Chapter Text
[WSJJ] ft.BHJJ
on top 🔞100%
warning : มีเนื้อหาหยาบคาย dirty talk เล็ดยุดทั้งตอน ไม่ป้องกัน
อีจองแจกำลังตกที่นั่งลำบากอย่างถึงที่สุด
อีบยองฮุน..
รุ่นพี่ในวงการที่เขาร่วมงานมาด้วยตั้งแต่เข้าวงการดารานักแสดงใหม่ๆ เราได้ร่วมงานกันบ้างไม่ว่าจะปกนิตยสาร หรือรายการใหญ่ๆที่เราพบเจอกันบ่อยๆ เราสนิทกันมากเพราะฮยองคอยช่วยเหลืออยู่ตลอด สนิทจนเผลอแอบมีความรู้สึกดีๆเกินเลยไปมากกว่านั้น มากกว่ารุ่นพี่ในวงการที่สนิทกัน
แต่ความจริงก็ตอกย้ำจิตใจของเขาได้ดี ว่ารุ่นพี่ไม่มีทางชอบผู้ชาย
สื่อประโคมข่าวอย่างล้นหลามเรื่องการเดตกันของสองนักแสดงระดับแนวหน้าของประเทศ อีบยองฮุน และอีมินจอง ความจริงที่อัดหน้าของเขาจนยับเยิน และความเสียใจนั้นก็ได้รับการปลอบประโลมจากเพื่อนที่สนิทที่สุดของเขา
จองอูซอง..
เพื่อนที่เขาพึ่งพบเจอและเป็นนักแสดงนำร่วมกันใน City of the rising sun(1999) พวกเรามีความคิดที่คล้ายกัน อายุใกล้เคียงกัน และตอนนี้เราก็พักอยู่ที่เดียวกัน กระแสคู่จิ้นของเขากับอูซองอาไม่ได้หวือหวากันมากนัก แต่ก็ดังมากพอที่จะทำให้มีผู้กำกับหลายเรื่องมาทาบถามให้ไปแสดงหนังทั้งเป็นหนังแสดงนำหรือนักแสดงประกอบ
และใช่...
อูซองอารู้ว่าเขามีความรู้สึกดีๆให้รุ่นพี่ในวงการอย่างอีบยองฮุน ทั้งอูซองและรุ่นพี่เคยแสดงหนังร่วมกันตอนตอนที่เข้าวงการใหม่ๆ และแยกย้ายกันหลังหนังออกฉายแต่ก็ยังมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันอยู่ ทุกคนรู้ ยกเว้นอีจองแจคนนี้ไม่รู้ว่าทั้งคู่เคยแสดงหนังร่วมกัน มารู้ก็ตอนที่รุ่นพี่คนดังได้ร่อนการ์ดเชิญงานแต่งมาให้ทั้งเขาและอูซองอา จองแจหัวใจสลาย ความหวังที่เคยจะบอกความรู้สึกที่ตัวเองมีให้แก่อีกคนได้พับเก็บลงไปในส่วนลึกที่สุดและไม่ค้นมันกลับมาใส่ใจอีก
คนที่ไปร่วมงานแต่งมีแค่อูซองอา จองแจแค่ฝากแสดงความยินดีที่ได้แต่งงานและบินไปถ่ายงานที่ต่างประเทศนานนับเดือน นั่นคือสิ่งที่คนอื่นรู้ แขกในงานแต่งรู้ รวมถึงรุ่นพี่อีบยองฮุนที่รู้จากปากเพื่อนสนิทของจองแจว่าเจ้าตัวติดงานไม่สามารถมาร่วมงานได้
'รุ่นพี่ยินดีด้วยนะครับ'
'ขอบคุณนะ แล้ว..'
'อ่อ จองแจอามาด้วยไม่ได้น่ะครับ'
'เขาเป็นไงบ้าง'
'สบายดีครับ แต่ใจไม่ค่อยเท่าไหร่ ผมรู้ว่ารุ่นพี่รู้นะครับ'
'ผม..'
'ไม่เป็นไรหรอกครับ หลังจากนี้ผมจะดูแลเขาเอง รุ่นพี่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ'
'....'
