Archive of Our Own

ꨄ︎

“I’m so sorry, Mr. Jeon. Mr. Kim is currently in critical condition. We’re doing everything we can to stabilize him, but the next few hours will be very critical. Right now, all we can do is monitor his response and hope his body keeps fighting.”

Ang tanging naramdaman lang ni Wonwoo nang marinig ang mga salitang ‘yan ay takot. Isang matalim, malamig, at paralisadong takot na bumasag sa buong pagkatao niya. Takot na baka tuluyan nang mawala sa kanya si Mingyu. 

Takot na baka ang huling alaala nito sa kanya ay ang gabi kung kailan pinili nilang magtalo bago niya ito tuluyang talikuran.

Nakatulala lang siya sa doktor dahil sa puntong ‘to ay wala na siyang iba pang masabi. Ni hindi niya maramdaman ang sarili niyang paghinga. Bawat salita ng doktor ay parang lumulutang sa hangin, hindi kayang tanggapin ng utak niya. 

Critical condition. Stabilize. Hope his body keeps fighting. 

Si Mingyu ngayon ay kasalukuyang nakikipagbuno sa kamatayan sa likod ng mga saradong pinto ng Emergency Room.

Kung puwede lang sanang bumalik sa panahong okay at masaya pa ang lahat, gagawin niya. Kung may time machine lang ay pipiliin niyang bumalik sa maliit nilang apartment—doon sa panahong ang tanging pinag-aawayan lang nila ay kung sinong maghuhugas ng pinggan, o kung anong papanooring pelikula sa Netflix habang magkayakap sila sa sofa. 

Pipiliin niyang bumalik sa gabi ng pamamaalam nila, at sa halip na tumango, ay yayakapin niya ito nang mahigpit at sasabihing, 'Mahal na mahal kita, Mingyu.’ 

“Pero kakayanin naman po niya, ‘di ba? Magiging okay din naman lahat, Doc?” sa wakas ay nahanap ni Wonwoo ang boses niya. 

“Critical pa rin ang lagay niya ngayon. We’re doing everything we can, pero kailangan pa rin nating hintayin kung paano magre-respond ang katawan niya sa treatment.”

Isang malakas na hapdi sa dibdib ang nagpasinghap kay Wonwoo.

Bumalik ang hangin sa kanyang mga baga sa isang iglap, at mabilis siyang napaupo. Habol-habol niya ang kanyang hininga habang mabilis at malakas ang tibok ng puso niya na para bang galing siya sa mahabang pagtakbo. 

Inilibot niya agad ang mga mata niya sa dilim at pilit na hinahanap ang malamig na hallway ng ospital, ang amoy ng gamot, at ang doktor na kausap niya kanina lang. 

Pero walang puting pader. Walang tunog ng mga makina ng ICU. Lalong walang doktor sa harap niya ngayon. 

Naramdaman niya ang lambot ng pamilyar na kutson sa ilalim ng kanyang mga palad. Unti-unting nag-adjust ang paningin niya sa liwanag na nagmumula sa lampara, at doon niya napagtanto na nasa sarili niya siyang kwarto.

Agad siyang napahawak sa dibdib niya at saka bumuntong hininga. 

Thank God. It’s just a dream.

Isang panaginip. Isang bangungot.

Agad niyang binuksan ang ilaw ng kwarto niya at kinuha ang cellphone na nakapatong sa bedside table. Nagpunta siya sa Instagram at agad na hinanap ang username ng lalaking nasa panaginip niya. 

Instagram 

mingyukim

1 new post

He felt an embarrassing amount of relief nang makitang may bagong post si Mingyu sa Instagram ten hours ago. A simple mirror selfie lang iyon while he’s in a suit at may caption na puro emojis lang, pero sapat na iyon para bahagyang lumuwag ang dibdib ni Wonwoo.

At least he’s alive. At least he’s okay. At least he’s still existing somewhere in this world.

Nagdadalawang-isip pa siyang i-message ito dahil tatlong taon na rin naman ang nakalipas mula noong huli silang nag-usap. Sino ba naman siya para mag-send pa ng message, ‘di ba?

Baka nga magtaka pa si Mingyu kung bakit bigla siyang nagparamdam out of nowhere. Baka ma-weirdohan pa. Baka hindi na siya maalala in the same way anymore. 

So now, Wonwoo sat alone in his apartment halfway across the world, staring at their old chat thread like it might suddenly decide things for him. Should he send it or not?

Again, it’s been three years. Three whole years. And it would be a little insane to suddenly message your ex-boyfriend at four in the morning just because he appeared in your dreams.

Sino nga ba ang matinong tao na magpapadala ng text sa nakaraan niya sa kalagitnaan ng gabi, habang nanginginig pa mula sa isang bangungot? Normal people would probably just drink a glass of water, shake it off, and go back to sleep. 

Normal people would logically convince themselves that it was just a byproduct of stress or a random chemical reaction in the brain.

But Wonwoo wasn't feeling normal. The sheer terror of that dream was still pulsing under his skin, making his chest heave. 

Format text... Edit text... Tapos buburahin ulit.

Nagdesisyon siya na tignan muna ‘yung Instagram story ni Mingyu. Pinanood niya ang video sa story nito. Maikli lang 'yon—isang tanawin ng dapit-hapon sa tabing-dagat, may hawak na tasa ng kape ang binata, at bahagyang nahagip ang pamilyar nitong ngiti nang lumingon sa camera. 

Mingyu looked happy. He looked put together. Why should I even bother?

Pero kasi naniniwala si Wonwoo sa signs.

And somehow, seeing Mingyu online tonight felt exactly like one.

His thumb hovered over the keyboard before he finally typed:

wonwoojeon

Hi. Sorry to bother you out of nowhere, but I just wanted to check on you. Are you alright? I hope everything is fine on your end.

Then, Wonwoo hit the send button. 

Nagulat na lang siya na after five minutes ay nag-reply agad si Mingyu. Natawa pa siya sa sarili niya kasi oo nga naman at gising si Mingyu dahil 11AM na sa Pilipinas. 

mingyukim

Uy. Okay lang ako. Bakit? :) 

Nang mabasa niya ang reply ay kontento na siya roon. Alam naman ni Wonwoo na hindi na niya kailangan pang pahabain ang conversation nila. It’s enough that he knew Mingyu was fine and well. That’s all he wanted anyway, right?

Right?

He stared at the screen a little longer than necessary, thumb hovering over the keyboard again.

Good.

Take care.

Sorry, I just—

Pero walang natapos sa isip niya. Lahat ng possible follow-up messages parang biglang naging hindi na kailangan. So instead, he did nothing. He just typed a short reply, deleted it, then locked his phone.

Isang minuto ang nakalipas ay ikinagulat niya na may pahabol na message si Mingyu. 

mingyukim

Nandito lang ako kung may kailangan ka, Wons :) 

Napatitig siya roon. Then, he unlocked his phone once again, and typed his reply, then hit the send button. 

wonwoojeon

Always?

ꨄ︎

(2015)

“Reklamo ka nang reklamo na wala kang jowa, try mo Omegle, teh! Baka diyan mo makilala the one mo!” 

“Tanga, ayoko nga kasi, Je. Gusto ko organic enco—” 

Napahinto si Wonwoo sa pagsasalita at paglalakad nang biglang nag-Angelus kaya naman nagdasal muna siya bago isumpa si Jeonghan. Nang matapos ito ay bumalik siya sa pagtalak sa kaibigan. 

“I want nga sa personal ko agad makikilala. I feel like kapag online ko lang nakilala eh ‘di kami magtatagal,” aniya sabay higpit sa hawak sa strap ng bag na nakasabit sa balikat niya. 

Kung maririnig ng ibang tao ang usapan nila, baka akalain nila na nagmadadali naman maghanap ng jowa si Wonwoo? Which is true! Naman kasi, eh. 

Sabi niya sa sarili niya na kailangan na niyang lumandi ngayong college palang dahil pakiramdam niya ay magiging demanding ang buhay adulting niya lalo pa’t nursing student siya.  

“Hoy, bakit naman si Joshua tska Seokmin? Going strong pa rin sila ngayon! ‘Wag kang judgmental!” sagot ni Jeonghan habang naglalakad sila papalabas ng main gate ng UST. 

“Ah, basta, ayoko talaga,” sagot ni Wonwoo sabay irap. Hindi kasi talaga siya naniniwala sa online dating apps na 'yan. Nakaka-drain magtanong ng “fave color mo?” at “anong top 3 structural components ng building?” sa dalawang magkaibang lalaki sa loob ng dalawang linggo. At saka naniniwala siya na walang forever sa chat, ‘no. 

Ang huling nakausap niya naman ay Thomasian din na pinakilala sa kanya ng isa niyang tropa, chinito na moreno na akala mo laging may ipaglalaban sa mundo pero waley din, hanggang usap-usap lang. Napagtanto ni Wonwoo na bukod sa hindi sila compatible, masyadong mahangin ang personality nung guy, hindi niya keri. Umabot lang sila sa phase na nagre-replyan na lang gamit ang emojis hanggang sa tuluyan nang nagka-ghosting-an. Past is past, delete the archive.

“Anyway, sama ka ba sa aya ni Seungkwan bukas? Lalaklak daw sa may Dapitan,” pag-iiba niya ng usapan habang nag-i-scroll sa phone.

“Ikaw ba? Sama ka?” tanong naman ni Jeonghan. “Kung go ako, me na rin.” 

“Try ko, but I think yes din? Paalam lang ako kay Mommy, baka ihagis sa akin 'yung vacuum cleaner kapag umuwi akong amoy alak na naman.” 

Pero deep inside, alam naman ni Wonwoo na sasama talaga siya. Rupok yarn? Ta-try niya lang naman din magpaalam sa parents niya at magbawas ng damage kasi literal na nung nakaraang linggo lang ay nakipag-giyera na naman ang atay niya sa inuman, tapos pumasok pa siya sa 7:00 AM class niya kinabukasan. 

Take note: may hangover siya niyon at exam pa niya, partida! 

Ganiyan naman kasi talaga ang isang Wonwoo—siya ang patunay na hindi kailangang isakripisyo ang honors para sa alak. Kayang-kaya niyang makipag-shot-puno hanggang madaling-araw, matulog ng dalawang oras, pumasok na amoy alak pa ang hininga, pero siya pa rin ang magiging pinakamataas sa exam. 

Literal na work hard, party harder ang atake niya. Academic weapon na, party animal pa. Balance kung balance ang buhay niya. Siguro ang tanging hindi niya lang alam gawin sa mundong ito ay ang tumawid sa kalsada at pumara ng jeep.

Paano ba naman, protected and shielded by the gods ang person bilang siya ang tanging tagapagmana—certified, registered only child ng kanyang parentals. 

Lumaki si Wonwoo na literal na prinsipe ang treatment ng pamilya niya. Kung may manual kung paano maging independent, siguradong naiwan niya iyon sa kotseng may personal driver na naghahatid-sundo sa kaniya simula nung elementary. Kaya nung napadpad siya sa Manila para mag-college, doon niya na-realize na iba pala ang simulation sa labas ng subdivision nila sa Makati.

Isang beses, sinubukan niyang mag-commute pauwi galing Espanya. Nakatayo lang siya sa gilid ng bangketa, mukhang basang sisiw na may dalang iPad habang pinapanood ang mga jeep na dumaraan. 

Literal na hindi niya alam kung paano sisigaw ng "Para po!"—na-culture shock siya kung bakit kailangang kalampagin ang kisame ng jeep para lang huminto. Sa huli, binalot siya ng existential dread kaya nag-Grab Car na lang siya after that. 

At ang pagtawid? Grabeng trauma 'yon para sa kanya. Para kay Wonwoo, ang pagtawid sa kalsada ng Maynila ay parang pagpasok sa hunger games. Sa tuwing makikita niyang humaharurot ang mga sasakyan na walang pakialam sa pedestrian lane, parang nakikita niya na agad ang sundo niya sa kabilang buhay. Kaya ang ending, lagi siyang nagpapasama o kaya naman ay nag-aabang ng ibang taong tatawid para lang sumabay. 

Rich kid problems kung rich kid problems at feel niya mamatay talaga siya kapag iniwan siya mag-isa sa kahabaan ng Quezon Avenue. 

"But fine, i-chat mo na si Seungkwan, sabihin mo go na tayo," dagdag ni Wonwoo. 

“Go, sige. Chat ko siya pag-uwi, teh,” ani Jeonghan. “Pero ayun na nga, balik tayo sa’yo. Try mo lang talaga ang Omegle. Like, isang beses lang, teh! Baka may makita ka talaga! Pero kung wala, sige, balik ka na sa organic encounter.” 

“Ang kulit mo Je,” sagot niya. ‘Di niya kasi talaga trip dating apps. “I’ll think about it.”

“Parang tanga. Talagang pag-iisipan niya pa!” 

“Teh! Nakakatamad talaga kasi ‘yung ganyang setup. ‘Yung magpapakilala ka na naman mula sa simula over chat? ‘Yung itatanong kung anong huling paboritong kanta, anong zodiac sign, tapos ending magka-ghosting-an din after tatlong araw? Nah. It’s tiring!” 

“Sige ka, kapag hindi ka pa gumalaw diyan, baka grumaduate kang single at tanging diploma lang ang kayakap mo sa gabi.”

Natawa si Wonwoo. “Fine, fine, titingnan ko mamaya pag-uwi!” 

“Ayan! Go, bestie!” 

ꨄ︎

“This is not so bad naman pala,” ani Wonwoo habang nakatingin sa phone niya, bahagyang nakangiti habang nakadapa sa kama at nakasubsob ang unan sa mukha.

As soon as he woke up—well, after checking their block group chat sa Messenger para masigurong walang biglaang announcements ang mga class reps nila—agad niyang tinayp ang website sa browser niya. Ginamit niya ang mga tags na madalas sabihin ni Jeonghan.

Halos mapatalon siya sa kama nang biglang mag-vibrate ang phone niya at lumitaw sa screen ang pamilyar na orange at blue na text:

You’re now chatting with a random stranger. Say hi! You both like Manila.

“Shocks, totoo nga,” bulong ni Wonwoo sa sarili, hindi niya alam bakit bigla naman siyang kinabahan. 

Akala niya talaga noong una, tanging mga kaluluwang ligaw at mga estrangherong naghahanap ng kung ano-anong milagro ang makakatapat niya rito. Can't blame me, ganoon naman palagi ang kwento ng mga blockmates niya kapag nagdadaldalan sila sa likod ng classroom habang naghihintay ng professor. 

Pero nang makita niyang pareho silang may interest sa Manila, medyo nabawasan ang kaba niya. At least, alam niyang taga-malapit lang ito o kaya naman ay kapwa niya estudyante na nakikipagsapalaran din sa mausok at magulong siyudad na ito.

Para sa isang sheltered only child na takot makipag-usap sa mga hindi kakilala sa totoong buhay—at literal na hindi pa nga marunong pumara ng jeep, well, this digital adventure was a massive step out of his comfort zone.

Malalim siyang huminga, inayos ang salamin sa mata, at itinaas ang dalawang hinlalaki sa ibabaw ng keyboard. Papatulan ba niya ang hamon ni Jeonghan? Bahala na si Batman.

Stranger is typing... ang nakalagay sa ibaba.

Stranger: m 18 hbu? :)

You: M. 19. 

Stranger: uy hi! nice haha kala ko mapupunta na naman ako sa mga mas malalaki agwat sa edad eh 

You: True! Like, same here haha. I almost hit disconnect nga agad kasi I thought it’s gonna be sketchy. Hi!

Stranger: taga-manila ka rin? Nakita ko sa tags pareho nating nilagay manila e

You: Yeah, I study here currently. How about you?

Stranger: ah oo taga-manila talaga ako. anong school mo kung di nakakahiya itanong? haha kung ayaw mo sabihin ok lang din naman baka matakot ka bigla e

You: Haha no naman, it’s fine. I’m from UST! Ikaw ba?

Stranger: uy sa espanya ka pala banda haha. ako taga-mapua sa may intra

You: Oh, Mapua! I hear it’s so wild there because of the quarterm system. What program are you taking?

Stranger: engineering haha literal na pinapatay na kami ng quarterm dito gumagapang na ko para lang pumasok 💀 hbu ano program mo sa ust?

You: Wait, Engineering in Mapua?? That’s so heavy, oh my god! I’m in Nursing naman 

Stranger: uy nursing!! HAHAHAHA solid!! 

You: Yes. Haha

 

Then, hindi na na-realize ni Wonwoo na halos isang oras na pala silang magkausap ni Mr. Stranger. Kung ano-ano lang ang pinag-usapan nila, random things they thought about their life as college students nang biglang may sinabi ulit ito. 

Stranger: uy alam ko medyo mabilis at baka ma-weirdohan ka pero ok ka kausap haha tska baka biglang ma-disconnect 'to, sayang naman. pwedeng makuha number mo?

You: Oh. Okay lang naman 

Stranger: uy haha di nga? 

You: Lols! Oo nga

You: 091753624

Stranger: kulang ng dalawang digits?

You: Actually, no. Guess the last two digits! If you get it right, then we can talk outside Omegle. 

Stranger: ayos HAHAHA sige sige game! 0 to 99 ba? hahaha

You: It’s a number between 10 and 30. And it’s an even number.

Stranger: hmmm even number between 10 to 30? 24? hahaha 

You: Wrong! Haha close though. Try again, Engineer! Where are your math skills na? 😜

Stranger: ayos ah HAHAHA teka baka lower than 24... 16?

You: Still wrong! Higher than 16 but lower than 24. Last two tries or else you’ll never get to tour me around Intra lol 

Stranger: gagi wag haha kung higher than 16, tapos lower than 24.. base sa structural analysis ng utak ko eh 20?

You: Oh my god, close again but no!! Wow, ang so malas naman. One last try, stranger!

Stranger: paktay tayo diyan teka baka 18? sana tama haha

You: Lol! Go message me na. Bye! 

You have disconnected.

Napatitig si Wonwoo sa screen ng phone niya habang may pilyong ngiti na sumasayaw sa kanyang mga labi. Nakatitig na lang siya sa kulay abong text na “You have disconnected.”

Mabilis niyang in-exit ang browser at tiningnan ang iMessage icon sa home screen niya. Nilapag niya ang phone sa ibabaw ng dibdib niya habang naghihintay, binibilang ang bawat segundo. Ewan ba niya, pero bigla siyang nakaramdam ng excitement na matagal na niyang hindi nararanasan mula nang mag-start ang toxic na semester na ito sa UST. 

Ito ba ‘yung sinasabi ni Jeonghan na baka makatagpo siya rito sa Omegle ng matinong lalaki?

1 minute. Walang text.

5 minutes. Wala pa rin.

“Hala, shocks. Baka maling number 'yung na-type ko? O baka na-typo ako sa dulo?” sabi niya sa sarili niya at nag-o-overthink na talaga siya. Bigla siyang nagsisi kung bakit kailangan niya pang mag-inarte at magpa-guess the number game, pwede naman niyang ibigay ‘yung number niya ng buo sa future engineer na 'yun.

Ganda-gandahan ka kasi diyan! ‘Yan tuloy!

Eksaktong pagpatak ng anim na minuto, biglang umilaw at nag-vibrate ang phone niya.

Unknown Number 

hi! haha salamat sa pagbigay ng number :) 

ꨄ︎

Then, it happened. It’s been a week since they had started talking. Hindi boring kausap si Mingyu, and yes finally, after 10 minutes nung unang nag-usap sila outside Omegle, nagpakilala naman sila sa isa’t isa with their real first names.

Since that night, naging routine na nila ang mag-text-an. Literal na from a random Omegle match, naging instant takbuhan nila ang texts ng isa't isa. Wonwoo couldn’t blame himself naman, kasi kahit magkaiba sila ng unibersidad at mundo, sobrang daling maging komportable kay Mingyu. 

In a span of one week, marami-rami na ring nalaman si Wonwoo tungkol kay Mingyu. Physical traits-wise, nalaman niyang matangkad pala si Mingyu, as in basketball player levels ang height, at may fangs pa nga raw siya kapag ngumingiti. Sinabi ni Mingyu ‘yon sa kanya kasi noong bata raw siya ay inaasar daw siya dati ng mga kaibigan niya na bampira. 

Maybe a standard medyo okay-looks  engineer na taga-Intra ang atake niya. Nalaman din ni Wonwoo na panganay si Mingyu sa tatlong magkakapatid—hyper, madaldal, at mahilig mag-send ng random pictures ng mga pusa na nakikita niya sa gilid ng mga lumang building sa Intramuros, o kaya 'yung kape na tinimpla niya bago pumasok sa 7 AM class niya.

On the other hand, Wonwoo remained a bit cautious. He’s a sheltered only child, you know? and siyempre, nursing standards din—he was taught to observe first before fully trusting. Hindi muna siya masyadong nagshi-share ng deep personal details o kung saan eksaktong ang subdivision nila sa Makati o kung saang dorm siya nagi-stay ngayon. 

In short, he kept his walls up, but in a subtle, lowkey way.

Pero kahit maingat si Wonwoo, he actually, genuinely enjoyed talking to Mingyu. Sobra. Consistent naman ito pero hindi mapilit, at lalong hindi nakakasakal. 

