Work Text:
สิ่งที่ฆ่ามนุษย์ได้มิใช่สิ่งใด มันคือความน่าเบื่อ ยามใดที่เคยชินกับความตายและความตื่นเต้นประสบการณ์นอกเหนือจากนั้นก็หาได้ยากยิ่ง แม้ยมทูตอยู่เบื้องหน้าเขาก็ยืนประชันกับมันได้ง่ายโดยไม่ต้องเรียกขวัญตนเองเลย
เฮอร์นันโด้เบื่อหน่าย หลังจากเริ่มเป็นมาร์ทาดอร์เขาก็ไม่หวาดกลัวอีกต่อไป โอ้ ไม่ใช่ความกล้าหาญชาญชัย มันคือความเคยชินกับอันตรายร่างกายที่ถูกซักซ้อมเป็นอย่างดีไม่ห่วงว่าจะถูกทำร้าย หรือบาดเจ็บมันเพียงวิ่งเข้าหาความอันตรายยิ่งกว่าเพื่อสีสันให้กับชีวิตของตน เขาเสพติดความเจ็บปวดเหล่านั้นมามากมายยิ่งกว่ายาเสพติดชนิดไหน ๆ และคงไม่มีใครจะขายสิ่งแบบนี้ให้เขาได้
เสียงโห่ร้องตะโกนดังเซ็งแซ่ ผู้คนมากหน้าหลายตาหลากชนชั้นกำลังนั่งส่งเสียงเชียร์มายังสนามด้านล่าง พื้นที่ปิดกว้างมีคนเพียงคนเดียวควบคุมทั้งสนามชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม กอปรกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเหมือนคาราเมลหวานเยิ้ม ร่องรอยแผลเป็นมากมายปรากฏบนตัวราวกับเป็นเครื่องหมายเกียรติยศ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เลิกกระดุมเผยให้เห็นอกแกร่ง ใส่เสื้อกั๊กสีดำรัดแน่นเห็นรูปทรงเด่นชัด สตรีต่างหลงใหลและบุรุษพากันอิจฉา เบื้องหน้าของชายหนุ่มมีกระทิงตัวใหญ่อยู่ มันส่งเสียงฮึดฮัดจากจมูกปล่อยควันมากมายจนน่าหวาดกลัว ทว่าบนใบหน้าของเขากลับไร้ซึ่งความกลัวมันกลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
มาร์ทาดอร์นำเอาผ้าสีแดงฉานออกมาก่อนโบกสะบัดเรียกความสนใจสัตว์ร้ายด้านหน้า เมื่อมันเห็นผ้าขยับเคลื่อนไหวไม่รอช้าหลังจากส่งเสียงสองสามที มันก็รีบพุ่งเข้าชนควันขโมงจนมองไม่เห็นทั้งสนามเงียบสงัดทันใด หลังจากควันนั้นจางลงพวกเขาก็เห็นชายหนุ่มเดินสง่าผ่าเผยออกมา ใบหน้ายังคงสวมรอยยิ้ม เสียงกรีดร้องมากมายดังขึ้น ยิ่งกว่าพลุซึ่งถูกจุดในงานปีฉลองปีใหม่ เขาโค้งคำนับฝูงชนทั้งหลายแม้ในอกจะยังนิ่งสนิทเช่นเคย หากแล้วนัยน์ตากว้างของเขาไปตกที่บุคคลหนึ่ง ผมสีเงินเทายาวถูกตัดแต่งปล่อยปลายบนปกเสื้อ ใบหน้าแสนสละสวยยิ่งกว่ามนุษย์คนไหน ๆ โอ้! เขางดงามจนดอกไม้ยังพากันหลบหนีเป็นแน่ บุรุษท่านนั้นนั่งอยู่ที่โซนราชวงศ์ไม่น่าประหลาดใจเลยทำไมถึงอวดโฉมได้โดยไม่เอียงอายถึงเพียงนี้! มาร์ทาดอร์ไม่อาจละสายตาไปจากชายงดงามคนนั้นแม้จะหลุบตาต่ำแล้วก็ตาม หัวใจของเขากู่ร้องให้ตามหาและเชยชมใกล้ชิด ทว่าในฐานะเช่นนี้เขาจะไปพบอีกฝ่ายได้อย่างไร?