'ขอให้โชคดีนะครับ รุ่นพี่'
บทสนทนาจบลงหลังจองอูซองกล่าวลา และเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับมามองรุ่นพี่อีก เขารู้ รุ่นพี่รู้มาตลอดว่าจองแจอามีความรู้สึกแบบไหนกับตัวเขา แค่อูซองมองตาก็รู้ว่ารุ่นพี่เองก็มีเหมือนกันความรู้สึกที่มีต่อจองแจในส่วนลึกของดวงตาที่เขามองเข้าไป ยิ่งตอนที่พูดถึงอีจองแจแววตาของเขาหม่นแสงลงเพียงชั่วคราว แค่เพียงแป๊บเดียวเท่านั้นถ้าไม่สังเกตก็คงไม่รู้ แต่แล้วยังไง ตอนนี้จองแจอาเป็นของอูซองแค่เพียงคนเดียว
ถ้าเขาไม่ได้ ก็ต้องไม่มีใครได้
ผ่านมานานนับยี่สิบกว่าปีความสัมพันธ์ของเขากับจองแจอาดีขึ้นตามลำดับ ถึงแม้จะไม่ได้ประกาศออกสื่อแต่แฟนคลับเหมือนจะรู้อยู่เป็นนัย ทั้งภาพที่พวกเขาไปทานข้าวด้วยกันทุกอาทิตย์ การมีชื่อเรียก รวมถึงการที่เราทั้งคู่ติดสกินชิพค่อนข้างมาก ไม่ว่าจะเป็นการกอด การจับมือ หรือโอบเอวก็ตาม
ยิ่งช่วงที่พวกเขาทั้งคู่ถ่ายทำ HUNT(2022) กระแสคู่จิ้นของพวกเขาทั้งคู่กลับมาบูมอีกครั้ง และจองแจอาได้ไปถ่ายทำเกมปลาหมึกซีซั่นแรก
อูซองมักจะแอบไปเซอร์ไพรส์ที่กองอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะจองแจอาที่เดี๋ยวนี้ต้องคุมน้ำหนักเพื่อให้เข้ากับบท ซึ่งแอบทำให้เขาเป็นห่วงเพราะจองแจอาเริ่มหน้ามืดนิดหน่อยเวลาหมุนตัวหรือหันคอเร็วๆ ด้วยอายุของพวกเขาที่เพิ่มขึ้นทำให้เขามักจะเป็นห่วงอีกคนบ่อยๆ
ระหว่างทางที่เขากำลังเดินเข้าไปอย่างเงียบๆก็สังเกตเห็นว่าแฟนหนุ่มของเขากำลังพักสายตาอยู่ตรงจุดพักกอง แถมใกล้ๆกันก็มีนักแสดงอีกคนกำลังนั่งมองอย่างไม่วางตา ก็คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนที่ได้รับบทเป็นตัวร้ายของเรื่อง อีบยองฮุน
"ไม่ได้เจอกันนานนะครับ รุ่นพี่"เสียงทุ้มนุ่มแต่แข็งกร่าวเอ่ยขึ้นด้านหลัง บยองฮุนจึงละสายตาจากคนข้างกายที่เขาแอบมองมานานตั้งแต่ได้พักกอง เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่ายจึงได้รู้ว่าเวลาของตัวเองได้หมดลงแล้ว
"นึกว่าใครที่ไหน สบายดีไหม"
"ก็สบายดีครับ จนถึงเมื่อกี้"ประโยคจิกกัดเบาๆถูกเอ่ยออกมาจากปากของรุ่นน้อง อูซองไม่ได้สนใจรุ่นพี่อีกหลังจากเอ่ยประโยคจบ คนตัวสูงเดินเข้าไปซ้อนหลังเก้าอี้ของคนที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวฝ่ามือหนายกขึ้นไปปิดตารอบๆอย่างเบามือก่อนจะเอ่ยกระซิบข้างหูเบา แต่ก็สามารถให้คนที่ข้างๆที่จ้องมองการกระทำของเขาอยู่ได้ยินเหมือนกันว่าเขาพูดอะไรออกมา
"จากียา ตื่นได้แล้ว"
"อื้อออ.. ขออีกห้านาทีนะ"
"ฟู่ว จะไม่ตื่นขึ้นมาดูหน้ายอโบของคุณหน่อยหรอ หืมม"
"ย...ยอ...โบ ใครน่ะ อ่ะ"อีจองแจรีบลืมตาขึ้นก่อนจะเจอสายตาที่คุ้นเคยก้มมองตัวเองอยู่
"ขี้เซาตลอดเลยนะ"อูซองเอื้อมมือมาจัดผมคนตรงหน้าอย่างเบามือ
"มาได้ยังไงเนี่ย"
"ผู้จัดการเขาโทรไปบ่นว่าคุณหน้ามืดอีกแล้ว ผมเลยขับรถมาหาที่กอง"
"อือ คงเพราะลดน้ำหนักเยอะเกินน่ะ ไปหาผู้กำกับก่อนเถอะ จะได้แนะนำคุณด้วย"
"ครับ"อูซองตอบรับคำเชิญชวนของคนตัวเล็กกว่า สายตาเหลือบมองข้างๆยกยิ้มมุมปากราวกับเยาะเย้ยอีกคน อีจองแจที่เห็นแฟนหนุ่มของตัวเองเหลือบไปมองบางอย่างก่อนเขาจะตกใจเมื่อเห็นรุ่นพี่ในวงการนั่งอยู่ข้างๆ
"ฮยอง นั่งอยู่ตั้งแต่ตอนไหนครับ"
"ซักพักนะ เห็นทีมงานบอกว่าคุณหน้ามืด ผมเลยมาดูอาการซักหน่อย"
"ขอบคุณนะครับ อ่อ จริงสิ คนนี้จองอูซอง เพื่..."
