Work Text:
Matagal nang naging maingat si Ciel sa mga oras.
Hindi sa relo—kundi sa posibilidad.
May mga oras na mas mapanganib kaysa sa iba. Mga minutong may tsansang makasalubong ang isang pangalan na pilit mong iniiwasan. Mga hapon na may ingay ng tawanan sa kanto, na sinusundan ng katahimikan kapag napansin mong may kulang—o may bumalik.
Alam ni Ciel ang mga oras na iyon.
Alam niya kung anong oras lumalabas si Myla para bumili ng kape. Alam niya kung kailan nagiging masikip ang bangketa dahil sa mga kapitbahay na nagkukuwentuhan. Alam niya kung aling mga araw mas mataas ang tsansang may biglaang tanong na, “Uy, hindi ba kayo—” bago pa niya mahanap ang tamang sagot.
Alam niya ang lahat dahil minsan, bahagi siya ng mga oras na iyon.
At ngayon, iniiwasan niya.
Hindi dahil wala na siyang pakialam—kabaligtaran nga. May mga bagay lang na mas madaling iwasan kaysa harapin. Mas madaling magpalit ng oras ng pag-uwi kaysa amining may mga usapang hindi natuloy. Mas madaling umiwas kaysa umamin na may mga tanong pang naghihintay, tahimik, walang pangalan.
Kaya iniba niya ang oras ng paglabas. Kaya sa ibang kanto siya dumadaan. Kaya tuwing may paanyaya, may dahilan agad—kahit hindi hinihingi.
Tahimik na pag-iwas. Paulit-ulit. Sinanay ang sarili hanggang maging normal.
Sa umagang iyon, nasa bahay siya ng tiyahin niya. Isang lugar na walang kasaysayan sa kanila. Walang alaala na kailangang iwasan. Tahimik ang sala, mabagal ang oras, parang sinasadya ng mundo na huwag siyang istorbohin.
May kape sa mesa na halos hindi nababawasan. May radyo sa background na hindi niya talaga pinapakinggan. Mga tunog lang para punuin ang espasyong ayaw niyang isipin.
Pakiramdam niya ligtas siya.
Hanggang sa tumunog ang telepono.
Hindi malakas. Hindi rin urgent. Isang normal na ring—yung klase ng tunog na dapat sana’y wala lang, pero biglang may bigat kapag ikaw ang tinawag.
“Ciel,” sabi ng boses sa kabilang linya, diretso at walang paligoy. “May tumawag galing barangay.”
Napakunot-noo siya. “Barangay?”
“‘Yung kotse ni Tito,” dagdag ng kausap. “May reklamo raw. Parking issue lang naman. Kailangan lang ng witness.”
Witness.
Isang salitang hindi dapat mabigat.
Isang papel. Isang pirma. Isang uwi.
Walang dahilan para kabahan. Walang dahilan para mag-alala.
“Okay,” sagot niya, kahit may bahagyang kirot sa dibdib na hindi niya maipaliwanag. “Sino ‘yung nagreklamo?”
May sandaling katahimikan sa kabilang linya—yung tipong hindi sinasadya, pero ramdam.
“Hindi sinabi,” sagot ng boses. “Pagdating mo na lang daw doon.”
Napatingin si Ciel sa kape niya. Biglang parang malamig na ito kahit kakabuhos lang. Hindi niya alam kung bakit, pero may pakiramdam siyang parang may hinihila mula sa ilalim ng alaala—isang bagay na matagal na niyang tinatakpan, umaasang hindi na muling lalabas.
—
Sa barangay hall, iba ang takbo ng oras.
Mainit ang hangin kahit bukas ang mga bintana. May electric fan na umiikot pero parang hindi umaabot ang lamig sa mga taong may iniipong inis. Amoy papel, tinta, at tanghaling piniga ng araw—isang amoy na pamilyar kahit ayaw mong tandaan.
