Work Text:
ณ บ้านหลังหนึ่ง ในวันธรรมดาที่แสนสงบสุข
ไคลน์ มอเร็ตติ ผู้ทำหน้าที่เป็นแม่และภรรยา แต่งงานกับ เลโอนาร์ด มิตเชลล์ ผู้เป็นสามี ซึ่งทำงานเป็นตำรวจ(ไคลน์ไม่รู้เรื่องนักท่องราตรี เขารู้แค่สามีทำงานเป็นตำรวจเท่านั้น )
ทั้งคู่มีลูกชายชื่อ อามอน เป็นลูกบุญธรรม
แต่ความลับก็คือ… ไคลน์มีชายชู้ผมทอง(?)
ทุกวันจันทร์ ไคลน์จะพาชายผมทองมาที่บ้านตอนที่ลีโอนาร์ดยังไม่กลับ เพื่อทำการโบ๊ะบะ(?)
.
วันหนึ่ง
อามอนกำลังเล่นปิงปองอยู่คนเดียว แล้วลูกปิงปองดันกระเด็นเข้าไปในตู้เสื้อผ้าเขาเลยเดินเข้าไปเก็บ
จังหวะเดียวกันนั้นก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามา ด้วยความเป็นเด็ก อยากเล่นซ่อนแอบกับ พ่อแม่ อามอนจึงซ่อนตัวในตู้เสื้อพา ปรากฏว่าไม่ใช่ พ่อกับแม่ แต่เป็นแม่กับชู้! อามอนไม่เห็นหน้า เห็นเพียงแต่ผมของชายชู้เป็นสีทองเท่านั้น
ไคลน์ที่พาชายชู้ผมทองเข้ามาในห้องทำกิจกรรม ทันใดนั้น!ก็มีเสียงเปิดประตูบ้านเข้ามา!
ชิบหายละ วันนี้ลีโอนาร์ดเลิกงานเร็วกว่าปกติ
ไคลน์ตกใจมาก รีบใส่เสื้อพาของตนชายชู้ที่ใส่เสื้อพาไม่ทันก็รีบวิ่งไปซ่อนที่ ตู้เสื้อผ้า แล้วเจออามอนที่อยู่ในนั้น จะหาที่อื่นก็ไม่ได้แล้วจึงเข้าไปอยู่กับอามอน
ลีโอนาร์ดเข้ามายืนคุยกับไคลน์ที่ลน(?)
.
.
ภายในตู้ มืดสนิท
เด็กน้อยที่เห็นพ่อแม่คุยกันด้านนอก กับมีผู้ชายยืนเปลือยกายอยู่ข้างเด็ก
จู่ๆ เด็กน้อยพูดขึ้นว่า “ในนี้มืดจังเลยนะฮะ”
ชายผมทองสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนตอบ :“อื้อ… นั่นน่ะสินะ แต่เงียบๆ หน่อยสิ...”
อามอน : “แต่ในนี้มืดเลยนะฮะลุง”
ชายผมทอง เริ่มตื่นตระหนก : "เฮ่ยย เจ้าหนูเงียบๆ...จะเอาอะไรๆ.." กระซิบ
อามอนพูดต่ออย่างเรียบๆ : “ผมมีลูกปิงปองลูกนึง ”
ชายผมทอง : “ว่าๆ”
อามอน : จะขายให้คุณ 500 ปอนด์ เอามั้ยครับ?
ชายผมทอง: “ จะบ้าเหรอ 500 ไม่เอาเว้ย! ขายขูดรีดชัดๆ!”
อามอนเงียบไปครู่หนึ่ง… แล้วพูดเสียงดังขึ้น “แต่ในนี้มืดจังเลยนะฮะะะะะ!!”
ชายผมทองหน้าเสียทันที รีบตอบ: “เออๆ! เอามาก็ได้!”
.
.
.
จันทร์ต่อมาก็เกิดเหตุการณ์แบบเดียวกันขึ้นอีกรอบนี้ที่โซฟากลางบ้าน
อามอนที่เล่นอยู่รู้ว่าจะมีคนเปิดเข้า จึงเข้าไปแอบใน ตู้เก็บของ เป็นตู้ใหญ่มีช่องให้เห็นด้านนอกได้นิดเดียว เห็นขาคนยืนโยกกันอยู่
ไม่ถึง 5 นาทีก็ ยินเสียง คนอยู่หน้าบ้านพอดี ไคลน์รีบใส่เสื้อผ้า ชายผมทองรีบคว้าเสื้อ เปิดตัวออกมา ก็เจอ เด็ก อีกแล้ว!?ถือไม้ปิงปองอยู่ แต่ไม่ทันแล้วชายคนนั้นรีบมุดเข้าไปในตู้ทันที
ลีโอนาร์ดเข้ามาแล้วถามไคลน์ “ทำอะไรกันอยู่”
ไคลน์ “ผมกำลังจะไปทำกับข้าวให้คุณอยู่ครับ”
ลีโอนาร์ด : “แล้วอามอนล่ะ”
.
.
.
ภายในตู้
จู่ๆอามอนก็พูด : “ในนี้มืดจังเลยนะฮะ”
ชายผมทอง เริ่มเครียด “...จะขายอะไรอีกๆ”
อามอน:“ผมมีไม้ปิงปอง”
ชายผมทอง : “เท่าไหร่ 500 ใช่ไหม!?”
อามอน:“ไม่เอา... ผมขายลุง 1,500 เอามั้ยครับ?”
ชายผมทอง: “ไม่เอา! แพงเกินไปแล้ว!”ขายแพงซะแล้วไอ้เจ้าเด็กบ้า!!!
อามอน เสียงดังขึ้นอีกครั้ง “ในนี้มืดจังเลยนะฮะะะะะ!!”
ชายผมทอง: “เออ ๆๆ เอาไป!! ฉันให้เลย! 2000!! ”
.
.
.
วันอาทิตย์คนเป็นลีโอนาร์ดได้หยุดอยู่บ้าน เขาก็ได้เห็นลูกชายดูทีวี ลีโอนาร์ดก็งงว่าทำไมอามอนไม่เล่นปิงปอง เลยถามว่าทำไมไม่เล่นปิงปอง
อามอนบอกว่า “ขายไปแล้ว”
ลีโอนาร์ดถามต่อ “ขายไปเท่าไร”
อามอนตอบ “ทั้งชุด 2,500”
ลีโอนาร์ดโกรธมากเพราะไม้ มันแค่ 9 โซลิด ลูกแค่ 2 เพนนี เลยพูดออกมาว่า "ลูกนี่ทำแบบนี้ได้ยังไง ลูกไปหลอกขายใครเข้า มันเป็นบาปรู้มั้ย ขายแบบขูดรีดแบบนี้ และพระผู้เป็นเจ้าจะไม่ยอมรับลูกขึ้นสวรรค์ มานี่พ่อจะพาไปโบสถ์"
.
.
ณ โบสถ์
ลีโอนาร์ดพาอามอนมาที่ห้องสารภาพบาปซึ่งเป็นห้องที่เล็กๆและค่อนข้างมืด "เอ้า เข้าไป แล้วบอกหลวงพ่อไปซะว่าลูกทำบาปอะไรมา"
เด็กน้อยเข้าไปในห้องนั้นและประตูก็ปิดลงทิ้งให้เด็กชายอยู่ในความมืด อามอนรู้สึกกลัวจึงพูดเบาๆออกมา "ในนี้มืดจังเลยนะฮะ"
ทันใดนั้นบาทหลวงก็ตอบกลับมาว่า"จะเอาอะไรมาขายกูอีก?"
.
.
.
.
จบ?