"สามีครับ"
"อูซองอา!!"
"โอ๊ยๆ จากียา!"จองอูซองร้องเสียงหลง หลังจากแก้ประโยคสนทนาแบบทันที ตัวแค่นี้แต่แรงเยอะชะมัดให้ตายเถอะ
"ครับ เคยร่วมงานกันเมื่อก่อนนะ"
"ไปเถอะ จากียา"
"จองอูซอง! เดี๋ยวเถอะ"อูซองหัวเราะเบาๆ มือเอื้อมไปโอบเอวบางก่อนจะออกแรงเบาๆให้เดินไปพร้อมกัน
ทั้งคู่เดินไปด้วยกันอย่างช้าๆ ภาพตรงหน้าในสายตาของบยองฮุนมันช่างเจ็บปวด ใช่ เขาคิดผิด เขาคิดว่าอีจองแจยังคงเหลือความรู้สึกให้เขาอยู่ ความรู้สึกที่เวลาเห็นเขายิ้มอย่างสดใส ยิ้มเล็กๆที่ทำให้แก้มขึ้นเป็นก้อน ใจดีและอ่อนโยนอยู่เสมอ นั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาชอบ
ใช่ เขาชอบอีจองแจ
ตั้งแต่ที่เราร่วมงานด้วยกัน อาจจะเป็นเพราะเขาเองที่ไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองตั้งแต่แรก ขยะแขยง รังเกียจ และหลอกตัวเองคิดว่ามันเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ เขารู้มาตลอด รู้ว่าอีกคนมีความรู้สึกแบบไหนกับตัวเขามาตลอด แต่เขาไม่เคยปฏิเสธ ทิ้งไว้ตรงนั้น บนความเสียใจของอีกคน
และยิ่งวันแต่งงานของเขาเอง เป็นวันที่ทำให้เขารู้ว่ายิ่งตอกย้ำความรู้สึกอีกคนหนักขนาดไหน มันเป็นความคิดที่เขาไม่เคยให้อภัยตัวเอง แต่มันก็สายไปแล้ว อีจองแจเด็กซนๆที่รู้จักวันนั้นโตขึ้นกว่าเดิม และความชอบที่มีต่อเขาก็ไม่เหลืออีกต่อไป
บยองฮุนคิดว่าการที่เขาได้กลับมาร่วมงานกันครั้งนี้อาจจะทำให้อะไรที่เคยเหมือนเดิมกลับมา แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วรวมถึงความรู้สึกของอีจองแจไม่ได้อยู่ที่เขาอีกต่อไป
เจ้าของเสียงหัวเราะนั้นไม่ใช่ของอีบยองฮุนนับตั้งแต่ยี่สิบกว่าปีก่อนแล้ว
หลังจากจองแจพาเขาไปแนะนำตัวกับผู้กำกับแล้วก็เป็นเวลาเริ่มกองถ่ายอีกรอบหนึ่ง วันนี้เป็นวันดี บรรยากาศเหมาะแก่การพาคนรักของตัวเองนั้นไปเดทที่ร้านอาหารหรูหรือไม่ก็ร้านอาหารอร่อยๆที่ไม่ค่อยมีคนมากนักเพื่อความเป็นส่วนตัวของเขาและจองแจอา ซึ่งกว่าจะถ่ายตามตารางเสร็จก็กินเวลานานถึงสี่ชั่วโมงเต็ม
20:37 P.M.
