Chapter Text
Gisteren had Raquel haar rechterpols gebroken doordat ze met haar voet achter de deurmat was blijven hangen. Het was gelukkig een eenvoudige breuk, dus de doktoren konden het zo zetten en haar arm ingipsen.
Nu een paar dagen later deed haar pols geen zeer meer, maar het was erg onhandig met de alledaagse dingen die ze deed. Sergio was zo lief dat hij alles van haar over wil nemen, maar Raquel heeft een hekel aan het gevoel van het zelf niks kunnen doen.
Ze probeerde zo veel mogelijk gewoon zelf te doen, maar het nauwelijks kunnen gebruiken van je dominante hand is niet makkelijk. Het maakt elke taak een uitdaging. Op die moment dat Sergio ziet dat ze met een taak worstelt, biedt hij steeds aan om het van haar over te nemen. Maar meestal laat Raquel hem niet de taak van haar overnemen.
Ze hadden zojuist ontbijt gegeten met z’n allen; Sergio, Raquel, Paula en Mariví, zoals ze elke ochtend doen. Mariví had vandaag een goede dag, dus zij drong aan dat zij wel alles van de ontbijttafel zou gaan opruimen.
Op het moment dat Sergio en Raquel in de slaapkamer waren vroeg Sergio, “Ga jij eerst douchen, of ik?”
Raquel liet een diepe zucht uit. Over douchen had ze nog niet echt nagedacht met haar gipshand. Die mocht natuurlijk niet nat worden. “Ga jij maar eerst,” ze stak haar rechterhand op. “Ik kan toch niet echt douchen met dit ding.”
“Lief, je gaat me niet zeggen dat je de komende 6 weken van plan bent om niet te gaan douchen. Je bent nu al bezweet door de hete nacht.”
“Hmmm, misschien heb je wel gelijk. Dat is ook niet echt houdbaar. Ik steek wel mijn arm uit de douchecabine, of zoiets.” Zei ze met enige ergernis in haar toon. Ze was nu al moe van het omhulsel dat om haar hand en onderarm zat.
“Ik heb een beter idee.” Hij liep weg uit hun slaapkamer, zonder verdere uitleg . Ze hoorde hem in zijn bibliothecaris’ pyjama naar buiten gaan en liep het schuurtje in. Het duurde even voordat hij weer terug naar binnen kwam, maar hij keerde niet gelijk terug naar de slaapkamer. Ze hoorde hem eerst nog wat aanrommelen in de keuken. Waar haar moeder nog aan Sergio vroeg of hij het kon vinden. Het moment dat ze dat vroeg had hij het net gevonden.
Hij kwam terug de slaapkamer in met een rol met kleine vuilniszakken, verhuistape en een schaar.
“En wat ga je daarmee doen? Een lijk opruimen?” Grapte ze.
“Nee, dan had ik wel grotere vuilniszakken meegenomen.” Zei hij met een iets te serieuze toon. “Geef me je arm.” Nu met een zachtaardige toon.
“Ik weet niet, wat ben je er mee van plan?” Terwijl ze dat zei gaf ze haar gipsarm aan hem, natuurlijk wist ze wel wat die ging doen, maar ze wilde de grappende sfeer nog even behouden. Ze hield er stiekem heel erg van als hij op een iets te serieuze manier op haar grapjes reageerde. Het paste bij zijn karakter.
Voordat hij begon met de zak om Raquels hand tapen, kust hij eerst haar vingers die boven het gips uitstaken. Hij deed dit met zo ongelofelijk veel liefde, alsof die elke centimeter van haar lichaam bewonderde.
Het deed haar hele lichaam verwarmen. Ze had meer nodig. Meer dan alleen kusjes op haar vingers, dus met haar andere had trok ze hem naar haar toen aan zijn schouder. Trok hem in een diepe kus. Hij duurde lang, hun handen streelde elkaars lichamen.
Na een tijdje, maakte Sergio zich los uit de kus, maar hij bewoog zijn hoofd niet ver van die van Raquel. “Volgens zouden wij andere dingen doen dan dit.”
“Hmmm, maar dit is veel leuker.” Zei ze als een kind die zeurde om een snoepje. Ze bewoog haar lippen weer naar de zijne, en ging weer verder met hem kussen.
Hoewel hij van dit gevoel hield, van haar lippen tegen de zijne, de warmte die intensiveerde tussen hen elke keer als ze elkaar aanraakte, maar Sergio bewoog weg uit de kus, en deze keer ook weg met zijn volledige lichaam. Hij legde de rol plakband op het bed met de schaar. Daarna rolde hij een van de doorzichtige zakken van de rol af en schudde deze zak open.