Si Ayla ay nakaupo sa harap ng mesa ng tanod—maayos ang postura, tuwid ang balikat, malinaw ang boses. Hindi siya galit. Hindi rin defensive. Isa lang siyang taong alam na may mali at ayaw hayaang lumipas iyon na parang wala lang.
“Kanina pa po naka-park,” paliwanag niya, sabay abot ng litrato. “May note na po akong nilagay. Tinanggal po.”
Tumango ang tanod, nagsusulat sa blotter na parang sanay na sanay na sa ganitong kwento—mga maliit na abala na nagiging opisyal dahil may taong napagod na.
“Sige po,” sabi niya. “Tatawagan natin ang may-ari.”
Sa gilid ng silid, tahimik si Myla.
Nakasandal siya sa pader, naka-cross arms, pinagmamasdan ang sahig na may bitak-bitak na guhit. Hindi siya ang nagsasalita—pero ramdam ang presensya niya. Parang ulap na hindi pa umuulan, pero alam mong mabigat, nagbabadya.
Hindi niya intensyong gawing personal ang lahat ng ito. Parking lang talaga. Isang kotse sa maling lugar. Isang note na binalewala.
Pero may kakaibang bigat sa dibdib niya—parang matagal nang naghihintay ang mundo ng dahilan para ipagtagpo ang mga bagay na matagal nang iniiwasan.
“Parking lang ‘to,” sabi ni Ayla kanina, halos pabiro.
“Oo,” sagot ni Myla noon. “Parking lang.”
Pero pareho nilang alam—minsan, ang maliliit na dahilan ang ginagamit ng tadhana para gumawa ng mas malalaking eksena.
—
Pagdating ni Ciel, hindi agad siya pumasok.
Tumigil muna siya sa may pinto ng barangay hall, hinawakan ang hawakan, parang hinihintay ang sarili niyang magdesisyon kung itutulak ba niya o hindi. Parang kung mananatili siyang nakahawak doon nang mas matagal, mawawala ang pangalang kinatatakutan niyang makita.
Pagbukas niya, sinalubong siya ng ingay ng electric fan at katahimikan ng mga taong naghihintay.
May tanod sa mesa.
May babaeng nakaupo sa harap, seryoso.
May isang pigura sa gilid—nakatayo, tahimik.
Hindi agad siya tumingin.
Hanggang sa may marinig siyang tawa.
Mahina. Pigil. Isang tunog na hindi niya narinig nang matagal—pero hindi rin niya kailanman nakalimutan.
Nanigas ang balikat niya.
Dahan-dahan siyang lumingon.
At doon—nakita niya si Myla.
Hindi galit. Hindi rin ngumiti nang buo. Nakatitig lang sa kanya, parang sinusukat ang distansyang matagal nilang binuo sa pag-iwas.
“Oh,” sabi ni Myla, kalmado, malinaw—parang simpleng obserbasyon lang.
“Witness ka pala.”
Parang huminto ang hangin sa loob ng barangay hall.
“Ah,” singit ng tanod, napatingin sa kanilang dalawa. “Magkakilala po kayo?”
Nagkatinginan sila—isang segundo lang, sapat para bumalik ang lahat ng hindi nasabi.
“Unfortunately,” sabay nilang sagot.
Napasinghap si Ayla.
“WAIT—kayo pala ‘yan?”
Walang sumagot agad.
Si Ciel ay nakatayo pa rin sa bungad ng silid, parang hindi sigurado kung uupo ba o babawiin ang pagpasok niya. Si Myla, nakasandal sa pader, ay bahagyang tumango—hindi bilang sagot, kundi bilang kumpirmasyon na oo, tama ang hinala. Wala nang kailangang ipaliwanag.
Tahimik ang barangay hall sa loob ng ilang segundo—‘yung uri ng katahimikan na hindi komportable, pero hindi rin kayang putulin ng kahit sino. Parang hinihintay ng lahat kung may aamin, o may lalabas, o may biglang tatawa para gawing biro ang lahat.