"รอนานไหม"เสียงทุ้มนุ่มของคนตัวบางกล่าวขึ้นมาหลังจากเอาตัวเองขึ้นมานั่งฝั่งข้างๆคนขับได้สำเร็จ
"ถ้าไม่นานก็ดูจะเป็นการโกหกกันเกินไป แต่เพื่อคุณผมรอได้"
"งั้นก็ออกรถไปหาอะไรกินกันเถอะ หิวจะแย่"
"แต่จองแจอาลืมอะไรรึเปล่า"
"หืม ไม่นะ"
"หันหน้ามาสิ"
"ลืมอะ... อื้ออ"
ไม่ทันที่จองแจจะพูดจบประโยค ริมฝีปากหน้าของคนตรงหน้าก็พุ่งเข้ามาประกบจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว อูซองขบริมฝีปากอีกคนเบาๆเป็นการบอกให้อ้าปาก คนตัวเล็กกว่ายอมเปิดปากให้ลิ้นร้อนเข้ามาเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับตัวเอง
เสียงเฉอะแฉะดังก้องไม่ขาดสายภายในรถยนต์คันหรู อารมณ์วาบหวาบเริ่มกระตุ้นตัณหาภายในตัวของคนทั้งคู่ แขนเรียวโอบรอบคอของอูซองอย่างแนบแน่น
"อื้อ...อืม..อูซอง"
"หืม"
"อ๊ะ..อูซอง...อย่าลูบ"
จองแจพยายามดันมือของคนตรงหน้าให้ออกจากหน้าอกอวบของตัวเอง เพราะอูซองรู้ดีเรื่องร่างกายของเขาจนเกินไป รู้ว่าจับตรงไหนเขาจะรู้ยังไง ยิ่งทำให้อีกคนได้ใจมากกว่าขึ้นกว่าเดิม
มือหนาทำหน้าที่ของมันในการบดขยี้ยอดอกสีหวานได้อย่างดี และริมฝีปากหนาก็ทำหน้าที่ของมันอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
"เสียวหรอคะ หืม"
"อ๊ะ..อ๊าา...ย..ยอโบ"
"มีอารมณ์แล้วหรอคะเนี่ย แค่จูบเองนะ"
อูซองค่อยๆนวดเฟ้นหน้าอกอวบอิ่มไล่ลงมาตามเค้าโครงร่างกายของคนตรงหน้า ลูบเอวบางๆอย่างมั่นเขี้ยวก่อนจะไล่ลงมาตรงต้นขาอวบ บีบจนเนื้อนุ่มล้นทะลักไปตามซอกนิ้วของตัวเอง
จองแจไม่ปล่อยให้คนตรงหน้าเล้าโลมเขาแค่คนเดียว มือเรียวลูบไล้ตามแผ่นอกหนาไล่ระดับจนมาหยุดที่จุดแข็งขืนของอีกฝ่ายที่กำลังอดกลั้นอย่างเงียบๆ
"ใครกันแน่ที่มี"จองแจแซวอีกคนด้วยความขบขัน นิ้วเรียวบีบคลึงสลับนวดเฟ้นท่อนลำเขื่องที่พองตัวสู้มือตนเองอย่างเต็มที่พร้อมออกศึก
"ซี๊ดด...จองแจอา"
"ขับรถได้แล้ว จะได้กลับบ้านซักที"
"ฮึ่ม ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ"
อูซองกัดฟันตอบคนตรงหน้าที่มาแหย่มังกรที่กำลังผงาด แล้วก็ละมือทิ้งจากไปดื้อๆแบบนี้ เมื่อทำอะไรไม่ได้นอกจากจำใจสตาร์ทเครื่องยนต์คันหรูของตัวเองพาคนข้างๆกลับถึงบ้านพักส่วนตัวที่เขาเป็นคนเช่าเอาไว้ช่วงที่ต้องย้ายไปถ่ายงานไม่ไกลจากตัวเมืองหลวงเท่าไหร่
