Work Text:
Alas-kwatro ng hapon. Maingay, mainit, at puno ng yabag ng mga sapatos ang pasilyo ng state university. Sa labas ng engineering building, nakaupo si Patrick sa isang sementadong bench, nakatitig sa kapirasong papel na may opisyal na selyo ng unibersidad—ang kaniyang grades para sa nagdaang semestre. Scholar siya. Konting porsyento na lang ang ibaba ng GWA niya ay mawawalan siya ng scholarship sa pag-aaral. Isang taon na lang. Isang taon na lang at gagraduate na siya, pero ramdam niya ang panginginig ng kaniyang mga daliri. Kulang siya sa tulog, at ang huling disenteng kain niya ay kaninang umaga pa.
Isang malamig na bote ng tubig ang biglang idinikit sa kaniyang pisngi.
Napatingin si Patrick sa itaas at nakita si Aldrin, na may bitbit ding makapal na libro para sa kursong Accountancy. Pagod din ito, may bakas ng tisa sa kumpas ng kaniyang kamay, ngunit ngumiti ito—ang nag-iisang pamilyar at ligtas na bagay sa magulong mundo ni Patrick.
"Hinga muna, Pat," sabi ni Aldrin habang tumatabi sa kaniya sa bench. Binuksan nito ang isang pakete ng biskwit at hinati ito sa dalawa. "Kalahati sa 'yo, kalahati sa akin. Palaman sa tiyan bago ang biyahe."
Kinuha ni Patrick ang biskwit at sumandal sa balikat ni Aldrin. Tiningnan din ni Aldrin ang hawak na papel ni Patrick. Pareho silang humihinga nang malalim. Konti na lang. Konting tiis na lang at matatapos na ang kalbaryo ng pagiging working student. Pero habang papalapit ang graduation, lalong nagiging madalas ang bayarin—mga graduation fees, requirements, at ang ambag sa pamilya na hindi naman pwedeng ihinto.
"Malapit na ang midterms ng huling taon natin, Drin," bulong ni Patrick. "Minsan natatakot ako. Paano kung bigla akong bumigay kung kailan malapit na ang dulo? Paano kung hindi ko kayanin ang pagod?"
Hinawakan ni Aldrin ang kamay niya sa ilalim ng lamesa, pinipiga ito nang mahigpit. "Kakayanin natin. Sabay tayong magmamartsa, sabay tayong hahawak ng diploma. Kakayanin natin 'to, Pat."
Ngunit ang pangako ng hapon ay mabilis na nilalamon ng gabi.
—————
Dumating ang Sabado. Walang pasok sa unibersidad, ngunit walang katumbas na pahinga ang katapusan ng linggo para sa mga katulad nila. Para sa kanila, ang Sabado at Linggo ay nangangahulugan lamang ng mas mahabang oras sa fast-food chain—mas mahabang pagtayo, mas maraming kustomer, at mas matinding pagpiga sa natitira nilang lakas.
Alas-tres ng madaling araw nang matapos ang kanilang shift. Amoy mantika, lumang basahan, at natutunaw na yelo ang locker room habang tinatanggal nila ang kanilang mga kulay kahel na uniporme. Pagod na pagod si Patrick, habang si Aldrin naman ay tahimik na nag-aayos ng kaniyang lumang backpack. Walang kibuan, dahil kahit ang lakas para magsalita ay tila naubos na sa nagdaang walong oras ng pagtatrabaho.
Sabay silang lumabas sa back door ng establisyemento at nagsimulang maglakad sa gilid ng lansangan patungo sa sakayan ng dyip.
Habang naglalakad sa madilim na kalsada, napadaan sila sa isang tapat ng sikat na bar at convenience store. Doon, nakita nina Patrick ang isang grupo ng mga kabataan na kasing-edad lang din nila. Nakasuot ng mga mamahaling damit, nagtatawanan, walang bakas ng pagod, at walang iniisip na bayarin habang hawak ang mga inumin. May mga sasakyang naghihintay sa kanila. Malaya silang mag-enjoy sa kabataan nila dahil hindi nila kailangang isipin kung saan kukuha ng pambayad sa kuryente bukas o kung paano itataguyod ang scholarship para makagraduate.
Huminto si Patrick sa paglalakad. Tumitig siya sa mga ito, at isang matinding bigat ang sumakop sa kaniyang dibdib. Bakit ang unfair ng mundo? Bakit ang iba, ang daling mabuhay at magmahal, samantalang silang dalawa ni Aldrin, kailangan munang magkandakuba bago makatikim ng kaunting ginhawa?
Bago pa man makapagsalita si Aldrin, biglang gumuhit ang kidlat sa kalangitan. Sa isang iglap, bumuhos ang isang napakalakas at biglaang ulan.
Nagsitakbuhan ang mga tao sa paligid upang maghanap ng masisilungan. Mabilis na hinila ni Aldrin ang braso ni Patrick patungo sa silong ng isang saradong shop. "Pat, halika rito! Mababasa ka!" tawag ni Aldrin, habang pilit na pinapayungan ang sarili gamit ang kaniyang lumang backpack.