Walang gumawa ng alinman.
Sa halip, ang barangay tanod ang unang gumalaw. Inayos niya ang mga papel sa mesa, tumikhim, at pinindot ang ballpen na parang senyales na ibabalik niya ang usapan sa kung ano dapat ito.
“Okay po,” sabi niya, tinatapik ang mesa nang marahan. “Simulan na natin para matapos agad.”
At doon—sa pagitan ng isang tanong na hindi sinagot at isang prosesong kailangang sundan—tuluyang nagsimula ang usapang hindi na lang pala tungkol sa parking.
May paraan ang salitang agad na parang biro. Walang gustong matapos agad—lalo na kung may mga bagay na matagal nang hindi natatapos.
Umupo si Ciel sa tapat ng mesa, tuwid ang likod na parang may ginawang kasalanan kahit wala naman. Hindi siya sigurado kung saan ilalagay ang mga kamay niya, kaya pinatong na lang niya sa hita, parang estudyanteng tinawag sa guidance office.
Sa gilid, nanatiling kalmado si Ayla, halatang gusto na lang matapos ang lahat. Hawak pa rin niya ang phone, naka-ready sakaling kailangan ulit ipakita ang litrato ng kotse.
Si Myla, samantala, ay hindi umupo.
Naka-cross arms siya, nakasandal sa pader, at kung titignan nang mabuti, parang may iniipong tanong na hindi naman talaga para sa barangay.
“Parking obstruction,” binasa ng tanod. “Vehicle parked blocking a residential driveway.”
“Opo,” sagot ni Ayla agad. “Kanina pa po ‘yan.”
“May note raw po na inilagay?” tanong ng tanod.
“Oo po,” sagot ni Ayla. “Tinanggal.”
Tumango ang tanod, nagsusulat sa blotter na parang kabisado na ang buong eksena—mga reklamo na nagsisimula sa parking lang at nauuwi sa pwede bang bilisan.
Tahimik sana ang lahat.
Hanggang sa huminga nang malalim si Myla.
“Excuse me po,” sabi niya, maayos ang tono, halos polite—halos. “Clarify lang po.”
Napatingin ang tanod. “Yes, ma’am?”
“Kapag witness po ba,” tanong ni Myla, “pwede ring magdagdag ng ibang concerns?”
Nanlaki ang mata ni Ciel. “Hoy.”
“Hypothetical lang,” dagdag ni Myla agad, sabay taas ng kamay na parang walang balak manggulo.
“Ano pong concerns?” tanong ng tanod, medyo kabado pero halatang curious na rin.
“Emotional negligence,” sagot ni Myla agad. “Chronic avoidance. Failure to communicate.”
Tumigil ang ballpen ng tanod sa ere.
Sa loob ng barangay hall, parang pumutok ang katahimikan.
“Related po ba ‘yan sa parking?” tanong ng tanod, dahan-dahan, parang naglalakad sa manipis na yelo.
“Hindi po,” sagot ni Myla, walang pag-aalinlangan. “Pero same pattern.”
“Myla—” simula ni Ciel, tapos natigil.
Myla lang ang tingin niya ngayon—hindi galit, hindi rin masaya. Direkta lang. Parang matagal na niyang hinihintay ang sandaling masabi ito kahit saan, kahit kanino.
“Relax,” sabi ni Myla, saka bahagyang ngumiti. “Hindi ko pa po siya idinadagdag.”
“Pa,” singit ng tanod, halatang nag-iisip kung paano babawiin ang kontrol sa usapan. “Pwede po bang isa-isa lang tayo.”
“Opo,” sagot ni Myla agad. “Una po muna ‘yung kotse. Next time na lang po ‘yung tao.”
Napatawa si Ayla bago niya napigilan ang sarili. “Myla—”
“Joke lang,” dagdag ni Myla, saka tumingin kay Ciel. “Half-joke.”
“Hindi ako involved,” depensa ni Ciel, sabay taas ng kamay. “Witness lang talaga ako.”