แม้มันจะไม่ได้ใหญ่มากแต่ก็เหมาะสำหรับพักผ่อนและมีความเป็นส่วนตัวระหว่างพวกเขาทั้งสองคนไม่ใช่น้อย เห็นวิวธรรมชาติ ภูเขา ต้นไม้ ชนบทในสไตล์สมัยก่อน และห่างไกลจากบ้านหลายหลังพอสมควร ซึ่งนับเป็นเรื่องดี เวลาทำกิจกรรมเข้าจังหวะไม่ว่าจะตอนเช้าหรือตอนเย็น
เพราะจองแจอาเป็นประเภทที่อยู่ข้างนอกบ้านแทบจะเป็นคนละคนกับตอนอยู่ข้างในบ้านเลยล่ะ
กว่าจะขับรถถึงบ้านเช่าอารมณ์ที่เคยมีก็สงบลงไปมากโข ยิ่งกับคนนั่งเบาะข้างๆคนขับที่ตอนนี้หลับตาเอนพิงเบาะนุ่มพร้อมเสียงกรนแบบคนหลับลึก ร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฎตามใบหน้าหวาน ขนาดตอนหลับคิ้วเรียวยังแทบจะชนกันอยู่แล้ว
อูซองไม่ได้กวนคนนอนมากนัก นอกจากดับเครื่องยนต์ออกจากรถแล้วเดินอ้อมไปประตูอีกฝั่งเพื่อปลุกยัยคนขี้เซาไปนอนในบ้านสบายๆ
"จากียา"
"...."
"ยัยคนสวย ตื่นก่อน ไปนอนในบ้านเร็ว"
"อืออ..ถึงแล้วหรอ"
"ใช่ครับ ลงเร็ว"
"อุ้มหน่อยสิ"
"ดื้อ ฮึบ"
ถึงเขาจะบ่นจองแจอามากขนาดไหน แต่สุดท้ายก็เป็นเขานี่แหละที่ตามใจจนดื้อได้ขนาดนี้ เขาค่อยๆช้อนร่างโปร่งของคนตรงหน้าอย่างเบามือ พอได้มาอุ้มตัวคนรักจริงๆแล้วนั้นก็รู้ได้เลยว่าอีกคนต้องลดน้ำหนักลงหลายกิโเพื่อมารับบทบาทตัวละครเรื่องนี้ขนาดไหน อูซองไม่แปลกใจทำไมถึงหน้ามืดบ่อยขนาดนี้
"เธอตัวเบาเกินไปแล้วนะคะ น้ำหนักเหลือเท่าไหร่แล้วคะเนี่ย"
"อืมม ไม่รู้สิ แต่ช่วงนี้กินได้แต่สลัดกับของอิ่มท้องนิดเดียวเอง"
"สัญญาได้ไหมว่าปิดเรื่องนี้แล้วจะกลับมาเพิ่มน้ำหนัก"
"ครับๆ จะเพิ่มน้ำหนักแน่นอน"
"เกาะดีๆ เดี๋ยวก็ตก"
"ขี้บ่นขึ้นกว่าเดิมรึเปล่าวเนี่ยอูซองอา"
"จะไม่ให้บ่นได้ยังไง หืม ก็เธอดื้อขนาดนี้ ถ้าผู้จัดการไม่โทรมาหาจะรู้ไหมว่าเธอหน้ามืดบ่อยๆ"
"ชิ พี่ผู้จัดการอย่าให้เจอนะ"
"ไม่ต้องไปว่าผู้จัดการเลยคนสวย เอ้า นอนได้แล้วค่ะ"
"เดี๋ยวสิ จะไม่เปิดของขวัญหน่อยหรอ"
"ของขวัญ? ของขวัญอะไรคะจากียา"
"ลองถอดดูสิคะ"
หลังสิ้นคำตอบของคนรัก อูซองไม่รอช้าปลายนิ้วค่อยๆไล่แกะกระดุมทีละเม็ด ยิ่งปลายเสื้ออ้าออกก็เผยให้เห็นชุดชั้นในลายลูกไม้ที่โอบอุ้มอกอวบ ไม่ต้องพูดถึงกางเกงขายาวของเจ้าตัวที่เปลี่ยนมาเป็นกางเกงผ้าบางๆ ตอนขึ้นรถเขาไม่ได้สังเกตมากนักเพราะข้างนอกค่อนข้างมืด แต่ตอนนี้กางเกงผ้าที่ดูทึบตอนแรกกลายเป็นผ้าซีทรูเผยให้เห็นต้นขาอวบอิ่มของเจ้าตัวและแพนตี้ลูกไม้สีดำสวยที่ปกปิดแก่นกายชูชันของเจ้าตัวไว้อย่างมิ่นเหม่ อูซองรีบถอดกางเกงของคนตรงหน้าอย่างรวดเร็วจนแทบจะเป็นการกระชากผ้าบางๆตรงหน้าให้กระจุย
