Work Text:
“60 D ขึ้นไปเท่านั้น”
ซาเนมิในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงเอวสอบสั้นเหนือเข่า เดินสับส้นสูงกระฟัดกระเฟียดออกจากร้านสะดวกซื้อ กรอกเสียงหงุดหงิดใส่น้องชายปลายสาย
“ไม่มีก็ไม่เอา ไปหาร้านอื่น”
เหงื่อเม็ดโตซึมหน้าผาก ผมสั้นสีขาวปลอดกระเซิงเล็กน้อย
วันนี้มันวันวินาศสันตะโรอะไรวะแม่งเอ้ย! เธอมีนัดกับลูกค้า 10 โมง เตรียมตัวอย่างดีตั้งแต่เมื่อคืนเพื่อตื่นมาพบว่าไอ้เก็นมันเอาถุงน่องของเธอไปปั่นแห้ง!
ขาดสิคะ! จะไปเหลืออะไร ตอนนี้ 9 โมงจะครึ่งแล้ว เธอยังวิ่งหาถุงน่องคู่ใหม่อยู่เลย หามันเป็นสิบๆ ร้าน หมดแม่งทุกร้าน!
เกลียดอะไรกันนักวะ! ไอ้โลกเฮงซวย!
“อะไร ไม่ใส่? แกจะบ้ารึไงไอ้น้องโง่! แกไม่เห็นตะขาบตัวเท่าควายบนขาฉันรึไงห๊ะ!”
ใช่ รอยแผลบากยาวจากอุบัติเหตุสมัยเด็กๆ ลากตั้งแต่เข่ายาวตลอดน่องคือสาเหตุที่ทำให้ซาเนมิต้องใส่ถุงน่องหนาอำพรางไว้เสมอ ไม่ใช่ว่าเธอเกลียดบาดแผลของตัวเองหรอก เธอรักทุกอย่างบนร่างกายตัวเองทั้งนั้น แต่โลกงี่เง่านี่ไม่ได้รักมันแบบที่เธอรักสักเท่าไหร่ ยิ่งในวันที่ต้องออกไปพบลูกค้า การแต่งกายสุภาพตามรีเควสของท่านอุบุยาชิกิจึงเป็นอะไรที่เลี่ยงไม่ได้
“หงุดหงิดจนจะบ้าแล้วโว้ย! หิวชาเขียวชิบหาย”
เจ๊สายวีนหอบไปเหวี่ยงไป แถมไอ้รองเท้าส้นสูงนี่ก็กัดเท้าจนระบมไปหมด คนหัวร้อนถึงคราวหยุดเดิน ตัดสินใจถอดรองเท้า เดินหิ้วไปตามทางเพราะต้องไปให้ถึงร้านสะดวกซื้อข้างหน้าเพื่อหาถุงน่องต่อ
อยากร้องไห้ชิบหาย
ปี๊นๆ
เส้นเลือดข้างขมับเต้นเป็นจังหวะตามเสียงแตร ไอ้เวรตะไลคนไหนมันบีบใส่วะ! แม่จะด่าให้ลืมบ้านเลขที่เลย คอยดู!
คนตาขวางหันขวับไปทางต้นเสียง จ้องจิกมอเตอร์ไซค์ไทรอัมพ์คันใหญ่ที่แล่นเข้ามาเทียบข้างๆ
“อะไร!”
ชายคนขับผงะเล็กน้อยที่โดนเหวี่ยง ดูจากหมวกกันน็อกที่สวมไว้หงายไปข้างหลังเล็กน้อยตอนถูกตะคอก
“ของคุณรึเปล่าครับ” คนตัวใหญ่เร่งเสียงถามอู้อี้ พลางยื่นกระเป๋าเงินสีดำมาข้างหน้า ซาเนมิตบกระเป๋าสะพาย เพิ่งเห็นว่ามันเปิดอ้าซ่าขนาดนี้ และใช่ มันเป็นกระเป๋าเงินของเธอจริงๆ เธอจำกังหันแชกงที่ห้อยไว้เรียกทรัพย์ได้
“ขอบคุณค่ะๆ”
น้ำเสียงเหวี่ยงวีนเปลี่ยนเป็นเย็นลงฉับพลัน ไม่ต้องสืบว่าอายขนาดไหน ถ้าขุดหลุมแล้วฝังหัวลงไปได้แบบนกกระจอกเทศในการ์ตูนตอนเช้า ซาเนมิทำแน่ แต่ยังก่อน เธอจะไม่ขุดอะไรทั้งนั้นนอกจากหลุมฝังศพไอ้เก็นยะ น้องเวรที่เอาถุงน่องเธอไปซัก!!!
เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองเหลือเวลาไม่มา หญิงสาวจึงรีบพยักหน้าขอบคุณ รับของมาเก็บแล้วหันหลังเดินต่อ
“เท้าเป็นอะไรหรอครับ” พ่อไบค์เกอร์ตัวโตในเสื้อหนังสีน้ำตาลดาร์คช็อกโกแลตเอ่ยถาม
“ฉันเจ็บเท้าค่ะ” เธอรู้ว่าตอบห้วนๆ ยังไงก็ไม่น่าฟัง แต่คนมันรีบ
“ให้ผมไปส่งไหมครับ” พลขับตัวโตเสนอก่อนจะรู้สึกถึงออร่าไม่ไว้ใจจากหญิงสาวจึงรีบยกมือโบกไม่อยากให้เข้าใจผิด “เอ่อ...คือ ไม่ได้จะคุกคามอะไรนะครับ แค่คิดว่า เท้าคุณดูเจ็บมากจริงๆ เลยลองถามดูเผื่อว่าต้องการให้ช่วย”
ระบบซาเนซีเคียวริตี้ทำงานทันที จะไม่ให้ป้องกันตัวเองได้ไง ก็ไอ้หนุ่มแปลกหน้าคนนี้ไม่โมโหที่โดนเธอเหวี่ยงใส่แล้วทำยังใจดีอีก
“โจรปะเนี่ย” ซาเนมิเท้าเอว รู้แหละว่ามันเสียมารยาทที่โพล่งถามไปแบบนั้น แต่เธอไม่มีเวลามาเล่นกับใคร
“ถามโจรแบบนี้ เขาจะตอบความจริงหรอครับ” พ่อตัวโตหลุดหัวเราะ ถึงจะใส่หมวก แต่เธอก็ได้ยินนะ!
“ขับรถไปเลยปะ” โดนกวนประสาทแบบนี้ เธอยอมเดินเองก็ได้
“ผมขอโทษ” เสียงทุ้มอ่อนยวบ “แต่ผมไม่ใช่โจรจริงๆ ครับ ไม่ต้องกลัวนะครับ”
มันไม่สำคัญหรอกว่าอีกฝ่ายจะตอบอะไร เพราะถ้าเป็นโจรจริงๆ คาราเต้สาวสายดำแบบเธอก็สับคอ จับทุ่มได้อยู่แล้ว แต่ที่ถามแบบนั้นเพราะจะดูรีแอคชั่นต่างหาก อีตานี่กวนโมโหก็จริง แต่ก็ดูไม่เป็นพิษเป็นภัยอะไร และเธอก็ต้องการรถเป็นอย่างยิ่ง พอพลิกข้อมือดูเวลาเหยียบ 9 โมง 35 หญิงสาวก็ตัดสินใจตอบรับไมตรี
“ฉันมีคุยงานกับลูกค้า ไม่ได้อยากเร่งหรอกนะ แต่มันสำคัญกับฉันมากๆ ถ้าคุณอยากช่วยก็ขอบคุณ แต่ไม่มีอะไรตอบแทนให้ได้นอกจากเงินหรอกนะ ในตอนนี้น่ะ” เธอเดินตรงไปที่เขา มองคนตัวโตขยับขึ้นหน้า เว้นที่ให้เธอซ้อน
“แค่คำขอบคุณก็พอแล้วครับ”
“งั้นส่งที่ร้านสะดวกซื้อข้างหน้านู่นแล้วกัน”
พลขับเป็นงานรีบบหยิบหมวกส่งให้ ไม่มีการดม ไม่มีการรีเช็กความสะอาด ต่อให้มันสกปรกเธอก็ไม่สนใจอะไรแล้ว ร่างบางปราดเปรียวเกาะไหล่แกร่ง ยกตัวขึ้นนั่งซ้อน มือเรียวเกาะเสื้อหนังไว้ ไม่กล้าแตะตัว ซึ่งคุณไทรอัมพ์ (เธอจะเรียกเขาแบบนี้ไปก่อนจนกว่าจะถามชื่อ) ก็ขับนิ่มอย่างน่าเหลือเชื่อ เสี้ยวนาทีจากนั้นก็ถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพ ซาเนมิรีบโดดลง เท้าเปล่าวิ่งแจ้นเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ
สวรรค์ทรงโปรด ในที่สุด ก็มีถุงน่อง 60 D สักที!
