Work Text:
ซาโตรุชอบการมอง เพราะดวงตาของเขามันดีมากยังไงละ
และหนึ่งสิ่งที่ทำให้เขาหลงใหล เมื่อใดก็ตามที่เหม่อลอยพอเขารู้ตัวอีกสายตาของเขาก็จับจ้องไปยังราชาคำสาปซะอย่างงั้น ดูเหมือนยังไม่รู้ว่าเขาแอบมอง ใบหน้ามุ่ยนั้นกำลังมองที่เล็บของตนเองมือหนาที่ไร้รอยขีดข่วนไม่น่าแปลกใจหรอกว่าจะมีใครทำรอยแผลเป็นให้แก่คำสาปเช่นเขาได้ รวมทั้งยังมีไสยเวทย้อนกลับอีก
แต่ซาโตรุสังเกตบางอย่างได้ เล็บสีดำยาวที่ถูกดูแลเป็นอย่างดี ทำไมเขาไม่รู้ตัวมาก่อนล่ะว่าคนสวยคนนี้ทาเล็บ? เขาไม่แน่ใจว่านั้นเป็นหนึ่งในเอกลักษณ์ของคำสาปหรือไม่ที่จะมีเล็บสีต่างจากมนุษย์ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงมันก็คงไม่ยาวแบบนี้หรอก มันแสดงออกถึงความใส่ใจและการดูแล โอ้เขาจินตนาการออกเลยว่าตอนที่ราชาคำสาปว่างก็คงจะหยิบตะไบกับยาทาเล็บสีดำสวยๆ มาบรรจงที่เล็บของตัวเอง
และนั้นทำให้เขานึกบางอย่างขึ้นได้ เขาก็อยากลองทาเล็บดูบ้างไม่ใช่แบบเพื่อสุขภาพอย่างที่เขาทำอยู่ตลอดเป็นการทาสีลงบนเล็บ ใครจะรู้สีดำคู่กับสุคุนะอาจจะเข้ากับเขาก็ได้?
เขาเพียงจ้องมองต่อไป ดูเหมือนราชาคำสาปจะรู้ตัวแล้วว่าถูกจ้องมอง
“ มีอะไรซาโตรุ? ”
เขาเอ่ยถาม คิ้วขมวดจนสามารถผูกเป็นปมได้ แสดงออกเลยว่าไม่พอใจที่ถูกมองเป็นอย่างมาก
“ อืม..ผมไม่ยักรู้ว่าเธอทาเล็บด้วย ”
เขาว่าพลางเลื่อนสายตาไปมองที่มือของคู่สนทนา
” ...แล้วยังไง? เจ้าต้องการสื่ออะไร ”
“ คุณทาเล็บให้ผมหน่อยสิ มันต้องน่ารักมากแน่ๆ ถ้าเรามีสีคู่กันไม่คิดงั้นเหรอ? ”
“ .... ”
สุคุนะเงียบไป ทำหน้าแบบนั้นเหมือนเวลาแมวมองเจ้าของทำอะไรสักอย่างที่ดูแปลกมากๆ จนพวกมันยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
“ เฮ้อ เข้ามาใกล้ๆ หน่อยแล้วเอามือมานี่ ”
ท่ามกลางความเงียบแสนยาวนาน ก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงของสุคุนะ คำตอบนั้นมันทำให้ดวงตาของซาโตรุเปล่งประกายเหมือนลูกหมา
ซาโตรุขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้แล้วยื่นมือไปให้สุคุนะ เขารับมือของซาโตรุไปอย่างเบามือทีแรกเขานึกว่าจะโดนอีกคนแกล้งโดยการบีบมือแรงๆ เสียอีก (ถึงจะทำไม่ได้ก็ตามเพราะมุเก็นของเขา) สุคุนะจ้องมือของเขาอยู่ครู่หนึ่ง
“ เจ้าจะทาสีดำแบบข้ารึ? มันคงไม่เข้าหรอก ”
“ เอ๋~ ไม่ลองไม่รู้นี่น่า ”