ยิ่งเมื่อจองแจอายกเท้าขึ้นมาพาดไว้บนไหล่ก็ยิ่งเห็นรูจีบสีชมพูอ่อนกำลังถูกอะไรบางอย่างสอดคาไว้ก็ทำเอาอูซองใจเต็นแรงพร้อมถามเป็นข้อสงสัยที่คาอยู่ในใจออกมา
"ตั้งแต่เมื่อไหร่"
"ก็ถ่ายเสร็จ ไปอ้อนพี่ผู้จัดการมาเลยนะ"
"ขี้ยั่ว อยากมากเลยหรอคะ"
มือหนานวดเฟ้นหน้าอกอูมของอีกคนอย่างมันมือ นิ้วโป้งเบียดบี้ยอดปทุมถันทั้งสองข้างจนแข็งสู้นิ้วมือของอูซองเรียกเสียงครางหวานของคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี
"อิ๊...อ๊า...ตั้ง...อื้ออ..เกือบสอ...อ๊ะ...สองเดือนเลยนะ"
"คงอดทนมากสินะคะ แถมยังมีรุ่นพี่มาตามตอแยอีก"
"ฮยอง...เขา..อ๊ะ...แต่งงานไปแล้วนะ"
"เขาก็เคยมีข่าวนี่น่า"
"อื้อออ...ไม...อย่...า..อย่าเลีย"
"ไม่เลียก็ได้ค่ะ"
"อ๊ะ..อื้ออ..ย..ยอโบ"
สิ้นคำของอูซอง ไม่กี่วิต่อมายอดอกของคนตัวบางก็โดนริมฝีปากร้อนของคนเป็นสามีครอบครองไว้ข้างนึง ลิ้นร้อนละเลงรัวพร้อมดูดดึงราวกับเด็กทารกต้องการนมไว้ดื่มกิน มืออีกข้างก็ไม่น้อยหน้าบีบนวดฐานอกตูมก่อนจะไล่บี้เม็ดเชอร์รี่เล็กอย่างหยอกล้อ เสียงครางเสียดเสียวของคนรักยิ่งกระตุ้นอารมณ์ที่เคยมีให้กลับมาลุกโชนได้อย่างง่ายดาย
มือหนาไล่ไปตามทรวดทรงร่างกายอย่างเบามือไปหยุดที่เเพนตี้ลูกไม้ตัวจิ๋วที่ปิดบังอะไรต่อมิอะไรได้ไม่หมด ออกแรงดึงรั้งเพียงนิดเดียวก็แพนตี้ตัวจิ๋วไหลออกมาตามแรงของอูซอง เมื่อไม่มีอะไรปกปิดฝ่ามือหยาบกร้านก็ค่อยๆแยกเรียวขาอวบอ้าออกกว้างมากพอที่จะเห็นรูจีบที่มีของเล่นสอดคารอได้รับการขยับ
อูซองไม่แปลกใจเลยเลยว่าทำไมแค่จูบกันบนรถแค่นั้นถึงกับทำให้คนรักของเขามีอารมณ์ได้ง่ายขนาดนี้
"ระหว่างของยอโบ กับไอ้นี่ จองแจอาจะเลือกอะไรดีคะ"
"เอา เอาของอูซองอา เอาของอูซอง"
"ถือว่าเลือกได้ดีค่ะคนสวย ฟอดด"
อูซองชมคนรักเบาๆพร้อมก้มลงไปหอมแก้มอย่างชื่นใจ นิ้วมือค่อยๆดึงฐานของเล่นออกมาอย่างช้าๆก่อนจะกระแทกกลับเข้าไปมิดลำอีกครั้ง เรียกเสียงครางหวานกับน้ำตาคลอของคนตัวบางได้อย่างดี
"อ๊าาาา...อ..อย่ากระแทกเข้ามานะ"
"ทำไมคะ หืม อย่ากระแทกแบบไหน แบบนี้ หรือแบบนี้"
"อื้ออ ...อ๊ะ..ย..อโบ"
"เสียวหรอคะ หืมม"
