Ita, nonne fortuna est?”
Quintus scit Marcum aliquid occultare: Incertus est, crura trementia habet, ridet, sed scit se parvum puerum esse, discedere vult. Sed Quintus id non vult, veritatem scire vult.
Venit propius Marcum et dicit: “Ambo scimus te habere meam uxorem. Noli mentiri, sum frater tuus, scio si mentiris.”
Marcus anxius confitetur: “Ita est. Sumus amantes. Scio id non rectum esse, sed ea me dixit se non maritum habere. Putabam eam verum dicere. Nesciebam se tuam Mariam esse. Putabam eam aliam Mariam esse. Multae Mariae Tusculi habitant.”
Quintus: “Hmpf. Rectum est, non potuisti scire. Loquar cum Maria. Sed nunc…. Si plus convenies meam uxorem, curabo ne iam possis videre eam.”
Tum Quintus pilam sentit. “Quis fecit?” iratus dicit. “Ego.” parva vox dicit. Quintus se vertit et videt parvam Juliam. “Redde meam pilam. Eam ieci ante canem.” explicat. “Hmpf.” Quintus non valde iratus dicit. Iacit pilam et exit ex horto. Marcus tremit adhuc.
Quintus inquirit II
Quintus it Tusculum. Debet loqui cum Maria. Gemit: Marcus saepe mentitur. Sed est frater! Euhh, homines sunt difficiles! Cur non sunt omnes homines ut Quintus? Cur non semper rectum dicunt? Videbit quis mentiatur: Maria an Marcus. In Insulam Artis advenit. “Salve, scisne ubi Maria sit?” ianitorem interrogat. “In oppido est.” Ianitor respondet. “Bene, illuc ibo.” Quintus respondet, sed non debet ire quia Maria post eum est. “Cur huc venisti?” ridens interrogat.
Quintus: “Debemus loqui.”
Maria: “Cur?”
Quintus: “Marcus me dixit se novam amicam habere.”
Maria: “Placeat ei!”
Quintus: “Marcus me quoque dixit eam oculos virides et longos capillos fuscos et os semper laetans habere. Ergo ut te!”
Maria (conans?) “Est fort…“
Quintus (iratus eam interpellans) “Noli loqui de fortuna! Scio te amicam Marci esse! Noli mentiri! Marcus enim confessus est. Ergo dic: Amasne eum?”
Maria (tremens sed tristis adnuins) “Ita.”
Quintus (minitans) “Si plus convenies Marcum, curabo ne iam possis videre eum.”
Maria silet et Quintus discedit. “Cur?” Quintus putat si ex oppido ambulat: “Cur vult Maria esse cum Marco. Nonne me amat? Sumne malus maritus? Maria numquam dixit me malum maritum esse. Ergo, cur id fecit? Nolo scire. Solum volo eos non iam convenire.”
Marcus ex villa exit
Paucos dies post Quintus videt Marcum in atrium. Marcus exire vult.
Quitus: “Quo is?” Adhuc suo fratri vix fidit, nondum enim oblitus est Marcum esse mentitum.
Marcus: “Ambulabo in silva.”
Quintus: “Cur? Non soles.”
Marcus: “Num potest vir facere novas res? Tu et mater mihi semper dicunt tam pulchram silvam nunc esse.”
Quintus: “Bene, i. Sed dic ianitori quo venias.”
Marcus (laetus): “Bene!” Fores claudit.
Quintus scit Marcum numquam novas res facere. Ergo sequitur Marcum...
Initio, est ut semper. Marcus dicit ianitori quo se eat: in silvam. Exit ex horto. In via Quintus eum sequitur. Marcus non animadvertit Quintum post se esse. Laetus ambulat in via inter agros et agricolas laborantes. Marcus est tam laetus ut incipiat canere! (Deuntje van zo gaan de wieken.) “O mi Maria. Venio, Venio. O mi Maria, venio ad te. Volo te videre, videre, videre. Volo te videre et ama-a-are..”
Tum Marcus it in parvam viam euntem in silvam. Sed prius, post se spectat. Quintus celeriter in frumento considit et potest se occultare. Marcus eum non videt et in viam it. “Scio quid facere velis.” Quintus susurrat et Marcum sequitur.
Via longa est! Ut primum advesperascit, Marcum advenit ad parvum campum. Quintus Mariam videt! Se latet in dumis et videt Marcum ad Mariam venire.
Marcus: “Salve!”
Maria (irata): “Ubi eras?! Tardus es! Quintus numquam tardus est.”
Marcus: “Non prius venire potui, quia mihi exire domo non licebat.”
“Mentiris!” Quintus clamare vult, sed non clamat. Nondum, debet enim exspectare.
Maria (ridens): “O mi puer, semper in difficultatibus es.” Cum Marco in herba considit.
Post parvum silentium Maria dicit: “Amo si natura ut nunc est.”
Marcus: “Ego quoque. Tam quieta, tam tranquilla, tam pulchra, ut tu.”
Maria: “Amator es.” Marcus rubet.
Finis amantium?
Quintus id non plus videre potest. Iubentur obtuere! “Sciunt me velle eos non convenire.” Quintus putat. Iratus ex dumis salit et inquit: “Quomodo potestis!?!” Maria terret et Marcus se iratus erigit.
Maria: “Non! Non dingus est! Ne mihi pugnetis!”
Sed peuri iam pugnare incipunt. Nunc quoque Maria irata est et peuros pellat.
Maria clamat: “Obtuete cum pugnando!”
Pueros quiescent.
Maria: “Videte! V BC est, in Imperio Romano vivemus. X/XI/XII annos habemus, pauper non sumus. Num optimos vivos habemus? Arbitor nos qui habere. Itaque, cur pugnamus?”
Quintus: “Quia mea uxor es. Cur alium hominem amat?”
Maria: “Quia homo sum, et homines multae personae amant. Et post 1800 malum est, habere duos maritos, sed nondum. Ergo, celbramus nostri vivi optimi et bene vivamus!”
Nunc quoque Quintus laetat et ridens dicit: “Optime. Meus amans es, sed quoque amans mundi.”