“ แล้วแต่เจ้า ”
สุคุนะไม่อยากต่อล้อต่อเถียงต่อ รีบหยิบตะไบกับสีทาเล็บที่เหลือออกมา
ซาโตรุยังคงจับจ้องที่สุคุนะ ใบหน้าสวยซึ่งจดจ่ออยู่กับการทำงานให้ดีที่สุดช่างน่าเอ็นดู เหมือนเวลาที่อีกฝ่ายกำลังบรรจงเขียนม้วนหนังสือด้วยพู่กันเป็นอักษรแสนวิจิตร มันน่าดึงดูดมากๆ จนเหมือนเป็นภาพวาดมากกว่า
มือของนักเวทใหญ่กว่าเขาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเหล่านั้นยิ่งทำให้น่ามองขึ้นไปอีก สุคุนะรู้ว่านักเวทคนนี้ไม่ได้เก่งกาจเพียงแค่ด้านพลังไสยเวท แต่เรื่องการต่อสู้ระยะประชิดอีกฝ่ายก็เก่งไม่แพ้กัน สมชื่อนักไสยเวทที่แข็งแกร่งที่สุดจริงๆ แต่แน่นอนว่าเขาเจ๋งกว่า มือคู่นั้นนุ่มบ่งบอกถึงการเอาใจใส่เป็นอย่างดีก็นะคนแบบซาโตรุคงไม่ปล่อยให้ส่วนใดส่วนหนึ่งของตัวเองดูแย่หรอก
เมื่อลองพิจารณาดูแล้วมือคู่นี้ก็เล็กลงอย่างมากเมื่อเทียบกับสิ่งที่อีกฝ่ายแบกรับไว้ ความคาดหวังจำนวนมหาศาลที่ถาโถมมาให้แก่มือคู่สวยนี้ เขาไม่รู้หรอกว่าซาโตรุต้องเผชิญกับอะไรบ้างแต่มันก็เดาได้ไม่ยาก บางคนเมื่อเกิดมาก็เพรียบพร้อมทุกสรรพสิ่ง ในขณะที่บางคนถูกแย่งชิงทุกสิ่งไป เขาไม่คิดอิจฉาไอ้ลูกหมานี่หรอก เพราะเขาเลือกแบบนี้จึงได้กลายเป็นตัวเองในทุกวันนี้
เล็บถูกทาเสร็จหมดแล้ว สีดำแวววาวที่ถูกแต่งแต้มลงบนเล็บซาโตรุคิดว่ามันสวยดี ไม่ว่าจะยังไงเขาก็คิดแบบนั้น แต่สุคุนะยังไม่ปล่อยมือเขาและก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรริมฝีปากนุ่มนิ่มก็ประทับลงมาบนหลังมือของเขา
“ ...เสร็จแล้ว ทีนี้เจ้าจะไปไหนก็ไปซะ ”
สุคุนะเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองทำอะไรลงไป จึงรีบไล่นักเวทออกไปให้พ้น
บ้าเอ้ย ร่างกายของเขามันขยับไปเองก่อนที่เขาจะคิดเสียอีก แต่ซาโตรุก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนเพียงนั่งนิ่งๆ อยู่แบบเดิม ทำให้สุคุนะหันมามอง
ใบหน้าของซาโตรุเห่อร้อน สีแดงแต่งแต้มไปทั่วแก้มและหูเพราะผิวของเขาซีดจึงยิ่งขับเน้นให้เห็นเด่นชัด สมองที่ทำงานอยู่ตลอดของซาโตรุหยุดทำงานไปพักหนึ่งนั้นจึงเป็นเหตุผลที่เขาค้างไปก่อนที่พวกมันจะรีสตาร์ทใหม่อีกครั้ง
“ ให้ตายเถอะ ราชาคำสาปแบบเธอนี่เก่งเรื่องแบบนี้เหรอ? ”
แล้วรอยยิ้มยียวนก็ปรากฏขึ้นแทน สุคุนะสาบานเลยว่าเขาถ้าตอนนี้มีหน้าต่างอยู่เขาจะกระโดดออกไปทันที