Work Text:
บนโลกนี้มีคนอยู่สองประเภท นั่นคือคนที่มีเลข 1 และ เลข 100 อยู่บนหน้าอก ข้างเดียวกับหัวใจ เลข 1 และเลข 100 คือคู่ชีวิตของกันและกัน
พวกเขาทั้งคู่จะต้องหากันให้เจอ
หากเจอกันแล้ว ตัวเลขบนหน้าอกจะค่อยๆ เพิ่มหรือลดลงเรื่อยๆ หากเลข 1 เพิ่มขึ้นจนถึง 100 หรือเลข 100 ลดลงจนเหลือ 1 ทั้งคู่ก็จะตายสวย
ทางเดียวที่ทั้งคู่จะรอด คือทั้งสองต้องใจตรงกัน เพื่อทำให้ตัวเลขของทั้งคู่หยุดลงที่ 50
.
.
.
.
.
นั่นเป็นเรื่องที่ฟังดูไร้สาระมากสำหรับยูโตะ ทำไมคนเราจะต้องมาคอยหาคนๆ เดียวจากคนหลายล้านคนบนโลกนี้ด้วย ตลอดชีวิตนี้จะผ่านไปเจอคู่ของตัวเองไหม กะจะไม่ให้เขาได้รักกับใครเลยหรือไง
ยูโตะไม่เชื่อว่าในชีวิตนี้ตัวเองจะได้เจอกับคู่ชีวิตของตัวเอง การให้หาคนที่ไม่รู้ข้อมูลอะไรเลยนั้นยากเกินไปมาก แถมไม่รู้ว่าจะใจตรงกันมั้ยอีก
เขาขอเลือกรักกับคนอื่น ที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข โดยไม่ต้องมากังวลเรื่องอายุขัยดีกว่า
อย่างเขาและคนรักเองก็เป็นหมายเลข 100 ทั้งคู่ แต่พวกเขาก็มีความสุขดี
ครั้งแรกที่คุณซาคามิจิรู้ว่าพวกเราสองคนมีหมายเลข 100 เหมือนกัน เขาก็ดูกังวลว่ายูโตะจะเปลี่ยนใจ
วันนั้นยูโตะก็บอกไปว่าตัวเองไม่สนใจเรื่องตัวเลข สิ่งที่เขาสนใจอยู่มีแค่โอโนดะ ซาคามิจิเท่านั้น
ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนก็ดำเนินมาอย่างราบรื่นมาตลอด โดยไม่มีเคยปัญหาอะไร
จนกระทั่งวันนั้น ที่ยูโตะกับซาคามิจิไปเดทด้วยกัน มันเกิดขึ้นรวดเร็วมากเสียจน เขาแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
เพียงแค่การเดินผ่านครั้งเดียวเท่านั้น
ตอนนั้นคนที่เดินสวนซาคามิจิแค่เดินผ่านไปแปปเดียว แต่มันก็มากที่จะทำให้ตัวเลขบนหน้าอกของสองคนนั้นเริ่มขยับ
ยูโตะยังจำสีหน้ารู้สึกผิดของซาคามิจิที่มองมาที่เขาในวันนั้นได้ขึ้นใจ
ตอนแรกคนคนนั้นก็พยายามจะเข้ามาคุยกับซาคามิจิ บอกว่าตัวเองชื่อมานามิ ซังกาคุแล้วพูดถึงเรื่องตัวเลข
ช่วงแรกซาคามิจิเองก็ยังไม่เปิดใจให้อีกฝ่าย เพราะยังมียูโตะอยู่ข้างๆ จนเป็นยูโตะเองที่ทนไม่ได้
เขาทนเห็นอีกฝ่าย ยามกำลังมองตัวเองในกระจกทุกเช้า สายตาเศร้าสร้อยยามเห็นตัวเลขที่ลดลงเรื่อยๆ ต่อไปไม่ได้
เขาไม่อยากเห็นซาคามิจิต้องตายจากไป
แต่หากต้องการอย่างนั้น ยูโตะก็ต้องปล่อยมือจากอีกฝ่าย วันนั้นเขาเลยบอกเลิกซาคามิจิไป เพราะอยากให้คนที่รักไปอยู่กับคนที่มีตัวเลขที่เหมาะสม มานามิ ซังกาคุที่มีหมายเลข 1
