Work Text:
Estis pena tago. Eĉ Alex mem ne vere sciis, kial li sentis tiun internan malplenon.
La memoro pri liaj gloraj tagoj kiel la maskoto de la kompanio ne lasis lin sola en la lastaj tagoj. Ĝi aperis en liaj sonĝoj, li vekiĝis eŭforie pensante, ke li ankoraŭ estas en la 80-aj jaroj, nur por rimarki, ke ĝi estis nur sonĝo. Nun, li estis nur parto de la entombigita pasinteco de SEGA, "Sonic-trivialaĵo, kiun vi verŝajne ne sciis."
Li jam ne plu estis Alex Kidd. Li estis nur "la ulo antaŭ Sonic".
Kaj sentiĝis terure esti la ombro de tiu, kiu nun estis lia koramiko. Li provis trakti la ĵaluzon, kiun li sentis de tempo al tempo, vidante sian partneron sukcesi laŭ manieroj, kiujn li neniam povis kaj neniam farus. Li malamis senti ĵaluzon. Li devus esti feliĉa, ke la amo de lia vivo atingis tion, kion li neniam povis.
Ĉiuj ĉi tiuj emocioj superfortis lin preskaŭ ĉiutage. Li estis laca de ĉio. Iafoje li nur volis, ke ĉio finiĝu, ke havu "ludon finitan". Sed kiel senmorta estaĵo, tio estis neebla por li.
Li iris al la kuirejo, malfermis la fridujon, kaj vidis botelon da biero. Li prenis ĝin kaj portis ĝin al la manĝoĉambro, ne antaŭ ol serĉi la glason, kiun li ĉiam uzis en tiaj okazoj.
Li verŝis al si iom da trinkaĵo kaj portis ĝin al la buŝo. La gusto estis amara, sed iel refreŝiga.
Li sidiĝis ĉe la tablo. Li sciis, ke daŭros horoj antaŭ ol Sonic revenos hejmen de la laboro, do lia plano estis trinki kelkajn trinkaĵojn kaj poste purigi sin, por ke Sonic ne suspektu ion ajn.
Li finis kelkajn glasojn, trinkante kvazaŭ akvon. Li viŝis siajn lipojn per la maniko kaj provis la trian rondon.
Li sentis sin pli kaj pli malkonektita de siaj emocioj, kio verŝajne ne estis la plej sana afero, sed por li, ĝi sufiĉis.
Li daŭre trinkis, ne rimarkante la paso de la tempo aŭ kiom li konsumis. Li komprenis, ke li eble troigis, kiam li provis verŝi al si alian glason, li jam perdis la kalkulon, kaj trovis la botelo malplenis
Li provis stariĝi, sed inter la alkoholo kaj la sensentemo pro la longa sidado, liaj kruroj estis malfortaj. Li falis sur la plankon, apenaŭ sukcesante kapti sin per la manoj antaŭ ol trafi sian vizaĝon. Li provis leviĝi, sed liaj kruroj ne respondis. Li sentis sin ridinda en tiu situacio, kaj liaj pensoj revenis al kial li decidis trinki unue.
Li sentis sin forgesita kaj anstataŭigita. Tiu stulta erinaco prenis ĉion de li, kaj tamen li amis lin. Aŭ tion li pensis. Ĉu li dubis pri siaj sentoj por Sonic? Eble li ne meritis lin, same kiel li ne meritis konservi sian lokon ĉe SEGA.
Meze de ĉiuj tiuj pensoj, li ne povis ne kolapsi sur la plankon kaj komenci plori nekontroleble.
Li restis tiel dum longa tempo, plorĝemante kaj murmurante nekoherajn aferojn, ĝis la ĉefpordo malfermiĝis.
“Mi estas hejme, karulo!” Sonic vokis per sia kutima senzorga tono. “Mi revenis!” li ripetis, konfuzita kiam li ricevis neniun respondon. “Karulo?” Ferminte la pordon post si, li paŝis en la domon, serĉante signojn de vivo.
"F-Fek,“ murmuris Alex aŭdinte la voĉon de la erinaco, provante stariĝi sed stumblis kontraŭ seĝo dum la procezo.
La bruo el la kuirejo kaptis la atenton de Sonic. Li eniris singarde, nur por trovi sian amaton sur la planko, ebria kaj ploranta riverojn. Sonic frostiĝis vidante tion, nekapabla deteni larmojn de ŝprucado en liaj okuloj.