“Exactly,” sagot ni Myla. “Witness ka sa lahat ng iniwasan mo.”
Tahimik ulit ang barangay hall.
May ubo sa labas. May tricycle na dumaan. May electric fan na patuloy ang ikot, walang pakialam.
“Okay,” sabi ng tanod sa wakas, pilit ibinabalik ang professional tone. “So ang sasakyan ay sa tito niyo po?”
“Opo,” sagot ni Ciel.
“Kung sakali,” dagdag ng tanod, “tatawagan namin ang may-ari para ilipat ang sasakyan.”
“Pwede po bang idagdag sa note,” singit ni Myla ulit, “na next time, magpaalam?”
“Myla—” sabay sabi nina Ciel at Ayla.
“Sorry,” sabi ni Myla, pero halatang nag-eenjoy. “Witness energy.”
Napabuntong-hininga si Ciel, tapos napatawa rin—una mahina, tapos mas malakas, parang wala na siyang magawa kundi sumabay.
“Grabe ka talaga,” sabi niya. “Barangay na ‘to.”
“Exactly,” sagot ni Myla. “Neutral ground.”
“Ma’am,” sabi ng tanod, napapangiti na rin. “Mukhang mas complicated po ‘to kaysa sa parking.”
“Hindi po,” sagot ni Myla. “Simple lang. Either mag-reply, or i-blotter.”
Tumawa na rin ang tanod, tuluyan nang sumuko sa pagiging seryoso. “Hindi po sakop ng barangay ang ghosting.”
“Sayang,” sabi ni Myla. “May witnesses pa naman.”
Nagkatinginan sila ni Ciel.
Sa gitna ng tawanan at biro, may kung anong lumuwag—parang unang bitak sa pader na matagal nilang itinayo. Hindi pa ito pag-amin. Hindi rin patawad.
Pero hindi na rin pag-iwas.
“Pirma na lang po kayo,” sabi ng tanod sa wakas, inaabot ang papel.
Lumapit si Ciel sa mesa. Kinuha niya ang ballpen, pinirmihan ang linya na may salitang Witness sa itaas—isang salitang mas mabigat kaysa sa inaasahan niya.
Habang nagsusulat siya, ramdam niya ang tingin ni Myla.
Hindi direkta.
Hindi rin galit.
Parang sinusukat lang kung hanggang saan pa siya aabot.
Pagkatapos, ipinasa ng tanod ang papel kay Ayla, na mabilis ding pumirma, halatang gusto na lang matapos ang lahat.
“Okay po,” sabi ng tanod, tiniklop ang blotter. “Tatawagan na lang po namin ang may-ari para ilipat ang sasakyan.”
Tumayo si Ciel. Inayos ang sarili, parang tapos na ang isang bagay.
Pero hindi siya makaalis agad.
“Witness ka lang,” sabi ni Myla, mahina, parang para sa kanya lang.
Tumango si Ciel. “Oo.”
“Funny,” dagdag ni Myla, walang ngiti. “Kasi ang tagal mong nawala… tapos dito ka pa lalabas.”
Hindi sumagot si Ciel.
Hindi dahil wala siyang sasabihin—kundi dahil hindi niya alam kung alin ang uunahin.
Tumalikod si Myla bago pa niya magawa ang alinman.
“Mauna na ako,” sabi niya kay Ayla, diretso na ulit ang boses. “Text mo na lang ako.”
Lumabas siya ng barangay hall nang hindi lumilingon.
Naiwan si Ciel sa gitna ng silid—may hawak pang ballpen, may papel nang tapos, pero may pakiramdam na parang may naiwan pa rin.
—
Akala ni Ciel, doon na matatapos ang lahat.
Hindi dahil naging maayos—kundi dahil tapos na ang proseso. May pirma na. May papel na nakatiklop. May tanod na bumalik sa mesa na parang wala nang dapat tandaan.