เขาสังเกตว่าชายคนนั้นไม่ได้ชื่นชมเขาเหมือนใครอื่น อีกฝ่ายเพียงปรบมืออาจเรียกว่ารักษามารยาทแต่เขามองออก รอยยิ้มสวยนั้นเหมือนปูนปั้นแต่งที่ถูกสลักเอาไว้เพื่อใช้ในพิธีการ ช่างเหย่อหยิ่งเหลือเกิน ภายใต้เปลือกห่อหุ้มนี้บุรุษท่านนั้นซ่อนสิ่งใดไว้กัน? ไม่นานเขาก็ต้องเดินออกจากสนามเพื่อพักผ่อนก่อนจะเริ่มการแสดงรอบต่อไป ในหัวของเขาไม่มีภาพอื่นใดนอกจากผู้สวยสง่าผู้นั้น เขารีบแจ้นไปหาบิดาเพื่อถามถึงนาม
“ ตระกูลใดที่เป็นผู้ครอบครองโซนเหนือนั้น ท่านพ่อโปรดบอกข้าเถิด ”
เขาโค้งคำนับบิดาก่อนเอ่ยถาม ใบหน้าเห่อร้อนเปื้อนเหงื่อและฝุ่น เหมือนผลแอปเปิลสุกงอม
“ เจ้าหมายถึงตระกูลสเตอร์ลิ่งหรือ? ว่ากันว่าบุตรชายและบุตรสาวของพวกเขานั้นงดงามหาผู้ใดเปรียบ! ”
“ แล้วนามของพวกเขาเล่าท่านพ่อ? ”
“ เจ้าถามเพื่อเหตุผลอันใด ทำไมจึงอยากรู้ถึงเพียงนั้น ”
“ เป็นความผิดข้าเอง ท่านโปรดลืมไปเถิด ข้าขอตัวไปพักเพื่อเตรียมตัวในรอบต่อไปก่อน ”
เขาโค้งอำลา แล้วรีบเดินไปยังห้องพักของตนทิ้งบิดาซึ่งสงสัยแต่ไม่นานก็มีงานยุ่งมากมายเข้ามาทำให้ชายแก่ลืมสนิท
เฮอร์นันโด้ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ในหัวเขามีแต่ใบหน้าสวยของอีกคน ปากกระจับน่ารัก ไฝที่ถูกแต่งตรงมุมปาก ผิวขาวสะอาดราวกับถูกแสงจันทร์จูบตลอดทั้งคืน เขาจินตนาการถึงน้ำเสียงของอีกฝ่ายมันต้องหวานเยิ้ม หรือไม่ก็เพราะพริ้งดั่งไนติงเกล รูปร่างจากในความทรงจำของเขาดูบอบบางน่าถะนุถนอมไว้ในอ้อมอก ระหว่างหัวแสนฟุ้งซ่านก็มีเสียงเคาะดังขึ้นที่ประตู ทำให้หลุดจากภวังค์ฝันหวาน เฮอร์นันโด้เอามือกุมหน้าสลัดไล่ความคิดอันไม่พึงประสงค์ออกไป ก่อนเดินไปต้อนรับผู้มาเยือน
“ ขออภัยแก่ความล่าช้า ไม่ทราบว่า- ”
เสียงของเขาหยุดลง เพราะบุคคลเบื้องหน้ามิใช่ใครอื่นแต่คือเทพยดา!