ไม่เหมือนกับยูโตะที่มีหมายเลข 100
วันนั้นพวกเขาน้ำตาไหลพรากระหว่างที่โอบกอดกันและกันไว้ เพื่อให้ยูโตะได้จดจำสัมผัสของซาคามิจิไว้ให้ได้มากที่สุด
"ผมขอโทษจริงๆ นะยูโตะคุง ที่เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้" ซาคามิจิน้องไห้ฟูมฟายจนเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง แต่ยูโตะก็เข้าใจทั้งหมดว่าคนที่ตนรักกำลังบอกอะไรอยู่
"ไม่เป็นไรนะครับคุณซาคามิจิ" แขนทั้งสองข้างของยูโตะโอบกอดซาคามิจิเอาไว้อย่างอบอุ่น มือข้างหนึ่งคอยลูบหลังปลอบโยนอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล ส่วนซาคามิจิเพียงแค่กอดยูโตะกลับ ใบหน้าเปื้อนน้ำตาซุกไว้บนไหล่แกร่งของอีกฝ่าย ส่วนยูโตะนั้นก็คอยจูบลงบนศีรษะของคนที่รัก เขาไม่อยากให้คนในอ้อมกอดนี้ต้องเศร้าโศกแบบบนี้เลย
"แต่ผมกำลังทำร้ายจิตใจของยูโตะคุงนี่" แม้ตัวเองอาจจะต้องตายไปได้ แต่ซาคามิจิก็ยังคิดถึงความรู้สึกของยูโตะเสมอ
"อย่าห่วงผมเลยนะ ผมอยากเห็นคุณซาคามิจิมีชีวิตอยู่ต่อไปมากกว่านะ" ยูโตะเปลี่ยนมาแนบแก้มของตนลงกับศรีษะของคนรักแทน อีกฝ่ายยังสั่นอยู่เลย
"คุณซาคามิจิไม่ต้องกลัวนะว่าผมจะหายไปไหน ต่อให้คุณเลือกคุณมานามิคนนั้นแล้ว ผมก็จะยังอยู่ตรงนี้เสมอนะครับ ถึงจะไม่ได้คบกันเหมือนเดิมแล้ว แต่ยังไงผมก็พร้อมจะสร้างมิตรภาพใหม่กับคุณซาคามิจินะ" ใช่แล้ว ยูโตะยอมได้ทุกอย่าง
เขายอมได้หากจะต้องปล่อยมือของตนออก เขายอมได้หากจะต้องเป็นแค่เพื่อนของซาคามิจิ เขายอมได้หากจะต้องมองซาคามิจิรักกับคนอื่น
ขอแค่นี่เป็นทางที่จะทำให้ที่เขารักได้มีชีวิตต่อ
นั่นเป็นเพราะว่าเขารักโอโนดะ ซาคามิจิ
.
.
.
แต่ตอนนี้ยูโตะสามารถมองดูซาคามิจิที่มีความสุขได้แล้ว ตอนนี้ซาคามิจิและมานามิมีหมายเลข 50 เท่ากันแล้ว
ทั้งสองใจตรงกันแล้ว
การได้เห็นซาคามิจิมีความสุขกับที่รัก โดยไม่จำเป็นต้องมาพะว้าพะวังเรื่องตัวเลขแล้ว
หากเปรียบว่าตอนแรกยูโตะและซาคามิจิได้ผูกด้ายแดงไว้ที่นิ้วก้อยของกันและกัน ตอนนี้ยูโตะก็ได้แก้ด้ายแดงที่นิ้วของตัวเองไปออกแล้ว
ตอนนี้ด้ายแดงของซาคามิจิผูกกับคนอื่นไปเสียแล้ว
เขายอมเป็นคนที่ต้องปล่อยมือ เพื่อให้คนที่รักได้ใช้ชีวิตต่อไป
ทำไมกันนะ ทำไมโลกต้องสร้างเนื้อคู่หรือโชคชะตาอะไรแบบนี้มาด้วย
ยูโตะเกลียดโชคชะตาของตัวเองเหลือเกิน