Kapag tambak si Wonwoo sa mga ipapasa sa Anaphy o kaya nama'y nagnonotes para sa RLE, sapat na 'yung mga random rants ni Mingyu tungkol sa quarterm system ng Mapua para ma-relax siya. Out of nowhere, nagugulat na lang si Wonwoo sa sarili niya na napapangiti siya sa harap ng phone niya sa kalagitnaan ng gabi habang nagre-reply kay Mingyu.

Napapansin na nga ni Jeonghan na madalas siyang tulala habang hawak ang phone niya kapag magkasama silang kumakain sa may Noval.

“Hoy, Won,” sita sa kaniya ni Jeonghan isang hapon habang nag-aabang sila ng sundo ni Wonwoo. “Sino ba 'yang nginingitian mo diyan sa screen mo?”

“Ha? Wala ah!” depensa agad ni Wonwoo. “May nakita lang akong meme sa Twitter.”

“Meme ka diyan. Asus, amoy Mapua 'yang ngiti mo baks,” pang-aasar pa ni Jeonghan. “Aminin mo nga, ‘yan ba si pogi?” 

“Pogi? Ni hindi ko pa nga siya nakikita, Je!” 

“Eh kung i-describe mo kasi parang poging-pogi ka, eh.” 

Wonwoo just rolled his eyes to dismiss the topic, pero deep inside, ramdam na ramdam niya 'yung kilig. within just seven days, unti-unti nang nasasanay si Wonwoo na laging may naghihintay sa mga replies niya, at unti-unti na ring lumalambot 'yung pader na matagal niyang inalagaan. 

“Kailan ba kayo magkikita niyan?” 

Wonwoo shrugged his shoulders. Honestly, hindi niya alam at hindi pa naman nila napag-uusapan ni Mingyu. “Ewan. And, one week pa lang naman kaming magkausap, eh. What if i-ghost niya pala ako bigla?” 

“Won, sa daldal nung tao na kuwento mo sa akin? Parang siya pa 'yung iiyak kapag hindi mo nireplyan ng limang minuto,” pambabara ni Jeonghan sabay sipsip sa milk tea niya. “Tsaka hello? Kulang na lang magka-lagnat 'yan sa system ng school nila pati na sa demanding na program niya, pero nagagawa ka pa ring i-update kung anong kinain niya sa canteen? Effort naman oala?” 

Napairap na lang si Wonwoo pero deep inside, tinamaan siya roon. True naman kasi. Kahit gabi-gabi ang mental breakdown ni Mingyu sa mga engineering design at kung ano-anong requirements nito, never nitong hinayaan na matapos ang araw na hindi sila nagkakausap.

But then again, mahirap naman mang judge o magkaroon agad siya ng conclusion kasi isang linggo palang naman silang magkausap. 

“Well, may point ka naman,” sagot niya sa bestfriend niya at saka na sila nagpatuloy mag-usap sa mga kailangan nilang ipasa sa ibang subjects nila. 

Later that day, pagka-uwi niya sa dorm niya, pabagsak siyang humiga sa kama. Sobrang tahimik ng kwarto niya, kaya naman instinct na yata niya ay kunin agad ang phone niya mula sa bulsa. Tamang-tama naman na pagka-unlock niya, may Message notification na pumasok. 

Mingyu 

hi, wonwoo! kakauwi ko lang sa bahay haha kakatapos lang ng quiz namin. pakiramdam ko bawas na naman lifespan ko ng limang taon hehehe btw nakauwi ka na ba? sabay ulit kayo nung friend mong umuwi?

Napangiti na naman siya habang mabilis na nag-type gamit ang dalawang daliri niya.

You 

Yeah, I just got home lang. Texted Je na rin na nakauwi na ako. How’s your quiz? Did your Mapuan pride survive or nah? Hahaha

 

Mingyu 

survive naman hahaha ginapang ko kahit puyat! :) musta araw mo pala? 

 

You 

Fine naman. I got the score I deserved sa Anaphy. Ikaw? How’s your day? 

 

Mingyu 

okay lang din hahaha kasama ko ngayon sa hapag yung dalawa kong kapatid. yung isa ayaw ng ulam namin ngayon 

 

You

Why? Ano ulam niyo? 

 

Mingyu

ginisang sardinas haha kumakain ka ba nun?

 

You

Ohhh. I haven’t tried, actually. Masarap naman siguro? Sino nagluto?

 

Mingyu

ako :)) 

 

You

You cook? Nice naman! 

 

Mingyu

hahaha minsan lang kapag may time :)) 

lutuan kita next time haha

 

You

Really ba? 

Mingyu

oo haha promise :)) 

 

ꨄ︎

Mingyu

hi! gising ka pa? :) 

tapos ka na sa ginagawa mo kanina? 

 

You

Hi! Yes haha my brain cells right now are literally packing their bags and leaving na nga. You? Why gising ka pa? 

 

Mingyu

tinapos ko yung problem set dito sa fluid mechanics haha medyo sumakit ulo ko pero naalala kita kaya nawala error sa computation haha 

pero may isa pa akong gagawin 

 

You

Sobrang bolero ha. 

You go to sleep na lang, Mingyu! 

 

Mingyu

opo boss haha 

pero saglit pwede mag-request? pahingi naman ng isang good luck diyan o kaya ‘galingan mo, mingyu’ pampaswerte lang bago ko harapin ‘tong huling page ng solution :)) 

 

You

You know ikaw sobrang ugh!! 

 

Mingyu

ugh?? hahahah

 

You

Nevermind! 

Galingan mo, Mingyu! Good night :) 

 

Mingyu

yownnn hahaha 

good night, wonwoo :) 

 

ꨄ︎

You

Mingyu, hi! quick question. If I want to go to the library near Central Terminal then how do I even survive the crossing outside the station? Like, the cars there have no brake keys yata, harurot sila everywhere 😭 I’m literally staring at the intersection right now and I feel like I'm gonna get hit.

 

Mingyu

hala won bakit ka nandiyan ngayon mag-isa? sabi ko sayo medyo magulo diyan sa may lawton area lalo na kapag rush hour. wag kang tatawid mag-isa diyan ah? hanap ka kasabay. may ibang tao ba?

 

You

Yes. May ibang tao na. Okay. I’ll wait sa ibang kasabay! Hehe

 

Mingyu

hahaha gusto mo puntahan kita?

 

You

Why? Where ka ba right now?

 

Mingyu

sa bahay hahaha sabihin mo lang kahit takbuhin ko pa yan

 

You

Sira! Hahaha. No need.  I need to learn how to be independent. I can't just rely on taxis or Grab forever, it’s getting so expensive na kaya. How about you text me step-by-step how to get to Kalaw safely for later, okay lang?

 

Mingyu

okay sige basta wag kang tatawid sa underpass kung mag-isa ka lang kasi medyo madilim doon. sabay ka sa bulto ng mga estudyante na tatawid papuntang lrt tapos pagkababa mo ng station, lakarin mo na lang siguro papuntang kalaw. diretso lang ‘yon lagpas nng sm manila. bale dadaan ka sa tapat ng tup kaya marami kang makakasabay na estudyante. hawakan mong mabuti selpon at bag mo haha lagay mo sa harap yan at kapag may lumapit sayong nagbebenta ng kung ano-ano o nagtatanong ng kung ano, huwag mo titingnan. dire-diretso lang ang lakad. 

 

You

You are my lifesaver, you know? 

Thank you, Mingyu! 

 

Mingyu

text mo ako agad kapag nakarating ka na sa tapat ng library ah?

 

You

Okay. I will! Hehe. Thanks, Mingyu! 

 

Mingyu

okay hehe walang anuman, won :) 

ingat ka :) 

 

ꨄ︎

Mingyu 

[Sent a photo] 

meryenda time haha naalala ko bigla nung sinabi mo nakaraang araw na gusto mo itry 'tong cafe dito sa intra. masarap nga siya kaso mahal pala amp

 

You

Omg, that looks so good! Is the coffee strong ba? Baka naman hyperacidity aabutin ko diyan right after one sip?

 

Mingyu

sakto lang naman haha medyo matamis haha 

 

You

Waaah I wanna try!! 

 

Mingyu

bilhan kita nito tapos ihatid ko diyan sa espanya pagkatapos ng huling klase ko ngayon?

 

You

Ha? No na. Intra to Espanya? ‘Wag ka nang mag-abala. Haha! It’s fine, really. Medyo malaya kaya! 

 

Mingyu

walang malayo kapag ikaw ang dulo ng biyahe, won

hahahahaha

 

You

Sobrang bolero talaga niya! 

 

Mingyu

sus lahat na lang bola

totoo naman yan eh

You

Hala! I’m gonna be late sa next class. Tyl, Mingyu! 

 

Mingyu

sige sige 

text kita kapag nakauwi na rin ako. good luck, won! :) 

 

ꨄ︎

You

Earlier pala some guy from another block asked for my transes pero it’s kinda obvious na he’s making reasons to get my socials lol 

 

Mingyu

ah talaga?? ano ginawa mo? haha

 

You

Hindi ko binigay, of course! Sinabi ko na my transes are exclusive for my blockmates only. I tried na magmukhang masungit pa talaga para umalis na siya. Lol! 

 

Mingyu

kinabahan ako haha 

You

Ha? Why? 

 

Mingyu

baka bigla akong mapalipat diyan sa UST kapag kinulit ka eh haha 

 

You

Sira! Hahaha

 

Mingyu

corny ba kapag sinabi kong kaya kong lakarin mula intramuros hanggang diyan sa espanya madayo ka lang? hahaha

 

You

Are you serious? Hahaha 

 

Mingyu

oo hahaha 

 

You

Do you want na mag-meet ba?

Mingyu

hahaha oo sobra 

pero kung hindi ka pa ready, okay lang naman sakin. hintayin kita kapag ready ka na :)) di naman ako nagmamadali hahaha 

 

You

Give me time to think about it, okay lang? 

 

Mingyu

yes yes won :)) 

take your time. hintayin kita :)) 

ꨄ︎

Hindi naman pangit si Wonwoo. 

Wala pa namang nakakapagsabi na pangit siya sa buong buhay niya, at alam niyang never siyang masasabihan nang ganoon kasi alam niyang may itsura naman siya. For some reason, marami nang nagtangkang manligaw sa kaniya at maraming nagtangkang kunin ang number niya, but for some reason din ay hindi niya madalas ibigay.

He’s confident because he knew who he was kumbaga. He’s pretty, smart, and capable naman. Sa UST nga lang, kapag naglalakad siya o kaya kapag bumibili ng kape sa Noval, hindi nawawala ang mga patingin-tingin sa kaniya. Sanay siya sa atensyon, at sanay siyang tanggihan 'yon nang walang kahirap-hirap dahil mataas ang standards niya.

Hindi naman sa nagmamalaki siya, pero factual lang talaga ang lahat. Kaya nga sanay ang mga tropa niya na makakita ng mga blockmates o mga taga-ibang college na biglang nagpapakitang-gilas sa tapat ng block nila o nagse-send ng anonymous letters sa kaniya. 

Sanay din silang makita si Wonwoo na dedma lang, laging may dalang 'no thank you' na nakasulat sa mukha. Kumbaga, point blank refusal kung refusal talaga siya. Hindi siya marupok, at mas lalong hindi siya 'yung tipo na madadala sa simpleng pa-iced coffee o paghatid sa dorm.

Pero nakakapagtaka lang, bakit pagdating sa isang partikular na taga-Mapua ay parang biglang nag-malfunction ang buong operating system niya?

And again, for some reason, kinakabahan siya makipagkita kay Mingyu.

Ewan niya, kinakabahan siya kasi sobrang smooth lang ng pag-uusap nila palagi at marami na rin silang alam sa isa’t isa. Alam na ni Mingyu kung gaano niya kaayaw sa madidilim na lugar, kung paano siya mag-panic kapag tatawid, at kung gaano siya ka-studious. Habang siya naman, alam na niya ang schedule ng departmentals ni Mingyu, ang paborito nitong kape sa Intra, at kung paano ito magmura kapag bagsak ang computational fluid mechanics quiz.

Naging masyadong komportable ang digital na mundo nilang dalawa. At 'yon ang kinatatakutan ni Wonwoo. What if iba pala ang chemistry nila sa personal? What if masyadong masungitan si Mingyu sa kanya?  What if hindi pala talaga sila compatible? 

Hindi pa naman siya nakakapag-invest masyado ng emosyon kay Mingyu. O kahit saang aspeto ng ugnayan nila, pinapaalalahanan niya ang sarili niya na huwag munang ibigay ang lahat. Kumbaga, standard protocol for emotional safety, 'ika nga. But there was something about this guy.

Something about the way Mingyu navigated their conversation dahil never nitong pinaramdam kay Wonwoo na pinu-push siya sa isang sulok. Ramdam ni Wonwoo 'yung genuine respect sa bawat "kamusta ang klase mo?" 

Hindi siya marupok, at alam niya sa sarili niyang hindi siya basta-basta mahuhulog sa mga salita lang. Pero mahirap kasing tanggihan 'yung pakiramdam na may isang taong sineseryoso ang bawat maliliit na bagay tungkol sa'yo.

At kahit dalawang buwan pa lang silang magkausap, parang natural na sa sistema ni Wonwoo na hanapin 'yung presensya nito sa dulo ng bawat mahabang araw. 

So, now, he’s staring at the screen of his phone, kung saan nakabukas ang huling text ni  Mingyu. Nagsabi kasi siya sa binata na kung p’wede ay Biyernes sila magkita kasi ‘yun lang ang free time niya. ‘Yun nga lang ay nagsabi na si Mingyu nung nakaraan na pupunta siya sa birthday ng tropa niya sa araw na ‘yan. 

You

Hi, Mingyu! Okay lang naman if next week na lang tayo magkita. Hehe 

 

Mingyu

uy, hindi ah! okay lang haha dadaan lang ako sa birthday ng tropa tapos kita na tayo ng 7pm :)) 

 

You

Sure ka ba?? 

 

Mingyu

oo nga promise haha 

so, 7pm sa biyernes? 

 

You

Yup! 7PM on Friday. See you, Mingyu! 

 

Mingyu

yownn hahaha 

see you, won :) 

 

ꨄ︎

Kinakabahan talaga si Wonwoo ngayon. This would be his first time na makikipag-meet siya sa isang lalaki na nakilala lang niya online. Tapos wala rin siyang idea kung anong itsura ni Mingyu at all. Sa mga exchanges kasi nila ay hindi naman sila nagse-sendan ng pictures nila. 

Sinubukan niya namang i-search si Mingyu sa Facebook, may nakita naman siyang Mingyu Kim pero walang profile picture so wala ring silbi ‘yon. If ever naman na sinearch siya ni Mingyu, ang profile naman ni Wonwoo ay nakatalikod. So, yes, this would be his first time that he’d see Mingyu’s face and he wondered what he really looked like. 

Napagdesisyunan nila na sa Dominique’s na lang sila magkikita—isang kainan na malapit lang sa Noval, which is pabor pa rin talaga sa kaniya. Hindi na niya kailangang dumaan sa stress ng pag-commute o pagtawid sa mga nakakatakot na intersection ng Maynila.

Anyway, medyo malapit lang naman ‘yung dorm niya sa Dominique’s kaya ang ginawa niya ay umalis na siya ng 6:30 ng gabi sa dorm at ngayon ay nasa labas na siya ng kainan at nakatitig sa salaming pinto nito. Hindi na bago ang Dominique’s sa kaniya dahil madalas silang magkakaibigan kumain dito kapag tinatamad silang magluto o kaya kapag gusto lang nilang mag-chill pagkatapos ng mabigat na exam. Pero ngayon, habang nakatayo siya sa tapat nito, parang ibang-iba ang aura ng lugar.

Ramdam niya ‘yung bilis ng tibok ng puso niya kasi ang sabi ni Mingyu sa kaniya sa huling text nito ay nasa loob na raw ito. Pakshet talaga.

Napa-hawak si Wonwoo sa laylayan ng suot niyang puting short-sleeve linen shirt na ipinares niya sa light-wash denim pants, at sinusubukang pakalmahin ang sarili. Inayos niya rin nang kaunti ang bagsak ng buhok niya at salamin habang nakatitig sa glass door ng Dominique's. 

Mas pinili niya ang ganitong outfit kasi, let's be real, ang init sa Pinas kahit gabi na at ayaw niyang magmukhang haggard, overdressed, o pawisan sa harap ni Mingyu. He wanted to look effortless, yet still put-together.

“Breathe, Wonwoo. You're pretty, you're confident. Bakit ka ba natatakot?” bulong niya sa sarili.

Pero iba talaga kapag walang mukhang nakatatak sa utak mo. This was completely uncharted territory for him. Ang tanging hawak lang niyang impormasyon ay ang mga random descriptions nito sa text: matangkad, moreno, may fangs, taga-Mapua, at mechanical engineering student na laging puyat.

Inilabas niya ang phone niya para mag-text, medyo nanginginig pa ang mga daliri niya.

You 

Hi, Mingyu. I’m outside na. Where exactly are you seated inside? So I can walk straight there.

 

Halos limang segundo lang ang lumipas, umilaw agad ang screen niya.

Mingyu

hi, wons! nasa may dulo ako, malapit sa bintana. naka-white shirt ako na may black jacket :) 

 

Napalunok si Wonwoo. This is it. 

Pero talagang nag-jacket pa si Mingyu sa init ng Maynila? Sabagay, malakas naman talaga ang aircon sa loob ng Dominique’s kapag gabi, o sadyang ganyan lang talaga siya pumorma. 

Anyway, dahan-dahan niyang itinulak ang glass door, at ang tunog ng bell sa ibabaw ng pinto ang naging hudyat niya para lumingon patungo sa direksyon ng mga mesa dulo, malapit sa bintana. 

At doon, nahagip ng mga mata niya ang isang lalaking pamilyar ang suot pero ang hindi niya pinaghandaan ay kung gaano kalakas ang magiging impact ng mukha at tindig nito sa kaniya sa unang sulyap pa lang.

What the hell.  Oh My God?  Lord, he’s real? 

Sunod-sunod na sabi niya sa isip niya dahil what the hell, really, he didn’t expect Mingyu would be this handsome. To be honest, hindi naman talaga siya umaasa o nag-e-expect ng marami pagdating sa mukha nito. 

Throughout the two months they’d been talking, it was never about the looks anyway. All he knew, and all that mattered to him, was that he was incredibly comfortable with him. Sobrang laking bagay na sa kaniya nung takbuhan nila ang isa't isa pagkatapos ng toxic na araw sa school.

In his mind, he just expected someone ordinary pero ang kaharap niya ngayon ay ibang usapan. Mingyu looked incredibly fresh, mukhang bagong ligo, at amoy mabango. 

Edi mas lalong bumilis ang tibok ng puso niya dahil biglang naging slow motion ang paligid nang magtama ang mga paningin nila—mata sa mata. 

Parang tumugtog tuloy ‘yung intro ng Tadhana by Up dharma Down sa utak niya. 

It felt straight out of a movie scene. The dim, warm lighting of Dominique’s seemed to frame Mingyu perfectly. It even provided the standard cinematic effect, kumbaga. Physical-traits wise, Mingyu was even taller than Wonwoo imagined, easily filling out the space around him.

But what caught Wonwoo completely off guard was the smile that instantly broke across Mingyu’s face the moment their eyes met.

It wasn't a hesitant or questioning look. It was a bright, knowing, and completely fond smile, ‘yung tipong lumabas talaga 'yung fangs niya na binabanggit niya sa text. He looked like he was genuinely expecting him, like he already knew Wonwoo’s face all along even though Wonwoo’s profile picture was literally just his back at the beach.

Kung bampira man si Mingyu, then ka-level niya sa face card si Edward Cullen.

Before Wonwoo could even process how to act cool or use his signature resting bitch face, Mingyu was already raising his hand. Kumaway ito nang may kasamang malawak na ngiti. 

"Wonwoo!" tawag ni Mingyu. Malumanay lang ang boses nito pero sapat na para pumailanlang sa mahinang ingay ng restaurant.

Hearing his real name being spoken by that voice in person made Wonwoo’s knees feel slightly weak. Ang weird sa pakiramdam, kasi sanay naman siyang marinig ang pangalan niya mula sa mga professors at blockmates niya sa UST, pero kapag kay Mingyu nanggaling, parang may iba itong kuryenteng dala. 

Or sobrang oa ka lang diyan, Wonwoo? 

Clutching his phone tighter, pinilit ni Wonwoo na ihakbang ang mga paa niya pasulong. His heart was beating a frantic, erratic rhythm against his ribs as he walked down the aisle toward the end of the restaurant, kung saan nakaupo si Mingyu. 

Para siyang hinihipnotismo habang papalapit. Zero defense and completely exposed.

Nakatingin lang siya sa mukha ni Mingyu at hindi na niya namalayan na tumayo na pala ito habang papalapit siya. Mingyu was easily towering over him, and Wonwoo was so caught up trying to process the whole situation na literal na napatitig na lang siya rito. 