“ ท่านคงเป็น เฮอร์นันโด้ โรเมโร มาทาร์ดอร์ผู้เก่งกาจที่แสดงเมื่อครู่ ”
บุรุษงดงามยิ้มมาให้เขา ดวงตาสีต่างกันนั้นเปล่งประกายเหมือนอัญมณีคู่สวยจ้องมาที่เขา เพียงแค่นั้นก็เกือบทำเขาสติเตลิด กอปรกับการที่เขาถูกเรียกชื่อเสียงอย่างเต็มยศ โอ้เสียงของเขาเกือบทำให้ละลาย
“ นั้นข้าเอง ไม่ทราบว่าท่านผู้สูงส่งมีเหตุใดกัน? ”
“ ข้ามีนามว่า ริชาร์ด สเตอร์ลิ่ง ยินดีที่ได้พบกับท่าน ”
อีกฝ่ายเว้นจังหวะสังเกตเขาเล็กน้อยก่อนเอ่ยต่อ
“ โปรดเรียกข้าว่าริชาร์ดหากไม่เป็นการรบกวน ”
“ ท่านริชาร์ด ท่านมีปัญหาอะไรหรือไม่ ”
“ โอ้ ไม่ ข้าไม่ได้มีปัญหาแค่อยากคุยกับเจ้าเท่านั้น ข้าขอเข้าไปหน่อยได้หรือไม่ ”
“ ได้แน่นอนแต่ที่นี่ไม่เหมาะสมในการต้อนรับผู้สูงส่งอย่างท่านเท่าใดนัก ”
“ อย่าได้กังวล ข้าไม่อยู่นานหรอก ”
ไม่รู้ว่าเขาควรดีใจ หรือเสียใจในคำตอบนั้น
ริชาร์ดนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวในห้อง ส่วนเขานั่งลงบนเก้าอี้ด้านหน้าเป็นโต๊ะซึ่งมีกระจกบานใหญ่ตั้งไว้ ข้าง ๆ กันก็มีกระจกขนาดทั้งตัวคนวางเอาไว้ ถึงพวกเขาจะมิใช่ชนชั้งสูงแต่เนื่องด้วยผู้มียศฐาบรรดาศักดิ์มารับชมพวกเขา จึงจำเป็นต้องทำให้ตนเองดูดี
ริชาร์ดกวาดสายตาสำรวจห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนหันมาหาเขา
“ ข้าแค่มีคำขอบางอย่าง ”
เสียงของอีกฝ่ายยังคงนิ่งเรียบ
“ คำขอหรือ? ท่านช่วยขยายความให้ข้าหน่อย ”
“ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพียงแต่... ”
บุรุษผู้งดงามลุกจากโซฟาประชันหน้ากับเขา อีกฝ่ายโน้มตัวลงมาจนหน้าผากแทบแตะกัน ผิวกายสีขาวนวลบริสุทธิ์นั้นส่งกลิ่นหอมซาบซ่าไปทั่ว
“ ท่านจ้องมองข้าด้วยสายตาแบบนั้นมาตลอด สายตาของสัตว์ร้าย ”
“ ข้าขออภัยที่เสียมารยาท! นั้นไม่- ”
“ อยากขย้ำข้าให้จมคมเขี้ยวหรือ? ”
อีกฝ่ายยิ้มเยาะใช้นิ้วชี้ดันปลายคางของเขาขึ้นให้สบตากัน
เขากลืนน้ำลายเสียงดัง กระนั้นลำคอกลับแห้งผากเขาสัมผัสได้เลยว่าอุณหภูมิร่างกายของตนสูงขึ้นยิ่งกว่าในสนามเสียอีก
“ ท่านอยากกดข้าลงแล้วสูดดมกลิ่นกายของข้า หรืออยากทำให้ร่างของข้าแปดเปื้อนกันละ ”
“ นั้นเป็นเรื่องที่ไร้ยางอาย! ข้าไม่มีความคิดเช่นนั้น! ”
“ อย่าโกหกซี่ ดวงตาของเจ้าโกหกไม่เก่งเอาเสียเลย ”
ไม่ อันที่จริงเฮอร์นันโด้นั้นหลอกล่อปรุงแต่งผู้คนได้ดีมาก แต่บุรุษตรงหน้าของเขานั้นดียิ่งกว่า
“ คำขอของข้าคือ เจ้าต้องเป็นสัตว์เลี้ยงข้างกายข้า ปกป้องข้า เห่าหอนจัดการพวกสุนัขน่ารำคาญให้้ข้า ไม่ว่างานนั้นจะยากเพียงใด ”
มือสวยกดลงบนไหล่ของเขา น้ำหนักนั้นมากแต่สำหรับมาร์ทาดอร์เช่นเขามันเหมือนถูกอุ้งมือแมวกดทับ