Hij pakte Raquels had, plaatste er opnieuw een kusje op, net zo als voorheen, en schoof daarna de zak voorzichtig over het witte gips heen. Vervolgens pakte hij de rol tape van het bed.
Hij probeerde het beginnetje van de rol omhoog te pielen, maar dit ging nog niet zo gemakkelijk. Na een paar pogingen was het gelukt.
Sergio plakte de plakband over de zak heen en begon voorzichtig het om haar arm heen te draaien, lettend op dat het strak genoeg zat dat er geen water doorheen zou komen, maar wel los genoeg dat de bloedsomloop niet werd afgekneld.
“Zit die niet te strak nu?”
“Hij zit wel goed, denk ik.”
Nu pakte Sergio de schaar van het bed, terwijl hij de rol tape aan Raquels arm liet hangen.
“Je weet dat je deze tape ook gewoon kan scheuren, dat gaat veel makkelijker.”
Sergio had nu al de schaar in zijn handen en pakte de rol tape weer op, “Dat weet ik, maar dan is het niet zo recht, als wanneer ik het knip.” Hij boog zijn nek enigszins naar beneden, zodat hij beter kon zien waar hij aan het knippen was; het leek alsof die precies aan het berekenen was wat de hoek van 90 graden was. “Ook zitten er kleine rafeltjes aan als je het scheurt, waardoor de kans dat de tape loslaat een stuk groter is.”
Raquel lachte om Sergio’s opmerking. Soms was hij écht te perfectionistisch. “Lief, je weet dat dit er hooguit over een kwartier er weer vanaf is. Het maakt echt niet uit of het perfect is, als het maar functioneel is.”
“We moeten niet riskeren dat je gipsarm nat wordt.”
Raquel lachte opnieuw. Opnieuw een veel te serieuze opmerking op iets wat geen kwestie van leven of dood was. Hij pakte alles aan alsof het een van zijn tot in de puntjes uitgewerkte overvallen was. Raquel had hem in de tijd sinds dat ze met hem in Palawan woonde hem wel geleerd om wat meer dingen los te laten, maar hier ging ze de strijd niet over aan. Als ze eerlijk was vond ze het zelfs wel een beetje vermakelijk met wat voor een precisie hij werkte.
“Kom hier,” Raquel pakte hem bij zijn schouders vast om hem naar haar toe te trekken. Hij verwachtte dat niet, wat er voor zorgde dat zijn lichaam enigszins stijf bleef. De tape en de schaar waren nog steeds in zijn handen toen Raquel haar armen om hem heen sloeg, haar armen bewogen over zijn rug en zij bewoog haar hoofd zodat haar lippen de zijne zachtjes raakte.
Normaal ontspande hij snel wanneer Raquel hem in een kus had getrokken, maar deze keer kon hij zich toch niet volledig overgeven aan de kus. Het bleef in zijn achterhoofd dat hij een schaar en een rol plakband in zijn handen had. Hij wilde op dat moment dat hij die eerst op een veilige plek had neergelegd, op een plek waar ze zich beiden niet pijn konden doen aan de schaar. Hij had er over nagedacht om de tape en de schaar te laten vallen op de grond, zodat hij zijn handen kon gebruiken om Raquel vast te houden, maar dat leek hem niet veilig. Raquel was gister al gevallen met een gebroken arm als gevolg; het leek hem geen goed idee om dat weer te riskeren, zelfs als de kans maar klein was dat er iets zou gebeuren.
Raquel bewoog haar hoofd weer naar achter om hem in zijn ogen aan te kijken. Ze had opgemerkt hoe stijf hij was tijdens de zoen. “Hey, stijve hark,” zei ze met een sarcastische toon. “Waar is je enthousiasme gebleven?”
Hij hield de schaar en plakband in de lucht. Raquel snapte meteen wat er in zijn hoofd rondging; zijn obsessie voor veiligheid. Ze pakte beide dingen uit zijn hand en legde die op haar nachtkastje en stal nog een kus van hem, deze keer gaf hij zich wel volledig over.
Toen de kus eindigde en Raquel nog haar armen om Sergio had, zei ze, “Dank je voor deze creatie om me arm.” Ze hield haar arm met de plastic zak omhoog. De creatie zag er enigszins rommelig uit, zelf met hoeveel Sergio zijn best had gedaan om het perfect te doen. Zijn perfectionisme kon niet een zak en tape er perfect uitlaten zien, ook al had hij dat onnodig hard geprobeerd.