Hindi na rin niya namalayan na dahan-dahang lumapit si Mingyu sa tapat niya at hinila ang isang silya para roon siya umupo. 

Agad na siyang umupo rito at saka lang niya naibalik ang wisyo niya nang magsalita ulit si Mingyu. God, even his voice was unreal. 

“Hi.” 

Napakurap si Wonwoo ng isang beses bago sumagot. “Hi.” 

Ngumiti si Mingyu. “Nice to finally meet you, Wonwoo. Mingyu nga pala.” At saka nito inextend ang kamay niya para makipag-handshake sa kanya. 

Wonwoo, completely losing his cool and acting so dumb right now, looked at Mingyu’s hand first, then right back at him again. 

“Hi. I’m Wonwoo,” he repeated awkwardly, na parang tangang nakalimutan na ang mga dapat niyang sabihin. Saka niya dahan-dahang inabot ang kamay ni Mingyu para tanggapin ang handshake.

The moment their palms met, it felt like a classic romcom scene where the background music suddenly swelled. Mingyu’s hand was warm, large, and completely engulfed his.

Instead of a quick, formal shake, Mingyu gently held his hand for a second longer, closing his fingers around Wonwoo's with a soft squeeze. Napatingin muna ito sa magkadikit nilang mga kamay, bago dahan-dahang tumingala para salubungin ang mga mata niya. His smile softened into something incredibly fond and teasing.

“Mas maganda pala talaga kapag personal, ‘no?” 

“Ha?” sagot na lang niya. God, Wonwoo. You’re being such an idiot. 

Mingyu chuckled. “Sabi ko, mas maganda talaga kapag sa personal nag-uusap.” 

“Kumusta pala ‘yung birthday na pinuntahan mo?” 

“Ah, ‘di ako natuloy dun.” 

“Ha? Why? Akala ko dadaan ka muna?” 

“Binago ‘yung oras, eh. Biglang ginawang alas otso kaya ‘yon ‘di na ‘ko tumuloy.” 

“What?” Napahinto si Wonwoo sa paglalakad. “Sorry. Sana pala inurong na lang natin ‘tong pagkikita–” 

“Hindi, ah. Okay lang sa’kin, Wonwoo. Worth it naman, eh.”  

Hindi agad nakasagot si Wonwoo sa sinabi ni Mingyu. Nakahinto pa rin siya at nakatingin sa mga mata nito. Ramdam niya ‘yung init ng mukha niya simula kanina pa hanggang sa matapos silang kumain sa Dominique's at ngayon na naglalakad na sila around Dapitan. And hearing Mingyu say na it’s worth it made his face even more hotter than it actually was. 

“Seryoso ba? Hindi ba magagalit friend mo?” 

Ngumiti si Mingyu. “Hindi ‘yun. Maiintindihan naman niya.” 

Tumango siya bilang sagot at saka inilibot ang mata. “Okay lang sa’yo na dito tayo maglibot sa Dapitan?” 

“Oo naman. Ikaw ba? May iba ka pa bang gusto? Kung saan gusto mo, dun din ako.” 

Ngumiti si Wonwoo. “Uh, okay lang din naman here.” 

Medyo matipid pa siya sumagot kasi syempre, it was their first time to actually interact face-to-face. Kahit na halos dalawang buwan silang magkausap sa text at calls lang, iba pa rin talaga sa personal. The physical presence was just overwhelming in the best way possible. 

Wonwoo felt really comfortable around Mingyu, though. The guy was a real gentleman naman, and wala pa siyang naririnig na kahit isang weird take mula rito. Nadala na kasi siya dati sa nakausap niya sa chat na red flag at puro weird ang takes sa mga bagay-bagay. With Mingyu, everything felt so green.

Nagsimula uli silang maglakad, dumaan sila sa kahabaan ng Dapitan bago dahan-dahang lumiko pabalik ng Noval para magpalipas ng gabi. The cold night air of Manila was surprisingly refreshing, echoing the comfortable space building between them.

Eventually, their conversation flowed seamlessly into a nonstop kwentuhan about life. It felt so organic, na parang hindi ito ang unang araw ng pagkikita nila. Sinasalo ni Mingyu ang bawat kuwento niya with so much interest, making eye contact every time he spoke.

Nalaman ni Wonwoo na Mingyu was originally from Albay. Nalaman niya rin na kabisado naman pala ni Mingyu ang Maynila kahit na ang Sampaloc, he’s very street smart. Alam nito kung aling jeep ang sasakyan kapag papuntang Quiapo, kung saan ang mga shortcut kapag baha sa España, at kung aling eskinita ang dapat iwasan kapag hatinggabi na. It was a stark contrast to Wonwoo, na medyo baby pa kung ituring ng mga magulang niya at sanay na Grab lang lagi ang takbuhan kapag naliligaw sa Maynila dahil sanay naman talaga siya sa Makati noon pa. 

Habang naglalakad sila, unti-unti pa nilang nadidiskubre ang isa't isa na hindi naman nila napag-usapan noong nasa chat pa lang sila.

Also, of course, Mingyu learned that he was actually an only child who grew up in the upscale, quiet side of Makati. Both of his parents were in the medical field, which pretty much explained why he was drawn to nursing and med school in the first place.

Nalaman din ni Mingyu na kayang-kaya ni Wonwoo na pumasok sa school kahit nakainom siya. Nung una ayaw niya pang i-share, but dedma na lang dahil daldal na siya nang daldal at this point. 

“Pero ‘di ka talaga palalabas?” tanong ni Mingyu. 

“Not so much. Kapag inaaya lang ng friends talaga. I prefer small circles and busy din sa school, that’s why. You?” 

“Mahilig lumabas kasi may dayo lagi sa barangay, eh. Pero dahil sa basketball lang ‘yon.” 

“Oh. Into sports ka?” 

“Basketball lang. Gusto mo manood minsan? Sa Barangay lang namin ‘yon. Sakto may liga next month.” 

Natawa si Wonwoo. “Baka matalo lang kayo kapag nanood ako.” 

“‘Di, ah. Baka ikaw pa nga swerte ko.” 

“Sira.” Muntik pa niyang matulak ‘yung malaking braso ni Mingyu nung sinabi niya ‘yon, buti na lang napigilan niya sarili niya. 

Hindi na nakasagot si Mingyu at saka may saglit na katahimikan sa pagitan nilang dalawa. The silence was comfortable. Humahalo ang tunog ng mga dumadaang tricycle at ang malalapit na tawanan ng mga estudyante sa paligid ng Dapitan, making the atmosphere felt incredibly alive yet uniquely private for the two of them. Ramdam pa rin ang kaunting singaw ng Maynila, pero dahil sa banayad na hangin at sa presensya ng isa't isa, hindi na 'yon alintana ni Wonwoo.

Binasag ni Mingyu ang katahimikan habang nakatingin sa may gawi ng Lacson gate.  "Bakit pala sa UST ka nag-aral? Dream school mo talaga?"

"Yep," nakangiting sagot ni Wonwoo, passing by a small street light that gave a soft glow on his face. "And both my parents graduated sa UST din kasi. That's why parang naging automatic choice na rin siya para sa akin."

"Ah, family legacy pala," tumango-tango si Mingyu, looked genuinely curious. "Masaya ka naman sa UST?” 

"Oo naman," walang pag-aalinlangang tugon ni Wonwoo. Kahit pa sabihing pinapatay na siya ng sandamakmak na academic responsibilities, he genuinely loved the university. "I love the culture, though.” 

“Eh, ‘yung nursing? Gusto mo talaga?” 

Ngumiti si Wonwoo, a small, genuine curve of his lips as they crossed a quieter street corner along Dapitan. “It’s a dream of mine. Standard answer ko siguro sa mga nagtatanong is, inspired ako sa parents ko. Pero deep down and cliche man pakinggan, gusto ko lang talaga maging takbuhan ng mga tao kapag pakiramdam nila bibigay na 'yung katawan nila. There's something beautiful about holding someone's life in your hands and making it a little less painful."

Mingyu listened quietly, the ambient noise of the Manila streets fading into the background. Nakapamulsa ito habang binabagayan ang maliit na hakbang ni Wonwoo. "Ganda naman pakinggan," mahinang sabi ni Mingyu. "Bagay na bagay sa'yo, Won.Mukha kang tao na kayang hawakan at pagdikitin ang mundo kapag unti-unti na itong nagigiba."

“Big words, huh?” 

“De, totoo nga,” seryosong sagot ni Mingyu. Dirersto itong tumingin sa kaniya. “"Ramdam ko naman kasi kahit sa text pa lang natin, Won. Sobrang dedicated mo sa pag-aaral mo.” 

Did Wonwoo already mention na sobrang gwapo lang ni Mingyu lalo na kapag nakangiti? Annoyingly handsome.

“Thanks, Mingyu,” sagot niya. “Ikaw? Bakit naman mechanical engineering? Was that something you really wanted to do?” 

“Ewan,” tuloy ni Mingyu habang nakatingin sa daan sa harap nila. “Bago ako mag-college, wala talaga akong idea kung anong gusto kong gawin sa buhay ko. Parang lahat ng tao sa paligid ko may pangarap na agad, eh, Doctor, lawyer, architect, ganito ganiyan. Tapos ako? Literal na wala. Kaya medyo naiinggit ako sa mga taong alam agad direksyon nila. Parang ang sarap siguro mabuhay kapag sigurado ka kung saan ka papunta.”

Napatitig bahagya si Wonwoo sa binata habang nakikinig. The streetlights overhead caught the sharp, honest angles of Mingyu's profile.

“Then why engineering?” tanong niya ulit.

Nagkibit-balikat si Mingyu. “Practicality, siguro,” sagot niya. “Magaling naman ako sa math,” natawa ito sa sinabi niya. “Sabi rin ng iba ko okay daw engineering kasi stable tapos marami kang trabahong pwedeng pasukan kapag natapos mo. Kaya parang dun na lang ako sumabay.”

“Do you regret it?”

“Hm. Hindi naman pagsisisi,” sagot niya pagkatapos ng ilang segundo. “Pero minsan naiisip ko lang kung ilan kayang tao ‘yung hindi talaga pinili ‘yung buhay nila. ‘Yung basta na lang napunta kung nasaan sila kasi kailangan maging practical.”

Napatigil si Wonwoo sa paglalakad saglit at ganoon din si Mingyu. Kanina pa sinasabayan ni Mingyu ‘yung pace ng paglalakad niya, kahit halata naman na natural na malalaki ang hakbang nito dahil sa tangkad niya. Wonwoo felt good because Mingyu was just so considerate; bukod sa pag-adjust ng lakad, napansin din ni Wonwoo na inilagay ni Mingyu ang sarili sa gilid ng kalsada, effectively shielding him from cars. 

“I think a lot of people are like that,” sagot ni Wonwoo. “Hindi naman lahat may luxury para sundan agad yung pangarap nila. Some people have to survive first before they can even think about what they truly want to do.”

He offered a soft, comforting smile, wanting Mingyu to feel na hindi naman masama ang magsimula kahit walang malinaw na direksyon.

Nginitian siya ni Mingyu. “Tama naman. Tska habang tumatagal naman ako sa program na ‘to, na-realize ko rin naman na ‘di naman karera ang buhay. Na safe naman palang mag-start kahit wala kang ideya, basta handa kang matuto. Kumbaga, Hindi naman kailangang laging planadong-planado 'yung mga pangarap natin, na parang may mapa ka agad. Minsan, nabubuo na lang siya habang naglalakad ka."

Wonwoo felt a strange comfort washing over him. As someone who lived his whole life strictly following a blueprint, like he was a top elementary and high school student, Nursing in UST, next would be Med School, he never realized how exhausting it was to keep up with his own timeline until he heard Mingyu speak.

“That makes sense,” bulong ni Wonwoo, a small, reassuring smile gracing his lips. “At least ngayon, mukhang unti-unti mo nang nagugustuhan 'yung ginagawa mo. You speak with so much passion when you talk about it, Mingyu. Hindi mo lang siguro napapansin, pero unti-unti mo nang natatagpuan 'yung direksyon na sinasabi mo.” 

May saglit na katahimikan sa pagitan nila. Wonwoo hadn’t really talked about dreams like this with anyone before. This was his first time having this kind of conversation, and to think na ginagawa niya ito sa taong ngayon pa lang niya nakasama nang personal.

Normally, Wonwoo kept his thoughts guarded. But with Mingyu, everything felt strangely safe.

“Sana matupad lahat ng pangarap natin sa buhay, Wonwoo.” 

Wonwoo smiled. “Yeah. I hope and believe so.” 

“Tapos sana kilala mo pa rin ako kapag natupad mo na lahat ng pangarap mo.” 

Natawa siya. “Hey. I thought this is the start of us being friends? Syempre, kilala pa rin naman siguro kita niyan.”

"Siguro lang?" reklamo agad ni Mingyu. "Sakit naman noon.” 

“Sira.” 

Saglit na katahimikan ulit. Hanggang sa nagsalita si Mingyu. “Pero seryoso, Won. Kasama ka na sa panalangin ko.” 

Wonwoo smiled. “You too.” 

They talked about things under the moon, literal na sobrang gaan lang ng kuwentuhan nila ni Mingyu as if they had known each other for so many years. Kung kanina ay naikot na nila ang Dapitan, lumipat naman sila sa Noval, bumaybay sa kahabaan ng España kung saan tanaw ang mga kainan, palengke, at sasakyan, at ngayon ay nasa Lacson na sila.

The atmosphere was peak Manila night—humahalo ang amoy ng usok ng jeep sa simoy ng hangin, may mangilan-ngilang nagtitinda pa rin ng balut at street food sa gilid, at maririnig ang mahinang ugong ng LRT mula sa malayo. Pero sa kabila ng ingay ng siyudad, parang may sarili silang mundo habang naglalakad sa ilalim ng malamlam na liwanag ng mga streetlight.

Nakatigil sila ngayon sa tapat ng isang nakaparadang sidecar na may umuusok na basket. Magkaharap silang nakatayo sa tabi ng nagtitinda ng balut at penoy, ang mainit at mamasa-masang singaw mula sa pinapakuluang itlog ay sumasabay sa simoy ng gabi.

Inabutan sila ng tindero ng maliit na plastic ng asin at suka habang si Mingyu naman ay prenteng sumandal sa gilid ng railings, binalingan si Wonwoo na may ngiti habang hawak ang biniling balut.

“‘Di mo pa talaga na-try?” aniya sabay taas ng balut niya. 

Umiling si Wonwoo. “Ayaw. Dito lang ako sa penoy ko.” 

Natawa si Mingyu. “Ayaw mong tikman kahit isa beses lang?” 

“No, please,” sagot niya. “I’m fine with my penoy.” 

“Cute.” 

“Ha?” 

Narinig niya ‘yon! He just wanted to make sure. Kainis ‘tong Mingyu na ‘to. 

“Wala, sabi ko, may tanong ako.” 

“Ano ‘yon?” 

"Bakit ka nga pala nag-Omegle? May nakilala ka na bang iba dun bago ako?"

Natawa nang mahina si Wonwoo at napailing. "Wala, actually. Ikaw ang kauna-unahang nakausap ko doon nang matagal. Napilit lang din naman ako ng bestfriend ko. Ikaw? Tambay ka siguro do’n?” Pang-aasar niya sabay sawsaw ng penoy niya sa suka tapos kinagatan na ito. 

“Uy, ‘di ah,” agad na sagot ni Mingyu. “Sinabihan lang din ako ng tropa ko. Sabi ko nga nung una parang baduy, eh. Buti na lang ikaw una kong nakilala dun.” 

“So, you never tried other dating apps?” tanong ni Wonwoo.

Umiling si Mingyu, seryosong humarap kay Wonwoo habang nakatayo sila sa tabi ng umuusok na basket ng balut. “Hindi talaga. Ewan ko, parang hindi ko kasi trip 'yung nag-se-swipe lang base sa pictures tapos magpapakilala mula sa simula. Mas gusto ko kasi 'yung personal kong nakikilala 'yung tao. 'Yung naririnig ko 'yung boses, nakikita ko 'yung mga reaksyon ng mukha, tsaka nararamdaman ko kung swak ba talaga kami sa totoong buhay.”

Tumango-tango si Wonwoo, nakaramdam ng matinding pagsang-ayon sa mga sinabi ni Mingyu. “Ah, same. I like dynamic spaces more than curated profiles. Well, mahirap din naman kasing magbasa ng tono ng tao sa text lang palagi, at iba pa rin kapag nakakasama mo sila nang personal.”

Bahagyang ibinaba ni Mingyu ang hawak niyang penoy at tumitig sa mga mata niya. “Pero alam mo, okay din naman pala na sinubukan ko 'yon kahit isang beses kasi nakilala kita dun. Isipin mo, kung hindi ko ginawa 'yon... edi sana wala ka sa harap ko ngayon.”

Wonwoo froze for a second, the warm steam from the balut vendor’s cart suddenly feeling like it was rising straight to his face. Mingyu’s logic was simple, kasi totoo naman, if they both didn’t try it, then wala sila sa harap ng isa’t isa ngayon. 

Ngayon, nasa harap sila ng isa’t isa at nakatayo sa gitna ng magulong gabi sa Lacson, napapaligiran ng amoy ng suka, asin, at usok ng Maynila, pero sa sandaling iyon, ang tanging malinaw lang sa paningin ni Wonwoo ay ang matangkad na engineering student na seryosong nagpapasalamat sa isang random na gabi sa internet. 

Ramdam ni Wonwoo ang init ng mukha niya. “So, you’re thankful naman, ‘no?” Wala na siyang ibang maisip pang isagot o kahit itanong. 

Ngumiti si Mingyu habang nakatitig sa kanya. “Sobra.” 

Agad niyang iniwas ‘yung tingin niya sa mga mata nito at saka humarap sa tindero ng penoy at balut. “Kuya, masarap pala ‘tong penoy niyo, ‘no? Babalik ako dito sa Monday.” 

“Ay, salamat iho. Pagsabi niyo rin po sa mga kaibigan ninyo.” 

“Sure po.” 

Narinig na lang niya na tumawa si Mingyu sa tabi niya, pero hindi na niya ‘to muna nilingon. Ramdam niya ‘yung bilis ng tibok ng puso niya. 

My God. 

The supposed dinner turned into a whole adventure around Manila. Ang balak lang talaga nila ni Mingyu ay mag-dinner pero ‘di na nila namalayan ang takbo ng oras; nakapaglibot na pala sila sa Dapitan, Noval, at Espana, Lacson nang hindi man lang napapansin ang oras. 

Kaya ngayon ay nasa harap na sila ng building kung saan ang dorm ni Wonwoo. Alas dose na ng madaling araw nang sumakay sila ng jeep pabalik, at ngayon naman ay nakatayo na sila sa ilalim ng malamlam na ilaw sa harap ng building. Buti na lang talaga at kasama niya si Mingyu ngayon, dahil hindi niya talaga kakayaning bumyahe nang mag-isa sa gabi lalo’t late na late na at iba na ang timpla ng daan sa Maynila kapag ganoong oras.

Humarap si Wonwoo kay Mingyu, sinukbit nang maayos ang bag niya, at tumingala para salubungin ang mga mata ng binata.

"Thank you for this day, Mingyu. I really enjoyed it," sambit niya. Walang halong biro ‘yon. It was probably the most spontaneous yet peaceful night he had in months.

Mingyu smiled down at him, his expression incredibly soft under the yellow light of the dormitory entrance. "Ako rin. Salamat, Wonwoo."

Pagkatapos ay binalot sila ng isang saglit na katahimikan. Ang tanging naririnig na lang ay ang paminsang-minsang ugong ng sasakyan sa malapit at ang mahinang paghampas ng hangin. 

Mingyu was just staring at him as if he was memorizing the way Wonwoo looked at twelve midnight, and Wonwoo, for some reason, couldn't bring himself to break the eye contact. 

"Hindi pa naman siguro 'to 'yung huli?" Binasag ni Mingyu ang katahimikan sa pagitan nila. "Papayagan mo pa rin naman siguro akong makita ka?"

My God. 

Kilig ba ‘tong nararamdaman ko o ano?! 

Ngumiti siya.  "Oo naman, Mingyu.” 

Then, silence again. 

Tinapunan ni Mingyu ng tingin ‘yung dorm building bago ibinalik ang atensyon kay Wonwoo. 

“Pasok ka na. Hintayin kitang makapasok bago ako umalis.” 

Hindi pa rin naaalis ang ngiti sa mga labi niya. “Okay. Ingat ka pauwi, Mingyu.” Sabay taas ng kamay niya para kumaway. 

“Mag-iingat ako. Promise.”

Tumango siya at saka tumalikod kay Mingyu, pero nakakailang hakbang palang siya ay nilingon niya muli ang binata na nakatayo pa rin at nakatingin sa kanya. 

“Mingyu?” 

“Hmm?” 

“Uh, text mo ‘ko kapag nakauwi ka na?” 

Ngumiti si Mingyu. “Magte-text ako. Promise.” 

Ngumiti siya pabalik at saka kumaway ulit. “Okay. Good night, Mingyu.”

“Good night, Wonwoo.” 

