Work Text:
ฉันถูกใจนาย อิจิโนเสะ กุเร็น
"......"
พอมาคิดดูอีกที คำนั้นก็ค่อนข้างคลุมเครือ
ถูกใจ
ถูกใจเนี่ย... หมายถึงในเรื่องไหนกันนะ?
นายก็เป็นแค่คู่แข่ง
เพื่อนร่วมรบ
อิจิโนเสะ
แต่ไม่รู้ทำไม ทุกครั้งที่ได้เห็นนาย
อยู่ใกล้นาย พูดคุยกับนาย เห็นรอยยิ้มของนาย ข้างในอกก็เหมือนจะพองโตออกมา
เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกเอาซะเลย
พอรู้ตัวอีกที ตัวเองก็ยิ้มออกมาแล้ว
อยากเจออีกจัง
อยากคุยด้วยอีก อยากได้ยินเสียงนาย
อยากเห็นนายยิ้ม
ฉันว่า คำที่เคยบอกออกไปตอนนั้น คงจะไม่ใช่ความหมายแบบที่นายคิดแล้วละ
จากถูกใจนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความชอบ
และจากความชอบก็กลายเป็นการตกหลุมรัก
แต่ว่า
"ทำไมล่ะ..."
ฉันเมินเฉยต่อความรู้สึกของตัวเองมาตลอดแปดปี
ตลอดเวลาที่ฉันรู้สึกหลงรัก ตลอดเวลาที่โกหกตัวเอง
ตัวฉันเอง... ก็ตามหลังทุกคนมาโดยตลอด
ตามหลังพ่อ
ตามหลังมาฮิรุ
ตามหลังชินยะ
ตามหลังนาย
สุดท้าย ฉันก็ไม่เคยไล่ตามใครทันเลย
ไม่เคยรู้อะไรเลย
ไม่เคย... แข็งแกร่งเลย
และนายก็ไม่อยู่แล้ว
ไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว
ในวินาทีนั้นเอง ฉันก็รู้สึกเสียดายขึ้นมา
แปดปีที่เสียไป ฉันเอาเวลาไปทำอะไรกันนะ?
ช่วยโลก
ช่วยโลก
และช่วยโลก
นั่นถือว่าคุ้มค่าแล้วรึเปล่านะ?
ภาระหน้าที่ที่ฉันเต็มใจแบกเอาไว้
มันหนักหนาสาหัสจนจิตใจด้านชา
แต่ก็มีเพียงคนเดียว
มีเพียงคนเดียวเท่านั้น
ที่ทำให้ฉันคิดว่า อย่างน้อยการทำแบบนี้ก็ไม่แย่นักหรอก
ตราบใดที่นายยังอยู่ ตราบใดที่ยังมีคนเข้าใจ
เรื่องพวกนั้นก็ไม่คณามือเลยสักนิด
แต่แล้วไงล่ะ?
ทั้งนาย ทั้งชินยะ
ก็ไม่อยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว
ฉันอยู่คนเดียวบนโลกกว้าง
หวังว่าความปรารถนาของพวกนายจะสมหวัง
แม้ฉันจะยังไม่ได้สารภาพรักออกไป
แต่ขอเถอะ ถ้านายมีความสุขก็คงดี
「 俺は... お前が... 好きだ... 」
ถึงนายจะไม่ได้ยินก็เถอะ
แต่เพิ่งมาพูดเอาป่านนี้...
ฉันนี่... ขี้ขลาดจริง ๆ
ว่าไหมล่ะ?
「 グレン 」