Chapter Text
Sa gitna ng Kataas-taasan, nakahanap sila ng paraan upang matunton si Ja-ryū.
“Kung may mangyari sa kanya, tayo ang mananagot sa sanhi ng kanyang kamatayan.” sinabi ng Kataas-taasan sa kanyang mga kapanalig.
“Haharapin niya ang mga kahihinatnan anuman ang mangyari; walang dapat makaalam tungkol kina Shadybug at Claw Noir...”
“Kung mayroon man, papatayin natin ang walang kwentang kalaban na iyon. Isa siyang banta at mananatili siyang banta!” isang kakampi na sinabi sa Kataas-taasang.
“Hmm,” nag-isip ng taktika ang Supremo.
“Maghanda para sa pinakamasama, maliit na banta...!”
« Sa panaderya ng Dupain-Cheng »
Halos pagod na pagod si Emonette buong araw dahil sa bigat ng pinagdadaanan niya kay Emogami. Pero ano nga ba ang magagawa niya para maaliw ang sarili? Wala, wala talaga.
“Hay naku... Alam mo ba, ite-text ko na lang si Kagami at aabalahin ko pa siya lalo kung mag-a-acknowledge man lang siya sa akin ngayon.” sabi ni Emonette sa kanyang sarili.
.png)
Napabuntong-hininga si Emonette dahil sa prangka at hindi matiis na mga tugon ni Emogami.
“Pfft, nakakainis talaga... Ayan ang isa sa mga libangan na gusto ko mula sa kanya.” Ngumisi siya nang may pilyo.
“Naku! Ano ba itong iniisip ko? Diyos ko, ex ko 'yan... Bakit ko ba siya nami-miss nang ilang buwan? Susmaryosep, Marinette! Ilayo mo ang sarili mo sa kanya!”
Pagkatapos ay tumawag ang kanyang ina mula sa ibaba ng silid.
“Hoy! Tulungan mo ako, Marinette Dupain-Cheng?! Ipapabasag ko ang telepono mo kapag hindi mo ako sinasagot!”
“Naku, galit na galit ang nanay ko... Kawawa ka naman, nay!”
“Hayaan mo na lang ako! Busy ako dito, alam mo ba?!” Nagalit si Emonette sa kaniyang ina.
Umungol si Sabine, “Sige! Kung ayaw mong bumaba diyan, manatili ka diyan. Huwag mong hanapin ang tulong ko kung ikaw ang pinakamahirap na nahihirapan.”
Naiinis pa rin si Emonette sa kanyang ina. Naku, pero wala na siyang magagawa kahit na ang ibig sabihin nito ay mahalin pa rin niya ito.
Pumunta siya sa kama at humiga habang nag-i-scroll sa phone niya.
“Naku, hindi ko na nga alam ang gagawin ko ngayon... Uupo na lang ba ako dito na parang basura? Hindi pa rin sumasagot si Kagami sa pinakahuling mensahe ko.”
May biglang bumagsak sa di kalayuan...
BOOM! Isang trak ang bumagsak nang patagilid, nasusunog sa gasolina at mga nakalalasong kemikal.
Napaigtad si Emonette nang marinig ang biglaang malakas na ingay sa labas ng panaderya. “Hah?! Ano nang ginago yung nangyayari?!”
“Kung isa na naman 'yan sa mga taktika ni Claw Noir, sumpa man, papatayin ko ang ugali niya!”
“TIKKI, BLOTS ON!”
Lumabas si Shadybug at tiningnan kung ano ang nangyayari malapit sa mga kalye pagkatapos niyang magbagong-anyo.
« Sa Place de Vosges »
Pagdating ni Shadybug sa pinangyarihan, nakita niya...
“OH TARA NA—CLAW NOIR?! Hindi puwede, 'di ba?”
Sa kasamaang palad para sa kanya, si Claw Noir ang lumikha ng lahat ng kaguluhang ito para sa iisang dahilan—ang maakit at makita muli ni Ja-Ryū pagkatapos nilang magkita-kita mula sa kanilang huling misyon.
Ngumisi si Claw Noir nang makita ang kanyang kasabwat. “Hoy ipis! Sa wakas ay dumaan ka rin sa magulong bula na ito. Akala ko ay kaunting basura at ingay ang mapapansin muli ng masamang dragon na babaeng iyon. Alam mo ba, yung nakita natin sa misyon noong nakaraang linggo?”
Umungol si Shadybug at napayuko, “TALAGA?! Ito ba ang naisip MO para dalhin si Ja-Ryū sa amin?!”