ꨄ︎

Everything happened so fast and slow at the same time. Simula noong unang gabi na iyon sa Dapitan ay naging sunod-sunod na ang mga pagkikita nila, hanggang sa hindi na namamalayan ni Wonwoo na madalas nang baybayin ni Mingyu ang kahabaan mula Intramuros papuntang España para lang mabisita siya pagkatapos ng klase. 

Isang beses ay siya naman ang nagpunta sa Mapua para bisitahin si Mingyu at doon niya nakilala ang mga kaibigan nitong sina Minghao at Seokmin. 

Ang dating magkahiwalay nilang mundo ay dahan-dahang nagsalubong sa mga simpleng bagay: sa mga palitan ng "kumain ka na ba?" at “nakauwi ka na ba?” sa gitna ng toxic na linggo dahil sa academics, sa pagiging pamilyar ng mga mukha ng kani-kanilang kaibigan, at sa kung paano na awtomatikong nag-a-adjust ang mga kamay ni Mingyu para gabayan si Wonwoo sa gilid ng kalsada tuwing naglalakad sila. 

They basically became an irreplaceable part of each other’s lives. Hanggang sa bitawan na ni Mingyu ang tanong isang gabi matapos siyang ihatid nito sa dorm. 

Papasok na sana siya ng gate kaso biglan siyang tinawag ni Mingyu ulit kaya agad siyang napalingon. 

“Won?” 

“Yes? May nakalimutan ka?” tanong niya agad. Napansin niyang kanina pa may gustong sabihin si Mingyu na hindi nito masabi. Medyo nag-overthink na nga rin siya roon, as an overthinker din. 

Napakamot si Mingyu sa batok niya. “Ah, ano kasi, may itatanong lang ako.” 

“Ano ‘yun?” agad niyang tanong. Lumapit siya ulit kay Mingyu. Anim na buwan na naman silang magkakilala, siguro naman hindi na bago na may tanungin na personal si Mingyu.  

“Okay lang kung ano, ah, na ‘di…’di mo-”

“Hey,” sabi niya kay Mingyu sabay hawak sa braso nito. “Mingyu. Calm down.” 

Halata kasi sa binata na parang kinakabahan ito. What could he be thinking and wanting to ask at this point?

“Sorry,” sagot ulit ni Mingyu. Bumuntong hininga ‘to at saka siya tinitigan ulit sa mga mata. “Wonwoo.” 

“Hmm?” 

“Pwede ba akong manligaw?” 

Pakiramdam ni Wonwoo ay huminto ang mundo niya. God. Parang ilang linggo niya na ring hiniling na marinig mula kay Mingyu ‘yan. 

“Mingyu.” 

“Okay lang kung hindi. O kung ayaw mo pa talaga. Maghihintay naman ako, kahit gaano katagal, hinding-hindi ako mapapagod—”

Bago pa man tuluyang mag-panic si Mingyu sa sarili nitong mga hinuha, agad na itinaas ni Wonwoo ang kaniyang kamay at dahan-dahang itinalpak ang hintuturo niya sa ibabaw ng labi ni Mingyu para patahimikin ito.

“Stop jumping to conclusions, Gyu,” bulong niya, dahan-dahang ibinababa ang kaniyang kamay pero hindi pinuputol ang malalim nilang titigan. “Oo ang sagot ko. Pwede kang manligaw, Mingyu.” 

Nanlaki ang mga mata ni Mingyu, na para bang hindi agad rumehistro sa utak niya ang narinig. "Oo?" paninigurado nito, biglang sumulpot ang paboritong ngiti ni Wonwoo—'yung abot-mata at labas ang mga ngipin, pero ngayon ay may kasama nang labis na laking tuwa. "Seryoso, Won? Hindi mo 'ko binibiro?"

"Mukha ba akong nagbibiro?" 

“Gagi, totoo nga?” 

“Oo nga. I swear! Pwede nga.” 

“Pwede ka yakapin?” 

“What? Manliligaw ka pa nga lang, eh.” 

“Ay, sorry. Pero seryoso?” 

“Okay, fine. Binabawi ko–”

“Biro lang. ‘Wag mong bawiin. Nag-yes ka na.” 

“Oh, ‘yun naman pala, eh. Be a good suitor, then.” 

“Yes, boss!” 

ꨄ︎

“Mingyu, do whatever you need to do na instead of watching me do my own thing,” sambit ni Wonwoo nang lingunin niya si Mingyu na kanina pa walang ginagawa kundi panoorin siyang mag-type sa laptop niya. 

Ngumiti si Mingyu. “Mas gusto kitang panoorin, Wons.” 

Umirap siya pero kinilig naman siya dun. “Annoying. Stop procrastinating, Mingyu. Kapag talaga ikaw hindi naka-graduate ha,” aniya. Medyo may pagka-procrastinator kasi talaga ‘tong si Mingyu. Kumbaga para sa kaniya, okay naman na hindi niya muna gawin agad ang mga schoolwork basta buhay pa naman ang deadline. 

“Boss, ga-graduate ‘to. Bibigyan pa kita ng magandang buhay,” sagot naman nito at saka umayos na ng upo. 

“Sira.” 

“Sus, ayaw maniwala. Totoo naman.” 

“Gawin mo na nga ‘yung gagawin mo, Mingyu. Kapag ‘di mo ‘ko sinunod right now, ‘di kita papansinin.” 

“Ito na nga, eh. Gagawin na po.” 

Natawa na lang siya. Talagang bumalik agad si Mingyu sa ginagawa niya kanina bago ito tuluyang mawalan ng focus. He’s always like that dahil madaling ma-distract pero grabe rin naman ang focus kapag bumalik na siya sa ginagawa niya.

Napailing si Wonwoo habang nakatingin sa binata. At this point, naniniwala na talaga siya sa sinabi ni Jeonghan noon: may magandang patutunguhan din naman pala talaga ang Omegle. Who would have thought? Doon niya nga naman nakilala si Mingyu na ngayon ay apat na buwan na siyang nililigawan. Biruin mo ‘yon, four months na. It felt relatively short, pero parang ang dami nang nangyari sa apat na buwan na 'yon.

In that span of time, pinakilala na siya ni Mingyu sa pamilya nito kahit na hindi pa naman sila opisyal. He even met Mingyu’s two younger sisters, Minseo and Minki, who welcomed him with open arms. Within those four months, he had discovered so much about Mingyu. He was such an inquisitive person and incredibly friendly—tipong halos lahat na ata ng tao ay kilala niya, maski ‘yung mga tindero at tindera sa Intramuros na malapit sa MAPUA. He had always been so adventurous, street-smart, and genuinely kind.

The contrast between them was just so stark. Wonwoo grew up sheltered. Standard, routine, and safely tucked away inside his comfort zone—'yun ang mundong kinalakihan niya. Kaya naman, meeting someone so street-smart and quite different from what he was used to was incredibly refreshing. 

Mingyu was like a breath of fresh air, a whirlwind of energy that pulled Wonwoo out of his shell. Listening to Mingyu talk about the most random things, seeing how easily he navigated the crowded streets of Manila, and witnessing how he could strike up a conversation with literally anyone made Wonwoo realize just how big the world was outside his own bubble.

“Wons.” 

“Hmm?”

“Ganda mo.” 

Umirap ulit siya. “Isa, Mingyu. Focus.” 

“Ay, sorry.” 

Siguro nga sa buhay, may mga makikilala ka talagang iba sa’yo, pero silang mga kabaligtaran mo pa ang magtuturo sa'yo kung paano ba talaga mabuhay. 

They were the ones who broke down the walls you had spent years building, not to hurt you, but to let the sunshine in.

For Wonwoo, Mingyu had been exactly that.  Isang malaking kakaiba sa predictable niyang mudo, yet somehow, he was the perfect fit. He didn't just fit into Wonwoo’s world; he expanded it.  

Siguro noong nag-decide si Lord na mapunta siya sa mga mundo ng tao, binasbasan niya si Wonwoo ng kabatakan magselos. Batak na batak siyang magselos naman talaga, at aminado naman siya roon. 

Tandang-tanda niya ang unang pagseselos niya kahit wala pa namang sila ni Mingyu. 

Kasi naman, paano ba namang hindi siya magseselos kung daig pa ni Mingyu ang mayor ng Maynila sa rami ng kakilala. This was what he hated the most. Sabi niya noon, hindi siya magiging seloso, like no, never!

Wonwoo always viewed himself as someone na super chill lang. Siya ‘yung tipo na feeling niya never siya magseselos, pag-aawayan ang selos? In this economy? Over his dead body. 

Pero plot twist: Lahat ng "principles in life" niya ay tuluyan nang nag-evaporate sa hangin. Ang ending? Siya ngayon itong ang taga-pagmana ng trono ng mga seloso. 

Nag-decide kasi siya ngayong araw na siya naman ang pupunta sa MAPUA para bisitahin si Mingyu. It was a surprise visit kasi sasabihin niya sana kay Mingyu na isasama niya ito sa Paskuhan, and it would be their first Paskuhan together. Balak na rin kasi niyang sagutin ang binata sa mismong gabi ng Paskuhan, kaya naman sobrang excited niya lang talaga to go and visit him. 

Alam niyang stressed lately si Mingyu, ‘di rin naman kasi biro ang Engineering sa MAPUA. Quarterm pa naman doon, so literal na fast forward ang buhay, akala mo laging hinahabol ng deadline. At kahit naman si Mingyu ang nanliligaw, ‘di naman puwede na ito na lang palagi ang e-effort na bumiyahe papunta sa kanya sa UST. 

Kaya naman, wearing his best outfit and bringing his best energy, sumakay si Wonwoo ng jeep galing España papuntang Intramuros. Buong biyahe, nag-e-echo sa utak niya 'yung kanta sa Thomasian Welcome Concert, iniisip kung paano niya ibabagsak ang "Yes, Mingyu, sinasagot na kita" line sa ilalim ng fireworks sa darating na Paskuhan.

Kumbaga, naka-ready na ang lahat sa utak niya, eh. 

Pero pagkababa niya malapit sa campus, ang sumalubong sa kanya ay hindi ang isang pagod at stressed na Mingyu. Sa halip, natanaw niya agad ang pamilyar na matangkad na pigura nito sa may gilid at may kausap na babae. 

Napatigil si Wonwoo sa paglalakad. Looking from where he’s standing, sobrang gaan ng aura nilang dalawa kasi nagtatawanan pa sila tapos hinahampas hampas pa siya sa braso nung babae. 

Aminado siya na medyo napangiwi siya roon. Of course, the logical part of his brain was telling him to be rational. Like, hello? Si Mingyu 'yan na sobrang pala-kaibigan lang talaga. Kaibigan lang 'yan, baka blockmate na nagtatanong tungkol sa isang subject nila, o kaya naman kakilala lang talaga sa campus. Rational Wonwoo was trying so hard to gaslight his emotional self. 

Pero siyempre, dahil batak nga siya magselos, ang nagwagi pa rin sa huli ay ang inner overthinker self niya. Akala ba niya ay pagod at puyat ‘to kagabi? Mukhang mas masigla pa nga ito sa bagong gising, eh.

Sarkastikong napairap si Wonwoo habang nakatitig sa dalawa. Sobrang friendly naman? Kulang na lang mag-apir silang dalawa habang naghahampasan. 

Pinanood niya pa ulit ‘yung dalawa saglit at mas napairap siya nung tumingkayad pa ‘yung baabe para bumulong kay Mingyu. Kaya ang ginawa niya agad ay kinuha ang phone para i-text si Mingyu. 

Nag-type siya: "Nandito ako sa tapat ng campus niyo." Short and concise. 

Alam niyang naka-vibrate mode ang telepono ni Mingyu kapag nasa school kaya panigurado na mararamdaman nito agad kung mag-text man siya. At ‘di nga siya nagkamali. Kitang-kita niya mula sa pwesto niya kung paano napatigil si Mingyu sa pakikipag-usap, mabilis na kinapkap ang bulsa ng cargo pants nito, at kinuha ‘yung phone para tingnan ang message.

Pinanood ni Wonwoo kung paanong mabilis na inangat ni Mingyu ‘yung ulo niya, lumingon-lingon sa paligid para hanapin siya. The exact moment na magsalubong ang mga mata nila, agad itong ngumiti sa kanya at kumaway. 

May sinabi si Mingyu saglit sa babaeng kausap niya, na parang nagmamadaling magpaalam, at saka mabilis na tumakbo papunta sa kanya na parang asong sabik na sabik makita ang amo niya pagkatapos ng mahabang araw.

“Wons? Kanina ka pa naghihintay?” tanong ni Mingyu nang nasa harap niya na ‘to. “Akin na ‘yang bag mo,” sabi nito dahil madalas ay binubuhat niya ang mga dala ni Wonwoo dahil madalas ay dala-dalawa ang bag niya.

Agad siyang umiling. “‘Wag na. Ako na.”

“Ha?” takang tanong ni Mingyu, bahagyang napatigil sa pag-abot. “Akin na, Wons. Baka mabigat na naman ‘yang mga dala mo diyan sa bag mo. Dami mo pa namang readings.”

Tumalikod agad si Wonwoo at mabilis na naglakad palayo, sabay sabing, “No. I can handle it.”

Narinig niya ang mabibigat at nagmamadaling yabag ni Mingyu mula sa likuran niya, at sa loob lang ng ilang segundo, nasa tabi niya na agad ‘to gamit ang mahahaba nitong biyas.

“May nangyari ba sa school, Wons? Pwede ko bang malaman? Pwede mong sabihin sa’kin,” malambing at may bahid ng pag-aalala ang boses ni Mingyu. He was looking down at him, trying to catch his gaze, checking if he was okay.

Ayan, nakokonsensya tuloy siya?! Bakit ba kasi sobrang bait nitong mokong na ‘to?!

Gusto niyang mainis pero paano ba naman siya magagalit kung ang bungad sa kanya ay purong pag-aalaga? Wonwoo bit his lower lip, chest tightening a bit, but his stubborn self refused to give in just yet. Hindi pa tapos ang selos niya roon sa bulungan na nakita niya kanina. Pero alam niyang sobrang babaw. 

Nagtuloy-tuloy pa rin siya sa paglalakad. Sa kanilang dalawa ni Mingyu, si Wonwoo talaga ang laging mabagal maglakad—‘yung tipong pang-pasyal lang ang pacing habang si Mingyu naman ay parang laging nagmamadali dahil sa haba ng mga binti. Pero this time, role reversal ang nangyari. Si Wonwoo na ang mabilis maglakad, halos magkandarapa na sa pag-iwas, pero tamang-tama lang na sinasabayan ni Mingyu ‘yung bawat malalaking hakbang niya nang walang kahirap-hirap.

"Wons, okay ka lang?" tanong ulit ni Mingyu, dahan-dahang hinawakan bag niya para lang mapabagal ito. "Galit ka ba sa akin? May nagawa ba akong mali?"

Napatigil si Wonwoo sa paglakad nang maramdaman ang marahang hila. Lumingon siya kay Mingyu, at nang makita ang mukha nito na bagsak ang balikat, medyo nakanguso, at mukhang tutang binalewala ng amo ay talaga namang nakokonsensya siya. 

Napabuntong-hininga siya nang malalim at iniabot na lang ang isa niyang tote bag kay Mingyu. "O, ayan. Bitbitin mo kung gusto mo," sabi niya, habang pilit na itinatago ang namumulang pisngi. "Tska I’m not mad.”

"Hindi galit pero ‘di ako pinapansin?" Agad na kinuha ni Mingyu ang bag na inabot niya at saka isinukbit ito sa balikat niya. "So... bakit nga mabilis ang lakad ng Wonwoo ko?"

Wonwoo ko!? Hmp!

"Wala lang. Exercise.” 

“Wons, ‘di nga? May nangyari ba sa school?” 

Hindi siya umimik. Nakatayo na sila ngayon sa may shade malapit sa pader ng isang lumang gusali sa loob ng campus, malayo ng konti sa siksikang daloy ng mga estudyante. Wonwoo just stared at his black shoes. 

Paano ko ba sasabihin sa'yo na kaya ako nagkakaganto ay dahil lang sa selos? At paano ko sasabihin na nandoon na ako sa rurok ng excitement na yayain ka sa kauna-unahang Paskuhan natin, tapos biglang gumuho ang plano ko dahil lang may bumubulong sa'yong iba? Nagseselos ako, Mingyu! 

"Wons..." malambing na tawag ni Mingyu. Humakbang ito para mapalapit pa sa kanya, gently breaking his boundary line. "Tingin ka sa’kin, Wons.” 

Dahan-dahang inangat ni Wonwoo ang ulo niya. And there it was—’yung nagmamahal at nag-aalalang mga mata ni Mingyu. 

Bumuntong-hininga siya. Nangako sila sa isa’t isa na magsasabi sila ng mga bagay na hindi sila komportable kasi hindi maganda na kinikimkim ‘yon. Actually, si Mingyu ang nagturo sa kanya na hindi naman kailangang maging perfect o laging chill lang pagdating sa nararamdaman. Si Mingyu ang nagparanas sa kanya na safe maging vulnerable.

"Wala namang nangyari sa school," sa wakas ay basag-katahimikang sagot ni Wonwoo. He adjusted his glasses, a nervous habit he couldn't shake off. "Ano kasi... nagpunta lang talaga ako rito para i-surprise ka."

"Talaga?" Kumislap ang mukha ni Mingyu, pero bago pa ito makapag-celebrate, napansin niya ang bahagyang pag-iwas ng tingin ni Wonwoo. "Pero bakit  malungkot ka nung nakita mo ako kanina?"

Wonwoo took a deep breath, squeezing the strap of his remaining bag. 

"Nakita ko kayo nung babae kanina bago ako mag-text," pag-amin niya, diretsahan pero halos pabulong naman. "Yung... tumingkayad pa siya para bumulong sa'yo. Tapos nagtatawanan kayo, naghahampasan..."

Sobrang detailed naman, Wonwoo?! Ugh!

Napatigil si Mingyu. For a split second, para pina-process niya pa ‘yung mga sinabi ni Wonwoo. 

Pumikit siya bago ulit magsalita. “Nevermind. Nevermind, Mingyu. Ano lang—” 

“Hindi,” sabi ni Mingyu. Hinawakan siya nito sa siko. “Kung na-bother ka man dun, Wons, sorry. Pero tropa ko lang ‘yon, pramis. May tinanong lang siya tapos sinagot ko lang din. Ganun lang din talaga ‘yun siya. Sorry kung nagselos ka.”

“Nope.” Sabay dilat sa mga mata niya. “Nope. ‘Di ako nagselos. Who even told you–” 

Agad na pinisil ni Mingyu ang pisngi niya. “‘Di mo kailangang magsinungaling sa’kin, Wons. Kilala na kita.”

“Ha? Eh, ‘di nga ako nagselos, okay? I was just describing what I saw! Ano naman kung may kausap kang iba? I’m not that immature, Mingyu. Ako, magseselos? No way.” 

“Ngayon naman defensive ka.” 

“Me? Defensive? No way.” 

“Osige, kung hindi ka na lang nagseselos, ano na lang? Bakit ‘di mo agad ako pinansin? Bakit ayaw mong sabayan kita sa paglalakad? Ayaw mo ring pabitbit sa’kin ‘yang bag mo?” 

Napatahimik siya dun. Gaano ba kahirap aminin na nagseselos ka, Wonwoo!?

Bumuntong hininga ulit siya. “‘Di nga ako selos sabi.” 

“Oo na po. Hindi ka na nagselos o nagseselos,” sabi ni Mingyu at saka hinawakan ang kamay niya. “Pero makinig ka sa’kin. Walang makakapantay sa'yo. Kahit i-multiply mo pa sa buong populasyon ng MAPUA at UST 'yung mga kakilala ko, ikaw lang ang nag-iisang Wonwoo rito," sambit niya at saka inilagay ni Mingyu ang mga kamay niya sa dibdib—tamang-tama sa pwesto kung saan marahas at mabilis na tumitibok ang puso niya. “Tsaka alam ng lahat na may nililigawan na ‘ko. Araw-araw kitang pinagmamayabang sa kanila, Wons. Kaya wala kang dapat ipagselos.” 

Kumurap si Mingyu. Medyo napapalitin na ‘yung selos niya kanina ng kilig. “What are you even saying?” Naramdaman niya ang unti-unting pag-init ng buong mukha niya hanggang sa dulo ng mga tenga niya. 

 Ngumiti si Mingyu. “Cute mo, Wons. Alam mo bang gustong-gusto kita?” 

Wonwoo bit his lower lip. “Sorry.” 

“Oh, bakit ka naman nagso-sorry ngayon?” 

Bumuntong hininga siya. “Eh, kasi naman! Sorry, okay? Totoo namang nagselos ako. God, this is so embarrassing to admit.” 

“Ibig sabihin lang nun gusto mo ‘ko.” 

Napatitig siya kay Mingyu. Talaga. Gustong-gusto. “Shut up.” 

Tumawa si Mingyu. Binitawan na nito ang mga kamay niya at saka ulit nagsalita. “Bakit ka nga pala bumisita, Wons? May nangyari ba?” 