Sa loob ng barangay hall, bumalik ang mga tunog na parang kanina lang ay tumigil: ang ikot ng electric fan, ang kaluskos ng papel, ang ubo ng isang matandang nakaupo sa labas. Parang sinasabi ng lugar na sige, tapos na, kahit alam ni Ciel na may naiwan.
Tumayo siya nang mas mabagal kaysa sa plano niya. Inayos ang sarili—hindi dahil gusot, kundi dahil iyon ang reflex kapag hindi ka sigurado kung saan ka pupunta pagkatapos ng isang bagay na hindi mo naman sinadyang pasukin.
Wala na si Myla sa loob.
Ang kawalan niya ay mas ramdam kaysa presensya kanina. Parang may biglang nawala sa kuwarto pero naiwan ang bigat sa hangin.
“Okay ka lang?” tanong ni Ayla, hindi tumitingin, parang ayaw makisali sa anumang hindi na tungkol sa parking.
Tumango si Ciel. “Oo.”
Hindi iyon kasinungalingan.
Hindi rin buong totoo.
Lumabas sila ng barangay hall. Mainit ang hangin—yung klaseng init na hindi mo agad nararamdaman, pero unti-unting sumisiksik sa balat. May mga batang tumatakbo sa gilid ng kalsada, may tricycle na huminto at umandar ulit, may mundong nagpapatuloy na parang walang nangyaring kahit ano.
Handa na sana siyang umalis.
Handa na sana siyang bumalik sa pag-iwas.
Hanggang sa bumukas ulit ang pinto sa likod nila.
“Sandali lang po.”
Tumigil ang hakbang ni Ciel bago pa niya maisip kung bakit.
Ang barangay tanod ay may hawak na papel, nakakunot ang noo na parang may naalala sa huling sandali—isang detalye na hindi pwedeng palampasin, kahit gustuhin.
“May kulang lang po kasi,” sabi niya, nagkakamot sa batok. “Hindi pa po namin nakakausap ‘yung may-ari ng sasakyan. At may clarification lang po sa statement.”
“Clarification?” ulit ni Ciel, mas maingat ang tono kaysa kanina.
“Opo,” sagot ng tanod. “About sa timing ng parking… at kung sino po talaga ang nagtanggal ng note.”
Parang may sabay-sabay na hininga na hindi mailabas.
Tahimik si Ayla. Tahimik si Ciel. Tahimik ang paligid—‘yung katahimikang hindi komportable, pero hindi rin dramatic. Praktikal. Administrative. Walang pakialam sa kung ano ang nadadagdag sa pagitan ng mga tao.
“So babalik po kami?” tanong ni Ayla sa wakas.
“Hindi po ngayon,” mabilis na sagot ng tanod. “Pero may follow-up po. Patawag po ulit kayo kapag nakausap na namin ang may-ari.”
“Lahat po kami?” dagdag ni Ayla.
“Opo,” sagot ng tanod. “Including witnesses.”
Witness.
Muli.
Napapikit si Ciel sandali—not dahil pagod, kundi dahil malinaw na sa kanya ang ibig sabihin nito. Isang pagbabalik. Isang eksenang hindi niya hiniling, pero hindi na rin niya kayang takasan.
“So babalik pa po ako,” sabi niya, mas pahayag kaysa tanong.
“Opo,” sagot ng tanod, parang normal lang ang lahat. “Within the week siguro.”
Tumango si Ayla. “Sige po.”
“Salamat po,” sabi ng tanod, saka bumalik sa loob—dala ang papel, ang proseso, at ang kawalang-pakialam sa lahat ng hindi niya trabaho.
Tahimik ulit.
Hanggang sa may marinig si Ciel sa likod niya.
“Sabi ko sa’yo.”
Huminto ang mundo sa isang hakbang.
Lumingon siya.
Nakatayo si Myla ilang metro ang layo—hindi na naka-cross arms, hindi na rin nakangiti. Diretso lang ang tindig, parang hindi na nagtatago sa kahit anong tono.
