Work Text:
“แฮ่!”
/ปัง!/
อดัมปิดประตูทันทีหลังจากที่มีก้อนอะไรขาว ๆ พุ่งตรงมาหาเขา ฟังจากเสียง ชัดเจนว่าเป็นออสการ์ แต่การแต่งตัวนั่นมันอะไรกัน อดัมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ผลักประตูอีกครั้ง ก้าวเข้าไปพร้อมปิดลงอย่างเดิมให้เรียบร้อย สายตามองประเมินร่างตรงหน้า ร่างของผู้ชายอายุสามสิบแปดสูงร้อยเจ็ดสิบสามที่ถูกพันด้วยทิชชู่หนา ๆ ไว้ทั้งตัว
“หลอกหรือเลี้ยง?”
“ถ้าหลอกจะทำยังไง” พอถามออกไปแบบนั้นก็รู้สึกได้เลยว่าริมฝีปากใต้ทิชชู่นี่ต้องคว่ำอยู่แน่ ๆ อดัมหัวเราะ หยิบช็อคโกแลตบาร์ที่ตั้งใจนำมาให้คนรักของตนเองอยู่แล้วออกจากกระเป๋ามายื่นให้คนตรงหน้า “เลี้ยง”
“เย้!” อารมณ์เปลี่ยนไปทันตาเลยทีเดียว
“ว่าแต่นายจะกินยังไงน่ะ”
“ก็แกะ ๆ ตรงนี้” ออสการ์ชี้ไปที่จุดหนึ่งบนใบหน้าซึ่งคงเป็นริมฝีปากแล้วค่อย ๆ แหวกเยื่อกระดาษออกแล้วก็ลดมือลงแกะห่อขนมอย่างตั้งใจ อดัมมองสำรวจร่างกายนั้นอีกครั้ง เผลอกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้
“หมดไปกี่ม้วนน่ะ”
“ก็เยอะอยู่”
“...ข้างใต้นั้นสวมอะไรไว้หรือเปล่า”
“สวมซี่ ชั้นในไง” คนตัวเล็กตอบคำถามอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรแล้วก็เคี้ยวช็อคโกแลตหยับ ๆ ก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อมือใหญ่ฟาดเข้าที่บั้นท้ายเต็มแรง ดวงตากลมตวัดมองร่างสูงอย่างเคือง ๆ “อะไร”
“เปลืองของ”
“ก็อยากเล่น”
อดัมไม่ได้พูดอะไรต่ออีก จนกระทั่งช็อคโกแลตชิ้นสุดท้ายหายเข้าปากออสการ์ไป
“ฉันอยากฉีกมันออกหมดเลย”
เรียวคิ้วหนาอันเป็นเอกลักษณ์เลิกขึ้น นัยน์ตาฉาบแววซุกซนขึ้นมาทันที “ฉีกออกแล้วจะทำอะไรต่อล่ะ”
“มีเซ็กส์กับนายบนโซฟา หรือบนพื้น กำแพง ตรงไหนสักที่ในห้อง แล้วใช้ทิชชู่บนตัวนายเช็ดทำความสะอาด” ความจริงจังในน้ำเสียงทุ้มนั่นทำให้ออสการ์หลุดหัวเราะออกมา เขาก้าวเข้าใกล้คนตัวโต เงยหน้าขึ้นมอง “ก็ทำสิ”
บทสนทนาหลังจากนั้นถูกเปลี่ยนเป็นการแลกลิ้นจูบดูดดื่มแทนเอื้อนเอ่ยถ้อยคำ
อย่างนี้ก็ไม่เปลืองของโดยเปล่าประโยชน์แล้วนะ