Naalala bigla ni Wonwoo ang tunay na pakay niya: ang Paskuhan invitation. Tumingin siya kay Mingyu, na ngayon ay buong-buo ang atensyon sa kanya, at na-realize niya na kahit magkaibang-magkaiba ang mundo nilang dalawa, si Mingyu talaga ang pinakamagandang plot twist na nangyari sa buhay niya mula nung mag-click siya sa Omegle.

"Yayayain sana kita," panimula ni Wonwoo, ngayon ay may maliit na ngiting sumilay na sa labi niya. "Sa paskuhan sa 18, kung gusto mo lang?”

"Gusto! Sobrang gusto!" mabilis na sagot ni Mingyu. “Wons, hindi pa ako nakakapunta ng paskuhan. Buti ‘di ako um-oo sa aya ng tropa ko dati dun.” 

“Huh? Bakit naman?” 

“Sabi kasi siguro ni Lord na ikaw dapat ang kasama ko sa unang paskuhan ko, Wons.” 

“It will be my first paskuhan too.” 

“Oh, tignan mo? Tropa ko talaga si Lord kasi sabi niya meant to be rin daw tayo, eh.”

“Sinabi ni Lord ‘yan?” 

“Oo. Binisita niya ‘ko sa panaginip kagabi. Sabi pa nga niya magkaka-anak daw tayo ng lima eh.” 

“Sira! Corny!” 

ꨄ︎

So it happened on December 18, 2015. Buti na lang talaga at hindi nagtampo sa kanya sina Jeonghan at Seungkwan dahil si Mingyu ang kasama niya sa kauna-unahang Paskuhan niya rito sa UST. 

Nang magkita sila ni Mingyu bandang alas-tres ng tanghali ay dumiretso na agad sila sa loob ng campus. Paskuhan season hits different talaga—ang dagsa ng tao, ang lamig ng hangin sa Maynila, at ‘yung genuine excitement ng halos lahat ng estudyante dahil last day of semester na at christmas break na ang kasunod. 

Bago pa man magsimula ang main event, nahila na agad sila ng agos ng mga tao papunta sa mga stalls. Nagpa-picture muna sila sa photobooth stall ng 7-Eleven sa loob ng campus, kahit na ilang beses na siyang binalaan ni Seungkwan noon na may sumpa raw ang mga photobooth na ‘yan—na kapag daw nag-picture kayo ng jowa o nanliligaw sa’yo roon, paniguradong maghihiwalay kayo. Dedma na lang si Wonwoo. Sumpa who? First time nila ni Mingyu sa Paskuhan together, kaya walang makakasira ng moment niya ngayon.

“‘Yan, kunin mo ‘yang 'I love slurpee', tapos sa’kin ‘yang 'rawr',” natatawang sambit niya kay Mingyu nang nasa tapat na sila ng booth at turn na nila para sa picture.

“Wala bang 'I love Wonwoo'?” hirit ni Mingyu habang kinukuha ‘yung maliit na banner na may nakalagay na I love slurpee. Binigyan niya pa si Wonwoo ng isang mapang-asar na kindat.

“Corny talaga, Mingyu. Come here na,” natatawang suway niya rito sabay hila sa braso ng binata para pumuwesto na sa harap ng camera dahil nagsimula na ang countdown.

Three... Two... One... Click! 

Para sa unang pose, tinaas ni Mingyu ang banner, habang si Wonwoo naman ay nakaturo sa banner gamit ang dalawang daliri, may maliit na ngiti sa labi niya. Kitang-kita agad sa screen kung paanong mas matangkad pa rin si Mingyu kahit medyo nakayuko na ito para magkasya silang dalawa sa frame. 

"Palit tayo, Wons. Akin naman 'yang rawr," bulong ni Mingyu bago pa man mag-countdown ulit ang makina. 

Mabilis nitong kinuha ang headband na may tiger elements at isinuot kay Wonwoo. Nang mag-flash ang Three... Two..., bigla siyang inakbayan ni Mingyuat hinila siya nang sobrang lapit sa kanya. 

Click! 

Ang kinalabasan? Malawak ang ngiti ni Mingyu at naka-pose ng "rawr" gamit ang mga kamay na parang kuko, habang si Wonwoo naman ay nakatingin sa camera, at halata ‘yung pamumula ng mga pasngi niya dahil sa pagdikit ng mga balikat nila.

“Cute natin diyan, ah?” sambit ni Mingyu habang tinitignan ‘yung pangalawang picture. "Last na, Wons! Ayusin natin," sabi ni Mingyu, his voice dropping into that soft, sweet tone that would make Wonwoo's heart swell. 

Sa huling countdown, hindi na sila gumamit ng props. Wonwoo finally relaxed, looking straight into the lens with a soft smile. At si Mingyu? Imbes na sa camera tumingin, lumingon ito sa tabi at tumitig lang kay Wonwoo. 

Click! 

Na-capture sa huling litrato ang isang Mingyu na abot-tainga ang ngiti habang buong-buong nakatitig sa mukha niya, na akala mo ay nakatitig sa pinakamagandang tanawin sa buong mundo.

Nang lumabas ang printed copy mula sa gilid ng booth, mabilis itong kinuha ni Mingyu. Ibinigay sa kanya ‘yung isang copy at sa kanya naman ‘yung isa. 

Tinitigan ito ni Mingyu bago siya lingunin. “Cute natin, Wons. Ipapa-frame ko ‘to.” 

Ngumiti si Wonwoo. “Yeah. Cute natin.” 

“Salamat, Wons.”

“Ha? Saan?” 

“Kasi inimbitahan mo ‘ko rito.” 

“Ikaw naman talaga una kong naisip na isama, eh.” 

“Talaga?” 

“Yup,” sagot niya at saka hinila si Mingyu. “Halika na. Marami pang booths, puntahan natin.” 

Bago pa man sila abutin ng gabi ay nakapunta na sila sa iba't ibang booths sa loob ng campus. Sobrang festive ng mood, para silang nasa isang malaking perya na ewan. Kung saan-saan sila hinila ng mapaglarong mga mata ni Mingyu, mula sa mga food stalls. Siyempre, hindi pwedeng hindi sila titigil sa bawat shooting game o marriage booth na madadaanan nila.

"Wons, tingnan mo 'yon!" turo ni Mingyu sa isang booth na may pader ng mga lobo na kailangang patamaan ng darts. "Gusto mo ba nung malaking pusa na plushie? Kukuha kita."

“‘Wag na, Gyu. Ang daming tao na baka ‘di ka rin makalaro,” sabi niya kasi bultuhan na talaga ‘yung mga estudyante. 

“‘Di ‘yan, Wons. Ako bahala. Kukunin ko ‘yan plushie para sa’yo.”

Agad siyang hinila ni Mingyu doon sa may booth. ‘Yung iba roon ay ‘di naman pala maglalaro at nanonood lang kaya agad silang nakapunta sa harapan. Nagbayad agad ito at pinakuha na siya ng tatlong darts. 

Sa unang bato, sablay agad. Napakamot si Mingyu sa ulo habang siya naman ay napatawa na lang nang mahina habang pinapanood ang binata na nakataas ang kamay at tinatansa ‘yung ibabato niya. 

Sa pangalawa at pangtalong pagbato, seryosong-seryoso na ang mukha ni Mingyu, habang may iilang mga estudyanteng nanonood sa kanila. May narinig pa siya kanina na, “Uy, may poging naglalaro!” 

Mga echosera kayo, ha. Akin ‘yan!

Sa pangalawang bato ni Mingyu, muntik na sumakto. Sa pangatlong tira niya ay pareho silang napatalon.

“Ayun! Sa wakas!” sabi ni Mingyu nang lingunin siya dahil sakto na sa gitna ‘yung dart. Nginitian siya nito. “Sabi sa’yo, eh.” 

“Alin po diyan gusto niyo?” tanong nung estudyante na nasa booth. 

“Ano gusto mo diyan, Wons?” 

“There,” sagot niya sabay turo sa isang plushie na pusang puti. Nang iabot sa kanya, Wonwoo hugged the plushie close to his chest, hiding the massive grin on his face. "Salamat, Mingyu.” 

“Ikaw pa.”

For the first time in his life, nabigyan siya ng isang plushie! Kinilig siya dun. 

Habang palubog na ang araw, unti-unti nang nagliliwanag ang mga Christmas lights sa buong campus. Ang malamig na simoy ng hangin ng Disyembre ay nagsisimula na ring maramdaman, kaya naman mas lalong dumarami ang mga taong naghahanap ng pwesto sa Grandstand para sa concert at fireworks display mamaya. 

Dito na unti-unting kinakabahan si Wonwoo. Hawak-hawak niya ang plushie habang naglalakad sila, at ramdam na ramdam niya ang bawat tibok ng puso niya. This is it, sabi niya sa sarili. Malapit na ang gabi, at malapit na rin niyang ibagsak ang sagot na alam niyang hinihintay naman din ni Mingyu. 

Medyo marami ng nasa field kaya medyo sumisikip na talaga ‘yung lugar dahil sa dagsa ng mga Thomasians at mga bisita. Halos magkadikit na ang mga balikat nila ni Mingyu. Sa totoo lang, kung ang ibang tao ang kasama ni Wonwoo sa ganitong kawalang-katapusang siksikan, malamang ay nag-aya na siyang umuwi dahil madali siyang ma-drain sa social battery niya. 

Pero iba kapag si Mingyu ang kasama. Mingyu made sure he felt safe. Bawat beses na may makakasalubong silang malaking grupo o may medyo nababangga sa kanila, automatic na lumilipat si Mingyu sa gilid kung saan nanggagaling ang dagsa ng tao, subtly shielding Wonwoo with his broad shoulders.

"Wons, okay ka lang?" tanong ni Mingyu, medyo iniyuko ang ulo para marinig siya sa kabila ng ingay ng paligid.

“Hmm, I’m fine, Gyu. Ikaw?” sabi niiya sabay yakap nang mahigpit sa napanalunang plushie ni Mingyu para sa kanya.

“Sabihan mo ako kapag sumakit ulo mo o kaya nahilo ka, ha?” sabi nito at tumango naman siya. 

“Yes, Gyu.” 

Napadaan naman sila sa tapat ng Main Building kung saan may nakatayong higanteng Christmas tree. Ang ganda ng pagkaka-ilaw nito—kumukutikutitap na kulay ginto at pilak na sumasalamin sa salamin ng mga mata niya. 

“Ganda pala rito, ‘no?” sabi ni Mingyu at saglit silang napatigil para tumingala. “May ganito rin naman sa MAPUA, pero iba pala sa UST.” 

“Hey, lagot ka. Bias ka, ha. Baka itakwil ka ng school mo niyan,” biro niya.

Nilingon siya ni Mingyu. “Wala naman kasi sa MAPUA ‘yung mahal ko, eh.” 

Natigilan si Wonwoo. Siguro kung pwede lang maglupasay sa kilig sa gitna ng open field, kanina niya pa ginawa nang walang pag-aalinlangan. ‘Di naman siya assuming, ‘no. Pero hello? Sino pa ba ang mahal ni Mingyu na taga-UST kung hindi siya? Assuming siya in a very good way, kasi solid naman ang mga rason at resibo para maging ganoon siya.

Buti na lang talaga at gabi na, at tanging ang mga makukulay na ilaw na lang mula sa stage ang nagbibigay ng liwanag sa kanila, kaya hindi na siguro halata ‘yung grabeng pamumula ng mga pisngi niya.

“Ah, sino ba ‘yung mahal mo?” 

Ngumiti si Mingyu. “Hmm, ‘yung dahilan kung bakit ako nandito ngayon.”

“Sino ba ‘yon?” pilit pa rin ni Wonwoo, lowkey fishing for more banat and he didn’t even know why. Ayaw niya nga sa mga bolerong tao, eh. 

Humakbang si Mingyu nang mas malapit sa kanya, halos burahin na ang natitirang espasyo sa pagitan nilang dalawa kahit medyo nasisiksik na sila ng crowd. Iniyuko nito ng kaunti ang ulo para mapantayan ang mukha niya. 

“Itong magandang nilalang na nasa harap ko.”

Wonwoo smiled, giving up the act. Mingyu would just always wear his heart on his sleeve talaga, and honestly? 'Yon ang pinakapaboritong katangian ni Wonwoo sa kanya. Walang filter, kumbaga. Kung may gusto siyang sabihin, sinasabi niya. 

"Alam mo, engineering student ka naman pero bakit parang major mo ang pagiging bolero?" natatawang bulong ni Wonwoo.

"Hindi 'yon pambobola, Wons. Totoo 'yon.” 

“Gaano katotoo?” 

“Totoong-totoo, Wons,” sabi ni Mingyu at inilagay pa ang kamay sa dibdib niya. “Cross my heart.” 

“Sabi mo ‘yan, ah. Sabi mo ‘yan, Mingyu.” 

“Kailan ba ako nagsinungaling, Wons?” 

“Promise nga?” 

“Promise.” 

Bandang alas-otso na ng tumuntong ang Callalily sa entablado. Sabi ni Mingyu sa kanya, ito ang pinakahihintay niya sa line-up ng mga opm artists na magpe-perform ngayon. Nang magsimula ang pamilyar na hagod ng gitara para sa intro ng "Magbalik," daig pa ng crowd sa open field ang nakasalo ng blessings sa tindi ng hiyawan. Sino ba naman ang hindi nakakaalam ng pambansang anthem ng mga marupok at sawi? 

‘Di naman kasi maka-relate si Wonwoo sa kantang ‘yan kasi in love siya sa taong katabi niya sa kaliwa niya ngayon. Ang yabang lang!  

Sabay-sabay na bumanat ang libo-libong tao sa field, kasama na si Mingyu na todo-bigay ang boses, nakapikit pa ang mga mata at kumukumpas ang kamay na akala mo ay may mabigat na pinagdaraanan sa pag-ibig. Natawa na lang nang mahina si Wonwoo habang pinapanood ito. 

Hindi magbabago, pagmamahal sa’yo…. 

Sana ay pagkinggan mo, ang awit ng pusong ito…

Ngumiti si Wonwoo habang pinapanood si Mingyu. Matagal naman na niyang tinanggap sa sarili niya na in love siya, though. Hindi naman kasi talaga mahirap mahalin si Mingyu. Si Mingyu 'yung tipo ng tao na gagawin ang lahat para lang mapangiti lang siya. Corny man pakinggan pero para sa kanya ay nadagdagan ang kulay ng buhay niya dahil kay Mingyu. 

Habang nagpapatuloy kumanta ang Callalily sa stage, nakatitig lang talaga siya kay Mingyu. Ang daling mapansin ng kung anu-ano kapag malapit ka sa isang tao, tulad ng kung paano sumasabay ang mga mata nito sa indayog ng musika. 

Pagdating sa pangalawang chorus, biglang idinilat ni Mingyu ang mga mata at humarap sa kanya.  “Tulad ng mundong hindi tumitigil sa pag-ikot…” kanta ni Mingyu, sabay turo sa kanya, “...pag-ibig ‘di mapapagod.” 

Fuck. I want to kiss him.

Ang daming pumapasok sa isip ngayon ni Wonwoo habang nakatingin siya kay Mingyu. Gusto niya itong yakapin, halikan, at ‘wag pakawalan. 

Automatic na nag-lock ang sistema ng utak ni Wonwoo. Sumasabay ‘yung puso niya sa double-beat ng drum ng Callalily. Medyo ironic lang kasi parang kantang pang-sawi naman ‘yung ‘Magbalalik’ para sa kanilang dalawa ni Mingyu na mag-uumpisa palang sa relasyon nila. 

Hinawakan ni Mingyu ‘yung kamay niya habang patuloy na sumasabay sa kanta. Sa ilalim ng naglalarong mga kulay ng stage lights, kitang-kita ni Wonwoo kung paanong ang buong focus ni Mingyu ay nasa kanya lang talaga. 

"Wons," bahagyang iniyuko ni Mingyu ang ulo niya para bumulong sa gitna ng malakas na musika at sigawan ng mga tao. "Hindi naman magbabago, ha? Hindi tayo magbabago.” 

Wonwoo felt his throat tighten in a very good, overwhelming way. Kung dati ayaw niyang sumubook sa mga dating sites na ‘yan kasi gusto niya ng organic encounter, ngayon ay komportable na siyang nakatayo sa gitna ng siksikang mga tao sa loob ng UST campus, at hawak-hawak ang kamay ng lalaking nakilala niya lang sa Omegle.

Ngumiti si Wonwoo. “Hindi na magbabago, Mingyu."

Habang patapos ang kanta at naghahanda na ang buong campus para sa huling hudyat ng Paskuhan ay malapit na rin ang fireworks, at kasabay nun, handa na siyang ibigay ang pinakahihintay na "oo" ni Mingyu.

Kaso lang pagkatapos ng fireworks display ay bigla namang bumuhos ang ulan kaya medyo nagkagulo pa sa field. Biglang nagtakbuhan ‘yung karamihan ng mga estudyante papalabas. 

“Hala! Wala akong dala payong, Gyu!” 

“Meron ako, Wons,” sagot ni Mingyu na agad kinapa ‘yung loob ng bag niya, hinalungkat ang loob, at naglabas ng isang maliit na itim na payong.

Mabilis na binuksan ni Mingyu ang payong na nakatapat na agad sa taas ni Wonwoo para siya ang unang masilungan. Dahil sa tindi ng agos ng mga taong nagtatakbuhan palabas, agad silang nakisali at nahila sila ng agos papunta sa Lover’s Lane.

Doon, sa gitna ng makasaysayang daanang iyon, ay bigla silang napahinto.

Pati si Wonwoo, napatigil sa paghakbang. Sa paligid nila, lahat ng tao ay nagtatakbuhan, sumisigaw, nagmamadali sa ilalim ng malamig at malakas na ulan. Pero sila? Silang dalawa lang ang nanatiling nakatayo sa ilalim ng iisang payong, na para bang naging mga estatwa sa gitna ng ulan.

Sobra-sobrang lapit ni Mingyu sa kanya para lang hindi siya mabasa ng ulan. Nakahawak na ngayon ang isang kamay nito sa magkabilang balikat niya, habang ang itim na payong ay nakatagilid nang malaki sa direksyon ni Wonwoo. 

"Wons, okay ka lang? Nabasa ka ba?" hingal na tanong ni Mingyu, habang sinusuri ang mukha niya. Medyo basa na ‘yung balikat ni Mingyu, at may patak ng tubig sa matangos na ilong nito. 

Wonwoo looked at him, and right then and there, inside the rain-soaked Lover's Lane, under the small shield of that one umbrella, the noise of the universe completely died down. Na-realize ni Wonwoo na hindi niya na kailangan ng perpektong timing sa ilalim ng fireworks kung saan plinano niyang sagutin si Mingyu. 

Dahil baka ito ang binigay ni universe na moment para ibigay niya ang oo niya. Tumitig siya sa lalaking nasa harap niya na handang mabasa ang katawan basta masigurong ligtas at tuyo siya. 

Wonwoo smiled, a soft, breathless laugh escaping his lips.

"Mingyu," tawag niya.

"Bakit? Gusto mo ba sumilong muna tayo–”

"Mingyu Kim, makinig ka muna," suway ni Wonwoo, dahilan para matigilan ang binata at mapatitig ng diretso sa kanya.

“Sorry, sorry. Okay. Bakit, Wons?” 

Ngumiti siya. "Gusto kong malaman mo na simula ngayong gabi, hindi mo na kailangang manligaw pa.” 

Kumunot pa ang noo ni Mingyu. Natawa siya dahil parang nag-panic pa nga ito. “Ha? Pinapatigil mo na ‘ko? Bakit, Wons? May nagawa ba ako na hindi mo nagustuhan. Won—”

“Kasi sinasagot na kita.” 

Nakita ni Wonwoo na natigilan si Mingyu. Parang ‘di pa ata nagre-register sa utak nito ‘yung sinabi niya kasi hindi agad ito sumagot. Nanatili lang itong nakatayo sa harap niya, hawak-hawak pa rin ang payong na unti-unti nang tumatagilid, habang nakabuka nang bahagya ang bibig. 

"Mingyu?" untag ni Wonwoo. "Huy. Sabi ko sinasagot na kita. Narinig mo ba?”

Doong lang tila natauhan si Mingyu. Nanlaki ang mga mata nito. "Seryoso ba, Wons? Tayo na? Hindi ako nananaginip?"

"Mukha ba akong nakikipagbiruan sa gitna ng ulan?" Wonwoo rolled his eyes affectionately, trying to hide the blush creeping up his neck. "Oo nga. Sinasagot na kita."

“Wons, sampalin mo–” 

Agad niyang tinulak ng mahina si Mingyu sa balikat. “Sira. Oo nga kasi. Boyfriend na kita, okay?” 

“Wonwoo Jeon.”

“Mingyu Kim.” 

“Ah, puta,” sabi ni Mingyu at saka mas lumapit pa sa kanya. Yumuko ito ng kaunti para titigan siya nang mas malapit sa mata. “Boyfriend mo na ‘ko?” 

Wonwoo bit his lower lip. “Yes.” 

“Pwede na kitang tawaging mahal? Love? Baby? Pangga?”

“Kainis!” natatawang sagot niya sabay palo sa braso ni Mingyu. “Kahit ano, actually.” 