“Hindi ka pa tapos,” dagdag niya.
Hindi agad nakasagot si Ciel.
“Hindi ko ginusto ‘to,” sabi niya sa huli, kalahating tawa, kalahating buntong-hininga—isang pagtatangkang gawing magaan ang isang bagay na matagal nang mabigat.
“Hindi rin ako,” sagot ni Myla. “Pero ang galing ng timing.”
May sandaling tumingin si Ayla sa kanilang dalawa—timbang kung aalis ba o mananatili. Sa huli, umatras siya.
“Mauna na muna ako,” sabi niya, kunwaring may chine-check sa phone. “Text niyo na lang ako kapag sinabi na kung kailan.”
Iniwan silang dalawa sa gitna ng init, ng ingay ng kalsada, ng espasyong wala nang dahilan para umiwas—pero pareho pa rin silang hindi gumagalaw.
“Hindi pa rin kita ibloblotter,” sabi ni Myla, seryoso-kunwari. “Sa ngayon.”
“Salamat?” sagot ni Ciel, halos pabulong.
Tahimik silang dalawa. Hindi ‘yung awkward na katahimikan—kundi ‘yung may laman, may iniipong tanong, may hinihintay na hindi pa dumadating.
“Hindi ko sinadya na dito pa mangyari,” dagdag ni Ciel, hindi tumitingin. “Na… ganito.”
Tumawa si Myla, mahina lang. Walang saya. “Wala namang may balak.”
May dumaan na tricycle. May batang tumawid sa kalsada. May mundo pa ring umaandar sa paligid nila, kahit pakiramdam ni Ciel ay parang may isang bagay na nakabitin sa pagitan nila—hindi na puwedeng balewalain.
“Since may follow-up,” sabi ni Myla, mas mahinahon na ngayon, “hindi ka na pwedeng magtago.”
Hindi iyon tanong.
Hindi rin banta.
Isang obserbasyon lang.
Tumango si Ciel. Mabagal. Sinadya. “Oo.”
Sa sandaling iyon, tumunog ang phone ni Myla.
Hindi niya agad tiningnan. Parang ayaw niyang putulin ang pagitan nilang dalawa—parang may takot na kapag bumaling siya sa screen, may mawawala.
Pero tumunog ulit.
Kinuha niya ang phone. Tiningnan ang screen. Hindi niya binasa nang malakas, pero may kung anong nagbago sa mukha niya—hindi gulat, hindi rin galit. Parang kumpirmasyon.
“Barangay?” tanong ni Ciel, maingat.
Tumango si Myla. “Hindi pa schedule.”
Huminga siya nang malalim, saka tumingin kay Ciel. “Pero nagtanong na sila kung kelan ka pwedeng bumalik.”
Hindi sumagot si Ciel agad.
May mga bagay pala talagang hindi mo kailangang hintayin para magsimula. Minsan, sapat na ang malaman mong babalik ka—kahit hindi mo pa alam kung ano ang haharapin mo roon.
“Text ka na lang,” sabi ni Myla, umatras ng isang hakbang. “Para hindi na tayo magkunwaring nagkataon lang.”
Hindi na siya naghintay ng sagot.
Habang papalayo siya, naiwan si Ciel sa parehong pwesto—nakatingin sa likod ng isang taong matagal niyang iniwasan, at ngayon ay hindi na niya kayang tawaging aksidente.
—
Hindi na nagkunwari si Ciel na nagulat nang dumating ang mensahe.
Hindi rin niya ito binasa agad.
May mga notification na alam mo na ang laman bago mo pa buksan—dahil ilang araw mo na silang hinihintay kahit ayaw mong aminin. Nakahiga siya sa kama ng tiyahin niya, nakatitig sa kisame, hinahayaan munang tumunog ulit ang phone bago niya inabot.
Barangay Hall:
Please report for follow-up clarification. Witness presence required.
Witness.
Muli.