"Ano? Matalinong ideya 'yan, alam mo na." Ngumisi siya kay Shadybug at kumindat.
Bumuntong-hininga si Shadybug at umiling habang isinusuot ang kanyang mga space bun. “Kailangan natin ng mas magandang plano kung gusto nating kusang lumapit sa atin ang maliit at pilyong dragon na iyon.”
“Kung gayon paano? Kailan? Saan?”
“...” Nahihirapan siyang mag-isip ng isang matalinong ideya. Lalo na't naapektuhan siya ng ghosting ni Emogami.
Nag-aalala siya. Bukod pa rito, natatakot at balisa na baka may maiplano talaga. Pero kailangan niyang gawin ito para sa misyon.
“Hindi ako sigurado, peste. Pero sabay nating planuhin ito... Kung ang ibig sabihin nito ay ang pagdadala ng isa pang peste sa atin, gagawin natin.”
“...”
“... Para sa Kataas-taasan. Para hindi siya mawala sa paningin nila.”
Yumuyuko siya sa mga makasalanan ng karma na nasa kanyang isipan at isipan. Ang epekto ng kanyang sariling mga walang kabuluhang kilos ay mas mahalaga pa kaysa sa isang marangyang negosyo.
Kung ang kaniyang karibal na kasintahan ay malapit nang malagay sa panganib, sasamantalahin siya ng Kataas-taasan.
“Ja-Ryū...”
« Sa mga Apartment ng Tsurugi »
Pagkatapos ng isang oras na pagsasanay sa eskrima kasama ang kanyang ina, nagpahinga si Emogami nang 30 minuto bago tumuloy sa susunod na sesyon.
“Magaling ang ginawa mo, Kagami,” magiliw na sabi ni Tomoe kay Emogami. “Basta bilisan mo ang susunod na sesyon. Hindi mo gugustuhing mabawasan ang lakas mo para diyan.”
Napabuntong-hininga si Kagami sa pagod at determinasyon. “Opo, ina…”
Tumango si Tomoe, ipinagkatiwala kay Kagami ang kanyang munting pangako. Pagkatapos ay naglakad siya papunta sa kusina para gumawa ng chamomile tea. Iniwan si Kagami sa sports area para magpahinga.
“Buntong-hininga...”
“Magiging mahaba, mahabang araw ito.”
Muling kinuha ni Emogami ang kanyang foil at nagawang hiwain ang isang letra sa tabi ng mesa ng kanyang kwarto.
Naguluhan siya, “Hah...? Ano ba 'yun...”
Dinampot ni Emogami ang sulat na nasira. Binasa niya ito at inalam kung tungkol saan ang sulat na ito.
Naging emosyonal agad ang mga mata niya. Napasinghot siya sa isang dam kung saan niya talaga nami-miss si Emonette. Talaga bang hahanapin siya ng mga “demonyo” na sinabi niya sa kanya? Yung dam kung saan hindi niya alam kung sino iyon?
Lumuhod siya at umiyak sa kawalan ng pag-asa at pananabik.
“Marinette...”
Isang matigas ngunit napakahinang tao. Hindi kayang mawala ni Emogami si Emonette kahit na kinamumuhian niya ito. Kahit na sarili niyang kaaway ito. Kahit na dati niya itong karelasyon. Siya lang... Hindi niya kayang tanggapin na malapit na rin niyang mawala si Emonette.
Kung tungkol naman sa Supremo at sa kaniyang mga kakampi, alam na nila ang kanilang ginagawa. Nakaisip na sila ng taktika para patayin at tuluyang mawala si Ja-Ryū.
« Sa isang hindi kilalang lungga ng mga supernatural »
Nakipag-usap ang Supremo sa kanyang mga kakampi upang maisagawa ang isang matagumpay na paghahanap ng plano.
“Matatapos na natin ang pulong ng konseho natin ngayon. Nakabuo na ako ng organisadong plano para tugisin ang pesteng dragon na iyon.”
“Kung mayroon pa kayong mga rekomendasyon, idadagdag namin ito sa listahan ng kanyang mga pasanin...”
Sumunod sila sa kaniyang utos.
“Ang iyong hiling ay aming utos upang mapalugdan, Kataas-taasan.” Yumuyuko silang lahat sa kanya nang may paggalang at dignidad.
Natuwa ang Supremo nang marinig ito. “Ang saya naman, magsisimula na ang 101 ng plano sa susunod na linggo...”
“...”
Tumatawa sila sa poot na parang baliw...
“...”
“Magpaalam ka na sa mga taong tunay mong minamahal, KAGAMI TSURUGI.”