“Pwede na kitang i-kiss kahit sa ilong lang?” 

Ngumiti siya at tumango. 

“Talaga, baby?” 

 Jusko! 

“Oo nga sabi!” 

“Sabi mo, eh.” Sabay halik ni Mingyu sa tip ng ilong niya. 

Thank you, Jeonghan, talaga!

ꨄ︎

(2018)

Time flew so fast nga naman talaga. Hindi na nga namalayan ni Wonwoo na tatlong taon na pala silang magkarelasyon ni Mingyu. Within those two years, Wonwoo felt nothing but pure, unconditional love and non-stop care mula sa binata. Looking back, parang kailan lang nung nag-click sila sa Omegle at sinagot niya si Mingyu sa ilalim ng ulan sa Lover’s Lane, tapos ngayon, they were already celebrating their third anniversary.

Kung paano niya nakilala si Mingyu noong 2015, ay ganoon pa rin siyang ngayong 2018. Never nagbago, kung may nagbago man, mas lalo lang itong naging maalaga at madiskarte. He was the type of boyfriend who would memorize Wonwoo’s class schedules, top up his Beep card bago pa man ito ma-drain, at laging nagdadala ng pagkain sa UST kapag alam nitong sabog na si Wonwoo sa mga major exams at readings. In short, Mingyu made sure that Wonwoo felt safe, secured, and deeply cherished every single day.

"Happy anniversary, baby," bulong ni Mingyu noong ikaunang taon nilang magkasintahan, bigla itong sumulpot mula sa likod niya at ipinulupot ang mahahabang braso sa baywang ni Wonwoo. He rested his chin on Wonwoo's shoulder, giving him that soft, puppy-dog stare na hanggang ngayon ay kahinaan pa rin ni Wonwoo. 

"Happy anniversary, love. Ang bilis ng panahon, 'no?" Wonwoo smiled, tilting his head slightly para masandal sa ulo ni Mingyu. He turned around in his embrace, placing his hands on Mingyu's chest—right where that familiar, fast heartbeat was. "Isang taon mo na ‘kong tinitiis.” 

Natawa si Mingyu. “At habang buhay kitang titiisin.” 

Napataas ang kilay ni Wonwoo. “Ah, ganon? So, tinitiis mo lang talaga ako, ha?” 

“Joke lang, mahal. Sumimangot agad baby ko, eh.” 

Wonwoo pouted. “Min.” 

“Bakit, mahal?” 

“Sabihin mo sa’kin kapag sobra na ako, ha? If ever na nakakapagod na 'yung pagiging moody ko, o kung masyado na akong nagiging dependent sa'yo... please, tell me, okay?.” Tumingin siya ng diretso sa kasintahan. "Ayokong mapuno ka lang tapos bigla kang mapagod."

Natigilan si Mingyu, bago marahang umiling. Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ni Wonwoo gamit ang kanyang malalaking palad. 

"Wons, mahal naman. Isang taon na tayo, at kahit isang beses, hinding-hindi ko naisip na pabigat ka o nakakapagod ka," seryosong sagot ni Mingyu. "Gusto ko na nagiging dependent ka rin naman  sa akin, kasi ibig sabihin lang nun, pinagkakatiwalaan mo ako sa buhay mo, baby.” 

Ngumiti si Wonwoo. “I love you.” 

“I love you too, baby.” 

In conclusion, being with Mingyu taught Wonwoo that love didn't always have to be traditional. Marami siyang natutunan tulad na lang na ang pagmamahal ay hindi isang karera kung saan kailangan mong maging perpekto. 

Dahil kay Mingyu, napagtanto ni Wonwoo na ang pagpapakita ng kahinaan at ang pagtitiwala sa ibang tao ay hindi naman tanda ng karupukan kundi ito ang pinakamatibay na pundasyon ng isang relasyon.

Pinatunayan sa kanya ng nagdaang isang taon na ang tulad niya ay pwedeng-pwede palang maging malaya at sumubok sa magulong mundo sa labas, basta ba kasama niya si Mingyu. 

Mingyu became his peace, his loudest cheerleader, and his safest harbor all at the same time.

At habang nakasandal siya sa dibdib ng binata, nakikinig sa pamilyar at mabilis na tibok ng puso nito, alam ni Wonwoo na kahit ilang taon o dekada pa ang lumipas, hinding-hindi siya mapapagod na piliin si Mingyu. 

Tanggap naman ng parents ni Wonwoo at pamilya ni Mingyu ang relasyon nilang dalawa. In fact, gustong-gusto nga ng parents ni Wonwoo si Mingyu para sa kanya. Sobrang dali kasing makibagay ni Mingyu sa lahat. Kumbaga, he’s people’s favorite—the ultimate son-in-law material na hindi mo na kailangang i-introduce nang may kaba dahil isang ngiti pa lang niya, kuha na agad ang loob ng buong pamilya.

Kaya laking tuwa lagi ni Wonwoo na laging hinahanap ng parents niya si Mingyu. Noong second anniversary nila pagkatapos nilang mag-date, dumaan sila sa bahay nina Wonwoo, kaya nausisa na naman sila ng parents niya habang nagpapalipas ng oras sa sala.

“Kailan kayo magpapakasal?” tanong ng Daddy niya.

“Yes, oo nga. Kailan? After graduation ba?” sunod na tanong naman ng Mommy niya.

“Daddy and Mommy naman? Parang binibigay niyo na ‘ko talaga kay Mingyu, ah?” natatawang tanong niya. 

Natawa si Mingyu sa tabi niya. "Tito, Tita, kung ako lang po ang tatatanungin niyo, kahit bukas na bukas po ihaharap ko na 'tong si Wonwoo sa altar,” sabi ni Mingyu. 

"Ayan, Daddy, oh! Handang-handa na pala, eh! ikaw na lang itong hinihintay, nak," panunukso ng Mommy niya. 

“Biro lang po, tita. Kapag financially stable na po tska marami pa po kaming pangarap na tutuparin ni Wons.” 

Napangiti si Wonwoo sa sagot na ‘yon ni Mingyu. Oo naman, they still had so many dreams to chase together. Ang dami pa nilang kailangang lagpasan—mga thesis defenses, endless review nights, and the ultimate struggle of their remaining college days. Marami pa silang gustong marating na magkasama right after they step out of the university. They wanted to secure their diplomas first, pass their board exams, and start building their respective careers. 

But despite everything, sabi nga ni Wonwoo sa mga kaibigan niya tuwing napag-uusapan ang future, Mingyu was already there. 

Nandoon ito sa lahat ng bersyon ng mga pangarap niya. Sa unang apartment na gusto niyang tirhan balang araw. Sa mga spontaneous trips na siguradong si Mingyu ang magpaplano. Sa mga ordinaryong umaga kung saan pareho silang abala sa kani-kanilang trabaho habang magkasama sa iisang espasyo. Sa mga gabing pareho silang pagod pero pipiliin pa ring magkuwentuhan bago matulog. 

At sa mas malayo pang hinaharap. Sa mga taon na hindi pa nila nararating. Sa mga panahong mag-iiba na ang mga gusto nila, magbabago ang priorities nila, at baka maging mas mabigat na rin ang responsibilidad nila sa buhay.

Mingyu was still there.

Kaya nga palagi niyang sinasabi sa mga kaibigan niya na si Mingyu na talaga.

He’s the one for him. 

"Basta bago ang altar, 'yung lisensya muna, ha?" bulong niya kay Mingyu habang nakasandal sa balikat nito. 

"Opo, baby.” 

Looking back at how they started as strangers on a random screen, Wonwoo knew that meeting Mingyu wasn’t just a stroke of luck because it was destiny giving him the best structural foundation for a lifetime of love. 

At sa darating na panahon, kapag natupad na ang lahat ng kanilang mga pangarap, alam niyang doon pa rin sila babagsak sa isa't isa, magkayakap sa ilalim ng iisang payong, panghabambuhay.

Kahit na legal na sila on both sides, may mga pagkakataon pa rin talaga na biglaan ang mga eksena at hindi na sila nakakapagpaalam nang maayos sa mga magulang nila. Tulad na lang nito ngayon, kung saan dinala siya ni Mingyu papunta sa probinsya nila dahil may fiesta sa kanila. It was a total whim, completely unplanned, pero dahil gusto rin naman niya at may tiwala naman siya sa boyfriend niya, sumama na siya without his parents knowing.

Kakatapos lang ng tindi ng handaan at ingay ng fiesta. Medyo napagod si Wonwoo sa dami ng kamag-anak na nag-usisa sa kanya, kaya naman minabuti ni Mingyu na itakas muna siya para makapagpahinga at makalanghap ng sariwang hangin dahil kanina pa siya nakisalamuha sa mga tao.  

Well, hindi rin naman talaga inexpect ni Wonwoo na malaki ang kubo nina Mingyu sa gitna ng palayan. First time niyang magawi sa ganitong klaseng probinsya dahil buong buhay niya ay laking Makati na siya. Tuwing bakasyon naman, puro out of the country trips lang talaga ang ginagawa niya kasama ang mga magulang niya. Kaya para sa kanya, ang simoy ng hangin dito, ang amoy ng pinatuyong palay, at ang tunog ng mga kuliglig ay isang kakaibang mundo na kay Mingyu niya lang naramdaman at naranasan.

Pero mas nagbago ang ihip ng hangin nang tuluyan na silang makapasok sa loob ng kubo. Malawak ito, may maayos na papag na latagan ng banig, at may bintanang kawayan na nakabukas kung saan sumisilip ang kahel na kulay ng papalubog na araw. 

"Hmm, baby," ungol ni Mingyu nang ipasok ni Wonwoo ang dila niya sa loob ng bunganga nito.

Hindi naman na bago sa kanilang dalawa ang maghalikan, ‘no. Sanay na sanay na sila sa lasa ng isa't isa, sa kung paano sumasabay ang mga labi nila sa bawat galaw. At lalong hindi na bago sa kanila ang sex dahil maraming beses na nila itong nagawa sa loob ng tatlong taon nilang relasyon—sa condo niya, sa kotse, sa mga out-of-town trips. ‘Yun nga lang ay never pa nilang nagawa ito sa loob ng isang kubo, sa ibabaw ng banig, habang naririnig ang banayad na kaluskos ng mga dahon sa labas. 

Idiniin ni Wonwoo ang kanyang mga daliri sa makapal na buhok ni Mingyu, pinalalim pa ang halik. Sumandal si Mingyu sa dingding na kawayan, hinahayaan niya lang si Wonwoo na kontrolin ang takbo ng halikan nila. 

Ramdam ni Wonwoo ang init na nagmumula sa balat ng boyfriend niya, ang pamilyar na bango nito na humahalo sa amoy ng sariwang hangin sa probinsya.

Nang maghiwalay ‘yung mga labi nila, pareho na silang naghahabol ng hininga. May manipis na laway na nagdudugtong sa kanila. 

“Kandong ka na sa’kin, mahal,” sabi ni Mingyu sa kanya. 

Agad niyang ginawa kung ano ‘yung sinabi ng boyfriend niya. Tutal ay hubo’t hubad naman na sila, wala na rin talagang makakapigil pa. 

Mabilis lang ang pangyayari dahil agad na siyang hinalikan ulit ni Mingyu at hindi lang sa labi. Bumaba ang mga maiinit na labi nito sa panga niya, sa leeg, hanggang sa sensitibong mga utong niya. Magaspang na ang bawat haplos ni Mingyu sa bewang niya na talaga namang mas nakadagdag sa libog na mayroon sila ngayon. 

Nang tuluyang pumasok si Mingyu sa butas niya, napapikit na lang siya at saka ibinaon ang kuko sa balikat ni Mingyu. 

"Tingin ka sa akin, baby," sabi ni Mingyu, habang dahan-dahang gumagalaw sa loob niya. 

Idinilat ni Wonwoo ang mga mata na mapupungay at basa ng luha dahil sa tindi ng sarap na nararamdaman niya ngayon habang labos pasok ang ari ni Mingyu sa butas niya. 

“Sikip mo, baby,” ungol ulit ni Mingyu habang tuloy-tuloy lang sa paggalaw ng ari sa loob ni Wonwoo.  Pawisan na sila pareho sa loob ng kubo, at pareho silang libog na libog ngayon. 

Humigpit ang hawak ni Mingyu sa mga kamay niya, pinagbuhol ang kanilang mga daliri sa ibabaw ng banig. Sa huling ilang malalalim na pagbayo pa, bago tuluyang pakawalan ni Mingyu ang sarili sa loob niya, iniyuko nito ang ulo at idiniin noo niya sa noo ni Wonwoo. 

“Dito talaga natin gagawin ang panganay natin, baby."

Natawa siya. “Siraulo, love.” 

Ngumiti si Mingyu. “Sarap?” 

Ngumiti siya pabalik. “Sarap.” 

“Oh, ‘di ba? ‘Di ka na nagrereklamo na wala kang jowa. Diyan mo nakilala the one mo. Omegle is really the key!” sabi ni Jeonghan isang araw nang magkita sila sa condo nito pagkatapos ng graduation. 

Napailing lang si Wonwoo noon at natawa. Kung may nagsabi sa kanya ilang taon na ang nakalipas na magpapasalamat siya balang araw sa Omegle, malamang ay pinagtawanan niya rin ang taong iyon. Pero habang binabalikan niya ang lahat ngayon, hindi niya maikakailang tama nga naman si Jeonghan.

Kasi even after cutting ties with his college uniform, sila pa rin ni Mingyu. They had been together since 2015, and now it’s already 2019. Fast forward to four years later, naka-apat na Paskuhan na rin silang magkasama—mula sa maputik na UST field at sa lover’s lane nung sinagot niya ito, hanggang sa mga sumunod na taon na lagi na silang magkasama. 

Since Wonwoo was one year older, una talaga siyang naka-graduate. As a Nursing student from UST, kabisado niya ang tindi ng puyat mula sa mga duty. As soon as he was out of the university, hindi na siya nag-aksaya ng panahon; he reviewed hard, took the Nursing Board Exam, and passed with flying colors. He was now a registered nurse. 

'Yun nga lang, pagdating kay Mingyu, things went on a slightly different, more chaotic timeline. As what his boyfriend dramatically called it—the notorious Mapua Curse. Between the brutal quartermestre system, killer major subjects, and endless drafting projects, Mingyu ended up spending seven freaking years in college.

“Love, ‘wag mo namang gayahin si Carson,” sabi niya noon.

"Quality education takes time, baby."

At nakakainis man aminin, palagi siyang natatawa sa sagot nito. Pero kahit na magkaiba na sila ng phase sa buhay, hindi naman sila naiwan ng isa't isa.

There were times na nakakapagod ang setup, especially with the gap between the professional world and student life, pero never naman silang bumitaw. Kahit pito o sampung taon pa 'yan, he promised Wonwoo he would get that degree. Habang natututo si Wonwoo kung paano maging working adult, si Mingyu naman ay abala sa pagtatapos ng mga natitirang requirements nito. Unti-unti nilang natutunang balansehin ang schedules nila. Natutunan nilang hindi kailangang magkasama palagi para maramdamang mahalaga pa rin sila sa isa't isa.

At bago pa nila namalayan, lumipas na ang mga taon.

2016… 

2017… 

2018… 

Then, 2019. 

Four years.

Apat na taon na pala silang magkasama.

Apat na taon ng anniversaries, birthdays, random food trips, late-night conversations, petty arguments, at mga pag-aayos pagkatapos ng away. Apat na taon ng paglaki bilang mga indibidwal habang sabay ring binubuo ang relasyon nila.

At apat na Paskuhan.

Apat na beses na silang magkasamang nakatayo sa gitna ng libo-libong tao sa loob ng UST. Apat na beses nilang pinanood ang fireworks habang magkahawak-kamay. Apat na beses na pinili nilang salubungin ang pagtatapos ng taon nang magkatabi.

And the calendar flipped to 2020.

Bago pa man magsimula ang taon, nagbago na naman ang ikot ng mundo nilang dalawa. Si Wonwoo na nag-enroll na sa med school—panibagong yugto ng mas matinding puyatan, makakapal na libro, at halos walang katapusang pag-aaral. Si Mingyu naman, sa wakas, ay nagsimula na ring magtrabaho kahit na may tinatapos pa siya sa Mapua, kasi sabi niya, ayaw niyang wala siyang sariling kinikita. 

Para silang sumasabay sa agos ng mga pangarap nila, unti-unting na nila itong itinatayo. 

But then, life happened.  

At first, they tried to keep it together. Siyempre, they always did. May calls pa rin, may messages, may updates kahit busy. But slowly, life started getting louder than their effort. Siya na laging pagod from med school, si Mingyu naman from work. ‘Yung dating madalas na conversations nila, naging “pagod ka na ba?” “busy ka ba?” “mamaya na lang tayo mag-usap.” Until even those became less and less. 

Then the pandemic happened.

And everything just stopped.

Pagpasok ng Marso, biglang tumigil ang mundo nila. Nagkaroon ng pandemic na akala nila isang linggong lockdown lang hanggang sa naging isang buwan na naging taon. Sa simula, akala nila okay lang dahil magkasama silang naka-quarantine sa condo, pero doon pala sila unti-unting raratratin ng realidad. Instead of bringing them closer, parang mas lalo pa silang nagkalayo. Lockdown, stress, uncertainty—lahat sabay-sabay.

Matindi ‘yung naging stress ni Wonwoo sa medical school tapos si Mingyu naman na nato-toxican sa work niya.  Hanggang sa isang gabi, after another argument na pareho na nilang pagod na rin pag-usapan, they both snapped, but Mingyu was the first one who did.

“Nakakairita ka. Ayaw kitang kausap.”

And that line just stuck with him.

Parang biglang tumigil si Wonwoo sa paghinga ng ilang segundo. May mga petty fights naman sila pero ngayon lang niya nakita na ganyan kagalit si Mingyu, and it scared him because in all the years they were together, that was the first time it sounded so final. So cold. So distant.

After that night, everything changed.

Those words stuck with Wonwoo. Paulit-ulit ’yong tumutunog sa utak niya sa bawat gabi na magkatabi silang natutulog pero magkatalikod, at may mga una sa pagitan nilang dalawa.

They didn’t really talk about it, pero ramdam. Lalo na sa mga sumunod na araw. Hanggang sa na-stuck si Mingyu sa bahay nila at na-quarantine ito. The messages became dry. Calls became rare. Hanggang sa naging tatlong buwan na wala silang maayos na usapan. 

They were not really together, not really broken up, but just stuck in this in-between space that was more painful than a clear and clean breakup.

Three months.

Hanggang sa isang araw, Mingyu finally asked it.

“Tayo pa ba, Wons?”

And that question… it didn’t feel sudden. It felt like something they had been avoiding for a long time, something that had finally caught up with them after being ignored for too long.  

Parang alam naman na nilang dalawa ‘yung sagot at estado ng relasyon nila, pero walang nagsasalita. 

Wonwoo stared at it for a long time. Kasi ang totoo, mahal na mahal niya pa rin si Mingyu. But somewhere along the way, love wasn’t enough to fix how lost they had become. They weren’t the same people anymore—not the ones who used to stay up late talking about everything, not the ones who made time for each other no matter what.

So he chose to end it. Not because he stopped caring. But because he knew if they kept dragging it, mas masisira lang sila parehas.

And that hurt more than anything.

“Ganun-ganun na lang, Wons? ‘Yun na ‘yon?” tanong ulit ni Mingyu. 

Hindi pa rin umimik si Wonwoo at nanatiling nakatitig sa sahig habang pilit na nilalabanan ang mga luhang nagbabadyang umagos sa mga mata niya. Gustong-gusto niya nang umiyak, gustong-gusto niya nang humugulgol at bawiin ang lahat, pero pinigilan niya ‘yung sarili niya. 

They were together for almost six years, of course it fucking hurt. Halos buhay na nila ang isa’t isa. Anim na taon nilang naging sandalan, pangarap, at tahanan ang isa’t isa. 

Kaya paano ba sasabihin sa taong naging mundo mo na kailangan mo nang bumitaw para hindi kayo tuluyang magkasakitan?

They stared so young and full of hope. Akala dati ni Wonwoo kapag mahal mo ang isang tao, sapat na ‘yun. Akala niya kapag nahanap niya na ‘yung taong handang mabasa sa ulan para sa kaniya, tapos na ang laban. Nung nangarap silang magpakasal, naniwala siya na hindi na sila maghihiwalay. Pero ‘di niya naman alam na darating pala sa point na mapapagod sila pareho.

“Hindi na kita kilala, Mingyu.” 

“Ako rin, Wons. ‘Di na rin kita kilala.” 

“Kaya nga maghiwalay na tayo bago pa natin masaktan lalo ‘yung isa’t isa.”

Then after that, Mingyu said things, questioned things, tried to make sense of everything. But Wonwoo stayed quiet. Honestly, pakiramdam niya ay wala nang sapat na salita para pa roon. Parang huli na ang lahat. hey were already breaking even before that breakup conversation happened.

After that, it was silent. 

No calls. No good mornings. No good nights. No random updates.

And for the first time in years, Wonwoo had to live his days without Mingyu in them, and it was so painful for him. 