Hindi na ito tungkol sa kotse. Alam na niya iyon. Alam din niyang kahit hindi malinaw sa papel, malinaw na sa pagitan nila ni Myla kung bakit kailangan pa nilang bumalik.
Nag-reply siya ng Okay po.
Walang dagdag. Walang tanong.
—
Nauna si Myla sa barangay hall.
Hindi dahil nagmamadali—kundi dahil ayaw na niyang hintayin si Ciel sa labas. Ayaw na niyang ulitin ang pakiramdam ng hindi alam kung darating ba o hindi ang isang taong matagal nang sanay umiwas.
Pareho pa rin ang lugar.
Pareho ang mesa.
Pareho ang electric fan na umiikot na parang may hinahabol.
Pareho ang amoy ng papel at init.
Ang pinagkaiba lang—handa na siya.
Hindi na siya naka-cross arms. Hindi na rin siya nagtatago sa biro. Nakaupo siya sa upuang malapit sa mesa, diretso ang likod, hawak ang phone pero hindi nag-i-scroll.
Nang bumukas ang pinto, hindi siya agad tumingin.
Pero alam niya.
Mas mabagal ang hakbang. Mas maingat. Parang sinasadya ang bawat tapak.
Si Ciel.
Umupo siya sa upuang hindi na pinakamalayo—pero hindi rin katabi. May pagitan pa rin. Isang puwang na matagal nilang binuo, at ngayon ay hindi pa rin nila alam kung paano tatawirin.
“Hi,” sabi ni Ciel, mahina.
“Hi,” sagot ni Myla.
Walang kasunod.
Hindi awkward—maingat.
Dumating ang barangay tanod, may hawak na folder na halatang gusto nang isara ang buong kaso.
“Okay po,” sabi niya. “Nakausap na po namin ang may-ari ng sasakyan. Naayos na po ang concern.”
Tumango si Ayla sa video call. “Okay na po ‘yon.”
“Pero,” dagdag ng tanod, nag-aalinlangan, “may clarification lang po kasi sa statements.”
Tahimik ang dalawa.
“About sa contact attempts,” sabi ng tanod, binabasa ang papel. “At kung kailan po nalaman ang issue.”
Huminga nang malalim si Myla.
“Parking related pa rin po ‘to,” dagdag agad ng tanod, parang alam na niyang papasok sa mas personal na teritoryo ang usapan.
“Opo,” sagot ni Ciel, dire-diretso. “May effort po.”
“Totoo,” singit ni Myla, hindi pa rin tumitingin sa kanya. “Effort umiwas.”
Tumigil ang tanod. Saglit lang—pero sapat para maging mabigat ang katahimikan.
“Myla—” simula ni Ciel.
“Hindi po reklamo,” dagdag ni Myla agad, mas mahinahon. “Clarification lang din.”
Parang nagdesisyon ang barangay hall na huwag na silang pigilan.
“Okay,” sabi ng tanod, isinara ang folder. “So malinaw na po ang lahat sa parking issue. Wala na pong further action.”
Walang nagsalita.
Parang may inaasahan pa rin.
“Since nandito na rin po kayo,” dagdag ng tanod, mas maingat na ngayon, “okay na po ba kayo?”
Tahimik.
Isang tanong na hindi dapat itanong—pero hindi rin maiwasan.
Hindi agad sumagot si Myla.
“Hindi pa,” sabi niya sa wakas.
Hindi iyon galit.
Hindi rin pagsusumbat.
Katotohanan lang.
Tumango ang tanod, parang sanay na ring umatras kapag hindi na niya sakop ang usapan. “Sige po. That’s all.”
Iniwan niya ang silid.
At biglang wala nang pagitan ng proseso at ng totoo.
“Hindi kita iniwasan kasi ayokong ayusin,” sabi ni Ciel, halos pabulong. “Iniwasan kita kasi natakot akong kapag kinausap kita… bumalik lahat.”