อูซองที่ได้แกล้งคนตัวเล็กกว่าก็ติดลม มือหนาแกล้งกระแทกไปอีกหลายรอบๆเพื่อเรียกเสียงครางกระเส่าให้ออกมาอีก จนคนตัวบางทนไม่ไหวเกี่ยวคอคนตัวสูงให้ลงมานอนราบแทนที่ตัวเอง ย้ายตัวเองขึ้นไปนั่งทับเป้ากางเกงที่ดุนดันจนนูนออกมา
มือเรียวค่อยๆดันดิลโด้ขนาดกลางออกจากรูจีบอย่างเบามือ จนหัวบานหลุดออกก่อนจะโยนมันทิ้งไปอย่างไม่สนใจ รูจีบขมิบรัดอากาศราวกับหาของมาเติมเต็มส่วนที่หลุดออกไปเมื่อครู่
"อูซองอา ขอเจลหน่อย"
"ไม่ต้องใช้หรอกค่ะ หันก้นอวบๆมาหาหน่อย"
จองแจไม่ได้ค้านอะไรมากนัก นอกจากย้ายก้นของตัวเองไปตามคำสั่งถึงแม้น้ำลายของทั้งเขาและอูซองอาจจะหล่อลื่นไม่พอ แต่ตอนนี้จองแจไม่สนแล้วนอกจากลำใหญ่โตในกางเกงของอีกคนที่นูนขึ้นมาล่อตาล่อใจของตัวเอง
มือเรียวบางไม่รอช้าค่อยๆรูดซิบพร้อมกับเลื่อนขอบบ็อกเซอร์จนเอ็นอวบเด้งขึ้นมา หัวป้านเยิ้มเต็มไปด้วยน้ำสีใสรอให้เข้าไปชิมอย่างเอร็ดอร่อย ริมฝีปากโอมล้อมแก่นกายแข็งขืนจนเกือบสุดลำเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดราวกับเป็นไอศกรีมแท่งโปรด กระพุ้งแก้มอุ่นโอบล้อมอย่างสุดความสามารถจนแก้มตอบ
"ซี๊ดดด...เก่งมาก"
"อ่อก...อ่อก"
"ยัยคนสวย พอก่อนค่ะ ออนท๊อปให้ยอโบหน่อยได้ไหมคะ"
"ไม่บอกก็จะทำเองอยู่แล้ว อูซองอาชอบแกล้ง"
"ก็ตอนเธอน้ำตาคลอ ร้องยอโบๆมันได้อารมณ์ค่ะ"
"จะตอนไหนก็ได้อารมณ์หมดนั่นแหละ"
คนตัวบางไม่รอช้ามือเรียวค่อยๆแหวกรูจีบเล็กค่อยกดสะโพกลงบนหัวป้าน โดยมีมือของอูซองคอยจับลำแข็งขืนของตัวเองให้จ่อตรงกับรูจีบของคนตัวบาง เมื่อจองแจอากดสะโพกลงจนสุดโคนก็เปลี่ยนมาจับเอวคอดกิ่วก่อนจะไล่เฟ้นขึ้นไปเพื่อไม่ให้อารมณ์ขาดช่วงและสร้างความผ่อนคลายให้คนตรงหน้า
"เจ็บไหมคะ"
"ไม่เท่าไหร่ แค่จุกมากกว่า มันขึ้นมาถึงตรงนี้เลย"
จองแจอาไม่พูดเปล่าจับมือของอูซองไปวางไว้ตรงท้องน้อยของตัวเองอย่างเบามือ อูซองลูบเบาๆจนรู้สึกได้ว่าอีกคนค่อนข้างผ่อนคลายจึงเริ่มขยับช้าๆเพื่อเป็นการส่งสัญญาณให้เจ้าตัวเริ่มขยับ
แม้อูซองอยากจะขยับตามใจตัวเองขนาดไหน แต่ป้องกันคนรักได้รับบาดเจ็บเขาจะอดทนเพื่อความสุขของเราทั้งคู่ เพราะเขาอยากให้มันเป็นเซ็กส์ที่มันรู้สึกดี ไม่ใช่การบังคับฝืนใจ
"อ๊ะ...อ๊ะ...เ..สียว"
"หืม ตรงนี้หรอคะ"
"อ๊าา...อย่า...อย่าสวนนะ"
"ช้าไปแล้วค่ะคนสวย"
"อิ๊...ยอ..โ.โบ..อ๊าา"