‘Yung tipong sanay ka na may isang tao sa araw-araw mo, tapos biglang wala na. Parang naging parte na siya ng routine mo—good morning messages, late night calls, kahit yung simpleng katahimikan niya, kabisado mo na. Alam mo na kung pagod siya, kung okay siya, kung may gusto siyang sabihin kahit hindi pa niya sinasabi.

Tapos isang iglap, wala na.

Imagine spending six years of your life with someone. Anim na taon na hindi mo na maalala kung paano ka gumising nang hindi siya iniisip, o kung paano ka matulog na hindi siya ang huling naiisip mo. Anim na taon na sa lahat ng plano mo, kahit gaano kaliit, automatic na may “kayo” sa dulo.

And then in just a snap, everything changed.

Ang weird kasi buhay pa naman si Wonwoo, gumagalaw pa rin naman ang mundo niya, pero may kulang. Parang may laging bakanteng upuan sa tabi niya na hindi niya pwedeng paupuan sa iba. 

And the hardest part was not even the breakup itself, but the absence.

‘Yung sanay siya na may Mingyu sa bawat ordinaryong bagay sa araw niya, tapos biglang lahat ng ordinaryong ‘yon, siya na lang ang mag-isa. 

After that night, he cut off all connection with Mingyu completely. No messages, no calls, no silent checking of his profile when the world felt too quiet. He told himself he needed to survive, and at that time, survival meant distance.

But surviving was never easy.

Online med school during the pandemic felt heavier than anything he had ever experienced. The workload was draining, the isolation suffocating, and on top of it all was the quiet, crushing weight of a breakup that never really felt clean. Everything piled up until it stopped feeling manageable. Until his body and mind simply gave in.

Bago pa mag-start ang susunod na semester, nagdesisyon siya na huwag nang ituloy ang medical school.  The version of himself that once believed he could become a doctor while everything inside him was breaking no longer existed. So he let it go. Bumalik siya sa pagiging nurse niya, it was the path he still could hold onto, and applied through an agency that would take him abroad. 

Fast forward to 2022, and everything felt like a blurred montage he could barely remember living through. One moment he was on the floor of his Makati condo, silently breaking down in exhaustion and grief, and the next, he was stepping into a completely different world. 

London felt distant in every possible way, like he had stepped into someone else’s story. Sobrang iba sa kung anong nakasanayan niya. Pero at least dito, makakapag-umpisa siya ulit at hindi niya masyadong maaalala si Mingyu. 

Isang hapon, habang nagpapalipas siya ng oras, nag-post siya sa Instagram story niya ng isang picture. It was just a snapshot of the scenic view, captioned with a quiet: “New beginnings. 🇬🇧”

Mutuals pa rin naman sila ni Mingyu sa Instagram, pero wala siyang ineexpect na kahit anong reacting. Nag-post lang siya kasi maganda ‘yung nakuha niyang picture, without thinking na may makakakita pa mula sa nakaraan niya.

mingyukim 

Wons. 

Nasa London ka na? Kailan pa?

 

Wonwoo stared at the screen for almost five minutes before replying. Hindi niya alam kung anong version ng sarili niya ang sasagot—’yung taong umiiwas, ‘yung taong nasasaktan, o ‘yung taong pagod na lang talaga sa lahat. When he finally did, his answer was short, flat, almost emotionless. 

wonwoojeon

Yeah. Last month lang.

mingyukim 

Ah. 

Ingat ka diyan, Wons. 

Hindi na siya nag-reply pa sa message ni Mingyu. And according to his  friends, it shook Mingyu to his core. Na hindi raw makapaniwala si Mingyu na nasa London na siya. Siya rin naman sa sarili niya ay hindi makapaniwala  na nasa kabilang panig na siya ng mundo. 

And that was how it started again, in a way that didn’t feel like starting at all.

From then on, Mingyu would check in from time to time. Random messages, small questions, attempts at conversation na parang dati langt. “Kamusta ka diyan?” “Kumain ka na?” “Malamig ba diyan?” And Wonwoo would reply, but always carefully and controlled kasi masakit pa rin sa kanya ang katotohanang wala na sila ni Mingyu, eh. 

Kapag nakakausap niya si Mingyu sa Instagram, bumabalik lahat kung saan at paano sila nag-umpisa.  

There was a wall between them now. Not anger exactly kasi wala naman silang mabigat na kasalanan sa isa’t isa. They just really fell and grew apart like what most ex-couples did when life got too heavy and timing became wrong. Parang hindi naman sila nagkasakitan at wala ring nagloko, it was more on naubos lang talaga sila hanggang sa wala nang natira pa.

It still hurts to talk to someone who used to know him completely. ‘Yung taong kabisado lahat ng ugali niya, tahimik man o masaya. It still hurt to answer like a stranger when they once shared everything without hesitation.

So he kept his replies short. Parang bawat salita kailangan dumaan sa sarili niyang kontrol bago niya ipadala, kasi ayaw niyang may mabuksan ulit na hindi pa niya kayang harapin.

At sa mga conversation na paunti-unti, nalaman ni Mingyu sa kanya mismo na hindi naman talaga niya tinapos ang med school at kahit through messages na lang ang communication nila, ramdam niya na hindi makapaniwala si Mingyu na ‘di niiya tinupad ‘yung pangarap niya. 

Wonwoojeon

Well, not all dreams survive the way we expect them to.

 

mingyukim 

Panigurado na may mas magandang nakalaang opportunity para sa’yo diyan, Wons. :) 

Napabuntong hininga na lang si Wonwoo. Nakakalungkot isipin na pareho silang nangarap magkasama, na nangako sa isa’t isa na sabay silang aalis ng bansa. “Tayo sa ibang bansa,” “magkasama tayo kahit saan,” parang walang makakapigil. It had felt so certain then, so easy to believe, like forever was something simple.

But life had rewritten the story without asking permission. Now, Wonwoo was finally seeing the world, but alone. And Mingyu was still in Manila, probably looking at him through a screen, holding onto fragments of them together or maybe not. Wonwoo’s not really sure anymore. 

And then it stopped. 

Hindi na ulit sila nakakapag-usap ni Mingyu sa Instagram dahil pareho rin silang naging busy. Messages that used to come in so naturally slowly turned into silence again, and now it’s just out of life simply moving forward without waiting for them to catch up.

And yes, Wonwoo really believes that life really happens. It’s unplanned, uncontrollable, and sometimes unfair in the quietest ways. It doesn’t pause for closure, and it doesn’t always give second chances even when you think you’re finally ready for them.

(2026: present)

Hindi na makatulog si Wonwoo. Nakatayo na siya sa gitna ng kusina ng apartment niya rito sa London, hawak ang isang baso ng malamig na tubig, at kanina pa siya pabalik-balik na hindi mapakali. Malamig ang simoy ng hangin na pumapasok mula sa bahagyang nakabukas na bintana, pero pakiramdam niya ay pinagpapawisan siya sa tindi ng kaba.

“Why did I even send that?” bulong niya sa sarili habang tinititigan ang screen ng cellphone niya.

Naka-display doon ang huling chat niya kay Mingyu: “Always?”

Isang simpleng tanong na nag-ugat lang naman sa isang matinding bangungot na gumising sa kanya kaninang madaling-araw. At now, he was paying the price. Dahil hanggang ngayon, hindi pa rin nagre-reply si Mingyu, pero ang mas nagpapakaba sa kanya ? Hanggang ngayon ay “typing...” pa rin ang status nito sa itaas ng chatbox.

Parang fifteen minutes na itong ganoon. Typing... tapos mawawala, tapos magiging typing... ulit. Na para bang may nobela itong binubura at isinusulat, at sa bawat segundong lumilipas, lalong nagwawala ang mga paru-paro sa tiyan ni Wonwoo. 

Una sa lahat, dapat pala talaga hindi na siya nag-send ng message. Pangalawa, ilang taon na silang walang contact ni Mingyu bukod sa mga saglitang kumustahan noong bagong salta siya sa London. Pagkatapos nun, wala na ulit. At siya pa talaga ang nag-break ng silent treatment na 'yon just because of one stupid nightmare?

“God, I’m so stupid,” aniya ulit. 

Anong iisipin ni Mingyu ngayon? Na hindi pa rin siya nakaka-move on? Na marupok pa rin siya kahit anim na taon na ang nakalipas simula noong naghiwalay sila at nasa kabilang panig na siya ng mundo? Pwede namang dedmahin na lang niya ang panaginip na yun, eh, pwede namang uminom na lang siya ng gatas at bumalik sa pagtulog. Pero hindi, hinayaan niyang mangibabaw ‘tong pangungulila niya na pilit niyang itinatago sa araw-araw. 

Biglang nag-vibrate ang cellphone sa kamay niya.

Halos maitapon ni Wonwoo ang basong hawak niya sa gulat. Mabilis niyang iniangat ang phone at tiningnan ang screen. Nawala na ang salitang typing... at napalitan na ito ng isang mahabang mensahe.

Huminto sandali ang mundo ni Wonwoo habang binabasa ang reply ng kabilang linya.

mingyukim

Always, Wons. Still the same, kahit anim na taon na ang lumipas. Hindi ko alam kung paano sasabihin ’to sa’yo noon. Para akong mababaliw nung nakita ko yung chat mo kanina tungkol sa panaginip mo. Ilang minuto akong nagbubura kasi natatakot ako na baka kapag maling salita ang mabitawan ko, bigla ka na namang mawala. 

Ang totoo niyan, Wons, nitong mga nakaraang taon, lahat ng tao sa paligid ko, sila Mama, Papa, sila Minseo, Cheol, Seokmin, Hao, alam naman nilang lahat na hindi pa ako naka-move on sa’yo. Ako lang ’tong matigas ang ulo. Ako lang ’tong gago na pilit itinatanggi sa sarili ko na mahal pa rin kita. Sabi ko sa kanila dati na okay na ako. Sabi ko sa sarili ko okay na ako. Pero hindi eh.

Nag-try naman ako, Wons. Sumubok ako. May mga ipinakilala sa’kin, may mga nireto ng katrabaho ko, may mga pagkakataon na sinubukan kong mag-umpisa ulit para lang hindi ka na laging nasa isip ko. Pero tangina, wala talaga eh. Sa tuwing may kaharap akong iba, ikaw pa rin ’yung hinahanap ng mata ko. Ikaw pa rin ’yung gusto kong pagkwentuhan ng araw ko, ikaw pa rin ’yung automatic kong hinahanap sa dulo ng bawat kwento.

Hindi ko nga mapigilan ‘yung sarili ko na i-compare lahat sa’yo, Wons. Lagi kang nasa isip at puso ko, Wons. Ayoko pa ngang aminin kanina, eh. Nakakainis, ‘di ba? Pasensya na, Wons. 

Pero nung nagtanong ka sakin kung lagi ba akong nandiyan palagi, gumuho lahat ng pader na pilit kong itinayo sa loob ng halos anim na taon. Parang biglang tumigil lahat ng ingay sa paligid ko, tapos ikaw na lang ulit ’yung natira. Na-realize ko na sobrang basang-basa pala ako ng ibang tao, Wons. Na niloloko ko lang ‘yung sarili ko na nakalimutan na kita.  

Mahal pa rin kita, Wonwoo. Sobrang mahal na mahal pa rin kita.

Alam kong nagkasakitan tayo noon. ‘Yung huling taon natin nung pandemic, nadala ako nang agos ng buhay, Wons. Nasabi ko ’yung mga salitang hindi ko na mababawi kahit ilang taon pa ang lumipas. Wons, kung pwede ko lang bawiin ’yon lahat ngayon. Sorry, Wons. Sorry talaga. Sorry kung sobrang haba na rin netong message ko pero ‘di ko na rin kasi kayang kimkimin pa. Miss na miss na kita, Wons. 

Gusto ko nang maging honest. Gusto kong bumawi sa’yo, Wons. Kung bibigyan mo pa ako ng kahit isang pagkakataon lang, gusto ko talagang bumawi. Gusto kong ipakita sa’yo na nandito pa rin ako para sa’yo, na ako pa rin ‘tong Mingyu na nakilala mo noon. 

Hindi ko alam kung may space pa ba pagkatapos ng lahat. Hindi ko alam kung may karapatan pa ba akong maghanap ng lugar sa buhay mo.

Ang alam ko lang ay kahit ilang taon na ang lumipas, kahit malayo ang distansya natin, kahit ilang lugar pa yang pagitan natin, ikaw pa rin talaga.  Pero kung papayagan mo ako, gusto kong bumalik sa buhay mo, Wons. 

Maghihintay ako kahit gaano pa katagal ‘yan.

Mahal na mahal kita, Wonwoo. 

Hindi agad siya nakapag-reply nang mabasa niya lahat ng sinabi ni Mingyu. Naramdaman na lang niya na may luhang pumatak sa mga mata niya, sunod-sunod, parang kanina pa gustong lumabas pero ngayon lang nakahanap ng pahintulot.

Wonwoo realized that even after everything, Mingyu never stopped loving him. 

And that for the first time in years that he felt so lonely here in London, he felt not so alone, like the weight of all the silence he had been carrying suddenly had a place to land, like somehow, even with everything they lost, there was still someone on the other side of the world who could make his loneliness feel a little less infinite. 

And it’s Mingyu. It had always been Mingyu. 

Pagkatapos ng gabing ‘yon, everything shifted. It was like there was a reset button at bumalik sila sa umpisa. Na parang bumalik sila sa panahon na sa Omegle lang sila nag-uusap hanggang sa lumipat sila sa text. 

This time, Instagram naman ang naging tulay para mas mapadalas ulit ‘yung pag-uusap nila. The heavy walls they built over the past six years melted away, replaced by something new yet familiar. 

Suddenly, Wonwoo’s Instagram inbox became the center of his universe again. They were talking 24/7. Sa tuwing gigising siya para sa morning shift niya sa hospital, nagtatanghalian na si Mingyu sa site. Magkaibang time zones, magkaibang mundo, pero may paraan naman sila lagi para  magtugma.

It started becoming a routine again. Small updates in between busy hours. Random photos. Voice notes. Random messages again and again. 

‘Yung mga simpleng “ingat ka” at “kumain ka na” ay sapat na para mapangiti ulit si Wonwoo. Minsan kapag naglalakad lang siya sa hospital corridors after shift, tinitingnan niya kung may bagong message si Mingyu. Parang walang oras na nasasayang sa pagitan nila. Kahit pagod, kahit busy, kahit sabog ang schedule, may espasyo na ulit sila para sa isa’t isa. 

And slowly, without even talking about it, they started filling in the gaps that years had created.

mingyukim
Hi, Wons. Gising ka pa?

 

wonwoojeon 

Barely. My shift was insane.

 

mingyukim
‘Wag mong kalimutan matulog, Wons :) 

Ingat ka palagi sa work :) 

 

wonwoojeon 

Thanks, Mingyu! 

 

mingyukim

Hi. Kumain ka na?

 

wonwoojeon 

Opo mom

 

mingyukim

Hahaha. Sorry. 

 

wonwoojeon 

You’re worse than my actual mom

 

mingyukim

Compliment ba ‘yan, Wons? 

 

wonwoojeon 

Maybe :) 

wonwoojeon
Pagod na pagod ako today :( 

 

mingyukim
Punta ka dito, Wons :) 

 

wonwoojeon
I’m in london, genius

 

mingyukim
Then come here emotionally

 

wonwoojeon
What does that even mean

 

mingyukim
Ibig sabihin hinga ka lang saglit tapos laban ulit, Wons. :) 

 

wonwoojeon

Okay yeah thank you

 

mingyukim
Nandito lang ako palagi, Wons. 

 

wonwoojeon

Always?

 

mingyukim
Always.

 

mingyukim

[Sent a photo] 

 

mingyukim
Nakita ko 'to sa memories ko ngayon sa fb, Wons! Malapit na naman mag-Pasko. Bigla kong naalala yung unang Paskuhan natin :) 

 

wonwoojeon

I miss paskuhan sa UST :(( 

Kailan kaya ulit, hay

 

mingyukim
Kapag umuwi ka na ulit dito, Wons

 

wonwoojeon

Yeah pero kailan kaya ulit haha I’m not really sure

 

mingyukim
Kailan mo ba balak? 

 

wonwoojeon

Sa pasko sana but not sure 

 

mingyukim
Kung kailan ka ready at okay, Wons :) 

 

ꨄ︎

Eventually, their Instagram messages naturally turned into FaceTime calls. It became their daily, unbreakable routine. It didn't matter if Wonwoo's toxic shift ended late at night in London and it was already the crack of dawn the next day in Manila—nasanay na lang si Wonwoo na palaging may isang Mingyu na naghihintay sa kanya every after shift.

Maglalakad siya sa malamig at madilim na daan pauwi habang nakasuot ng makapal na winter coat, pero parang hindi niya nararamdaman ang lamig. His phone would be warm in his hand because Mingyu was right there on the screen, talking about his site visits, asking if Wonwoo ate well, or just quietly keeping him company while he walked to the subway.

May Mingyu na naman sa buhay niya. And honestly? It felt like breathing again after being underwater for six long years.

Then came that one specific night. Wonwoo was sitting on his bed in his London apartment, freshly showered and exhausted from work, propping his phone against a pillow. On the other side of the screen, Mingyu was lying on his own bed in Manila, looking at Wonwoo with that soft, melted expression in his eyes, and it was the kind of look that Mingyu only ever reserved for him.

"Wons," sambit sa kanya ni Mingyu. 

"Hmm?" Wonwoo hummed, looking up from his laptop.

"Pwede ba akong manligaw ulit?"

The question hung in the air, traveling thousands of miles across different time zones, but it hit Wonwoo straight in the chest. It was a total deja vu. In an instant, it felt like they were pulled back almost eleven years ago, straight into the late months of 2015.

Suddenly, the modern walls of his London apartment seemed to fade away. Inside Wonwoo’s head, he wasn’t looking at digital pixels on a smartphone screen anymore. Parang biglang naglaho ‘yung kasalukuyan, and all he could see was the both of them standing outside his old college dorm near UST. 

He could almost feel the humid Manila night air sticking to his skin, hear the distant rumble of tricycles along España, the faint chaos of the city that used to be their background music. 

“Seryoso ako, Wons.” 

Wonwoo didn’t answer right away. He just looked at Mingyu through the screen, like he was trying to memorize what it felt like to be chosen again after everything.

And softly, almost like a confession he didn’t expect to say out loud, he let out a small breath.

“You’re really doing this again?”

Tumango si Mingyu. “Hmm. Babawi ako, promise.” 

Parang ang dami tuloy bumalik sa alaala ni Wonwoo, and well, they were all happy moments, lalo na nung nag-uumpisa palang sila ni Mingyu. 

Natawa siya. “Internet love again and again?” and it was just a joke. 

Natawa rin si Mingyu. “Pwede bang dito lang muna ako manligaw? Promise, Wons, hintayin mo lang at magdi-date tayo diyan sa London.” 

Hindi na niya namalayan na may maliit na ngiti na sa labi niya. Even after all those years, talagang pinapakilig pa rin siya ni Mingyu. Kainis.

“Mingyu.” 

“Okay lang kung hindi, Wons. Kung hindi ka pa ulit ready kasi kaya ko namang maghintay kahit gaano katagal, hinding-hindi ako mapapagod—”

Pakiramdam talaga ni Wonwoo nangyari na ‘to, eh. 

Bago pa man tuluyang mag-panic si Mingyu sa sarili nitong mga sinasabi ay agad niyang itinaas ‘yung kamay niya. “Stop jumping to conclusions, Mingyu,” sabi niya. “Oo ang sagot ko. Pwede kang manligaw ulit.”

Kitang-kita niya sa screen kung paanong nanlaki ang mga mata ni Mingyu, na para bang hindi agad rumehistro sa utak niya ang narinig. "Oo?" 

“Do I look like I’m joking?” 

“Hindi, ah. Seryosong-seryoso mukha mo, Wons. Shit.. Wons, thank you. Pwede ka kayang yakapin?” 

Napataas ang kilay niya. “Paano mo magagawa ‘yon? I’m literally miles away from you.” 

Tumawa si Mingyu. “Nagpa-practice lang, eh. Pero ‘wag mo nang bawiin, Wons, ha? Nag-yes ka na.” 

Wonwoo nodded. Be a good suitor, then.” 

“Yes, boss!”

It was really deja fucking vu. 

ꨄ︎

Mabilis lumipas ang panahon. Sa isang iglap, halos dalawang buwan na rin palang nanliligaw si Mingyu sa kanya through just FaceTime calls and constant updates. But even with all the consistency, Wonwoo still had his fears and deep-seated reservations. 

There were times na nagiging dismissive siya bigla. Minsan, kapag masyadong sweet o napaplano si Mingyu sa tawag, biglang siyang magiging masungit. He would intentionally cut the conversation short, giving brief or flat answers, or changing the subject completely.

Wonwoo just couldn’t help it. He wasn’t really sure how serious Mingyu was with this whole panliligaw setup, especially now that they were in their 30s. Magkaiba na ang sitwasyon nila ngayon kumpara noong mga bata pa sila. Nasubok na sila ng buhay, dumaan sa matinding burnout, at may mga kanya-kanya na silang takbo ng buhay. 

