Work Text:
กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวโชยมาอ่อน ๆ บวกกับสีส้มสดใส ตั้งแต่ออกจากบ้านมาอยู่หอเพื่อไต่บันไดความฝันซนซีอูก็ได้ทำอะไรเองมากขึ้น มันไม่ได้ลำบากอะไรเพราะตัวเขาเองก็ทำงานบ้านเป็นหลายอย่างอยู่แล้ว
ซนซีอูหัวเราะเสียงดังเมื่อเห็นโค้ชทำอะไรแปลก ๆ แต่ทว่าเสียงหัวเราะนั้นคงอยู่เพียงแค่ช่วงแมลงบินผ่าน เพราะส้มในมือของเขาหายไป
เด็กชายร่างผอมหัวเราะเอิ๊กอ๊ากจนเห็นฟันเขี้ยวทั้งสองข้าง ในมือถือส้มที่ปอกเปลือกแล้วราว ๆ เศษสามส่วนสี่ของทั้งลูก
"ย่าาาาห์!!!! จีฮุนอา!!!!!! เอาส้มของฉันคืนมานะ!!!!"
ซนซีอูร้องโวยวายโดยไม่สนว่าตัวเองจะอายุมากที่สุดในทีม ทุกคนรอบข้างต่างหัวเราะกับท่าทางของซนซีอู เพราะแค่เพียงจองจีฮุนดันหน้าผากของซนซีอูออกไปจนสุดแขน ซนซีอูก็ไม่สามารถเอื้อมมือไปหยิบส้มของตัวเองที่อยู่ในมือของจองจีฮุนได้แล้ว
เขาไม่ได้เตี้ยขนาดนั้น เจ้าเด็กแอนโชวี่นี่ต่างหากที่ตัวสูง เขาคิด
ในขณะที่กำลังฮึดฮัดกับเจ้าเด็กฟันเขี้ยวก็มีมือหนึ่งสะกิดเขาเบา ๆ
อีซึงยงยื่นส้มที่ปอกแล้วมาให้เขาพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้า เจ้าเด็กหุ่นยนต์ยังคงหัวเราะเบา ๆ เหมือนกับคนอื่น แต่กลับมีความอบอุ่นแฝงอยู่ในนั้น
ซนซีอูนั่งนิ่งเหมือนสวิตช์อารมณ์ลัดวงจร มืออุ่นถือวิสาสะจับมือเขาขึ้นมาแล้วยัดส้มที่ปอกแล้วใส่มือของเขา อารมณ์โกรธของเขาหายไปอย่างรวดเร็ว
"ขอบคุณนะ ซึงยงอา" ซนซีอูยิ้มให้กับอีซึงยง รอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติของซนซีอูบวกกับตารูปสระอิ ทำให้ใจของอีซึงยงเต้นผิดจังหวะได้ทุกครั้ง
"จีฮุนอา ดูซึงยงเป็นแบบอย่างมั่งนะ ไม่ใช่ให้ฉันปอกให้อย่างเดียว ฉันสอนนายซักผ้าตั้งแต่ปริมาณน้ำยาซักผ้าที่ต้องใช้ยันกดปุ่มเริ่มซัก นายยังจะให้ฉันปอกส้มให้อีกเหรอ นายสิควรจะปอกให้ฉัน!" ซนซีอูบ่นพร้อมกับแกะส้มที่ได้มาจากอีซึงยงเข้าปาก
ทุกคนยังคงหัวเราะเสียงดังต่างจากอีซึงยงที่เพียงหัวเราะเบา ๆ และมองซนซีอูด้วยสายตาอ่อนโยน
อาหารมื้อดึกจบลง ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว ซนซีอูที่เป่ายิงฉุบแพ้กำลังล้างจานอยู่ในห้องครัวด้วยความหงุดหงิด
"ฮยองกินส้มอีกไหม"
เสียงนุ่มของอีซึงยงดังขึ้น ซนซีอูหันไปอ้าปากเป็นคำตอบ แต่สิ่งที่ได้กลับไม่ใช่ส้มเพียงอย่างเดียว
ซนซีอูเบิกตากว้าง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นส้มและรสชาติหวานอ่อน ๆ พร้อมกับสัมผัสนุ่ม ๆ ที่ประทับบนริมฝีปากเขา
ท่าทางน่ารักน่าชังของซนซีอูทำให้อีซึงยงอดไม่ได้ที่จะกดจูบลงบนริมฝีปากนั้นอีกครั้ง พร้อมกับลูบหัวทุยของซนซีอูเบา ๆ
"โดนจีฮุนแย่งส้มก็ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวผมปอกให้ฮยองเอง"
อีซึงยงพูดแบบนั้น แต่กลับมีงานเลี้ยงอำลาไปประเทศจีนในปีถัดมา
เขาไม่ได้ว่าอะไรถ้าอีซึงยงจะได้เฉิดฉายในต่างประเทศ แต่แค่คิดถึงส้มที่อีซึงยงปอกให้
คิดถึงอ้อมกอดอุ่น ๆ ของอีซึงยง
คิดถึงคำพูดที่พูดอะไรก็ดูอบอุ่นไปทั้งหมด
คิดถึงความอ่อนโยนของอีซึงยงตอนเจอหมาแมวจรจัด
คิดถึงรอยยิ้มของอีซึงยงตอนหัวเราะ
คิดถึงทุกสัมผัสของอีซึงยงที่เคยมีให้กัน
ก็แค่...คิดถึงทุกอย่างที่เป็นอีซึงยงก็เท่านั้นเอง จริง ๆ นะ...