“Alex! Karulo, kio okazis?” li demandis per tremanta voĉo, kun nodo en la gorĝo kaj timo pri tio, kion Alex eble diros.
„Lasu min sola“ murmuris Alex, kaŝante sian vizaĝon inter la brakoj kaj la planko. Li hontis, ke lia posteulo vidis lin tia. Li sentis sin malforta. Kaj li ne volis montri tiun malfortecon al iu ajn, precipe ne al Sonic. Ne al sia anstataŭanto.
Sonic, tamen, ne foriris. Anstataŭe, li prenis lin en siajn brakojn kaj portis lin al la salono.
“Lasu m—lasu min iri!” ordonis Alex, sed Sonic nur tenis lin pli forte ĝis ili atingis la sofon, kie li milde metis lin malsupren kvazaŭ delikatan porcelanan pupon.
"Alex" murmuris Sonic, sidiĝante apud li kaj viŝante la larmojn de liaj vangoj.
“Kion vi volas, erinaco?” demandis Alex, puŝante la manon de sia posteulo for de sia vizaĝo.
“Estas bone, Alex. Vi povas malstreĉiĝi. Ni estas partneroj, ĉu vi memoras? Mi neniam volus vundi vin. Mi nur volas, ke vi estu bone. Via feliĉo estas la plej grava afero por mi."
La vortoj de la erinaco nur igis pli da larmoj flui el la okuloj de Alex, pli intense ol antaŭe. “Kial vi ankoraŭ estas ĉi tie? Nur diru, ke vi kompatas min, kaj foriru. Mi ne bezonas ies kompaton.”
Sonic sentis sian koron rompiĝi pro tiuj vortoj. Li sciis, ke Alex estis nur tre ebria kaj ne vere intencis tion, sed tio ne ĉesigis la doloron.
"Kompato? Ĉu vi pensas, ke mi estas kun vi nur pro kompato? Mi enamiĝis al vi dum jaroj, longe antaŭ ol ni iam ajn komencis dati. Mi ne estas ĉi tie pro kompato. Mi estas ĉi tie ĉar mi volas vidi vin feliĉa. Ĉar via bonfarto estas la plej grava afero, kiun mi havas."
Sonic ridetis, esperante ke Alex reciprokos la rideton. Sed li ne faris tion. Alex simple deturnis la rigardon.
"Vi estas ĉio por mi, Alex. Eĉ se estas malfacile por vi kredi ĝin nun. Vi estas la plej bona afero, kiu iam okazis al mi.“ Dirante tion, li prenis la manon de la brunulo kaj milde karesis ĝin, alproksimiĝante iom pli proksimen.
Alex turnis sin por rigardi. Parto de li volis retiriĝi, krii, puŝi Sonic kiel eble plej malproksimen. Sed li ne povis. Anstataŭe, li interplektis siajn fingrojn kun tiuj de la erinaco. Sonic, surprizita de la gesto, ridetis kun larmoj en la okuloj, sciante ke li progresis en trankviligado de Alex.
"Mi ne scias, kial vi tiom insistas prizorgi min,“ Alex diris sen rigardi Sonic. "Mi eĉ ne valoras ion ajn apud vi. Mi estas neniu. Vi estas la plej bona afero, kiun SEGA povas oferti, videoluda ikono. Vi estis kreita por anstataŭigi min, kaj vi plenumis vian celon. Mi estas ruinigita, Sonic. Iafoje mi simple ne volas daŭrigi.“
“Mi amas vin, Alex. Eĉ se vi sentas vin ruinigita. Eĉ se vi pensas, ke vi estas senvalora. Por mi, vi estas ĉio.”
Alex ploris eĉ pli forte, kovrante sian vizaĝon per siaj manoj. Sonic kliniĝis kaj milde demandis: "Ĉu vi volas brakumon?"
Li kapjesis, lasante la erinacon teni lin proksime.
“Vi ne devas travivi ĉi tion sola,” flustris Sonic. “Mi ĉiam estos ĉi tie por vi. Ĉar mi estas kreita por ami vin.”
„Dankon pro via pacienco kun mi,“ murmuris Alex. ĝuste antaŭ ol endormiĝi en la brakoj de tiu, kiun li plej amis en la mondo.
“Ne estas io por danki, mia princo.”