Dagdag pa rito ang katotohanang nakakapagod at nakakatakot ang long-distance relationship. 

Eh alam na alam naman ni Mingyu na hindi talaga gusto ni Wonwoo ang LDR na 'yan. Bakit? Kasi sa totoo lang, sobrang seloso ni Wonwoo. Noong sila pa naman noon, mabilis talaga siyang magselos. Wonwoo was the type of person who needed a massive, rock-solid amount of reassurance—dahil literal na front row with backstage pass siya nung nagpaulan si Lord ng pagiging seloso sa mundo.

"Wons," tawag ni Mingyu isang gabi habang magka-FaceTime sila, alam niyang napansin ni Mingyu ‘yung biglang pananahimik  niya. “May nasabi ba akong mali?"

"Wala," maikling sagot ni Wonwoo, hindi tumitingin sa camera habang nag-aayos siya ng bedsheets. "Inaantok na lang din ako."

"Wons, tingin ka sa’kin," sabi ni Mingyu. 

Nang mag-angat siya ng tingin, nakita niya ang seryosong mukha ni Mingyu sa screen. “Hmm, bakit?” tanong niya kay Mingyu. 

Then he told him about his thoughts about this whole LDR thing. “Iniisip ko ‘tong setup natin,” he started. “And I know you… I know how you feel about this setup. I’m just scared, Mingyu.” 

“Of what, Wons?” 

Tinitigan niya si Mingyu sa mga mata nito. “Of losing this again.” 

Medyo nag-flashback pa kay Wonwoo ‘yung unang paskuhan nila, habang kinakanta ng Callalily ‘yung Magbalik. Noong una niyang narinig ‘yon nung paskuhan, ‘di siya maka-relate eh, pero ngayon, pakiramdam niya para sa kanila na ni Mingyu ‘yun. 

“Wons,” umpisa ni Mingyu. “Gusto kong malaman mo na seryoso ako sa’yo, na gustong-gusto kong makipagbalikan sa’yo. Para sa’kin, Wons, it’s you or no one else. Ganyan kita kamahal, Wons. We won’t lose this again, hinding-hindi ko na hahayaang mangyari ’yun.” 

Mingyu shifted on his bed, moving his phone closer until his face filled the screen. “Naiintindihan ko kung bakit ka natatakot. Binigo kita noon, eh. Pero pangako, Wons, hinding-hindi na ‘yun mauulit, mahal. Promise, Wons.” 

Wonwoo listened, his lower lip trembling as he gripped his bedsheet a little tighter. Every word from Mingyu felt like a brick rebuilding the home they had lost years ago.

“So please, trust me again this time,” pakiusap ni Mingyu. “Mahal na mahal kita, Wons.”

“Always, Mingyu?” 

“Always, Wonwoo.” 

ꨄ︎

mingyukim 

Good morning, Wons! :) 

Wag ka mabibigla haha 

Flight ko next week pa-London. 

wonwoojeon 

WHAT

Are you seriou, Mingyu?! 

 

mingyukim 

Yes. Hahaha

Surprise sana kaso hindi na ako makatiis, Wons. 

 

wonwoojeon 

MINGYU KIM 

My God 

Okay, when is NEXT WEEK, exactly? 

 

mingyukim 

Lunes na :) 

 

wonwoojeon 

That’s literally 3 days away… 

 

mingyukim 

Yes haha excited na ako makita ka, Wons 🙂

Miss na miss na miss na kita 

Ang bilis ng tibok ng puso ni Wonwoo ngayon. Pabalik-balik ang tingin niya sa naglalakihang mga screen sa Arrivals area ng Heathrow Airport at sa screen ng kanyang cellphone. This would be the first time after six years na makikita niya ulit si Mingyu in person.

Hindi lang pala cellphones ang kayang mag-fast forward ng panahon—ang tadhana rin mismo. True to his word, hindi nga naman nagbiro si Mingyu. Pagkatapos daw ng halos isang taon ng pag-aayos ng papeles at walang katapusang pakikipagbuno sa corporate branch transfers, sa wakas ay na-approve ang relocation niya sa UK branch ng kumpanya nila. At ngayon, si Wonwoo mismo ang nag-off sa shift niya sa ospital para sunduin ito. 

Habang naghihintay sa tapat ng barrier kasabay ng iba pang mga taong nag-aabang ng mga paparating, pakiramdam ni Wonwoo ay unti-unting bumabaligtad ang sikmura niya sa tindi ng pinaghalo-halong kaba, pananabik, at hindi maipaliwanag na saya. It was like eleven years ago once again. Bigla niyang naalala nung unang beses silang nagkita ni Mingyu sa Dominique’s bandang España. 

Para lang talaga silang bumalik sa dati, eh. Ang kaibahan lang, wala na sila sa maingay at umuulang kalye ng Maynila. Nandito na sila sa London.

And once again, si Mingyu na naman ang pumunta sa kanya. Kahit si Wonwoo ang pisikal na naghihintay ngayon sa airport, alam niyang si Mingyu pa rin ang gumawa ng pinakamalaking paraan para tawirin ang distansya na mayroon sila ngayon. 

Si Mingyu pa rin ang lumipad ng libo-libong milya at unang humakbang para habulin siya.

Iba rin talaga ang tadhana, ‘no? It really does wonders. Akala ni Wonwoo noong 2020, tuluyan nang gumuho ang mundo nila. Akala niya, wala na talaga. Pero ito sila ngayon, binigyan ng panibagong pagkakataon ng buhay para itama ang mga mali ng nakaraan.

Standing there, in the middle of arrivals, he kept adjusting his grip on his phone, checking the time every few seconds even though alam naman niyang wala pa talagang dapat makita. His chest felt tight in a way he couldn’t calm down. Parang bawat announcement sa loudspeaker ay napapatalon ang puso niya. 

Biglang bumukas ang automatic sliding doors ng arrival gate, at lumabas ang dagsa ng mga pasahero mula sa Singapore flight. 

Until finally, he saw him.

Sa gitna ng mga estranghero at sa ilalim ng maliwanag na ilaw ng malaking airport, nakita niya si Mingyu. Mas malapad na ang mga balikat nito, mas lumaki ang katawan, nakasuot ng maayos na trench coat, at may bitbit na hila-hilang malaking maleta habang palinga-linga sa paligid.

But he’s still the same Mingyu. Still the same man he had loved all his life. 

Para namang may radar ang mga mata ni Mingyu dahil sa isang iglap, diretsong tumama ang tingin nito kay Wonwoo. Bitbit ang maleta, mabilis itong naglakad papalapit sa kanya—halos tumatakbo pa nga nung nakita siya. 

Ibinaba ni Mingyu ang hawakan ng kanyang maleta, parang nalunod agad ‘yung tunog ng ng gulong nito sa sahig ng airportsa lakas ng tibok ng puso ni Wonwoo. In just two large strides, Mingyu closed the remaining distance between them and pulled Wonwoo into his arms.

It wasn’t just a casual hug; it was a desperate, gravity-defying embrace, as if Mingyu was trying to make up for the six years of cold, empty space that had kept them apart.  His large, warm hands splayed flat against his back, pressing him so close that Wonwoo could feel the frantic, rhythmic hammering of Mingyu’s heart against his own chest.

Wonwoo exhaled a breath he didn't even realize he was holding, habang nakabaon ang mukha niya sa leeg ni Mingyu. Isang mahinang singhap ang lumabas sa mga labi niya nang nag-register na sa kanya na totoo ‘tong nangyari.

Mingyu is here. He’s here with me now, and I’m not dreaming anymore. 

Dahan-dahan ay itinaas ni Wonwoo ang mga kamay niya, mahigpit na kumapit sa tela ng trench coat ni Mingyu ‘yung mga daliri niya. He gripped it with a slight tremble, terrified that if he let go, the airport, the lights, and the man holding him would dissolve back into a FaceTime screen. Or worse, baka magising na naman siya dahil nananaginip lang siya. 

“Wons. Hey, nandito na ‘ko.” 

Hindi na namalayan ni Wonwoo na may maiinit na luhang pumatak mula sa kanyang mga mata at unti-unting binabasa ang mga pisngi niya. Maybe he was just so exhausted and completely alone from spending three long years surviving by himself in London. O baka naman, it was simply because he just missed Mingyu so much—na ang lahat ng lungkot at pangungulila na pilit niyang itinago noon ay biglang bumigay sa isang iglap, nung maramdaman niya muli ang yakap ng kaisa-isang tao na nakakaalam kung paano siya buuhin.

Mingyu reached up, his large, warm thumb gently brushing away a stray tear that had escaped Wonwoo’s lashes. His touch was so tender, so incredibly careful, as if Wonwoo were a fragile piece of art he had spent a lifetime trying to retrieve. 

“Sabi ko naman sa’yo noon, Wons,” bulong ni Mingyu. He put his forehead against Wonwoo’s. "Kahit nasa dulo ka ng mundo, pupuntahan kita.” 

Para bang doon lang natauhan si Wonwoo. Agad niyang hinawakan ang mukha ni Mingyu gamit ang dalawa niyang kamay, kinapakapa ang panga at ang mga pisngi nito, sinisigurado kung totoo ba ang lahat. “Mingyu. My God, you’re real and you’re really here.”

Ngumiti si Mingyu, a soft, tearful smile that reached his eyes, completely melting at the touch of Wonwoo's hands. “I’m here, Wons. I'm really here."

Huminga nang malalim si Mingyu, like he was giving in to the overwhelming warmth of the moment. Pinaladpad niya ang kanyang mga kamay sa baywang niya, lifting his head just a little bit to press a soft, lingering, and deep kiss right on Wonwoo’s forehead. He closed his eyes, holding the kiss there for a long moment, as if sealing a silent vow they had waited six years to make.

Habang nakalapat ang mga labi niya sa noo ni Wonwoo, Mingyu tightened his embrace, bringing Wonwoo closer into his chest where his heart was beating solely for him.

"Hindi na ako aalis, Wons," Mingyu whispered against his skin. "Nandito na ako, mahal.” 

ꨄ︎

“You have ruined love and everything else for me, Wons.” 

“You did that to me too, by the way.” 

“Ni hindi ako maka-commit sa ibang tao noon kasi parati ko lang silang kinukumpara sa’yo. Wala talagang tatalo sa’yo, mahal.” 

“Me too.” 

Wonwoo’s legs were securely wrapped around his fiancé’s waist, pulling Mingyu back down closer to his chest so that their hearts could beat against each other again. The warmth of Mingyu’s skin against his was the only reassurance he needed. 

For the first time in months, they had all the time in the world. Pareho nilang off today, at pakiramdam ni Wonwoo ay kulang na kulang siya sa dilig these days. Kaya naman ito sila ngayon at nakahubad pareho sa kwarto nila. Kanina lang nanonood lang sila ng movie sa kama habang magkayakap, eh. Ngayon, pareho na silang umuungol, ang tanging tunog sa loob ng kwarto ay ang mabibigat nilang paghinga at ang marahang kaluskos ng nagugulong kumot. 

Ibang init ‘yung hinahatid ni Mingyu sa ibabaw niya habang mariing gumagalaw ito. Every thrust was deep and dizzying, making Wonwoo’s mind go completely blank. Napapakapit siya sa malalapad na balikat ni Mingyu, habang bumabaon ang kuko niya sa balat nito at pinipigilang umungol ng malakas kahit wala namang makakarinig sa kanila. 

Sobrang sarap at medyo masakit pa at the same time kapag binabaon ni Mingyu ‘yung sarili niya sa loob ni Wonwoo. Ramdam na ramdam niya ‘yung laki at haba ng jowa niya sa butas niya. 

"Gyu... ah," mahinang ungol ni Wonwoo, isinubsob niya ang mukha sa leeg ni Mingyu habang hinahaplos ni Mingyu ‘yung baywang niya.

Mingyu groaned low in his throat, a raw, guttural sound that vibrated directly against Wonwoo's chest. Lalong hinigpitan ni Mingyu ang hawak sa balakang ni Wonwoo, lifting him up slightly to meet him with a rhythm that was starting to lose its patience. 

Kanina lang medyo mabagal-bagal pa ‘yung bayo ni Mingyu, eh. Ngayon mas naging mabilis at habang ginagawa niya ‘yon, hindi mapigilang mapa-ungol ni Mingyu. 

"You're so tight, baby... tangina," bulong ni Mingyu, medyo paos na nga ‘yung boses nito. Habang labas-pasok siya sa butas ni Wonwoo, hinahalikan naman niya ang panga ni Wonwoo pababa sa leeg nito. 

Mingyu was literally leaving wet and dark marks all over his pale skin. 

Wonwoo arched his back, throwing his head back against the pillows as a sudden, blinding wave of pleasure rippled straight through his core. Diniinan niya lalo ‘yung kapit niya kay Mingyu. He locked his legs so tightly that not a single millimeter of space was left between them.

The wet, rhythmic sound of their bodies hitting against each other filled their bedroom, echoing alongside their staggered breathing. Mingyu’s pace was completely non-stop now, his hips driving into Wonwoo with a heavy, punishing force that had his head spinning.

"Gyu, my God! fuck, Mingyu...faster, please..," ungol niyat, his fingers clawing desperately at the muscle of Mingyu’s broad shoulders, his knuckles turning white.

Dahil masunurin si Mingyu, mas binilisan niya nga. He even gripped Wonwoo’s hips even harder, halos bumaon ang mga daliri niya sa maputing balat ni Mingyu habang bumabayo. He’s taking everything Wonwoo was giving him. He let out a dark, ragged groan right against Wonwoo’s ear, his breath burning hot on Wonwoo's skin.

“Mas masarap kapag trenta na, baby, ‘no?” biro ni Mingyu. 

Natawa siya at saka nagbiro. “Yeah. Mas sumarap ka nga, love.” 

Natawa rin si Mingyu. “Kaya tanggapin mo lahat, hmm? Pupunuin kita ngayon, mahal.” 

"Ah! Mingyu... a-ah!" Wonwoo’s voice broke into a high, breathless whine. Every hard, uncompromising push from his fiancé was hitting the exact spot that was driving him crazy. Parang tuluyan na siyang nawalan ng kontrol sa sarili niya, habang kusang sumasalubong at sumasabay ‘yung mga balakang niya sa pagbayo sa kanya ni Mingyu. 

Mingyu shifted his weight, pinning Wonwoo’s hands flat against the mattress beside his head, locking their fingers together. Tinignan siya nito sa mga mata at saka ngumiti ulit. 

“Sarap mo, baby,” sabi ulit  ni Mingyu habang patuloy na naglalabas-pasok sa butas niya. 

“Gyu... fuck," ungol niya. Naiiyak na nga siya sa sarap. He couldn't even think straight anymore; the overpowering heat, and the sheer dominance of Mingyu's movements were completely consuming him.

“‘Yan nga ginagawa natin ngayon, mahal,” paos na sabi Mingyu. Mas lalo pang binilisan ni Mingyu ‘yung galaw  niya. Lumulubog siya sa loob ni Wonwoo nang napakalalim, kaya naman sa bawat pasok niya sa loob ni Wonwoo, mas gumagalaw din ‘yung kama. 

Napapalingon ang ulo ni Wonwoo sa magkabilang gilid ng unan. Ramdam na ramdam niya ‘yung mabilis na pagbuo ng rurok sa puson niya.

“Love, love, I’m so near. Lalabasan na ako, please,” ungol niya.

"Sabay tayo, baby," habol-hiningang sagot ni Mingyu. “Putok ko sa loob, hmm?” 

“Yes, please! Fuck!” napasigaw na siya kasi biglang hinugot ni Mingyu tapos mabilis ding ipinasok sa loob. 

With one final, overpowering thrust, naramdaman niyang nilabas na nga si Mingyu. And with a broken, loud cry, Wonwoo spilled between their chests, his vision going completely white as his internal muscles clamped down hard around his fiancé.

Ngumiti sa kanya si Mingyu. “I love you, mahal.” 

Wonwoo smiled back. “I love you too, love.” 

“Round three?” 

Wonwoo playfully rolled his eyes. “Walang kapaguran, Mingyu Kim!” 

“Please, Wonwoo Kim?” 

“Hey! Hindi pa ako Kim, ‘no. Five months pa!” 

“Dun din naman papunta yun, mahal.” 

Napangiti si Wonwoo sa sinabi ni Mingyu. Sabi niya nga noon, kung para sa’yo, para sa’yo talaga. Kung talagang kayo, kayo talaga sa huli.

Well, their love story might not be perfect—far from it, as a matter of fact. They grew and fell apart. They hurt each other. They spent years apart, carrying different versions of grief and regret. There were chapters they wished they could rewrite, conversations they wished had gone differently, and years they wished they didn’t have to spend missing each other.

But maybe that was the whole point. Because if there was one thing Wonwoo learned from loving Mingyu, it was that love was never meant to be perfect.

Noong bata pa siya, akala niya simple lang ang pagmamahal. Akala niya kapag nahanap mo na ang tamang tao, sapat na 'yon. Na kapag mahal niyo ang isa't isa nang totoo, magiging sapat na dahilan na 'yon para manatili kayo habang-buhay. He thought that love was supposed to make everything easier.

Life had taught him otherwise.

What he learned from loving Mingyu was that love wasn't just about finding the right person. It was also about growing into the person capable of loving them properly. 

Minsan, hindi lang talaga sabay ang sinasabi nilang growth ng dalawang tao. Minsan may nauuna. Minsan may nahuhuli. At minsan, kailangan muna nilang mawala sa isa't isa bago nila maintindihan kung ano talaga ang ibig sabihin ng pagmamahal.

For the longest time, iniisip ni Wonwoo na baka failure ‘yung nangyari sa kanila. Na baka hindi talaga sila meant to be dahil kung meant to be sila, bakit sila naghiwalay? Bakit nila kinailangang masaktan nang ganoon? Bakit nila kinailangang maghintay ng anim na taon bago muling matagpuan ang isa't isa?

Pero habang nakatingin siya ngayon kay Mingyu, na-realize niya na mali pala siya.

Because sometimes, love wasn't about never breaking. Sometimes, love was about finding your way back after breaking.

Hindi nabura ng breakup nila ang lahat ng magagandang taon na pinagsamahan nila. Hindi nabura noon ang mga pangarap na binuo nila noong mga kolehiyo pa sila hanggang sa nagkaroon sila ng trabaho. Hindi naman nabura ‘yung mga Paskuhan dates nila, ‘yung paglakad nila sa Maynila, ‘yung mga tawanan, mga gabing akala nila ay nasa kanila ang buong mundo. At hindi rin nabura ng panahon ang pagmamahal na pilit nilang itinanggi sa sarili nila.

Ang pinakaimportanteng natutunan ni Wonwoo ay hindi pala sapat na mahal mo lang ang isang tao. Kailangan mo ring piliin siya. Araw-araw. Sa gitna ng pagod. Sa gitna ng walang kasiguraduhan. Sa gitna ng mga pagkakataong mas madaling sumuko kaysa manatili.

At ‘yon naman ang ginawa ni Mingyu. And after everything, he came back. 

Maybe that was the real lesson of their story. That real love wasn't about finding someone who would never hurt you. It wasn't about perfect timing or a relationship without scars. 

Real love was finding someone who was willing to grow with you, learn from their mistakes, and choose you again after seeing every reason not to.

And when Wonwoo looked at Mingyu now, that’s what he was seeing. 

Not fate. Not even a fairy tale.

Just two people who had loved each other, lost each other, and somehow found the courage to try again. And for him, that was far more beautiful than any perfect love story could ever be.

ꨄ︎

May tanong si Taylor Swift noon sa isa sa mga kantang madalas pakinggan ni Wonwoo.

We were something, don't you think so?
But it would've been fun
If you would've been the one.

Noong una niya iyong narinig years ago, masakit ang dating sa kanya. It sounded like a love story that almost happened. Isang kwento ng dalawang taong nagmahalan pero hindi sapat para umabot sa dulo. 

Akala niya, magiging ganoon na lang sila ni Mingyu—isang magandang "sayang." Isang kuwento ng dalawang taong akala mo itinadhana pero pinaglayo ng tadhana, oras, at distansya. 

Pero ngayon, kung tatanungin siya ngayon kung something ba sila ni Mingyu? 

Because he and Mingyu were really something. Not just something, actually. 

They were everything.

And maybe that was where their story differed from the song because for the longest time, Wonwoo thought the answer would always be what if. What if they had met at a different time? What if they had handled things differently? What if they never let each other go?

"I, Wonwoo Jeon, take you, Mingyu Kim, to be my husband, my safest place, my greatest lesson, and my favorite choice, promising to love you not because our story was perfect, but because every chapter led me back to you."

"And I, Mingyu Kim, take you, Wonwoo Jeon, to be my husband, my home, my once-in-a-lifetime love, and the person I will choose every day for the rest of my life, grateful that after losing you, life gave me the chance to find you again."

But standing here now in front of Mingyu saying their promises, he realized he no longer had to wonder. Because it would've been fun if Mingyu had been the one.

The funny thing was—

Mingyu actually was. Mingyu was the one.

“Then by the power vested in me, I now pronounce you married. You may now seal this promise with a kiss.”

FIN.