เธอหยิบเครื่องดื่มชูกำลังกับนมมา 1 กล่อง วิ่งไปคิดเงินแล้วออกมาเห็นคุณไทรอัมพ์คนดีจอดรอเธออยู่ที่ข้างร้าน พอเห็นเขาถอดหมวก เธอถึงได้นึกได้ว่ายังไม่ได้คืนหมวกเขา
“โทษที พอดีรีบไปหน่อย” ซาเนมิก้มหน้าควักทิชชูเปียกออกมาจะเช็ดเท้า พอเงยหน้ากลับมาถึงได้เห็นใบหน้านั้นเต็มตา
เส้นผมสีดำถูกหมวกกันน็อกใบใหญ่ทำให้กระเซิง ซาเนมิเห็นคนตัดอันเดอร์คัทมาเยอะ แต่ไม่รู้ทำไม ผู้ชายตรงหน้าถึงดูเหมาะกับมันนัก รูปตาโต ขนตาล้อมกรอบขับความเข้มให้คมวาว ดวงตาสีน้ำตาลทอรอยยิ้มสีคล้ายกับซินามอนที่โรยบนขนมปังอบใหม่ดูอบอุ่น ใจดีอย่างน่าประหลาด ไหนจะสันจมูกโด่งนำสายตาสู่ริมฝีปากหยัก คลี่ยิ้มเป็นมิตร
โอเค เธอยอมรับว่าใจเต้นนิดหน่อย ตามประสาคนเห็นอะไรเจริญหูเจริญตาแล้วรู้สึกดี แต่เธอเหลือเวลาอีก 20 นาทีก่อนไปพบลูกค้า
“เอาล่ะสุดหล่อ ฉันจ้างคุณ ช่วยพาไปส่งที่ตึกxxxหน่อยได้มะ” หญิงสาวรีบแกะถุงน่องออกมาคลี่ แต่ของในมือพะรุงพะรังเต็มไปหมด ทั้งรองเท้า ทั้งกระเป๋า ทั้งถุงพลาสติก
“ผมจัดการให้ คุณกินนมไปเถอะ”
คุณไทรอัมพ์ว่าพลางหยิบทิชชูเปียกออกแกะแล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่ง จัดให้มันลาดต่ำกว่าปกติเพื่อเวลาเธอเหยียบจะได้ไม่โป๊ ก่อนจะจับเท้าเธอวางบนกางเกงยีนสีเข้ม มือใหญ่ปัดเศษดินออก เอาทิชชูเช็ดคราบเลอะให้เรียบร้อย ในขณะที่ซาเนมิถอดหมวก แล้วบิดฝาขวดเครื่องดื่มชูกำลัง ยกซดรวดเดียวหมดขวด บูส b12 กระตุ้นสมอง น้ำตาลมหาศาลพุ่งปรี๊ดในเส้นเลือดดีดความเหนื่อยล้ากระเด็นหายไปหมด
“ผมนึกว่าอันนั้นคุณซื้อให้ผม” พ่อตาหวานทำตาปริบๆ ขณะมองเธอซัดหมดขวด
“เสียใจนะหนุ่ม เจ๊ต้องใช้แรงน่ะ คุณกินนมไปแล้วกัน” เธอส่งยิ้มยักคิ้วให้ ทำเอาคนมองถึงกับรีบก้มหน้างุด
“สะ...ใส่เท้ามาเลยครับ” เขาว่าตะกุกตะกัก ซาเนมิไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นอะไรถึงพูดจาอึกอักแบบนั้น ขี้คร้านจะคิดให้เปลืองสมองก็เลยโยนมันทิ้งไปให้หมด มือเล็กทาบไหล่กว้าง ยกเท้าค้าง ปล่อยให้อีกฝ่ายจัดการจับถุงน่องสวมให้มันเข้าที่แล้วจัดการเท้าอีกข้างแบบเดียวกัน
เธอเขย่ากล่องนมช็อกโกแลต เจาะแล้วยื่นไปแปะแก้ม
“กินซะ เดี๋ยวทำต่อเอง ฝากเอานี่ไปทิ้งด้วย แต้งกิ้ว”
บทสนทนาพูดเองเออเองรวบรัดสุดๆ ซึ่งพลขับตัวโตก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร เขาปล่อยให้เธอจัดการที่เหลือต่ออย่างที่ร้องขอ ซาเนมิจับถุงน่องสีเข้มดึงขึ้นมาที่ข้อเท้า หางตาเห็นคุณไทรอัมพ์รีบหันหลังหนีเดินตรงแน่วไปทิ้งขยะ แจ็กพอตมันเกิดตอนเขาหันกลับมาเห็นเธอถกกระโปรงขึ้นเพื่อดึงกำลังถุงน่องอีกข้างขึ้นมาจัดระเบียงตรงต้นขา
แจ็กเกตสีเข้มถอดออกกางบังท่อนล่างเธอให้แทบจะทันที
“ห๋า?” ซาเนมิมองอีกฝ่ายทำหน้านิ่งซ้ำยังเบือนหนีไปมองทางอื่นแบบไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก
“ระวังด้วยครับ”
พอได้ยินเขาพูดแบบนั้นถึงเพิ่งรู้ตัวว่าภาพที่ออกสู่สายตาประชาชนมันดูล่อแหลมพอสมควร แต่เธอไม่มีเวลามาสนเรื่องหยุมหยิมสักหน่อย เห็นแป๊บนึงมันจะเป็นไร ไม่มีใครตายเพราะเห็นขาอ่อนเธอหรอกน่า
“เรื่องสุภาพบุรุษเอาไว้ทำตอนไม่รีบได้ปะ คนจะสายอยู่แล้วเนี่ย” คนตัวเล็กบ่นพลางสวมพรวดๆ พอเขาเห็นว่าเธอสวมส้นสูงเสร็จก็รวบเสื้อไปใส่เหมือนเดิม
“ยังไงก็ต้องระวังเอาไว้ครับ” พลขับใส่หมวก ขึ้นคร่อมสตาร์ทรถ ขยับที่ให้เธอซ้อนเหมือนเคย
“รู้แล้วน่า” เธอเกาะไหล่เขา ยกตัวขึ้นนั่งอีกครั้ง “แต่จะขอบคุณมากกว่านี้ถ้าซิ่งให้”
“งั้นก็จับให้ดีนะครับ”
เสียงมอเตอร์ไซค์คำรามพาออกตัว ไบค์เกอร์ตัวโตจัดให้ตามคำขอ ซาเนมิรู้สึกเหมือนเข้ามิติวาร์ปอย่างไรอย่างนั้น เธอผวากอดเอวเขาแน่นโดยไม่รู้ตัวเวลาเข้าโค้ง สำหรับคนชอบอะไรรวดเร็ว ขอบอกเลยว่าตานี่ซิ่งได้ถึงใจเธอสุดๆ ไม่กี่นาทีถัดมาช่วงเวลาเร้าใจก็จบลง เธอมาถึงที่ทำงานโดยสวัสดิภาพ มิหนำซ้ำยังเหลืออีก 15 นาทีก่อนเข้าประชุมด้วย
“ฉันนึกว่าจะตายคาสี่แยก” คนซ้อนหลังโดดลงมายืนให้มั่นคง รีบถอดหมวกส่งคืนก่อนจะจับผมสั้นระท้ายทอยให้เรียบร้อย
“ผมขับระวังนะ แค่ไวเฉยๆ ตามที่คุณขอ” มิสเตอร์ไทรอัมพ์ยื่นมือมากางบังท่อนล่างให้ตอนเธอดึงชายกระโปรงที่ร่นสูงให้กลับเข้าที่
“ซึ้งใจมากจริงๆ ที่มาส่ง แต้งกิ้วนะ” ซาเนมิตบไหล่อีกฝ่าย 2 ทีพร้อมกับคลี่ยิ้มยิงฟัน ถึงจะเพิ่งรู้จักกันแต่เธอก็สัมผัสได้ว่าตานี่นิสัยดีไม่หยอก อย่างน้อยก็สุภาพ แล้วก็ใจดีอย่างหาได้ยากกับคนยุคนี้ “ฉันชื่อซาเนมิ คุณล่ะ”
“กะ...เมย์ เมย์ครับ”
…ใช่ แล้วก็ดูเหมือนขี้อายด้วย
“ขอบคุณนะคุณเมย์ที่อุตส่าห์มาส่ง อ่ะนี่ทิป ไม่ต้องทอน อยากขอบคุณมากกว่านี้ แต่มันจวนเวลาแล้ว ไปก่อนนะคะ” เธอจับธนบัตรยัดไว้กับหมวกกันน็อกส่งคืนเขา โบกมือไวๆ แล้วรีบวิ่งขึ้นตึก ไม่ฟังเสียงร้องบอกว่าไม่รับสินน้ำใจที่ดังไล่หลัง
น่า เธอไม่ใช่พวกอยากติดหนี้น้ำใจใคร ในเมื่อไม่เอาก็มัดมือชกให้มันจบๆ
แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็วิ่งใส่หน้าเธออีกครั้งเมื่อเริ่มประชุม ใครจะไปรู้ว่าเมย์ซังที่เธอมัดมือชกให้ทิปคนนั้นจะเป็น ฮิเมจิมะ เกียวเม พี่ชายบุญธรรมของคุณอุบุยาชิกิ คางายะ เจ้านายของเธอ
แน่นอนว่าทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ทั้งแผนกของเธอชื่นมื่นเพราะรู้ว่าการดีลสำเร็จครั้งนี้จะมีโบนัสก้อนใหญ่รออยู่ที่ปลายปีแน่นอน
แต่เหมือนของซาเนมิจะก้อนใหญ่กว่าใครเพื่อน
ขอบคุณสำหรับทิปเมื่อเช้านะครับ ไว้พบกัน - G
เธอได้แบงก์ยับๆ ของตัวเองคืนกลับมาพร้อมกับการ์ดเชิญทานมื้อค่ำ
...อุกกาบาตลูกไหนก็ได้ ช่วยโหม่งโลกให้มันแตกๆ ไปที
ขอร้อง!!! เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!!!
[End]