“ แล้วข้าจะให้ของตอบแทนแก่เจ้า จะเป็นร่างกายของข้า หรือทรัพย์สินเงินทองข้าก็ไม่เกี่ยง ในฐานะอัศวินเรื่องพวกนั้นง่ายดายและข้าเป็นผู้รักษาเกียรติ ”
ริชาร์ดกระซิบข้างหู ราวกับงูที่ล่อลวงให้อีฟกินแอปเปิลของพระเจ้าในสวนอีเดน
“ คำตอบของเจ้าคือ? ”
ดูนั้นสิเขาถูกเรียกด้วยนามดูถูก อีกฝ่ายกำลังหลอกให้เขาทำสิ่งผิดกฎหมาย คร่าชีวิตผู้อื่น โอ้ แล้วเขาจะปฎิเสธได้อย่างไร? เขามักลงแข่งในงานใต้ดินที่ต้องเอาชีวิตมานับไม่ถ้วน ชื่อเสียงของเขาว่อนกระฉ่อนไปทั่วทุกสารทิศทว่ากลับไม่ผุดพรายขึ้นมาบนผิวโลกแม้แต่น้อย ดั่งถูกธรณีกลืนกินลงไปปกปิดความลับของเขาเอาไว้
ในเมื่อชายงดงามผู้นี้มอบข้อเสนอที่เกินจินตนาการมีเรื่องใดให้ไม่รับล่ะ
“ ข้าจะทำ ได้โปรดให้ข้าเป็นสุนัขตัวโปรดของท่าน ”
“ ฮะฮะ เจ้าเข้าใจเรื่องราวได้ดีเยี่ยมข้าชอบใจจริง ๆ ”
ริชาร์ดหัวเราะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนที่ริมฝีปากเล็กนั้นจะประกบจูบลงมา เขายินยอมให้อีกฝ่ายเข้ามาอย่างง่ายดายเพราะเขาคือสุนัขที่เชื่อฟัง มันเป็นการจูบแสนเลอะเทอะไม่มีความรักใคร่มีเพียงความหลงใหล และความกระหายอย่างบ้าคลั่ง บังเหียนที่ริชาร์ดคุมในภายหลังเฮอร์นันโด้ก็รุกจังหวะแทน บุรุษแสนงดงามตกใจเพียงชั่วครู่ก่อนปล่อยให้สุนัขตัวใหม่ของเขากระทำการตามที่อยาก ก่อนเริ่มงานก็ควรจัดการสุนัขตัวนี้ให้อยู่ใต้อาณัติ ให้มันยินยอมที่จะทำทุกอย่างเพื่อมอบความสำเร็จนั้นแก่เขา เขาเพียงผู้เดียว
ตอนที่อยู่บนสนามเขาจ้องมองมายังด้านล่าง ชายหนุ่มผู้เป็นจุดสนใจนั้นมีพลังที่ไม่เหมือนใครอื่น ไม่กลัวความตายทว่าสนุกกับมันราวกับกำลังเต้นรำกับยมทูต เขารู้ดีเลยละว่าคนคนนี้ต้องเป็นเพชรเม็ดงามแน่นอน ริชาร์ดไม่ต้องการให้มือของตนเองเปื้อนเลือดฉะนั้นเขาจึงต้องคัดเลือกคนที่มาทำหน้าที่แทน การเฟ้นหานั้นไม่ใช่เรื่องยากเพียงแค่เขาโบกมือ หรือยิ้มให้ใครต่อใครก็ยอมสยบแทบเท้าขอรับใช้ ทว่าไร้ฝีมือเป็นเพียงหมากที่ให้เขาโยนทิ้งเท่านั้น แต่ชายคนนั้น มาร์ทาดอร์ผู้หลงใหลความตาย จะต้องนำพาความสำเร็จมาให้เขาได้อย่างแน่นอน และริชาร์ดก็รู้ดีจากสายตาดุดันซึ่งมองเขา นัยน์ตาของสัตว์ร้ายที่อยากไล่ล่าเหยื่อ โชคชะตาช่างเป็นใจกับเขาเสียจริง
พวกเขาผละปากออก ปอดของริชาร์ดรู้สึกแสบร้อนเขาหอบหายใจสูดอากาศเข้าอย่างกระหาย ไม่น่าเชื่อว่าชายที่ดูโหดร้ายจูบได้เก่งเพียงนี้
“ ข้าจะทำตามคำสั่งของท่าน ชีวิตของข้าขึ้นอยู่กับท่านแล้ว ”
เฮอร์นันโด้ยิ้มก่อนก้มลงคุกเข่าให้เขา ช่างเป็นภาพที่น่ามองดูจริง ๆ
ริชาร์ดจะเลี้ยงดูสุนัขตัวนี้เป็นอย่างดีแน่นอน