Ngunit hindi gumalaw si Patrick. Nanatili siyang nakatayo sa gitna ng kalsada, hinahayaang humampas ang malamig na patak ng ulan sa kaniyang mukha at katawan. Basang-basa na siya, pero hindi niya iyon nararamdaman. Ang nararamdaman lang niya ay ang tindi ng pagod na matagal na niyang kinikimkim
"Pat! Ano ba, halika rito, magkakasakit ka!" May halong pag-aalala at takot ang boses ni Aldrin habang humahakbang pabalik sa ulan para itulak si Patrick sa silong.
Nang hawakan ni Aldrin ang kaniyang balikat, doon na humarap si Patrick. Kasabay ng pag-agos ng tubig-ulan sa kaniyang mukha ang walang humpay na pagbuhos ng kaniyang mga luha. Ang kaniyang mga labi ay nanginginig sa lamig at sa bigat ng emosyon.
"Drin..." basag at nanghihina ang boses ni Patrick. "Tama pa ba 'to?"
Natigilan si Aldrin. Dahan-dahang ibinaba ng binata ang hawak na bag. Nanatili siyang tahimik, ngunit kitang-kita sa kaniyang mukha sa ilalim ng liwanag ng poste ng ilaw ang matinding sakit, pagod, at pag-aalala. Alam niya kung ano ang tinutukoy ni Patrick.
"Tingnan mo sila, Drin," itinuro ni Patrick ang direksyon ng mga kabataang kanina lang ay masaya. "Tingnan mo tayo. Pagod sa umaga, pagod sa gabi. Kulang na lang magmakaawa tayo para sa bukas natin. Tapos... tapos pinipilit pa nating magkasya ang sarili natin sa isa't isa. Paano natin itutuloy 'to kung tayo mismo, simot na simot na?"
Hinawakan ni Aldrin ang mukha ni Patrick, pilit na pinapahid ang tubig at luha, kahit ang sarili niyang mga mata ay nagsisimula na ring mangilid ang luha. "Pat... konti na lang, 'di ba? Graduating na tayo. Kakayanin natin—"
"Hindi ko na kaya, Drin," pagputol ni Patrick, marahan ngunit may pinal na desisyon sa kaniyang boses. Umiling siya. Sa isip ni Patrick, umalingawngaw ang isang mapait na katotohanan.
"Ayoko nang makita kang nagtitiis dahil sa akin. Ayoko nang maging pabigat sa 'yo, at alam kong ganoon ka rin," patuloy ni Patrick, tuluyan nang bumigay ang kaniyang boses sa pag-iyak. "Anong silbi nitong pagmamahal... kung lahat din ay nagmamahal? Kung lahat ng bagay sa paligid natin, may bayad? Kung ang mahal naman talaga... ay ang mabuhay?"
Masakit para kay Aldrin. Ramdam niya ang bawat salita, dahil alam niyang totoo ang lahat ng ito. Wala siyang maisagot dahil maging siya ay walang hawak na solusyon sa kahirapan nila. Sa huli, dahan-dahang ibinaba ni Aldrin ang kaniyang kamay mula sa mukha ni Patrick. Tinanggap niya ang pagsuko ng kasintahan, hindi dahil hindi niya ito mahal, kundi dahil alam niyang ito na lang ang tanging paraan para makahinga sila.
Sa gitna ng malakas na buhos ng ulan, huminto ang isang dyipney sa tapat nilang dalawa. Ang headlights nito ay nagbigay ng mahabang anino sa kanilang pagitan.
Bago humakbang si Aldrin patungo sa dyip, hinila niya si Patrick para sa isang huling pagkakataon. Walang pag-aalinlangan, inilapat niya ang kaniyang basang mga labi sa labi ni Patrick—isang huling halik na puno ng pasasalamat, panghihinayang, at wagas na pag-ibig na binuo sa dilim.
Nang humiwalay siya, hinawakan niya ang magkabilang balikat ni Patrick at pilit na ngumiti sa kabila ng luha. "Susuportahan pa rin kita, Pat. Kahit wala na tayo... hihintayin kong makita kang magmartsa. Magtatapos tayo." Mabilis na tumalikod si Aldrin at sumakay sa dyip.
Umalis ang dyip, dahan-dahang nilalamon ng dilim at ng makapal na kurtina ng ulan.
Nanatiling nakatayo si Patrick sa gilid ng kalsada, hinahayaang basain ng ulan ang kaniyang buong katawan. Habang lumalayo ang sasakyan, biglang nag-flashback sa kaniyang isipan ang lahat ng masasayang alaala nila ni Aldrin.
Naalala niya kung paano sila unang magkakilala sa unibersidad—ang mga simpleng sulyap sa library habang parehong nag-aaral.
Naalala niya ang init ng balikat ni Aldrin kapag sumasandal siya sa sementadong bench pagkatapos ng klase.
Naalala niya ang mga gabi sa fast-food, ang tawanan nila habang naghahati sa natirang pagkain sa break room, at ang mga pangarap na binuo nila sa pagitan ng alas-dos at alas-tres ng madaling araw nang magkahawak ang kanilang mga kamay.
Ang mga alaalang iyon ang pinakamagandang bahagi ng kaniyang buhay, ngunit ngayon, kailangan na niyang bitawan.
Masyadong mabigat ang mundo para sa dalawang pusong walang hawak kundi pangarap. Sa huli, pinili nilang maglakad sa magkaibang direksyon—hindi dahil nawala ang pag-ibig, kundi dahil sadyang masyadong mahal ang magmahal sa mundong bawat patak ng luha at pawis ay may katumbas na singilin.