อูซองงัดแก่นกายหนากระแทกเข้าจุดเสียวของอีกคนย้ำๆจนคนตรงหน้าตาเหลือกลอยด้วยความเสียวซ่าน ริมฝีปากบางอ้าออกกอบโกยอากาศเข้าไปจนอูซองกลัวจะสำลักซะก่อน มือหยาบบีบก้อนเนื้อนุ่มที่ถูกแบะกว้างก่อนจะง้างฝ่ามือฟาดก้นทรงลูกพีชจนเกิดเสียงเสียงดัง
"อ๊าาาา"
จองแจอาครางสุดเสียงคนตัวเล็กแอ่นกระตุกหลายรอบซ้ำรูรักก็บีบตัวแน่นพร้อมน้ำสีขาวขุ่นที่ปลดปล่อยออกมาจากแก่นกายของคนตัวบาง ยิ่งรูจีบรัดเข้ากับเอ็นเขื่องแน่นมากขึ้นอูซองก็เร่งสวนจังหวะ หัวป้านหยักชนเข้ากับจุดเสียวข้างในที่พึ่งจะเสร็จสมไปได้เพียงครู่เดียวก็ยิ่งตอบสนองได้ดีขึ้นไปอีก นิ้วเรียวเล็กจิกต้นขาของคนรักอย่างระบายอารมณ์เสียวซ่านที่ตัวเองได้รับอย่างรุนแรง
ยิ่งอูซองเห็นคนตรงหน้าทำหน้าตาสุขสมก็ยิ่งเร่งจังหวะซอยอีกไม่กี่ครั้ง ก่อนจะกดสะโพกเล็กให้รับน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในรูจีบอย่างท้วมท้นเต็มช่องทางรักของอีกคน เอ็นหนากระตุกพ่นน้ำเชื้อจำนวนมากเข้าไปราวกับการทำกิจกรรมครั้งนี้จะสามารถทำให้คนตัวบางท้องได้อย่างง่ายดาย
ระหว่างรอรูจีบบวมแดงรีดเค้นน้ำเชื้อนั้น อูซองก็ไล่จูบแขนบาง ขึ้นไปที่ซอกคอหอม ก่อนจะไปหยุดที่ปลายคางของคนรักที่สติยังกลับมาไม่ครบร้อยเปอร์เซ็นต์เท่าไหร่นัก รีมฝีปากบางเผยออกจนน้ำสีใสเหนียวหนืดเรื่มย้อยลงมาตามมุมปาก อูซองตามไปดูดอย่างไม่รังเกียจก่อนจะจับศีรษะจองแจมารับจูบ
เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันอย่างหื่นกระหาย เสียงดูดดึงเล็ดลอดออกมาราวกับกำลังต่อสู้แย่งชิงความเป็นหนึ่ง จนคนตรงหน้าเริ่มขาดอากาศอูซองจึงปล่อยริมฝีปากอีกฝ่ายให้หายใจ
"อีกรอบได้ไหมคะ มังกรมันตื่นอีกแล้ว"
"เอาออกไปเลยนะ ง่วงแล้ว"
"ใครสนกันล่ะ คืนนี้เธอเสร็จผมแน่คนสวย"
"เดี๋ยว ยอโบ อ๊าาาา..อ๊ะ..อื๊ออ"
อูซองไม่พูดอะไรต่อพลิกตัวกลับมาคร่อมจองแจก่อนจะเปลี่ยนเป็นท่ายอดฮิตอย่าง'ท่าน้องหมา'ที่เน้นถึงจุดเสียวได้ดีมากขึ้นกว่าเดิม เสียงครางหวานคลอไปกับเสียงกระแทกกระทั้นดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้างอย่างอีกยาวนานจนเกือบจะเช้า กว่าอูซองจะปล่อยให้คนรักของตัวเองนอนก็เกือบเล่นเอาตัวเองหมดแรง ทั้งบนเตียง ห้องน้ำ หน้าต่าง อูซองพาทัวร์จนเกือบจะครบชั้นสองเลยทีเดียว ดีที่ตารางคนสวยมีถ่ายฉากตอนกลางคืนไม่งั้นคงโดนพี่ผู้จัดการหมายหัวไปอีกหลายเดือนแน่ๆ
.
.
100 %
END