Ngumiti si Myla—hindi masaya, hindi rin masakit. Tanggap.
“Eh bumalik pa rin,” sagot niya.
Tumayo sila nang sabay—hindi planado, pero parang pareho nilang alam na hindi na puwedeng maupo pa.
Paglabas nila ng barangay hall, hindi agad sila naghiwalay.
Hindi rin sila sabay naglakad.
May ilang hakbang na pagitan—hindi dahil gusto pa nilang magtago, kundi dahil pareho nilang alam na may susunod pang sasabihin, at pareho rin nilang iniisip kung sino ang mauuna.
Tahimik ang kalsada sa oras na iyon. Mas kaunti ang dumaraang sasakyan. Mas malinaw ang bawat tunog—hakbang sa semento, paghinga, ang pagkaluskos ng dahon sa gilid.
“Hindi pa rin kita forgiven,” sabi ni Myla, hindi humaharap.
“Hindi ko inaasahan,” sagot ni Ciel. “Pero hindi na rin ako aalis.”
Huminto si Myla.
Hindi bigla. Hindi dramatic. Parang may desisyong dahan-dahang nabuo habang naglalakad sila.
“Hindi na ‘to about sa barangay,” sabi niya, mas mababa ang boses. “Alam mo ‘yon, ‘di ba?”
Tumango si Ciel. “Oo.”
“Next time na magkita tayo,” dagdag ni Myla, saka siya tuluyang humarap, “ayoko nang dahil may papel, o may tawag, o may proseso.”
Tahimik si Ciel, pero hindi na siya umatras.
“Gusto kong dahil pinili natin,” dagdag ni Myla. “Kahit ano pa ‘yon.”
Huminga nang malalim si Ciel.
Hindi siya nagmadali. Hindi rin siya naghanap ng mas ligtas na sagot.
“Okay,” sabi niya, malinaw. “Pipili ako.”
Tumunog ang phone ni Myla sa bulsa niya.
Hindi niya agad kinuha.
“Hindi na ‘to practice,” sabi niya, kalahating biro, kalahating totoo. “Totoo na ‘to.”
Ngumiti si Ciel—mahina, pero buo. “Sige.”
Naghiwalay sila sa kanto.
Walang yakap.
Walang mahabang paalam.
Naghiwalay sila sa kanto na walang yakap, walang pangakong binitawan sa hangin—pero walang bigat. Walang takot. Parang parehong alam na sapat na muna ang sinabi.
—
Umulan kinagabihan.
Hindi ‘yung malakas, hindi rin biglaan—‘yung klaseng ulan na dumarating kapag tapos na ang init, kapag hindi mo na kailangang tumakbo. Binasa ni Ciel ang sleeves ng suot niya pauwi. Hindi siya nagmadaling magpayong.
Pagdating sa bahay ng tiyahin niya, inilapag niya ang bag, umupo sa gilid ng kama, at hinayaan ang phone sa tabi niya—nakabukas ang screen, tahimik.
Ilang minuto ang lumipas.
Tumunog ang phone.
Isang message lang.
Myla: Nakauwi ka na?
Hindi agad nag-reply si Ciel. Ngumiti lang siya, bahagya—parang unang beses na may tanong na hindi niya gustong iwasan.
Ciel: Oo. Ikaw?
Mabilis ang sagot.
Myla: Oo rin. Basa pero okay.
Tumitig si Ciel sa screen.
Walang “kumain ka na?”
Walang “ingat.”
Walang malaking salita.
Pero may pagitan na hindi na kailangang punan.
Ciel: Salamat sa paghintay.
Matagal bago dumating ang reply.
Parang pinag-isipan.
Myla: Salamat din sa pagbalik.
Huminga nang malalim si Ciel at ipinatong ang phone sa kama.
Hindi na niya ito kinuha ulit.
Hindi dahil tapos na ang usapan—kundi dahil alam niyang magsisimula pa lang.
At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon,
hindi niya inayos ang oras niya para umiwas.